Verslag van de 19e Pinksterloop in Beltrum

De groepsfoto bij Tokke-Wekke

Wat is de overeenkomst tussen AVA'70 en Tokke Wekke? Na het lezen van dit stukje zul je er alles van weten zal ik je verzekeren. Maar eerst hoe we daar ook wel weer kwamen. Die sluwe Geert Wevers weet ieder jaar het weer te fixen. Telkens weet hij bijna alle feestdagen een mooi loopje te roggelen op een unieke locatie hier in de regio, waarbij dan bij voorkeur na afloop afgepilst wordt met koffie en het liefst eigen gemaakt gebak. En… ja hoor ook dit jaar werd er weer ergens een familielid van een AVA'70-loper geronseld op een ronduit prachtige en idyllisch plek (maar daar later meer over). Paula had zo’n beetje haar hele familie gemobiliseerd om dit jaars 2e Pinksterloopje als een plaatje neer te zetten met alle facetten van dien.

Tante Marjan, moeder Irma en alle kinderen en kleinkinderen hadden een rol toebedeeld gekregen door onze Paula. Op de Meentweg 2 werden alle lopers om 10.00 uur verwacht. Wat dan wel weer tegen viel is dat zelfs de sportiefste triathlon- en fiets Ava-janen Gerrit D. alleen naar Beltrum lieten fietsen. Als fietsen niet je hobby is kan ik me er nog iets bij voorstellen, maar goed… we kwamen dus met vele auto’s aan bij de Meentweg 2. Gelukkig was onze vogelaarster er ook weer bij, want wat hebben we haar met haar fauna-kennis en Know-how gemist de afgelopen week bij de duurloopjes op de zaterdag en dinsdag. Kennelijk moest ze haar kennis nog meer verbreden in de donkere bossen van Polen is mij verteld. Inheemse vogelsoorten die in Nederland allang uitgestorven zijn, worden daar door haar en haar vreemde vogelvrienden weer gelukkig gespot.

Om strak 10.03 uur nam hopvrouw Paula het woord en heette ons van harte welkom op jawel: de Tokke Wekke! Een ronduit prachtig plek midden in het coulissen landschap van Beltrum en omstreken. Naast de akkerbouwvelden, indrukwekkende bomen, weidse graslanden, de Leerinkbeek die er doorstroomt natuurlijk bekend om zijn unieke kerkenpaden. Hier was door tante Carla (nb. ‘t bleek tante Marjan kwam Geert vlot achter) een ronduit afwisselende route uitgezet waar we in Aalten nog een puntje aan kunnen zuigen. Zo bleek er een vleermuishotel aan de route te zijn waar onze vogelaarster uiteraard haar route door moest onderbreken. Bij nader onderzoek bleek er de zeer zeldzame oeverzwaluw te nestelen. Wie kent hem niet? Nadere info is op te vragen bij haar uiteraard.

Ook hadden we een zeer jonge telg Ingmar vandaag in het midden die zichzelf heeft uitgedaagd om op 25 juni met 50 studenten van Schaersvoorde de Col du Galibier te gaan beklimmen met de Kanjer Mountain Challenge. Dit Pinksterloopje past bij toeval (en omdat zijn moeder het zei) in zijn trainingsschema. Want Ingmar gaat de uitdaging aan om 21,125 kilometer met 1600 hoogtemeters te gaan waarmaken. Dit allemaal om geld op te halen om het sporten voor jongeren met een beperkingen mogelijk te maken. Een heel goed doel dus. Wil je Ingmar helpen bij dit prachtig initiatief, klik dan op de bijgevoegde QR code.

Inmiddels liep de temperatuur aardig op in deze zonovergoten Pinkstereditie van Geerts loopje. Los van dat Geert en Theo ooit een nacht hebben doorgebracht in de Tokke Wekke waren er verder weinig gekkigheden te noemen (constateerden we na afloop tijdens de koffie). Zo waren er bijvoorbeeld geen struikelperikelen door onze 60 plussers, dat Ajax had verloren was ook niet raar (maar daar mocht ik eigenlijk niets over schrijven), het eigengemaakte gebak had de topkwaliteit zoals anders en een ieder genoot enorm van de ontmoeting zoals we iedere week bij AVA'70 doen.

En daar hebben we meteen de relatie tussen AVA'70 en de Tokke Wekke te pakken. Tokke Wekke betekent; Tot volgende wekke. In vroegere tijden bleek de Tokke Wekke namelijk een ontmoetingsplek voor jongeren waar -  is me vertelt een biertje of ander drankje tot laat in de avond- bij hoorde. Zo ook bij AVA'70: Zo’n prachtige ontmoetingsplek iedere week! Voor oudere en jongere jongeren en waar ook vaak aan het eind je hoort: “Tot volgende wekke!

Gerdy Hoornenborg

Of klik op de link voor een donatie

Verslag van de 18e Pinksterloop in Winterswijk

De deelnemers aan de Pinksterloop 2025

Wenters Pinksterloopje

Op tweede Pinksterdag kun je natuurlijk met zijn allen naar Obelink of naar de meubelboulevard. Heerlijk aansluiten in de file voor de Ikea is natuurlijk ook een optie… Maar in de loop van de ochtend verzamelde zich een bont gezelschap bij Hiddink Grondwerken te Winterswijk. Was er een speciale aanbieding misschien? Een kuubje extra op Pinksterdag?

Niets was minder waar, het was gewoon de start- en finish van de traditionele Pinksterloop. Als sinds jaar en dag komen dan lopers van diverse pluimage en diverse verenigingen samen om lekker een rondje te lopen. Zo ook dit jaar. Zandlopers, Avajanen, LVG’ers, van allerlei verenigingen uit de buurt kwamen lopers om te genieten van de prachtige route die door Anita Jansen was uitgedacht.

Na een kort welkomstwoord van Henk Mengers ging het gezelschap van maar liefst 38 personen op weg. Het weer leek alleszins mee te vallen en de stemming zat er meteen goed in bij iedereen. Uiteraard was het even zoeken naar het goede tempo, was het nu 6:15 of 6:30 per kilometer? En wie had nu ook weer de route voor welke afstand op het horloge? Maar na de eerste kilometer had iedereen wel zijn plekje in de kolonne gevonden en kwamen de gesprekken meteen al goed op gang.

De paden lagen er prima bij, na de buien van de laatste dagen zou je verwachten dat het modderig zou zijn, maar dat was dus niet het geval. We konden de schoenen dus redelijk droog houden. Het groen was overal in een week tijd zowat geëxplodeerd en we liepen dan ook allemaal heerlijk te genieten van het Wenterse buitengebied. De mensen die we tegenkwamen met een verrekijker om vogels te spotten hebben vast niets meer gezien nadat wij voorbij kwamen, want het kletste overal nogal.

Na iets meer dan zes kilometer werd er een scheiding in de groep gemaakt. De 8,5 km groep was verrassend groot, maar dat kan natuurlijk ook te maken hebben met het feit dat er vooraf aangekondigd was dat er diverse dames van de Zandlopers heerlijke taarten hadden gebakken voor bij de koffie na afloop. Je kon er ook voor kiezen om de trek in taart nog wat op te voeren, door 12 kilometer te lopen.

Een select gezelschap koos voor de langere optie. Meer kilometers, dus nog meer genieten van de zandpaden en de mooie uitzichten. Uiteraard werden ook de gelopen en nog te lopen wedstrijden door iedereen uitgebreid besproken. Van vijf kilometer PR’s tot marathon en verder, alles kwam aan de orde. Geen wonder dat het tempo ook stiekem wat opliep… Maar aan alle mooie dingen komt een eind, dus ook dit Pinksterloopje had een eind. En wat voor eind!

