Verslag van de Trailrun in West-Terschelling

Tracey Jewell en haar moeder

In 2012 deed ik mee aan de Berenloop op Terschelling en we zeiden toen al dat we een keertje terug wilden. Toen ik de Trailrun Terschelling in januari op Facebook langs zag komen, kon ik het even niet laten en heb me gelijk ingeschreven. Naast de 25 km hadden ze 50 km en ook 15 km. Ik dacht gelijk aan mijn moeder en heb haar die middag ook ingeschreven (eerst natuurlijk gebeld!). 10 maanden de tijd om te trainen, moet ons lukken… 10 maanden later is het zover. We gaan richting Terschelling voor de trailrun. Er staat een stevige wind in Harlingen maar de overtocht valt gelukkig wel mee. De bekende Brandaris toren in West-Terschelling  komt snel in zicht. We gaan direct door naar ons verblijf in Midsland Noord. Onderweg  komen de herinneringen weer naar boven van de moeilijke laatste kilometers van de marathon. Ik loop tegenwoordig een stuk minder dan 5 jaar geleden dus ben benieuwd hoe het zondag gaat.

Vrijdagavond gaan mijn moeder en ik een stukje hardlopen richting de Noordzee. Er staat een stevig wind maar het is lekker uitwaaien. Wat een prachtig uitzicht! De duinen vallen wel mee en we hopen stiekem dat het parcours zondag ook ongeveer zo is. Na 3 kilometer keren we om en lopen oftewel vliegen we terug naar het huisje! Zaterdagochtend fietsen we richting West-Terschelling om onze startnummers op te halen en de start en finish alvast te verkennen. Zoals voorspeld, staat er een harde wind met veel regen. Na 6 km tegen de wind in fietsen komen we als verzopen katten aan bij “Mooi Weer” (de organisatie) gevestigd in West. Gauw fietsen we richting het hotel waar we morgen gaan starten/finishen en fietsen via de fietspad door de duinen terug. Wat een prachtig landschap! Gelukkig hebben we nu wind mee en vliegen letterlijk terug. Het blijft even droog tot de laatste kilometer.

Het is zover…. race day. De zon schijnt en er staat weinig wind, phew! Het tegenovergestelde van gisteren! De 50 km begint om 10 uur, wij beginnen ‘s middags pas. Als de zenuwen beginnen op te lopen, rond een uur of elf rijdt Allard ons richting de start. Op de heen weg denk ik weer terug aan de Berenloop, toen waren de tuinen (en bomen) versierd met knuffelberen. Geen knuffels dit keer maar wel een stuk minder druk! Bij het hotel is het nog erg rustig, misschien moet de ochtend veerboot nog aankomen dacht ik. Door de hoge aantal inschrijvingen (in verhouding met vorige edities) worden er in 7 waves gestart. Een voor de 50 km,  2 voor de 25 km en 4 voor de 15 km. Ik zit in de tweede wave en mijn moeder de vijfde. Even een stukje inlopen en mijn moeder heel veel succes wensen. Klokslag 12:30 gaan we (+/- 150 lopers) van start.

Voor de eerste paar kilometers lopen we door het mooie bos en ik kom snel in mijn ritme. Bij 3 kilometer komt de eerste beklimming en we lopen door mulle zand de duin op. De bekende Brandaris toren komt in zicht. Wat een prachtig uitzicht als je naar boven loopt! Ik denk gelijk aan mijn moeder en hoop dat het straks goed met haar gaat. Na een flinke daling lopen we richting het strand achter West. We slingeren door de “groene strand”, zandachtige, smalle paden met veel lage struiken. Er is veel bochtenwerk en de lage struiken naast en over het pad maken het moeilijk een ritme te krijgen. We bereiken gauw de volgende duin en de lopers voor me beginnen te wandelen. Stiekem vind ik het even  fijn! Boven aan de duin is er een prachtig uitzicht maar we moeten gauw weer dalen. Ik volg in de voetstappen van de lopers voor me en vlieg naar beneden. Even bij de drankpost een bekertje water pakken (er was niets anders) en ga klimmend de duinen weer in. Weer een flinke afdaling naar beneden. Ik denk weer aan mijn moeder en hoop dat het goed met haar gaat. Ze zal inmiddels al gestart zijn.

