Verslag van de Kustmarathon in Zeeland

De zwoagers Jan te Brake en Frank Roos

AVA`70-Leden strijden tegen de elementen bij Kustmarathon Zeeland

Het strand, de duinen, hoge trappen, mul zand en vooral de wind zijn jaarlijks weer de elementen waar duizenden sportievelingen het tegen opnemen bij de Kustmarathon in Zeeland. De grote vraag, die de deelnemers elke keer bezighouden is vooral windrichting. Zit dit tegen, dan wordt het zwaar, heel zwaar. In het eerste weekend van oktober stonden er weer diverse AVA-janen aan de start bij één van de programma-onderdelen van het evenement, waar jaarlijks duizenden sporters op af komen.

Op vrijdagmiddag, even na half 6 ging de eerste trailrun over een afstand van 15,8 kilometer van start. Honderden deelnemers stonden te trappelen om de strijd aan te gaan, waaronder Frank Roos. Het parcours zou wel eens behoorlijk pittig kunnen zijn en dat bleek ook zeker het geval. Talloze traptreden voerden de deelnemers door de duinen en eenmaal op het strand aangekomen, bleek het hoogtij te zijn, dus ploeterden de deelnemers kilometerslang door een smalle strook rul zand. De felle tegenwind vrat ook nog eens extra energie, dus bij velen ging het lampje langzaam, maar zeker uit. Frank, die wekelijks draaft met zijn clupje langs sloten en door bossen wist er nog een 24e plek uit te slepen, maar de bovenbenen protesteerden heftig na de geleverde inspanning. 

De zon zakte deze avond langzaam in de zee weg en was het tijd voor de Lightrun, waar een trio jongelingen aan de start verschenen. De bijzonder sfeervolle route in het donker van ruim 11 kilometer voerde de verlichte en versierde deelnemers in de richting van Zoutelande. Zonder het zich bewust te zijn, fungeerde Joppe als haas voor zus Julia, die tot haar eigen verrassing de winst opeiste. Lieke Hengeveld maakte haar debuut en verbaasde iedereen en ook zichzelf, door glimlachend vlak achter dit duo te finishen.

Tim te Brake had zaterdag 7 oktober 2023 al enige maanden in zijn agenda omcirkeld. Hij wilde gaan deelnemen aan de 20e editie van de kustmarathon en voerde de druk wat verder op, door te verkondigen dat hij in ieder geval het record van vader Jan (3 uur en 47 minuten) wilde gaan kraken. Ook broer Mark had wel oren naar deelname en besloot op het laatste moment toch een startnummer te scoren. Inzet was van Mark was om er een mooie trainingsloop van te maken en misschien meer…. Het duo stond derhalve om 12.00 uur gebroederlijk naast elkaar in het startvak in Burgh-Haamstede met het doel om te gaan finishen in Zoutelande. 

De kustmarathon wordt dikwijls de zwaarste marathon van Nederland genoemd en dat werd het op deze dag zeker. De wind stond vol op de kop en dat betekent dus dat het afschuwelijk afzien zou gaan worden. Met die wetenschap in het achterhoofd, vormden zich al snel groepen en op de stormvloedkering liepen de lopers dicht bij elkaar of in waaiers om niet teveel energie te verspelen. Bij de strandopgang waren de groepjes al aardig uitgedund. Het geploeter door het rulle zand en de woeste tegenwind vormde nog weer een extra aanslag op het gestel van de atleten. Mark had wijselijk besloten om niet te forceren en staakte de duurloop na dik 31 kilometer. Opvallend was overigens wel zijn grote gevoel voor broederliefde, toen hij 4 kilometer ineens weer op het parcours verscheen om Tim te ondersteunen. De jongste telg had het zichtbaar zwaar maar opgeven was geen optie en zo knokte hij zich door de duinen naar de Zoutelande. Tim hield het tempo vast en finishte in de razendknappe eindtijd van 3 uur en 26 minuten. De missie was geslaagd, maar het afzien droop van het gezicht.