De finish en afterparty was dit jaar wel bijzonder goed verzorgd. Lekker in het zonnetje in de tuin zittend, met een ruime keuze aan zelfgebakken taart voor bij de koffie. Veel beter dan dat kon het toch niet meer worden. Ik ben nu al benieuwd naar de editie van volgend jaar, want om dit te overtreffen moet je van goeden huize komen.

André Bleumink

Verslag van de 17e Tweede Pinksterdagloop in Zieuwent

Voor de kathedraal van Zieuwent

Rik's rondje om de kerk 

De 17e Pinksterloop kende een prachtig pelotonnetje dravers, dat zich rond de klok van tienen op de vrije maandag had verzameld onder de toren van de kathedraal in Zieuwent. Een blik in de rondte gaf de parcoursdirecteur al direct een prettig idee over de bulkende kwaliteit die aanwezig was. Oost-Gelrekenner bij uitstek Rik Delsing had zich zelf gelukkig ook zeer serieus voorbereidt bij het uitzetten en het verhaal ging zelfs dat hij de avond en nacht voor de run het traject twee keer langs is gefietst om te kijken of er geen obstakels op de wegen en paadjes lagen, die de snelheid zouden kunnen dimmen. Op de dag van de waarheid namen de zenuwen nog verder toe en zoals vaker zie je dan ineens dat er een blessure op blijkt te spelen. Bij Rikkie zou het om lichte malheur aan de achillespees gaan, maar dapper als altijd zette hij zich gelijk schrap, al moest er eerst nog wel een teamfoto voor het thuisfront gemaakt worden. Uiteraard vormde de kerk een toepasselijke achtergrond, maar die lummel is zo groot, dat het de fotograaf van dienst niet lukte om alles en iedereen duidelijk in beeld te krijgen. Een liefelijk plaatje werd het, maar het haantje ontbrak. 

De koers leek gelijk te ontbranden, maar niet voordat local running-queen, Lisa te Molder werd gegroet, die met één van haar koters een rondje aan het peddelen was. Via een armetierig paadje achteraf, waar je alleen in het donker zeker gevaar loopt, liepen we het eerste kerkenpad op en er zouden er nog velen volgen. Otterpad, Rondeelpad, Sprenkelerpad en de Kotte Voare… het was werkelijk een aaneenschakeling van mooie grindstroken door het fraaie coulissenlandschap. Hier en daar kwam er nog eens een haas buurten en overal werd het geluid van de dampende lopers begeleid door het gekwetter van vogels. Ja, het was opvallend warm op deze mooie Pinsterdag en het zweet dat drupte werkelijk met straaltjes van de veelal ranke lijven. Onderweg passeerde de club ook nog de diverse culturele hoogstandjes, die jammer genoeg vrijwel onopgemerkt bleven. Zo vroeg er niemand bij het passeren van droebel `t Rolder, wat hier nu de exacte, diepe betekenis van was. Stelletje cultuurbarbaren zijn hardlopers, dan mag gerust geconstateerd worden en dat is natuurlijk best jammer. Nog pijnlijker was misschien wel de passage van het Mariakepelleke. Geen blik opzij, even het gesprek stil laten vallen een kruisje slaan… niets van dat alles! 

Zieuwent beschikt werkelijk over een adembenemende omgeving en toen het stoetje even halt hield om eventueel moegestreden atleten de mogelijk te bieden om lekker af te snijden, maakte daar niemand dankbaar gebruik van. Niet zo verstandig, zo zou later blijken, toen het op het verdelen van het appelgebak aankwam. 

Wie er na een kilometertje of 10 nog opvallend fris bijliep, was Rob Demkes. Hij had alweer zijn loopschoentjes uit de kast gehaald en toen zijn, toch wat kippige loopstijl ter sprake kwam, kwam Ingrid, die heel vroeger een LAT-relatie met hem bleek te hebben gehad met de verklaring. Robbie was in zijn jonge jaren een meer dan succesvolle pluimveevanger geweest in het Bredevoortse en dat verklaarde natuurlijk veel, zo niet alles. Met een omtrekkende beweging, waarbij de immense kerk steeds in beeld bleef, kwam de meute langzaam weer in de bewoonde wereld. De autisten onder de lopers en dat zijn er akelig veel, liepen bij de finishstreep nog een paar passen door, want de 12 kilometer moest natuurlijk wel aangetikt worden. Een Strava-afstand van 11,89 is not-done, zo blijkt in de praktijk meer dan dikwijls. De eerste club had zich al op het terras neergevleid en hun bestelling gedaan. Van enige saamhorigheid is allang geen sprake meer. Koffie, thee, appelgebak met of zonder slagroom… het arme meisje van de bediening kwam oren en ogen tekort om alles vlekkeloos te laten verlopen. Wim “de Sloffert”, kwam even later ook aanzetten en was gehuld in een razend mooi nieuw en ook nog eens fluoriserend hardloopjack. Wimpie glom van oor tot oor en was duidelijk in zijn sas met deze skitterende aanwinst.  

Het Zieuwentse looptalent jan Spekschoor kwam nog met een hele fijne anekdote over de grootse kathedraal. Elke maandag doet de klokkenluider de verschillende handelingen om het luiden toch vooral flink te laten klinken en dit doet de toren letterlijk en figuurlijk schudden op de plek. Jan had het over een beweging met een uitslag van 100 centimeter. Dit leek ons als leken natuurlijk best veel maar hij bleef bij zijn bewering en wie zijn wij dan om dit tegen te spreken. De verdeling van het appelgebak ging overigens vrij moeizaam. De magnetron kon het werk bij lange na niet aan en toen er weer een kleine lading werd uitgeserveerd, werd er niet gekeken naar de volgorde van de bestelling maar keek het blonde serveerstertje naar de geschatte BMI-waarde. Zo gebeurde het dus dat degene die het laatste een order had geplaatst, als eerste aan de beurt waren. Gerrit Dijkslag, Frank Roos en Geert Wevers zetten gelijk de tanden in de lekkernij en lieten hun kompanen met enig overgewicht verbouwereerd achter. 

Om het immense kabaal van 12 slagen van de kerkklok voor te zijn, werd er snel, maar zeker dankbaar afscheid genomen van elkaar en Rik bedankt voor zijn prachtige route. De thuisblijvers hebben weer eens een prachtig hardloopavontuur gemist, want ook dit keer gold weer eens de gouden regel: Meedoen is meemaken! (FR)

Verslag van de 16e Pinksterloop

De hele bups werd vlot even vastgelegd op de gevoelige plaat door de huisfotografe

Op een mooie Pinksterdag….

Natuurlijk stond 2e Pinsterdag de traditionele duurloop voor iedereen die rennen leuk vindt op de kalender en dit jaar gebeurde dat al weer voor de 16e keer. Als parcoursdirecteur was dit keer niemand minder dan Gerjo Wevers aangewezen. Normaliter wordt je voor deze bliksemsbelangrijke rol gevraagd en mag je er een poosje over nadenken, maar in dit geval was de procedure wat aangepast. De sympathieke B-loper verraste echter vriend en vijand door gelijk toe te happen en kwam gelijk al met een eerste bijzondere mededeling. De ijzervreter woont zelf in het centrum van Aalten-Zuid, maar geheel tegen de verwachtingen van iedereen in, had hij als vertrekpunt gekozen voor Steakhouse Vivaldi. Eigenlijk was dat ook weer niet geheel bijzonder als je weet dat hij een geweldige liefhebber is van spareribs en zijn lieve Henrieke wekelijks dit gerecht twee keer op het menu heeft staan. Prachtig is dan ook dat de eigenaar van het Haartse toprestaurant al bij het vertrek om even voor 09.00 uur de eerste gekruide varkensribben op het kolenvuurtje had liggen en de geur menigeen al het water in de mond deed lopen.