De paden worden langzamerhand weer wat breder en het gaat een stuk beter. Een man naast me begint in het Engels tegen me te. Ik vind het fijn even afleiding te hebben voordat we de duinen weer induiken met de smalle zandpaden. Bij West aan Zee lopen we de duin op en maken een steile afdaling naar de strand toe waar de zon nog schijnt en een prachtige uitzicht! We lopen ongeveer 2 en half kilometer lekker op strand (fijne harde zand en geen struiken!) en duiken de duinen weer in. Bij 18km krijg ik het even zwaar, sinaasappel bij de drankpost gepakt maar had ik niet moeten doen. Het bleek geen goede combinatie te zijn met de gel wat ik eerder had genomen. Ik begin me misselijk te voelen. Weer de kleine bochten op en af tussen de struiken door. De blaren aan mijn voeten worden steeds erger. Ik denk weer aan mijn moeder en hoop dat nog steeds goed gaat. Ik praat even streng tegen mezelf. Als mijn moeder 15 km kan lopen dan kun jij dit ook!

Als geroepen kom ik dezelfde man tegen die engels tegen me sprak. Ik vertel hem even beleefd dat misschien nederlands makkelijker is en we praten gezellig even verder. Bij 22 kilometer laat ik hem verder gaan als ik begin me weer misselijk te voelen. Wat was dat laatste kilometer zwaar. Met de finish in zicht zoek ik Allard in de verte op maar zie hem niet. Eindelijk over de finish en voel me erg opgelucht maar heel trots dat ik het gehaald heb. Allard is er om me op te vangen en ben erg blij om hem te zien. We lopen gauw richting de auto om iets warms aan te trekken en mompel iets over dat ik mijn moeder ga opvangen. Allard blijft bij de finish. Ik loop oftewel wankel tegen de looprichting in om mijn moeder op te zoeken. Er zijn nog veel lopers die binnen moeten komen. Na 1 kilometer zie ik mijn moeder door de bos lopen en ze ziet er behoorlijk fris uit. Totdat ze bij me komt. Haar gezicht is bloederig met krassen en haar hand is gekneusd. Het bleek dat ze bij 6km gestruikeld is en op haar gezicht is gevallen. Aardige lopers om haar heen hebben haar weer op haar voeten getild en ze is richting de drankpost bij 7.5km op het strand gelopen om hulp te krijgen. Ze hebben goed voor haar gezorgd, even de bloed van haar bril en gezicht gepoetst en ze is verder gaan lopen. Ze wilden haar meenemen in de quad naar de start toe met andere uitvallers . In mijn moeder’s woorden “ I haven’t come all this way to stop now” en zij is gewoon verder gaan lopen.

We lopen de laatste kilometer samen en ze maakt een eindsprintje. Ik kan haar niet bijhouden!  Ik ben super trots op mijn moeder dat het haar gelukt is. Wat een prestatie! Het blijkt dat ze zelfs 15.6km gelopen heeft omdat ze even een stukje verkeerd heeft gelopen. Ben super trots op haar. Als we maandagochtend weer richting Harlingen varen, hebben we het weer over om een keertje terug naar Terschelling te gaan. Wat het de volgende keer gaat worden weten we nog niet maar mijn moeder gaat zowiezo volgende keer mee als supporter. Dit was even genoeg!

Sportieve groet, Tracey Jewell

Oosterend (Terschelling)

Prachtige duinen 

Voor de laatste route op Terschelling gaan we naar Oosterend, de laatste bewoonde plaats aan de andere kant van het eiland. We vertrekken per bus in West-Terschelling, dat ons voor het luttele bedrag van 2 euro helemaal naar de oostkant van het eiland brengt. Een paar haltes na de Groene Weide, het restaurant van de bekende zanger Hessel stappen we uit, eerder deze week hebben we al een uurtje bij hem op het terras gezeten. Het beloofd vandaag wederom een prachtige dag te worden en de zon doet al volop zijn werk.

Nog geen kilometer na de start lopen we het mooie heidegebied in, alleen jammer dat deze nog niet in bloei staat. We gaan in de richting van de duinen, steken deze over en komen op een prachtig strand. Soms heb je echt het idee dat je met zijn tweeën op een onbewoond eiland zit. Rond de middag komen we aan bij het Heartbreak Hotel. De naam zegt het al, Elvis is still alive en wel in Oosterend op Terschelling. Deze strandtent is compleet in vijftiger en zestiger jaren ingericht. Ook de muziek is aan het thema aangepast. Er komt Elvis, Johnny Cash en Chuck Berry uit de boxen. Leuk om aan te horen en het te bekijken.