Op zondag stond de kustmarathon wederom op de kalender, maar dit keer voor de wandelaars. Even na zeven uur viel het startschot en onder de deelnemers een kwartet AVA-janen. De zwoagers Jan te Brake en Frank Roos en Ans en Hans Assink vertrokken vol goede moed vanuit het vertrekpunt richting het 42,2 kilometer verderop liggende Zoutelande. De stappers kregen te maken met een unicum, want het was windkracht 0 en dat komt in Zeeland ongeveer eens in de drie jaar voor. Echter, de koperen ploert was wel aanwezig en hoe! Al heel snel konden de jasjes uit en begon het geguts van zweetdruppels flinke vormen aan te nemen. De organisatie raadde de deelnemers aan om goed te blijven drinken en de geheelonthouders werden in de loop van de dag zwaar gestraft. In de loop van de middag arriveerde het gros van de wandelaars in de geweldig sfeervolle finish-arena. Het AVA`70- kwartet bereikte vrijwel gelijktijdig de eindstreep en de roodgekleurde gezichten verraadden zichtbare sporen van inspanning. Maar de ervaring was prachtig en maakte alles weer helemaal goed. Tenminste bijna…

Het Aaltense gezelschap heeft tijdens het sportieve weekend bij de Kustmarathon in Zeeland uitstekend vermaakt en prima gepresteerd. De strijd tegen de elementen van wind, zon en zand werd met glans doorstaan, al kregen de AVA-janen de medaille zeker niet voor niets! (FR)

Mark en Tim te Brake

Te Brake: De Marathon-familie van AVA'70 - deel 5

Jan te Brake in actie bij de kustmarathon in Zeeland

Als er een start is, moet er ook een finish zijn…..

Er zullen in Nederland niet zo gek veel families in Nederland te vinden zijn, waar alle gezinsleden in 2021 een marathon hebben volbracht. Jan, Ankie, Luuk, Mark en Tim te Brake haalden dit huzarenstukje vorig jaar uit en zijn toevallig of niet, ook nog eens allemaal lid van AVA`70. Starten om te finishen was het motto en dat lukte het vijftal met glans.

Vijf diverse ervaringen, dus ook 5 verschillende verhalen!

Het slotakkoord van deze 5-delige serie is voor Jan. Hij heeft verreweg de meeste ervaring en weet dan ook heel erg goed welke voorbereiding leidt tot een succesvolle marathon. In oktober 2021 flikte hij het kunstje, door eerst de kustmarathon in Zeeland te voltooien en 3 weken later te finishen op de Coolsingel in Rotterdam. Beide keren met een voldaan gevoel en natuurlijk voorzien van zijn handelsmerk: de smile op het gezicht.....

“Nadat wederom in het voorjaar de marathon van Rotterdam was afgelast, ben ik toch maar door blijven trainen. Omdat we al jaren het weekend van de kustmarathon naar Zeeland gaan, besloot ik om me hier op te gaan richten. Maar ook dit was alles behalve zeker. Ik acht wel: als er een marathon door kan gaan, dan is het de kustmarathon met een kleiner deelnemersveld en een start in Burgh Haamstede en een finish 42 verderop in Zoutelande. Maar stel dat Rotterdam 3 weken later ook doorgaat, zo spookte het door mijn hoofd.. Ik nam me voor om eventueel deel te nemen aan beide wedstrijden als ik voldoende hersteld zou zijn.

Voor mij is Zeeland altijd weer een beetje thuiskomen, want we gaan hier al wel 50 jaar naar toe voor vakantie en ook nu komen we er ook zeker nog 2 keer per jaar.

De wedstrijddag! Na een goed ontbijt werd ik naar Zoutelande gebracht, waar de bussen klaar staan voor de rit naar de startplek. In de sporthal omkleden, de tas inleveren, een toiletbezoek en op naar de start in het centrum van Burgh Haamstede. Het is boezerig weer, windkracht 5-6 en voornamelijk op de kop. Als de kerkklok om 12 uur zijn werk heeft gedaan en het lied “you`re the voice” van John Farnham (lied met doedelzakken) door de luisprekers schalt en er een kippenvelmoment bij de deelnemers merk- en voelbaar is, gaat we op pad en is de strijd tegen de elementen begonnen. De eerste kilometers is het zoeken naar een goed ritme en al snel beginnen zich de verschillende groepjes te vormen. Dit is een groot voordeel van een kleinere marathon! Zo kom ik terecht in een groep van wel 40-50 atleten met op kop enkele Zeeuwen die ons uit de wind houden en een prima tempo aanhouden. De wind is een behoorlijke tegenstander deze dag en weet van geen wijken….