Het vertrouwen in een hele fijne route was groot, want er stond een best peloton klaar op deze mooie Pinksterdag. Tuurlijk gelijk een mooi resultaat voor Wevers, die het gezelschap lachend welkom heette. De dravertjes kwamen werkelijk uit de hele regio en er zat van alle pluimage bij. Dat is ook het mooie van atletiek en dit soort hollende uitstapjes. Topatleten en goedwillende recreanten staan “Scholder an Scholder”, zoals dat zo mooi heet in deze streek. En je voelt het dan ook gelijk… dit wordt weer een hele fijne sportieve ochtend. De hele bups werd vlot even vastgelegd op de gevoelige plaat door de huisfotografe en samen met twee meefietsende beveiligers zonder specifieke taken, ging het spul op pad. Opvallend was dat er net na het vertrek even globaal een telling werd gedaan, die even boven de 40 uit kwam.  De 10% mag afvallen regel, betekende dus dat er best een paar mogen sneuvelen, al kan dit natuurlijk niet het uitgangspunt zijn.

Als je niet zo heel vaak in deze contreien komt, gaat er werkelijk een wereld voor je open, want het routeboekje hing van verrassende paadjes, zandpaden en passages aan elkaar. Na nog geen kilometer was het al raak, toen de club als een harmonica in elkaar schoof om het houten bruggetje over de Stortelersbeek te nemen. Het mooie was, dat Wevers zelf besloot om niet stoer aan kop te gaan lopen, maar hij schoof een aantal oudgedienden naar het front om het peloton aan te sturen. Het tempo was bijzonder aangenaam en zorgde ervoor dat het gekleurde lint met lopers prachtig bij elkaar bleef. Bij elke scheuring die dreigde, werd het tempo even gedrukt en de homogeniteit hersteld. Na een kilometer of wat ontstond er in het hart van de groep wat consternatie, toen een overactief dravertje op een ongelijk bospad de neus opeens tegen de grond drukte. Onduidelijk was of de persona non grata een Wooldse bloemspartelkever zag kruipen of hij een duik wilde nemen in het veel te ondiepe beekje dat werd gepasseerd. Omdat het tempo niet teveel mocht zakken werd het slachtoffer nauwelijks bijgestaan en kan de vertrouwenspersoon mogelijk een bezoekje verwachten.

Afijn, de route werd snel vervolgd en langzaam maar zeker ging het meanderende gezelschap in de richting van de Bekkendelle. Dan hebben we het “bij far” natuurlijk wel even over één van de mooiste stukjes Nederland. Het was er gruwelijk druk op dit tijdstip, maar het opvallende is, dat het toch een oase aan rust is. De gele kwikstaart, de mafkop, een trosje boomklevers, een kleine kortsnavelboomkruiper… je ziet ze niet, maar hoort ze des te beter. Mooier gaat het deze dag echt niet meer worden en met die wetenschap staan de gezichten van de inmiddels licht transpirerende lopers op glimlachen. Met een kleine omtrekkende beweging gaat het inmiddels weer in de richting van de Haart. Af en toe proberen wat ambitieuze lopers zich aan de kop van het peloton te nestelen om het tempo wat op te schroeven, maar ze worden keihard teruggefloten. “Een eindsprint doe je maar in je eigen tijd”, hoe duidelijk kan een boodschap zijn.

Op 160 meter van de finish rook je niet alleen de thuishaven, maar ook nog steeds de kolen, die de vleeshompen op moeten warmen. Een enkeling werd wat onrustig, want de grote vraag was of de 13 kilometer aangetikt zou gaan worden. Voor de één een futiliteit, maar voor de ander van levensbelang zo bleek, want anders is het toch niet te verklaren, dat zeker een 8-tal autisten bij de eindstreep gruwelijk onfatsoenlijk doorliepen om toch vooral thuis te kunnen laten zien, dat er weer een grens was bereikt.

Wevers werd uiteraard van alle kanten bedolven onder de complimenten, vanwege zijn fantastische route. Om iedereen te bedanken voor de aanwezigheid had de parcoursbouwer met zijn vrouw Henrieke nog eventjes een koffietafel gearrangeerd met hele fijne cake. Hoe compleet kan een hardloopochtend zijn! Altijd jammer, dat het maar 1 keer per jaar 2e Pinksterdag is……. (FR)

Henrieke en Gerjo

Verslag van de 15e Pinksterloop in Aalten

De traditionele groepsfoto

‘inGenieten in Lintel’

Voor de 15^e keer in successie vond de 2^e Pinksterdagloop plaats en als vertrekpunt was dit keerde de Knibbelweide, gekozen, beter bekend als de Goudkust van Aalten. Als richttijd was 10.00 uur aangegeven door de organisatie, maar wie de AVA-janen een beetje kent weet, dat dit in ieder geval niet gaat lukken. Gezellig babbelen, vetertjes strikken, nadorst weglurken, statiefoto en nog 1 en nog 1…. Kortom de relaxedheid droop er van alle kanten af en toen moest de organisator van het eerste uur nog gaan speechen. Dit bliksemskorte welkomstwoord werd gevolgd door een nog korter verhaaltje van de sympathieke koersdirecteur van de dag, Andre Ketelarij. Maar wat een megatalent is dát trouwens! Zonder anderen tekort te willen doen, maar hoe hij het zeer gemêleerde peloton op sleeptouw nam en de weg wees…. Fenomenaal gewoon, zonder overdrijven!

De groep betrof een atleet of 23 en zoveel stonden er zeker niet op de deelnemerslijst, die vooraf altijd wordt gecontroleerd door de vertrouwenspersoon van AVA`70. Met name de juridische status werd getoetst en natuurlijk ook of er nog aantekeningen zijn, betreffende mogelijk afwijkend gedrag t.o.v. de andere of eigen sexe. Ja, je kunt tegenwoordig geen enkel risico meer nemen, maar een schone lijst bleek het uiteindelijke resultaat. Er zijn zeker twijfels gerezen door de late aanmelding van een enkeling, die mogelijk nog een berisping kunnen verwachten. Afijn, de goedlachse voorfietser liet er gelijk vanuit het vertrek geen gras over groeien en gaf pittig gas, waardoor er in de achterhoede gelijk al een overlevingsgevecht gaande was. Via mooie zandpaden met een rijk verleden, zoals bijvoorbeeld de Moerveldweg slingerde de club gestaag in de richting van het altijd mooie Lintelo. De leider op het stalen ros, gaf er nog maar eens een slok aan, maar dit was puur om zich goed te positioneren voor een kiekje of 24 van het passerende gezelschap. Ook deze gave bezat hij dus! Aankomend op de Rosierweg, werd de complete groep verrast, door een afslag naar rechts, waar even fijn door het lange gras werd gestruind. De teken hadden even vrij spel, maar de nacontrole leverde geen enkele melding op, tenzij er later tijdens de nacheck onder de douche nog iets is aangetroffen. Het zijn immers taaie krengen, die zich overal aan vast zuigen. Daarover is echter op dit moment nog niets van bekend geworden, maar wat nog niet is, kan nog komen. 