We zitten aan de rand van het natuurreservaat De Boschplaat, één van de grootste ongerepte natuurgebieden van ons land. Brede stranden, stuivende duinen, uitgestrekte kwelders, duingraslanden en ontelbaar veel vogels duiken voor onze neus op. Het natuurreservaat meet circa 10 bij 5 kilometer en is sinds 1910 in beheer bij Staatsbosbeheer. Het gebied is sinds 1970 voorzien van het Europees diploma voor Natuurbeheer. Zoals de naam al doet vermoeden was het gebied in vroeger tijden een losse zandplaat. De geul tussen beide eilanden (Terschelling en Ameland), het Koggediep, is echter dichtgeslibd. Tussen 1931 en 1937 is het gebied met Terschelling verbonden door de aanleg van een stuifdijk, met een lengte van bijna negen kilometer, die de naam Derk Hoekstra Stuifdijk heeft gekregen. 

Oorspronkelijk was het de bedoeling met de aanleg van die stuifdijk een aanzet te geven tot het scheppen van cultuurland. Uiteindelijk is het gebied tot een van de meeste waardevolle natuurgebieden van Nederland uitgegroeid. Zo'n 65 vogelsoorten broeden op de Boschplaat, die tijdens het broedseizoen dan ook deels niet toegankelijk is. Belangrijke broedlocaties van zilvermeeuw, kleine mantelmeeuw en lepelaar zijn voor het publiek gesloten van 15 maart tot 15 augustus. Een algemeen misverstand over de Boschplaat is dat het gebied vroeger bebost zou zijn geweest. Het tegendeel is het geval. 'Bos' betekent met een oude benaming eenvoudigweg 'verhoging in het landschap' of 'duin'.

Ook hier maken we weer een kleine pauze. In de doorgang van een bunker kunnen we net met zijn beiden zitten en genieten hier volop van de prachtige natuur en de heerlijke zonnestralen. Als we weer verder gaan zie ik ineens de kop van een paard net boven het maaiveld uitkomen. Als we beter kijken lopen er vier en kan ik ze nog vrij rustig op de foto zetten. Na de duinen wordt het allemaal wat drassiger en op sommige paden kunnen we door de nattigheid niet lopen en moeten we een alternatieve weg zoeken. Een half uurtje later staan we voor ongeveer 20 loslopende geiten en direct erna loopt er ook nog een kudde koeien. Een ANWB paddenstoel geeft aan dat we nog 1,1 kilometer van Oosterend afzitten en als de huizen aan de horizon verschijnen duurt het ook niet lang meer dat we weer bij ons vertrekpunt zijn. Hier hebben we nog een half uurtje in de zon gezeten voordat de Arriva bus ons terug brengt naar ons vakantieadres.

Klik op de links voor de foto's

fotoalbum

routebeschrijving

Elvis in het Heartbreak Hotel

Vier loslopende paarden in natuurgebied de Boschplaat

Hier moeten we een alternatieve weg zoeken

Seinpaalduin en Doodemanskisten (Terschelling)

 Monument voor alle Terschellingers die niet zijn teruggekeerd van zee

Dit keer een route die we zo vanuit ons appartement kunnen beginnen. We lopen naar de Waddenzee en vandaar uit gaat het, via de prachtige haven van West-Terschelling, naar de westkant van het dorp. We houden even stil bij een monument voor alle Terschellingers die niet zijn terug gekeerd van zee. Hoeveel zullen het er zijn?

Even verderop liggen hoge duinen die het dorp beschermen tegen de harde westerstormen. Het zuidelijke punt heet het Seinpaalduin, vanwege de seinpaal die erop staat. Deze seinpaal geeft met verschillende kleuren licht informatie over de te verwachten wind aan de scheepvaart op het wad. Twee lichten van dezelfde kleur boven elkaar betekent windkracht 8 of meer. We hebben van de week al aardig wat wind gehad maar deze kracht heeft het nog net niet gehaald. Het weer is mooi helder en vanaf dit duin is er een schitterend uitzicht over het dorp West-Terschelling, de vuurtoren en de Noordsvaarder, een zandplaat die later vast kwam te zitten aan het eiland. Over het wad is in de verte Vlieland te zien, aan twee kanten heb je hier uitzicht op de kustlijn en de zee.