Op de stormvloedkering, zie ik voor het eerst mijn buddy, die me deze dag van gelletjes en drankjes gaat voorzien. Even later vliegt de heli van Omroep Zeeland boven ons, want de wedstrijd is voor het eerst live op de TV. Na de stormvloedkering zie ik in de verte zowel de Achterhoekse, alsook de AVA-vlag. Niemand minder dan Michel Wellink staat daar samen met zijn moeder om mij aan te moedigen. Even slikken en weer door. Het tempo is goed en we lopen tussen de 5.10 en 5.20 minuten per kilometer. Voor we bij Vrouwenpolder het strand opdraaien zie ik enkele familieleden en net als ik de eerste passen in het rulle zand wil maken staat zoon Tim daar volkomen onverwacht met de camera. Pff… een flinke adrenalinestoot!

Het is inmiddels gaan regenen en de groep valt op het zwaar te belopen strand snel uit elkaar. Het is hier ieder voor zich en langs de vloedlijn spelen met de golven tijdens het hoge water. Op het strand bij Oostkapelle zien we in de verte het torentje van Domburg en daar moeten we heen. Het strand af, de trappen op en door de duinen naar Domburg waar erg veel publiek staat. We vervolgen de route door de zandbulten naar de Westkapelse dijk. In een moment van onoplettendheid glij ik in de duinen onderuit en maak een behoorlijke schuiver. In een flits gaat het door mijn hoofd….. einde marathon… en de dame waar ik al een tijdje mee oploopt, roept: gaat het nog? Mede door de adrenaline sta ik snel op en probeer zo snel mogelijk weer door te lopen. Een beetje last van de knie en elleboog, maar toch kan ik al snel weer aansluiten bij mijn wedstrijdmaatje. We bikkelen samen verder over de dijk naar Westkapelle en de wind heeft inmiddels een bijna stormachtig karakter.

Mijn buddy wijkt niet van mijn zijde op de mountainbike, maar zijn lichaamstemperatuur is behoorlijk gedaald door de omstandigheden. Het tempo zit er nog steeds goed in en ik voel me sterk. We beginnen aan het laatste, zwaarste stuk van 5 kilometer richting de finish. De trappen op, over de duinen, de wind en regen pal op de kop, met de witte schuimkoppen op zee in het vizier. We naderen het hoogste punt van de Kustmarathon op 40 kilometer en dalen via een hele steile trap af naar beneden het strand weer op. Tussen de palen door en bij het oude strandhuis Zoutelande (Blöf) de dijk op en langs de Pipers, die met hun doedelzakken weer John Farnham laten horen. De vlaggen staan strak en links beneden ligt de finish. Met de aanmoedigingen van het publiek en in de hand de Zeeuwse vlag passeer ik de meet in 3 uur, 47 minuten en 7 seconden. Moe, zeer voldaan en met een grote smile…….  

Weekje rust – weekje 50 kilometer – weekje taperen…….

Nadat ik goed hersteld ben van de kustmarathon, gaan we op 24 oktober (3 weken later!!) met een touringcar vol AVA`70-leden naar de marathon van Rotterdam. Zoon Luuk gaat zijn debuut maken en hoe mooi is het om samen te starten in een marathon! Ik ben toch wel wat gespannen voor het onbekende, want 2 marathons in zo`n korte tijd…. Hoe zal dat gaan? Ik heb de lat voor mezelf wel hoog gelegd om met de pacers van 3:30 uur mee te gaan, maar ik besloot de gok te wagen. We waren ruim op tijd in Rotterdam en de bus werd onder de Erasmusbrug geparkeerd op nog geen 250 meter van de start. Er waren meerdere waves en ik startte in wave 2 en stond op de eerste rij naast Bram Som. We luisterden nog even naar Lee Towers met het marathonlied “You`ll never walk alone,” alvorens het startschot volgde.