Er was onderweg voldoende tijd om rustig te keuvelen, een tussensprintje te doen of een plaspauze in te lassen en dit tekent natuurlijk de heerlijke sfeer in de groep. Het einde van de Pinksterloop kwam in zicht, toen de schrik menigeen om het hart sloeg. Immers, vriend Ketelarij bleek niet meer voor, tussen of achter de atleten te peddelen. Goed bij een dergelijke activiteit mag 10% afvallen, maar hét talentvolle kopstuk verliezen, zonder dat iemand het in de gaten bleek te hebben…. Dat is toch wel slordig! Gelukkig was de paniek van korte duur, want de dagvoorzitter bleek ook nog de koffietafel te moeten verzorgen. Hoe ver moet je gaan, om je karrenvracht talenten aan het lopersvolk te tonen? De altijd goedlachse Andre had het lijstje van zijn partner, de toch zeker ook meer dan bekwame Evelientje, tot in detail uitgevoerd, dus ontbrak het de licht- tot matig bezwete atleten aan niets. Van stroopwafels tot koffie en van Vitens bronwater tot eierkoeken… alles was in ruime mate aanwezig. Uiteraard werden ook de bottels met Erdinger Alcoholfrei bier op tafel gezet, zodat alle verloren mineralen weer ruimschoots aangevuld konden worden. 

Na een emotioneel afscheid, vertrok iedereen met een meer dan voldaan gevoel huiswaarts. Aan een mooie sportieve, maar vooral gezellige Pinksterloop kwam een einde, maar de thuisblijvers, die nu al spijt hebben, een prettig bericht…. Volgend jaar zijn we er weer, op een andere locatie, met ongetwijfeld nieuwe gezichten, maar met dezelfde sfeer… en André! (FR)

Andre Ketelarij, de koersdirecteur van de dag

Verslag van de 14e Pinksterloop in Aalten

3 groepen van 8 of 9 atleten

Lachende gezichten bij Pinksterloop AVA'70

Maandag jl. vond voor de 14^e keer in successie de Pinksterloop plaats. Door de jaren heen is deze hardloopactiviteit bijna uitgegroeid tot een waar ****-evenement, maar door alle coronaperikelen vond deze editie in een enigszins afgeslankte vorm plaats. Door de zeer late aankondiging hoopte de organisatie misschien wel dat de aanmeldingen beperkt zouden blijven, zodat er in een select gezelschap gelopen kon worden. AVA`70 hanteert immers de gouden regel dat een groep momenteel niet uit meer dan 10 atleten mag bestaan. Dit om kliekvorming en boze blikken van wandelaars, fietsers en vissers tot een minimum te beperken. Maar de honger naar een gezellig samenzijn op de AVA-basis bleek weer eens gruwelijk onderschat en veel groter dan gedacht. De lijst met deelnemers groeide gestaag en de teller bleef uiteindelijk op 25 sportievelingen steken. Er is nog even door de organisatie overwogen om een snelteststraat te organiseren, maar hier werd op het laatste moment toch maar van afgezien. Tis allereerst natuurlijk een hoop gedoe, maar je maakt er zeker ook geen vrienden mee.

Even voor 09.00 uur bleek het peloton al compleet te zijn en tot vreugde van allen waren er niet eens afmeldingen bij en ook onverwachtse gasten ontbraken op het appel. Wat er wel stond was een zeer gemêleerd gezelschap, dat ver boven de gemiddelde norm van Nederland uit bleek te stijgen. Jeugdig elan, ervaren veteranen, gelouterde AVA-janen, regionale gasten, toplopers en tobatleten….. alles was vertegenwoordigd. Het mooie bij dit soort gezamenlijke AVA- activiteiten is vooral het feit, dat iedereen direct in de groep wordt opgenomen en de serieuze gesprekken worden afgewisseld met ludieke grappen. En dan te bedenken dat het lopen nog moest gaan beginnen.

Er waren liefst 3 wegkapiteins beschikbaar, die ieders een groepje dravers onder zijn hoede kreeg. De club selecteerde zichzelf en eenmaal gestationeerd voor de huisfotograaf was de balans, maar ook de rangorde in de verschillende selecties gelijk overduidelijk zichtbaar. De opdracht voor het trio routeplanners was tevoren in een briefing duidelijk uiteengezet: je doet in ieder geval Bredevoort aan en vertelt wat roddels en deelt de nodige kennis over de historie van het stadje. Vervolgens ren je langs de Slingeplas om de waterstand te checken, de vissers en vogels te bekijken en zo nodig pauzeer je voor een sanitaire stop. Tenslotte tik je ook nog even vakantiepark de Twee Bruggen aan om het ultieme vakantiegevoel te ervaren, waarbij de aanwezige gasten beleefd worden gegroet om op deze wijze de naam AVA`70 verder te promoten. De lengte van de route mocht overigens niet minder dan 12,1 kilometer bedragen en als laatste was het de opdracht aan de teamcaptains om de gezelligheid aan boord te waarborgen.

Dat lijkt allemaal nog wel te doen, maar in de praktijk loopt het vaak toch vaak volledig anders. Maar niet op deze mooie Pinksterdag, want het gebeuren verliep feitelijk als de gesmeerde bliksem. Na een dik uur genieten van de omgeving en elkaar, meldden zich de drie teams weer op de thuisbasis en wat bleek… 3 keer 12,2 kilometer op de teller. Opvallend was daarbij ook nog eens, dat geen gelopen route hetzelfde  was geweest, maar dat de vooraf vastgestelde doelstellingen ruimschoots waren behaald. Een andere conclusie die kan met een gerust hart kan worden getrokken is het feit dat het zowel met de conditionele, als ook de verbale vorm helemaal goed zit. De sportievelingen aan de Pinksterloop kregen namens AVA`70 nog koffie en thee aangeboden en ook kwamen er nog zontomaatjes, naturelchips en blokjes 30+ kaas voorbij. Uiteraard zorgde dit voor lachende gezichten bij de atleten die met een prettig gevoel huiswaarts keerden. De “meet en greet” op hardloopschoenen was er weer eentje, die duidelijk naar meer smaakt! (FR)    

Verslag van de 13e Pinksterloop op de Haart

Het 'Corona' tiental is er klaar voor!

De 13^e editie van de jaarlijkse Pinksterloop, was er van tevoren al eentje met de status “bijzonder en uniek.” Natuurlijk, vanwege het corona-gebeuren mocht de selectie maar bestaan uit 10 personen, maar het feit dat er zich 10 heren meldden met een gemiddelde leeftijd van 55 jaar en 267 dagen… tsja, dat verzin je niet. Kapitein en organisator Geert Wevers besloot niets aan het toeval over te laten en liep de route maar liefst 3 keer in 5 dagen tijd. Collega dravers voor het lapje houden is zijn aard niet en bovendien controleerde hij elk stukje van het traject op de 1,5 meter-regel. Toen dit groen licht opleverde, werd de uitnodiging pas definitief. Een ijzersterk tiental stond om even voor tienen klaar bij de Haartse universiteit `t Mollenveld voor een uurloop door misschien wel het mooiste gebied van Nederland. Direct bleek al weer, dat Wevers de zaakjes meer dan voortreffelijk voor elkaar had. Uit zijn strakke outfit haalde hij een minutieus klein cameraatje met een zelfontspanner. De groepsfoto kon gemaakt worden en na de installatie mocht er gewoon 10 tellen gelachen worden. Het moeten zeker prachtige plaatjes zijn geworden. 

Nestor Theo Stronks had speciaal voor deze gelegenheid een nieuw hempje uit de kast gehaald en het werkelijk oogverblindende stukje roze textiel tekende zijn goddelijke lijf prachtig af. Uiteraard werd hem de mogelijkheid gegund om in de kern van het Aaltense buurtschap de koppositie te nemen en enkele meters voor de rest uit te lopen. Roy Ebbers vond het allemaal wel best. De sympathieke Doetinchemmer had zich met een fikse vergoeding weten in te kopen bij de organisatie en uiteraard lukte dit. Om nog extra gul uit de hoek te komen, wilde hij de club Pinksterlopers bedanken met  een potje cannabisbier, genaamd “de Groene Buizerd,” een fris en fruitig sapje. Een lekkermaker, die het echter niet haalde, omdat de lancering van het gerstenat pas om 13.00 uur zou zijn. Misschien maar beter ook, want bij collega Frank Roos had hij sowieso geen punten gescoord met deze geste. De gespierde panlat heeft immers de schurft aan roofvogels en de buizerd is al helemaal uit den boze. Frankyboy heeft al enkele traumatische ervaringen opgedaan in het verleden en bij elke vogel die de vleugels uitstrekt, of het nu een kraai of een houtduif is, springt hij direct in de dichtstbijzijnde greppel van angst en laat veelal alles lopen. 