Over ongelijke zandpaden trekken we verder naar het noordwesten en hier ligt in de bossen het duinmeertje Doodemanskisten. Het is zo'n 300 meter lang, 100 meter breed en we worden verwelkomd door een grote horde eenden. Midden in het meertje liggen twee eilandjes. Over de Doodemanskisten doen verschillende verhalen de ronde. Een ervan zou een verwijzing naar een drenkelingenkerkhof kunnen zijn. Het verhaal gaat namelijk dat op deze plek de lijken van zeelieden begraven werden, die op het strand waren aangespoeld.

Na een prachtig rondje komen we uit bij Paviljoen De Walvis, misschien wel het mooiste plekje van Nederland lezen we. Het is inderdaad een unieke locatie, met weidse uitzichten over het wad, voor onze middaglunch. De veerboot naar Harlingen vertrekt net uit de haven. Na hier heerlijk gegeten te hebben zit onze tocht van vandaag er al weer op.

We hebben nog wat energie over om aan het eind van de middag voor de eerste keer onze hardloopschoenen aan te trekken. We lopen oostwaarts over de dijk van de Waddenzee en halverwege steken we de dijk over om via de dorpjes Baalduinen en Hee door de bossen terug te gaan. Twee tochtjes, beide ruim 10 kilometer, zitten er op en we hebben het eiland nog weer beter leren kennen.

Klik op de links voor enkele foto's

fotoalbum

De veerboot naar Harlingen vertrekt net uit de haven

Vanaf het Seinpaalduin is er een schitterend uitzicht over het dorp West-Terschelling

Midsland (Terschelling)

De LW2 op het strand in Midsland aan Zee

Midsland is een dorp op het waddeneiland Terschelling en zoals de naam al aangeeft ligt het ongeveer in het midden van het bewoonde deel van het eiland. De Hervormde kerk, centraal gelegen in het dorp, is het startpunt van onze route en deze éénbeukige kruiskerk stamt uit 1880. Na enkele kilometers lopen we het Koreaduin op, een 20 meter hoog duin waar Staatsbosbeheer een uitkijkpunt heeft ingericht. Ik vind het een beetje een vreemde naam maar omdat het gelijknamige bos is aangelegd in 1951, net in de periode dat in Korea een oorlog aan de gang was, werd in de 'wandelgangen' al snel de naam Koreabos gebruikt. Een uitspraak van een bosarbeider toendertijd was: 'Je kunt beter naar Korea gaan dan werken voor Staatsbosbeheer' maar dit terzijde.

We dalen het uitkijkpunt weer af en lopen het vogelbroedgebied Waterplak binnen. Omdat we midden in het broedgebied zitten moeten we op de paden blijven om de bruine kiekendief, de aalscholver en de blauwborst voldoende rust te geven om hun jongen groot te brengen. We lopen het plaatsje West aan Zee binnen en gaan het strand op. We worden gewaarschuwd dat er een griepvirus onder de zeehonden heerst en dat we dode of zieke dieren kunnen aantreffen, gelukkig zien we er geen één. 

'Waar de zee het land ontmoet daar vind je de Branding' en in dit strandpaviljoen in Midsland aan Zee drinken we wat. Er ligt hier een grote boei op het strand, de rode LW2. Een overblijfsel van een strandfestijn of zijn jutters de KNRM voor geweest en hebben zij de ton uit de branding gered? Ik zou het niet weten en veel echte Terschellingers weten het antwoord op die vraag evenmin. Het schijnt dat het drijfbaken ooit een ondiepte gemarkeerd heeft op het Lutjewad, bij Wadlopers betere bekend als Engelmanplaat, maar is nu zelf gestrand.

Even later laten we de koffiemolen in Formerum, een voormalige korenmolen, links liggen en lopen Landerum binnen. In de verte zien we de dijk van de Waddenzee aan de horizon verschijnen en steken deze over, nog geen uur geleden liepen we op het strand van de Noordzee. Prachtige vergezichten, ontzettend veel vogels en het gekwaak ervan dat onze rust enigszins verstoord. Ruim 15 kilometer verder lopen we Midsland weer binnen. Wederom een prachtige route.