Het was even zoeken naar het juiste ritme, zoeken naar de pacers en dan kan het gebeuren. Het weer is perfect, maar omdat het in het startvak nog redelijk fris was, had ik warmstukken aan en een pet op. Na een kilometer of 10 kreeg ik het behoorlijk warm, niet meer aan de pet gedacht, waardoor ik behoorlijk transpireerde. Overal langs het parcours bandjes, dj`s en koren. Vanaf 25 kilometer begon het wat moeilijker te gaan en moest ik de pacers langzaam laten gaan. Tijdens de tweede passage van de Erasmusbrug werden we door de massa toeschouwers gedragen, waaronder het duidelijk zichtbaar en hoorbare AVA-legioen. Van verre afstand kon je de clubvlag al zien wapperen… hoe mooi is dat! Bij kilometer 30 begonnen de bovenbenen tegen te sputteren, maar in mijn hoofd zei een stemmetje: blijven hardlopen Jan en niet gaan wandelen en daar hield ik me dan ook maar aan.

De weg werd richting de 40 kilometer steeds smaller en we liepen door een tunnel van publiek dat zich de handen kapot klapte en iedereen aanmoedigde. Het leek de Hollandse bocht op de Alpe d`Huez wel. Vlak voor het opdraaien van de Coolsingel staat het AVA`70-publiek weer en schreeuwt ons naar de finish. De kramp schoot me in de armen en knieholtes, maar ik kon gelukkig nog blijven hardlopen. Soms moet je streng zijn voor je lijf al protesteert het voortdurend. Ik bereik de finish en de klok blijft stilstaan op 3 uur, 32 minuten en 32 seconden. Net na de finish zie ik ook Luuk en Erwin, die een uitstekende marathon hebben gelopen en alle drie lopen we met een big smile richting de overige clubgenoten!

Twee marathons binnen een maand zal ik niet iedereen aanbevelen. Beide wedstrijden zijn niet met elkaar te vergelijken en hebben hun eigen sfeer! Ik heb er volop van genoten en zal ook mogelijk in dit jaar weer een marathon uit gaan kiezen. Wordt het Rotterdam, de Kustmarathon in Zeeland of toch weer alle twee? De tijd zal het leren……(FR)

Te Brake: De Marathon-familie van AVA'70 - deel 4

Ankie te Brake

Als er een start is, moet er ook een finish zijn…..

Er zullen in Nederland niet zo gek veel families in Nederland te vinden zijn, waar alle gezinsleden in 2021 een marathon hebben volbracht. Jan, Ankie, Luuk, Mark en Tim te Brake haalden dit huzarenstukje vorig jaar uit en zijn toevallig of niet, ook nog eens allemaal lid van AVA`70. Starten om te finishen was het motto en dat lukte het vijftal met glans.

Vijf diverse ervaringen, dus ook 5 verschillende verhalen!

Ankie komt aan het woord in de 4e aflevering. Ze is zelf een verdienstelijk hardloopster, maar een marathon…. dat is niet gelijk een uitdaging, waar ze enthousiast van wordt. Wel gaat ze graag kijken naar de prestaties van “haar mannen.” En toch waagde ze zich in 2021 aan de 42,2 kilometer!  

Ankie te Brake: Kustmarathon Zeeland, 3 oktober 2021  

Onder het motto “als we er dan toch zijn….” besloot ik, samen met mijn zus en zwager, ook deel te nemen aan de Kustmarathon Zeeland, maar dan wel aan de wandeleditie. De afstand is en blijft natuurlijk gelijk, namelijk 42,2 kilometer. In de bus op weg naar de start in Burgh Haamstede gaf buienradar aan, dat er nog 1 bui volgde, waarna de lucht zou opklaren en zelfs een waterig zonnetje tot de mogelijkheden zou behoren. Om 07.41 uur gingen we van start en besloten toch de poncho maar aan te doen, voor het geval de bui eens wat langer zou aanhouden. De miezerregen voelde ook nog eens koud aan, dus waren er vrij weinig lachende gezichten te bespeuren in de startzone. Het gefaseerde vertrek van de vele duizenden deelnemers zorgde ervoor, dat we al snel in het ideale wandeltempo konden lopen. 

Op de Oosterschelde-kering zorgde naast de regen ook de wind op de kop voor een onaangenaam decor, waardoor er ook veel minder publiek dan anders aanwezig was. De strijd tegen de elementen begon helemaal toen we het strand opliepen. Het getij was niet gunstig en het strand bestond uit rul zand, waar we een kilometerslang doorheen moesten ploeteren. Er leek werkelijk geen einde aan te komen en alle deelnemers zochten naar het juiste spoor, dat er eigenlijk helemaal niet was. 