Nadat een prachtig ouderpaar olifanten met 3 jongen gepasseerd te hebben, zet de club langzaam in richting het echte werkterrein, namelijk 6 kilometer stofpaden. Het ideale terrein voor zandloper Henkie, die uitvoerig begon te vertellen over zijn jeugd, die zich veelal in het Woold heeft afgespeeld. Zakken vol hormonen heeft de charmeur van weleer hier achtergelaten, met name de Wipstegge, was zijn favoriete werkgebied. De zandbende bleek ook Dirk-Jan Robbe geheel op het stoere lijf geschreven. De lichtvoetige atleet uit Grolle nam de smalle singletracks met opvallend gemak en het tekent de grootse vorm van de sportieve kolos. In het kielzog volgde Wim Brinkman en deze verloor zijn maatje geen moment uit het oog. Brinkman heeft de afgelopen periode vaak ervaren, dat de buitenwacht eigenlijk een bloedhekel heeft aan hardlopers. Daarom heeft hij toenadering gezocht bij Robbe, die sindsdien als een soort van speelkameraad, annex bodyguard fungeert. 

We hebben hem enige tijd moeten missen, maar inmiddels gaat hij weer als een trein, Dick Hilbelink. Intimi mogen “hipse” zeggen en dat waren deze pinksterloop zomaar uit het niets alle deelnemers. Mooi is dat, die snelle vriendschap echter wel netjes op 1.5 meter afstand. Het ontbreekt de Arriva-conducteur nog een beetje aan zelfvertrouwen en dan is een dag als deze een ideale mogelijkheid om een beetje bij te tanken. De groene rakker schijnt nogal een nathals te zijn en maakte zich vooraf al wel een beetje zorgen of dit geen problemen op zou gaan leveren. Voor de zekerheid liet Dicky zich zaterdagavond helemaal vollopen, zodat zijn lichaam in ieder geval voldoende vocht had gekregen om uitdroging te voorkomen. Slimme en fijne jongen om erbij te hebben, die Hilbelink. 

Dit geldt eigenlijk ook wel voor vriend Berkelder, die echter liever wat meer op de voorgrond treedt. Hij praat zich werkelijk altijd hees, om iedereen maar van voldoende informatie te voorzien. Veelal gaat het dan over zijn favoriete clubje uit Amsterdam, waar hij een graag geziene gast is. Het mooie van Robbie is, dat hij elke run nog wel effen test, hoe het is gesteld met zijn marktwaarde. Toen er op een gegeven moment keurig rechts van de weg werd gelopen en een lieftallig meisje van een jaar of 17 met een opwaaiend zomerjurkje aan en een modieus zonnebrilletje op passeerde, voelde je gewoon zijn testosteron-spiegel stijgen en stak hij zomaar de weg over. Het onschuldige deerntje schrok zich het leplazarus en schakelde gelijk een versnelling of 3 hoger. 

In de buik van het peloton liep ook Andre Bruil zijn metertjes mee. Opvallend was het feit dat hij de hele tijd het melodietje “op een mooie Pinksterdag” aan het neuriën was. Best een vrolijk deuntje natuurlijk, dat liedje van Annie MG met de fijne compositie van Harry Bannink, maar na een kilometer of 8,9 ben je er ook wel een beetje vreselijk klaar mee. Net op het moment dat er de eerste vormen van lichte irritatie dreigden te ontstaan, koos de slungelige Bruil het hazenpad en ging rechtdoor waar de pijl linksaf aan gaf. Ook Robbe volgde, zonder reden van opgaaf. Bleek dat het koppel het verrekte om iets door de hoeven te gaan, om te bukken voor enkele laaghangende takjes. De verbouwereerde achterblijvers besloten in een split second om er geen ruchtbaarheid aan te geven en zo werd een rel in de kiem gesmoord. 

Heugelijk was uiteraard het bericht dat een kilometer voor de finish volgde. De hele groep, niemand uitgezonderd, was uitgenodigd voor een kop koffie en een broodje, bij huize Stronks. Nadat het gejuich over deze smakelijke aanbieding was gaan liggen, werd het tempo ineens zomaar opgevoerd en volgde een geweldige eindsprint met een gevecht op leven en dood. Hoe raar kan het soms lopen. De regel van de 12-uuropening van het terras bij Adri en Theo werd met een halfuurtje vervroegd en in een mum van tijd stroomde de zonnige plaza vol met sportievelingen. Het uitzicht was eigenlijk niet- Nederlands, want een glooiende rotstuin van lava-gesteente, volgepakt met zeker 489 verschillende plantjes, toonden de bezoekers de passie van Theo. De vrouw des huizes serveerde intussen een voortreffelijke sportmaaltijd, terwijl haar sportieve echtgenoot zich afzeek van alle voorkomende werkzaamheden en vooral druk was met het aanschieten van zijn blauwe, stoffige pantoffeltjes, maatje 41,5. 

De atleten begonnen voortvarend met het aanvullen van de verloren gegane calorieën en dat lukte prima. De toestand in de wereld werd nog even vluchtig doorgesproken en intussen bleek dat een ieder toch wel zijn eigen maniertjes heeft. Roy Ebbers pelde doodleuk 4 scharreleieren en vrat ze doodleuk alleen op, dronk Robbe lekkere vruchtenthee, maar blijkt hij wel erg gefocust op het juiste smaakje. Helemaal bont maakte de heer des huizes het, door 4 of 5 aardbeien tussen een krentenbol te drukken en zo naar binnen te werken. Afijn… het was weer ouderwets gezellig, de eerste juni van 2020 waar het sportieve en het aangename voortreffelijk samen werden gebracht op een mooie Pinksterdag.

Haar sportieve echtgenoot was vooral druk met het aanschieten van zijn blauwe, stoffige pantoffeltjes, maatje 41,5 

Verslag van de 12e Pinksterloop in Dinxperlo

Bijna 50 personen, inclusief de drie mee fietsers

Pinksterloop familie Kroesen

Een grote groep Ava leden en sympathisanten stonden op deze mooie tweede Pinksterdag om 9.15 uur  klaar met de fiets bij molenwerken Vaags. Starten maar op de stalen ros naar huize Kroesen in Dinxperlo. Onderweg werden we door toeterende auto’s ingehaald op weg naar het zelfde doel. Rond 50 lopers en een paar meefietsers hadden zich verzameld. Peter Kroesen had een prachtige route uitgezet met verschillende afstanden. Na een mooie groepsfoto in de prachtige tuin zette de groep zich in beweging. Na een aantal kilometers richting Breedenbroek werd de groep gesplitst. Niet iedereen ging voor dezelfde uitdaging en mooi dat er groepjes gemaakt konden worden zodat er voor een ieder een passend groepje was.

Prachtige paden rondom Dinxperlo, Breedenbroek en langs de Duitse grens. De meesten hadden nog nooit hier gelopen en genoten volop van de mooie omgeving en vergezichten.