Klik op de link voor enkele foto's

fotoalbum

routebeschrijving

Hervormde kerk in Midsland

Strandpaviljoen de Branding

De koffiemolen in Formerum

West-Terschelling

De Brandaris, de bekendste vuurtoren van Nederland

De bekendste vuurtoren van Nederland is waarschijnlijk de Brandaris op Terschelling. De toren is in elk geval de oudste nog brandende vuurtoren van ons land. De huidige Brandaris is de derde vuurtoren met die naam. De eerste Brandaris werd in 1323 gebouwd om schepen veilig door het Vlie te loodsen. Het Vlie was toen één van de belangrijkste waterwegen van Nederland. De Hanzestad Kampen die veel handel dreef met de Oostzeelanden, had alle baat bij een goede doorvaart en betaalde daarom mee aan de vuurtoren. Deze Brandaris werd gebouwd met kloostermoppen en hout. De toren is genoemd naar Brandaris, het dorp in de buurt dat nu West-Terschelling heet. Ook wordt wel gezegd dat de naam verwijst naar Sint Brandaan, de beschermheilige van mensen op zee. Deze heilige kon de toren niet beschermen toen de zee aan het eiland knabbelde. 

Hoewel de toren oorspronkelijk behoorlijk landinwaarts was gebouwd, verdween de de Brandaris in 1593 in de golven. Omdat het Vlie nog steeds een drukbevaren waterweg was, werd er in allerijl een nieuwe vuurtoren neergezet. Maar nog voor het licht daarin kon worden ontstoken, stortte deze in. Ondeugdelijk bouwmateriaal en een onderste verdieping die het bouwwerk niet bleek te kunnen dragen, veroorzaakten de ramp. Zes mensen kwamen daarbij om het leven. Het waddeneiland Terschelling had zijn les geleerd en bouwde de derde vuurtoren met meer beleid. De uitdrukking 'driemaal is scheepsrecht' is in dit geval van toepassing: de Brandaris die in 1594 de taken van zijn voorgangers overnam, staat nog steeds fier overeind.

Vrijdagmiddag zijn we met de boot aangekomen op Terschelling en een dag later is dit het vertrekpunt van onze route. De Brandaris duikt al erg snel voor onze neus op en ook verder op onze tocht, verschijnt deze een aantal keren aan de horizon. Het geeft je wel een bepaalde oriëntatie waar we ons op dat moment bevinden. Net buiten het dorp komen we op het uitkijkpunt Kaapsduin. Het is het hoogste punt van Terschelling (31,4 meter boven NAP) en op dit punt staat een zendhuisje dat gebruikt werd tijdens de Tweede Wereldoorlog. Over kleine paadjes trekken we in de richting van de duinen. Na een beste beklimming van de duinovergang komen we op een prachtig wit en breedste strand van Europa terecht waar verder niemand te bekennen is, een prachtig stukje natuur. Na enkele kilometers door het zand geslenterd te hebben, verlaten we bij strandpaal 500 Z/420 het strand. Bovenop het duin staan ineens twee stoelen op ons te wachten en hiervan maken we dankbaar gebruik om onze middagpauze te houden.

Na de boterhammen trekken we het natuurgebied de Noordsvaarder in. De Noordsvaarder was een grote zandplaat, die van Terschelling werd gescheiden door het Westerboomgat. De zandplaat schoof steeds op naar het oosten en verzandde midden 19e eeuw het Westerboomgat. Het kwam daardoor vast te zitten aan Terschelling. Na het passeren van verschillende duinvalleien, doemt er ineens een prachtig duinmeertje voor onze neus op. We lopen er half omheen en trekken daarna de bossen in. Na bijna 13 kilometer verschijnt ineens de Brandaris weer voor onze neus en komen we terug bij de haven van West-Terschelling. Ruim drie uur wandelen zit er op. Wat heeft deze prachtige route niet? Er zitten heuvels en dalen in, strand en zee, heide, meertjes, duinen, bos, wat weilanden, smalle paadjes en een oud stadje..... Kortom, de route is een echte aanrader als je eens op dit eiland bent!

Klik op de link voor enkele foto's

fotoalbum

routebeschrijving

Een prachtig zeilschip in de haven van West-Terschelling