In Domburg, na een kilometer of 30, werd het tijd voor droge sokken, een lekker soepje en een beetje opwarmen. Het was bijna niet te geloven, maar het was inmiddels vrijwel droog geworden en dat gaf de burger natuurlijk moed. Het slotgedeelte is immers behoorlijk pittig, maar we konden de pas er goed inhouden. Na Westkapelle volgde eigenlijk nog het mooiste stuk door de duinen, waar de benen nog eens extra belast worden door de hoogteverschillen en de verschillende trappen op en af.  De vlaggen stonden strak toen we Zoutelande bereikten en na 7:49:12 de finishbult opliepen. Het was een mooie, maar zeker ook behoorlijk slopende editie van de Kustmarathon en met een zeer voldaan gevoel keerden we terug naar de thuisbasis! (FR)

Aftermovie van de Kustmarathon 2018 in Zeeland

De beelden zijn gemaakt door Joppe Roos (JR Productions)

Jan te Brake en Niek Kleinhesselink schitteren in Zeeland

Niek Kleinhesselink

AVA'70 duo overwint Kustmarathon

Zaterdag 5 oktober even na half 12 in de ochtend. Vlak voordat ze het startvak instappen, staan Te Brake en Kleinhesselink nog rustig met elkaar te praten en is er zelfs tijd voor een fotootje. Het AVA`70-duo gaat deelnemen aan de Kustmarathon Zeeland en het is vrijwel zeker, dat ze tijdens de wedstrijd weinig tot niets voor elkaar kunnen betekenen. De klassieker is in feite een enkeltje van Burgh Haamstede naar Zoutelande van 42,2 kilometer, maar wel eentje van de zwaarste in zijn soort. Het parcours is loodzwaar en dat weten onze clubgenoten maar al te goed. De bekkies staan dan ook strak, want het wordt afzien en dat is het enige zekerheidje van de Kustmarathon.

Zowel Niek en Jan kiezen er voor, om gelijk na het startschot op zoek te gaan naar een geschikt groepje met een tempo dat past bij het schema. Deze opzet slaagt en het tweetal loopt lekker verscholen tussen een clubje atleten, zodat er niet teveel onnodig werk hoeft te worden verzet. Na een kilometer of 6,5 wordt het eerste gedeelte van de Oosterscheldekering bereikt en verloopt de wedstrijd naar wens. Lekker tempo volgens planning en prima weer met een graadje of 12. Tenminste, nu nog. Bij de Neeltje Jans wacht het Aaltense duo een kleine verrassing. Junior Michiel Wellink staat hier ineens met zijn broer en moeder, om Niek en Jan aan te moedigen en hij heeft daarvoor een luidruchtige microfoon uit de kast gerukt. Daarnaast een mooi spandoek en tevens een geel-blauwe AVA-vlag om vooral ook gezien te worden. Uiteraard ziet en hoort het duo dit mooie tafereel van de jonge clubgenoot en zijn familie glimlachend aan, vooral omdat de wedstrijd tot dan toe naar wens verloopt. 

Bij het tweede gedeelte van de geasfalteerde wateroversteek blijkt dat het weer in het nadeel van de atleten is gewijzigd. De koperen ploert doet ineens geweldig zijn best, maar erger nog, de wind is volledig gaan liggen. De windmolens leveren tijdelijk helemaal niets op en zelfs de vlag van de Kustmarathon hangt slap langs de mast. Veel lopers hebben het shirt al drijfnat en het zweet gutst van de voorhoofden. Deze onverwachtse tegenstander maakt de wedstrijd nu al zwaar, terwijl het echte werk nog moet gaan beginnen. Na een kilometertje of 20 draaien de dravers het strand op en Niek loopt een klein stukkie voor Jan. De concentratie is duidelijk van de gezichten af te lezen, want via het rulle zand moet er worden gelopen naar het gedeelte waar de vloed net heeft gezorgd voor een smal paadje met een vlakke, doch zanderige ondergrond. De vermoeidheid begint inmiddels een rol van betekenis te spelen. Helemaal als je bedenkt dat het stuk over het strand, langs de waterrand, een lengte heeft van bijna 10 kilometer. 