Na ongeveer 10 kilometer werd de groep voor de tweede keer gesplitst voor de 11 en 14 kilometer. De laatste groep kwam nog over het survival terrein in de Heurne. De sproeiers stonden daar aan wat heerlijk verfrissend was. En eindelijk daar waren we weer bij huize Kroesen waar  we in een waar walhalla  terecht kwamen van lekkere drankjes en overheerlijke broodjes. Je kon wel zien dat Peter en zijn vrouw en verdere familie helemaal thuis zijn in deze delicatessenbranche! Wat werden we verwend! Echt top geregeld en zo gastvrij! Toen iedereen in de tuin bijgekomen was en de inwendige mens versterkt gingen we weer richting Aalten. Onze stalen rossen stonden trouw op ons te wachten om weer aangetrapt te worden. Wat een prachtige Pinkstermorgen!!

Een enthousiaste loper die volop heeft  genoten!!

Verslag van de 11e Pinksterloop in de Heelweg

Maria, Tracey, Erna en Jokezorgden voor een geweldige Pinksterloop

Historische Pinksterloop 2018

Met de pakkende Kerstslogan: “Komt allen tesamen!” nodigde 4-koppige directie van de Pinksterloop 2018 iedereen met enig hardlooptalent uit op maandag 21 mei jl. uit, om toch vooral naar de Heelweg te komen. In het Oostelijke gedeelte van dit prachtig stukje Achterhoek zou de traditionele Pinksterloop plaats gaan vinden. Dit bericht werd door een fijne groep van ruim 40 fanatiekelingen serieus genomen en zij voegden de daad bij het woord. Vanaf 09.36 uur sijpelden de atleten binnen per fiets, racer, auto en zelfs al hardlopend. Have Wossink was voor even een the place to be en het veelkleurige peloton maakte zich op voor een duurloop van 8 of 15 kilometer. Namens de organisatie nam Joke Balke het woord en gaf de spelregels heel gedetailleerd weer. Opvallende afwezige was eigenlijk Mister Heelweg, Dirk Vreman, die naar alle waarschijnlijkheid de bus gemist had. Hij kan immers lyrisch vertellen over zijn woonomgeving en gaat daarbij vaak zover, dat de tranen hem van emotie over de snuffert rollen.

Toen de kerkklokken het sein van 10.00 uur lieten horen was het tijd om te gaan vertrekken. Het gezelschap ging gelijk terug in de tijd, want er werd pas gezet op historisch grondgebied. Het bleek namelijk de doorgaande zandvlakte te zijn van de Romeinen op hun tocht van Bocholt naar Zutphen. Nostalgische paden dus en ook best jammer dat de club niet eventjes stil stond bij dit bijzonder stukje geschiedenis. Dit gebeurde ook niet bij de passage van herberg de Radstake, waar in de middeleeuwen de paarden tot rust kwamen en de magen werden gevuld. Volgens een enkeling, had ook Napoleon een eigen kamer in het onderkomen, maar die opmerking moet natuurlijk niet al te serieus worden genomen. Tot zover de historie. De stoet hardlopers trok immers de  Vennebulten in en het langkleurige lint volgde de gids over de paden, die bestonden uit zand en boomwortels. De begeleidende meefietsers hadden het bepaald niet gemakkelijk, maar dat gold ook voor de atleten, die een orkaan aan stof produceerden en hapten. De andere tegenstanders in dit skitterende stukje natuur waren de vliegen, muggen, torren, kevers en diverse andere insectensoorten , die te pas en te onpas naar binnen vlogen. Het was hoesten of doorslikken, meer smaken waren er niet. Gelukkig was er een stop voor het maken van een mooi plaatje en een slokje water. Dit duurde echter best lang, want er moest diverse malen van positie worden gewisseld en menigeen werd hier behoorlijk onrustig van. De gang werd er weer ingezet en de onoverkomelijke splitsing was een feit. Er werd voor even afscheid van elkaar genomen en het spul zette zich in beweging en al slingerend door het mooie buitengebied, werd er met een omtrekkende beweging Harreveld aan gedaan. Het kleine kerkdorp werd doorkruist en het was er nog opvallend rustig, terwijl de kermisattracties schreeuwden om klandizie. De tapkraan bleek nog enkele uren dicht te blijven en dat is ook maar beter ook, want als hardlopers het op een drinken zetten…

In het wereldberoemde survivalbos bleek dat Tarzan zijn liaan had laten hangen, maar gelukkig was er onder de noeste lopers een look-alike. Met ontbloot bovenlijf sprong de onverlaat in de sloot, die veel weg had van een open riool en begon zich aan het touw omhoog te hijsen. Na een mooie pose kroop de held weer aan de kant en bemerkte tot zijn grote schrik, dat er een bloedzuiger in zijn korte broek was gekropen en aan het knabbelen was geslagen. Afijn, er zijn ergere dingen, zullen we maar denken en eerste hulp bleek niet direct noodzakelijk. De droogte en warmte vormde intussen een flinke aanslag, zo bleek. Het peloton was finaal uit elkaar geslagen en het was gewoon overleven richting de finish. Op de teller stond aan het einde zelfs 16 kilometer en daarmee scoorde de organisatie toch wel een klein minpuntje, want 15 is 15. Dit bleek overigens het enige smetje, want het lopende buffet dat de deelnemers te wachten stond als beloning was meer dan voortreffelijk. Het team van de catering stond onder leiding van “de Fonz,” die in werkelijkheid de man van is. Allemachtig wat had hij de touwtjes in handen en bleek o zo bang, dat het iemand aan iets ontbrak. Tuurlijk was en bleef het heerlijk gezellig op het grote terras en net toen het signaal zou volgen, dat het vertrek aanstaande zou zijn, presenteerde de organisatie nog een smakelijke delicatesse: Argentijnse muffins. Werkelijk een streling voor de tong en een aanrader voor elk feestje. Emotioneel werd er afscheid genomen van Tracey, Joke, Erna en Maria die gevieren zorgden voor een geweldige Pinksterloop op historisch grondgebied! 

Sanne Wisselink: een voorbeeld voor velen - deel 2

Pinksterloop 2018 

Op maandag 21 mei a.s. vindt volgens een jarenoude traditie de Pinksterloop plaats. Dit keer is de start van dit laagdrempelige en gezellige duurloop-gebeuren in de Heelweg. Mede-organisator Joke Wossink heeft als motto gekozen: "komt allen tezamen!” Altijd fijn deze Kerstboodschap in mei, maar het geeft aan, hoe welkom iedereen is. Natuurlijk zal mister Heelweg, Dirk Vreman het hier helemaal mee eens zijn, want als er iemand lyrisch kan vertellen over dit fantastisch stukje Nederland, dan is hij het wel. Zekerheid is dan ook, dat de deelnemers volledig tot rust zullen komen tijdens de inspanning. Het wordt vooral genieten van alle bloemenpracht en al het wild, dat zeker nieuwsgierig zal zijn bij het passeren van het veelgekleurde peloton. Het is dan ook zeker niet uitgesloten dat er zelfs een vos of wolf gespot kan worden.

Grote vraag bij de organisatie is, of ook Sanne Wisselink zal aansluiten op de Pinksterloop. De Dinxperse schone heeft de smaak helemaal te pakken, maar de overtraindheid ligt op de loer. De dauwloop ligt nog vers in het geheugen, waar Sanne met de fiets naar toe trainde, de duurloop efkes afraffelde en vervolgens relaxed terugpeddelde. Een helse klus natuurlijk, zeker als je het fietsen niet zo gewend bent. Heeft iemand haar overigens op een racer zien aankomen, dan wel vertrekken? Na een heel gezellig samenzijn met haar familie op zaterdag, meldde ze zich vorige week zondag voor de vuurdoop: haar eerste triathlontraining. Na enkele fietskilometers in een straf tempo, liet ze zich total loss van het vehicle glijden. Het bleek naast de vermoeidheid, zeker ook te maken te hebben met lichamelijke ongemakken. “De bokse, met den plodde d`r in….. ik wet ut neet, moar ik heb now al gruwelijken last van miene stroese!” Nee, vrouw Wisselink had het bepaald niet eenvoudig en dat is wel logisch als je een zeem alleen kent van het ramen lappen. Maar het talent heeft inmiddels al best een leuke reputatie opgebouwd en wil zich zeker niet laten kennen. Bij navraag bleek, dat de 21^e mei al omcirkelt is in haar agenda, dus moet het eigenlijk wel goed komen. 