Vlak voor Domburg voert het parcours nogmaals dwars over het strand naar de duinen, die je echter pas echt bereikt na het beklimmen van een steile houten trap met 26 treden. Het kunnen er ook 27 zijn geweest. Kleinhesselink en te Brake hebben de aanslag van het strand op het gestel ogenschijnlijk goed overleefd. De sfeer in “het Saint Tropez” van Zeeland is buitengewoon gezellig, maar daar zullen de dappere strijders niet altijd evenveel oog voor hebben gehad. Niek oogt nog tamelijk fris en helder. Anders is het immers niet te verklaren, dat je met een leeggeslurpt gelletje netjes langs een prullenbak rent om het papiertje hierin te deponeren. Ook te Brake heeft nog tijd voor een glimlach en geeft aan dat hij klaar is voor de finale. Zit het zwaartepunt in de klassieker altijd na de 30 kilometer, bij de Kustmarathon is dat zeker het geval. Na Domburg volgt er allereerst een stuk door de duinpannen, waar geen meter vlak is en de kuiten het dus extra zwaar te voorduren hebben. Daarna een stuk asfalt richting Westkapelle, waarbij je even op adem zou kunnen komen. Zou, want dit is natuurlijk op dit punt in de wedstrijd eigenlijk niet meer mogelijk. 

De finale naar Zoutelande wordt ingezet bij kilometertje 36 en is als je nog niet gesloopt bent, dan overkomt je dit hier wel. Hoge duintoppen en diverse trappen vormen verschrikkelijke obstakels en terwijl je in de verte de finish ziet, moet er ook nog een 683 meter over het strand geploeterd worden. Af en toe moet je zelfs de gepijnigde romp nog draaien om je tussen de zandbrekers door te wurmen. Op de dijk komen de helden langzaam dichterbij en Niek klautert als eerst de laatste geasfalteerde heuvel op. Nog een halve kilometer scheiden hem van de entree in de schitterende finish-arena, waar duizenden mensen de atleten met applaus ontvangen. Kleinhesselink neemt nog snel een slok water om vervolgens de klok stil te laten staan op 3 uur, 41 minuten en 6 seconden. Jan te Brake komt 10 minuten later in het zicht van de vaste camera en ook hij baant zich een weg omhoog. Het laatste stukje is een ware zegetocht voor de vermoeide AVA-jaan, die zijn eindtijd van 2016 met een kleine 20 (!) minuten aanscherpt tot 3 uur, 52 minuten en 40 tellen.

De kustmarathon had het Aaltense duo flink gesloopt, maar Kleinhesselink en te Brake leverden een geweldige prestatie en hebben de strijd tegen de Zeeuwse elementen met glans overwonnen!     

Frank Roos

Bij Neeltje Jans staat Michiel Wellink met zijn broer en moeder, om Niek en Jan aan te moedigen

Jan te Brake

Uitslagen van de 16e Kustmarathon in Zeeland

Jan te Brake

Het eerste weekend van oktober staat Zeeland in het teken van de Kustmarathon Zeeland. 42195 meter klimmen en dalen langs de kust, afzien langs een bruisende Noordzeekust met de wind in de haren, opstuivend zand en zout op de lippen, fantastische vergezichten met lieflijke plattelandsdorpjes. Met andere woorden: de moeite meer dan waard.

Kustmarathon Zeeland is inmiddels een marathonbegrip in het hardloopcircuit. Maar er is meer. Een sportweekend waarin jong en oud op diverse manieren in actie komen. Ruim 10.000 sporters uit binnen- en buitenland komen in actie tijdens de LadiesRun, Light Kustrun, Minimarathon, MTB Toertocht en Wandelmarathon.

Alle wedstrijdonderdelen maken gebruik van het prachtige, maar zware Kustmarathonparcours. Het water, strand en de duinen zijn altijd dichtbij. Een unieke ervaring: de Kustmarathon Zeeland beleef je!

Gisteravond stonden Frank en Julia Roos aan de start van de Light Kustrun en liepen de 11.5 kilometer in een tijd van 1:06:50 uur. Vandaag hebben Niek Kleinhesselink (3:41:06) en Jan te Brake (3:52:40) de Kustmarathon volbracht, een prachtige prestatie op één van de zwaarste marathons van Nederland.

Klik op de link voor de uitslagen

light kustrun

marathon

site organisatie

Niek Kleinhesselink

Burgh Haamstede 35e OVBH Loop - 10.1 km - 52.07 min - 9e plaats M55

Door de straten van Haamstede

De OVBH Loop is een stratenloop door de straten van Haamstede op het eiland Schouwen-Duivenland en onderdeel van het Zeeuwse stratencircuit. Vroeger stond deze loop bekend als de Hotel Bom Bokaal Loop. Start en finish zijn in het gezellige centrum van Haamstede, waar naast de kerk een grote tent staat opgesteld die als kleedruimte fungeert. In 2018 wordt deze wedstrijd voor de 35e keer georganiseerd. De wedstrijd in het Schouwse dorp was de vierde van in totaal vijf races die het circuit telt. Na de wedstrijden in Yerseke, Westkapelle en Zoutelande staat er vanavond een 10.1 kilometer op het programma.

Als ik net voor zes uur samen met Ina van ons vakantiepark op Voorne-Putten weg rijd, geeft de thermometer in de auto een temperatuur van 31 graden aan. Na de Haringvlietdam rijden we dwars over het eiland Goeree-Overflakkee en bereiken even later het 3e eiland van ons tochtje. Inmiddels zijn we in de provincie Zeeland terecht gekomen en rond half zeven komen we in het centrum van Burgh Haamstede aan. Ik ken het nog van twee jaar geleden, toen ik ook mee gelopen heb aan deze wedstrijd en we met vakantie waren op het eiland Walcheren. Het secretariaat zetelt in hotel Bom en tussen de dinerende mensen door loop ik naar de inschrijftafel. Nadat ik mijn startnummer ontvangen heb moet ik het inschrijfbriefje door het open raampje inleveren bij Sjaak, die net als twee jaar geleden weer in zijn auto op me zit te wachten.

Warm lopen hoeft niet met deze temperatuur dat scheelt al weer en ik heb me voorgenomen om er eens een lekkere trainingsavond van te maken. Ik ga dan ook, volgens mij voor de eerste keer, als allerlaatste loper over de startstreep en loop de eerste honderden meters met de laatste loper mee. De wedstrijd bestaat uit drie ronden van bijna 3.4 kilometer en ik wil proberen om iedere ronde iets sneller te gaan. De eerste ronde kom ik door in 17.57 minuten en langzaam aan begin ik wat te versnellen. Onderweg staan twee waterposten en ook wordt er door de inwoners van Haamstede lekker gesproeid. De tweede ronde gaat dan ook een half minuutje sneller in 17.27 minuten. 

Bij het ingaan van de 3e en laatste ronde neem ik even de tijd om bij Ina wat water te drinken en wil ik proberen om van atleet naar atleet te lopen, iets wat me vrij goed af gaat. Verschillende lopers haal ik dan ook in en ik kom met mijn kilometer tijden zelfs onder de 5 minuten terecht. De 3e ronde gaat dan ook het snelst in 16.42 minuten. De meeste lopers hebben meer last van de warmte dan ik en met een tijd van ruim 52 minuten kom ik over de finish, de netto tijd zal er misschien net onder hebben gelegen. Bij de plaatselijke ijswinkel worden de calorieën weer aangevuld, voor we ons weer in noordelijke richting begeven. Een prachtige Zeeuwse avond loopt ten einde.

Nadat ik mijn startnummer ontvangen heb moet ik het inschrijfbriefje door het open raampje inleveren bij de auto van Sjaak

Burgh Haamstede 33e OVBH loop 10,25 km - 49.39 min - 20e plaats M55

Wachten op het startschot

Woensdag 20 juli wilde ik mee doen aan de 8,5 kilometer van de 37e Stratenloop in Westkapelle maar de thermometer gaf 32 graden aan en dat was me net iets te warm af om een wedstrijd te gaan lopen. Een week later staat de 33e OVBH loop, ik weet niet precies waar de afkorting voor staat, in Burgh Haamstede op het programma. Een afstand van 10,25 kilometer verdeeld over drie ronden. 

De rit over de eilanden er naar toe is al prachtig. De heenweg rijden we vanaf Zuid Beveland, via Noord Beveland naar Schouwen Duiveland. De terugweg gaat via de Oosterscheldekering, een 9 kilometer lange wegverbinding tussen de eilanden (Neeltje Jans), maar nu pakken we Walcheren mee. Beide ritten duren precies drie kwartier en de wedstrijden vallen onder het Zeeuwse Stratenloopcircuit, waaronder ook de wedstrijden in Zoutelande, Yerseke en Vlissingen.