De organisatie is er in ieder geval helemaal klaar voor en verdient een peloton van een mannetje of 50. Inclusief Sanne Wisselink, het voorbeeld voor velen….

Verslag van de 10e Pinksterloop in Kotten

Eenmaal uit het bos vond een kleine hergroepering plaats, werd een slokkie gedronken en was er zelfs ruimte voor “Noten-Petertje” om effen zijn prachtig grijze haar te wassen onder de pompe

"Spotten in Kotten"

Kotten, het Winterswijkse buurtschap, waar na de sluiting van de Cotton Club en uitspanning Schreurs enkele jaren geleden in 1 klap twee speeltuinen tot het verleden behoorden en de toeristische sector op hield te bestaan….. Niet de meest uitdagende locatie dus, voor de jubileumeditie van de Pinksterloop. Voor de 10^e aflevering liet niemand minder dan “Mental Theo” Stronks zich uitdagen om de organisatie het hardloopuitje te coördineren. Uiteraard werd de trainer gesteund door zijn ijzersterke vrouw Adri, die als een heuse gastvrouw bij aankomst al klaar stond met koffie en thee. Dochter Liza en haar vriend Mark Nijweide wonen in een fraai stulpje aan de Kottenseweg en hun erf vormde als het ware het start- en finishpunt van deze zonovergoten Pinksterloop.

Theo heeft als ervaren rot natuurlijk de afgelopen jaren voldoende credits opgebouwd, dus hem kon bij voorbaat al weinig overkomen. Maar liefst 42 sportievelingen toonden aan alle vertrouwen te hebben in de trainert en meldden zich even voor de klok van tienen op het aangegeven adres. Er zaten heuse kopstukken bij. Wat te denken van William, die alle aanwezigen graag zijn nieuwe schoenen wilde laten zien. Ook de Verkaufer van de fraaie kicks, wilde hoogstpersoonlijk getuige zijn van de vuurdoop van het schoeisel. Helaas bleek het zonlicht veel te fel voor de lichtgetinte Keniaan, die aankwam lopen met een zonnebril op en deze ook niet afdeed. Niemand kreeg zo de kans om hem in de poppetjes van de ogen te kijken en dat was maar goed ook, want de alcohol liep hem voortdurend over de wangen, dus het was weer gezellig geweest.

Het werd de hoogste tijd voor een heel fijne plaatje en de fotograaf van dienst zette zich voor de groep en flitste een keer of 16. Daar moet eigenlijk wel iets bij zitten dat gedeeld kan worden met de rest van de wereld. Met een vertraging van een minuutje of drie en half zette het veelkleurige peloton atleten zich in beweging, compleet met een waardevolle voor- en achterfietser annex waterdrager. Het Kottense buitengebied is prachtig, zo werd al snel duidelijk. Zandpaden werden afgewisseld met fris gemaaide slootranden. Vogels kwetterden luid en duidelijk en loerende buizerds toonden respect voor de dravende selectie, die respect afdwongen van mens en dier. Het was best druk onderweg en dat zou je eigenlijk op deze tweede Pinksterdag helemaal niet verwachten. Wandelaars, fietsers een mooi koetsje…Kotten had werkelijk alle registers losgetrokken om een goede sier te maken bij de dagtoeristen.

Na 7820 meter volgde een zeer korte stop. Leider Theo sommeerde de 10 kilometer-volgelingen om naar rechts te steken, terwijl de uitslovers van de lange adem rechtdoor hun weg zouden gaan vervolgen. Even was er een moment van verfrissing en de flessen en bidons gingen raps van hand tot hand en mond tot mond. Zelfs Maurice nam een vreselijke slok en gok, om de omweg te nemen. Zijn vrouw Carmen staat immers op het punt van bevallen, maar een echte Magis houdt wel van een beetje risico en hij liet dan ook lachend weten, dat het zo`n vaart wel niet zou lopen. De vragende blik in zijn ogen verraadde echter, dat hij er ook niet helemààl zeker van was. Gelukkig bleven verder sterke verhalen uit, want hij zou toch zo maar in paniek kunnen raken. En leg dan maar eens uit, waar je zit of loopt. 

De grootste groep ging uiteindelijk rechtdoor en stiefelde verder over Duits grondgebied. De organisatie had besloten om deze lus te nemen, om de jubileumloop te voorzien van een internationaal tintje. Het tempo ging langzaam maar zeker wel een klein beetje omhoog, maar het motto was “niet klagen, maar dragen”. Het gekeuvel nam dan ook langzaam maar zeker af en de tempobeulen nestelden zich aan kop. Niemand minder dan Linda van het Kobuslaantje besloot in te grijpen, iets wat een jaar geleden voor onmogelijk werd gehouden. IJzersterk sloop ze naar voor, sneed de eersten de pas af en gooide gelijk de rem er op. Heerlijke actie natuurlijk, wat getuigt van een flinke portie zelfvertrouwen. Het was dat ze een zonnebril droeg, maar de glimlach op haar gezicht verraadde het vuur dat uit de ogen straalde: ik bepaal hier het tempo en niemand anders. 

De finish kwam in zich, maar daarvoor werd er nog een skitterend bosje doorkruist. De natuur kreeg hier alle kans volop te floreren en omgewaaide bomen mochten rustig blijven liggen. Effen oppassen natuurlijk, maar voordat de waarschuwingen het achterste gedeelte van het peloton had bereikt, sloeg aan de voorkant het noodlot al toe. Bijna althans. Niemand minder dan de Bolle van Grolle liep tegen een stronk aan en kwam aan het tollen. Wonder boven wonder ging het nog goed, maar je moet er toch niet aan denken dat de reus gevloerd zou worden door een 6 centimeter hoog stukje boomwortel. Een licht gemompel maakte duidelijk, dat Dirkie er zelf ook effen de pest in had. 

Eenmaal uit het bos vond een kleine hergroepering plaats, werd een slokkie gedronken en was er zelfs ruimte voor “Noten-Petertje” om effen zijn prachtig grijze haar te wassen onder de pompe. Het water (met zonder shampoo) van Maria zorgde voor een aangename frisse zegening en vervolgens werd de eindsprint daadwerkelijk ingezet. De dorpskern van de 274 inwoners tellende metropool, de Brinkheurne, werd doorkruist en de finish werd bereikt, maar niet voordat er een mooi, landelijk bruggetje werd genomen. Het peloton werd achter thuis weer samengevoegd en er werd volop genoten van het frisse sap en de heerlijke broodjes. Na een driewerf “hoera en bedankt” voor de fijne verzorging in de richting van het kwartet organisatoren, ging ieders weer zijn of haar weg. De jubileumeditie van de Pinksterloop was er weer eentje om in te lijsten!!!  

Na 7820 meter volgde een zeer korte stop. Leider Theo sommeerde de 10 kilometer-volgelingen om naar rechts te steken, terwijl de uitslovers van de lange adem rechtdoor hun weg zouden gaan vervolgen

Foto's van de 10e Pinksterloop in Kotten

Maar liefst 42 sportievelingen staan aan de start van de 10e Pinksterloop in Kotten

Klik op de link voor de foto's

fotoalbum

Voor een uitgebreid verslag van deze trainingsloop, zie het verslag van Frank Roos hier boven

Voorfietser van de 15 kilometer Mark Nijweide.....