In het kleine dorp is het even zoeken naar een parkeerplaats maar als we deze gevonden hebben is het maar een paar minuten lopen naar de start. In de tijd dat ik me inschrijf naast de tent bij de kerk, hebben Ina, Merle en Jeroen al een mooi plekje op het terras gevonden waar je de wedstrijd prima kunt bekijken. Het inschrijfformulier moet ik een tiental meters verderop in een bakje deponeren dat aan de binnenkant van het raam van een personenauto bevestigd is. Er wordt me verzocht om de 'volgende keer graag per internet in te schrijven omdat het goedkoper en voor de persoon in de auto minder werk is'. Tien minuten voor aanvang van de jeugdloop wordt er nog een emmer met saus uit een auto gehaald en een witte streep als finishlijn getrokken. Mijn doel is vandaag om lekker ontspannen onder de 50 minuten te lopen, dat wil zeggen drie rondjes van 16 a 17 minuten.

Gelijk na de start lijkt het wel of de snelle jongens haast weg sprinten en kom ik ongeveer net achter de middenmoot te lopen. Het is even kijken waar de ronde heen loopt en een stiekeme hoop dat het in de richting van het strand zou gaan wordt al gauw de grond ingeboord als we de ventweg van de N57 op gaan. Via wat kleine (zand) weggetjes en door een woonwijk kom ik de 1e ronde terug bij de kerk in 15.58 minuten. Over de 2e ronde doe ik 17.01 minuten en wordt ik net voor doorkomst nog gedubbeld door twee lopers die een mooie tijd van onder de 33 minuten lopen. Mijn tijd is nog steeds haalbaar alleen echt ontspannen gaat een wedstrijd bij mij in de vakantie nooit. Als ik over de 3e ronde dezelfde tijd loop kom ik precies op 50 minuten uit. Dan toch nog maar even iets proberen aan te zetten en gaat de 3e en laatste ronde in 16.40 minuten. Ik heb mijn doel bereikt maar als ik over de finish kom denk ik wel hoe heb ik dat ooit ruim 10 minuten sneller kunnen lopen en bij thuiskomst moet ik de trainingen maar eens rustig weer oppakken.

Hier moet het inschrijfformulier ingeleverd worden

Net voor de start van de jeugdloop word er nog gauw even een finishlijn getrokken

De 1e ronde zit er op

Even bijkomen van de inspanningen

Trail by the Sea wordt slijtageslag voor atleten

Zaterdag 23 februari 2013

Voor sommige hardlopers was de eerste editie van de Trail by the Sea niet zwaar genoeg. Reden voor de organisatie om de wedstrijd met een aantal kilometers te verlengen.

Als toetje zijn er ook nog een aantal loodzware beklimmingen, die soms kaarsrecht omhoog lopen, aan het 38 kilometer lange traject langs de Schouwse kust toegevoegd. ,,Op sommige punten zullen de lopers zich met handen en voeten naar boven moeten werken. Er werd zelfs al gesuggereerd om bij een van de steile beklimmingen een touw op te hangen'', vertelt Fer Bouwens van Sportpromotion Zeeland, dat de wedstrijd organiseert.

Tijdens de Trail by the Sea, die zondag plaatsvindt, lopen de vijfhonderd atleten bijna alleen maar over strand, duinen en bospaden. ,,We kregen vorig jaar reacties dat het op sommige stukken te vlak was, daarom hebben we het parkoers op sommige punten aangepast. Het is echt een stuk zwaarder geworden."

Jos den Hollander deelt die mening. De Goesenaar heeft de afgelopen weken regelmatig op het parkoers getraind. "We maakten een soort van verkenningstochten door het gebied, zodat we weten waar de moeilijke stukken liggen. Ik denk dat deze trail nu door de aanpassingen zwaarder is dan de Kustmarathon. Er zit misschien hooguit een kilometer asfalt in. Voor de rest is het veel klimmen en klauteren. Ik verwacht niet dat er veel lopers binnen de 3 uur gaan finishen." (bron)

Het parcours, met een lengte van 38 kilometer