.... en de anderen van de organisatie Adrie, Liza en Theo Stronks

Verslag van de 9e Pinksterloop in Dale

“Tarzan van de Wolboom” en co. verrassen met skitterende Pinksterloop

Het organiseren van de zogenaamde feestdagloop, waarvan er een aantal per jaar plaatsvinden, is tegenwoordig een serieuze business. De 4-koppige directie, die had aangeboden om de Pinksterloop 2016 te organiseren had de zaken groots aangepakt. Opperhoofd Wim Rensink had in Henk Lammers, Arja te Brake en Carla Hoornenborg uitstekende kompanen gevonden. Het uitzetten van de route vergde natuurlijk de nodige voorbereiding. Maar ook verkeersregelaars, overleg met landeigenaren, het samenstellen van een verantwoorde after-lunch….zomaar wat zaken die tot in de puntjes geregeld waren. Vanaf 12 minuten voor 10 werd het langzaam, maar zeker drukker en drukker rondom huize Rensink. Wat maar weinigen wisten is het feit, dat de Sloffert eigenlijk een grootgrondbezitter is en over een grote ranch beschikt, compleet met klein vee, een speelgarden, een knusse overkapping en een mooie gezamenlijke kleedkamer.

 

Een zeer gemêleerd gezelschap van A-, B-, C-lopers van AVA`70, Ropes en Runners en aan handvol gastatleten stond tijdig klaar voor het maken van het statieportret en niet te vergeten, de openingsspeech van de heer des Huizes. Gewapend met een grote schrijfmap, heette Wim de sportievelingen welkom,  adviseerde om netjes op de akkerranden te lopen en vooral te genieten van de Daalse dreven. De begeleidingsstaf bestond uit Ineke M., verantwoordelijk voor de logistiek, Erna B. belast met de medische zorg en Joppe R. voor film-  en beeldmateriaal. Niets was aan het toeval overgelaten dus. De 59 atleten en het eerder genoemde trio begaven zich naar het vertrekpunt en op de knippert kwam daar de 60^e deelnemer nog aan peddelen. Onze witte Keniaan had zich wat verlaat, maar wie dacht dat hij wel 1000 maal excuses zou maken voor zijn vertraging, kwam bedrogen uit. Bliksems was hij. Meneer was in de veronderstelling, dat de organisatie de wegen wel had afgezet en hij overal vrij baan zou hebben. Daarnaast bleek een rotonde een moeilijk te nemen obstakel voor onze vriend, die later ruiterlijk toegaf, dat de sloot alcohol van de dag ervoor hem enigszins van het padje had gebracht.

Afijn, enkele minuten later dan gepland, ging het bont gekleurde gezelschap dan toch van start en de opening was gelijk al een hele beste. De te nemen helling deed een enkeling al puffen, temeer de gevoelstemperatuur met het zonnetje erbij al aangenaam hoog was. Al slingerend door Klein Zwitserland ging het in de richting van het Romienendal, waar de jeugd zich net aan het indrinken was voor de titanenstrijd tussen de lokale drankhokken. Het aanzien van de passerende meute topfitte hardlopers zorgde voor verwonderende en zeker ook wel jaloerse blikken. Het volgende station dat gepasseerd werd, was camping Goorzicht. De Duitse toeristen vlogen bij bosjes uit de grote sleurhutten, om  te aanschouwen “was los war….”  Wenig geklatsch, aber viel gegruß weiter, ging het richting de Vennebulten. De toeschouwers ter plekke, bestaande uit 6 wandelaars, een handvol konijnen (of waren het hazen?), twee geniepig loerende buizerds en tientallen vladderende fluitisten keken wel op van het in stukken geslagen peloton. Behalve hardlopen, werd er alle tijd genomen om de laatste roddels door te nemen en het nog eens te hebben over Douwe Bob en Max Verstappen. Kortom, het was een vrij luidruchtig gebeuren in het normaliter stiltegebied.

Na een kleine 7 kilometer arriveerde het gezelschap bij mini-camping “nieuwe Welpshof,” waar ook een Rensink de scepter zwaait. Hier was een stop ingelast om water te drinken, een banaantje te happen of een plasje te doen. Het zweet droogde een beetje op en net toen het een beetje te gezellig dreigde te gaan worden, greep de Sloffert in. Het peloton zette zich weer slowly in beweging en de route werd vervolgd over het kampeerterrein, waar een heuse slalom tussen de caravans volgde. Net toen de vaart er weer een beetje inkwam, volgde de van tevoren aangekondigde splitsing. De keus was vrij eenvoudig: 10,5 of 14,5 kilometer, waarbij de 14,5 nog werd opgedeeld in een snelle club en een net effen iets sneller gezelschap. Voordat het spul dan weer in draf komt, duurt het vaak even, maar gaandeweg de route kwam er toch wel enige tekening in de strijd. Prachtige paden langs sloten en door onbekende bosjes zorgden voor de nodige oooohhhss en aaaahhhss. 

Vooraan werd het toch wel wat onrustig, zeker toe de firma Vaags Molenmakkers spontaan besloot om een extra training in te gelasten. Komend weekend doet het gezelschap mee aan de GTM-loop en deze Pinkstertocht werd gezien als een laatste testmoment. Net voordat er gedonder dreigde te ontstaan, greep de organisatie in en werd het tempo iets wat teruggeschroefd. Een volgend obstakel vormde een oversteek van een weiland, dat werd omgeven door een stroomdraad. Tweemaal werden de beentjes opgetild en toch deed er zich een hilarische situatie voor. Trainer Theo Stronks, volgens eigen zeggen, van nature zwaar geschapen, tilde zijn hoeven niet hoog genoeg op en moest dit met een gevoelige tik bekopen. De schade bleek uiterlijk wel wat mee te vallen en ook bij de na-controle was er weinig letsel zichtbaar, behalve dat het stemgeluid was gewijzigd van contrabas naar hoge alt. Een laatste passage langs de slootkant werd genomen en de klok werd stilgezet bij het eindpunt van de sportieve inspanning.

Daarmee was  de Pinksterloop echter nog zeker niet ten einde, want ook voor de na-zit had de organisatie alle registers open getrokken. Koffie, sap, water en bananen, harde Brötchen en weiche bolletjes…. het was er allemaal. De echte delicatesse, was echter zonder meer Hannie Rensinks` plaatkoek met noten. Letterlijk en figuurlijk vervaardigd met bloed, zweet en tranen scoorde dit gerecht werkelijk hele hoge ogen. Twelve  points… en dat van alle juryleden!  Net na de middag kwam er aan dit prachtige loopfeestje op tweede Pinksterdag een einde. De aanwezigen bedankten de organisatie en aanhang voor hun geweldige inspanningen en de Sloffert en zijn vrouw voor de enorme gastvrijheid. Meer dan tevreden keerden de ruim 60 sportievelingen huiswaarts. Een prachtige sportmorgen en veel gezelligheid rijker. Wim, Carla, Henk en Arja…bedankt!!!  

Frank Roos

 De 59 atleten en het eerder genoemde trio begaven zich naar het vertrekpunt en op de knippert kwam daar de 60^e deelnemer nog aan peddelen

Onze witte Keniaan had zich wat verlaat, maar wie dacht dat hij wel 1000 maal excuses zou maken voor zijn vertraging, kwam bedrogen uit.  Bliksems was hij. Meneer was in de veronderstelling, dat de organisatie de wegen wel had afgezet en hij overal vrij baan zou hebben