Gerrit Ormel fietst van IJzerlo naar King's Lynn in Engeland

Gerrit Ormel

Een bijzondere tocht voor het MS fonds

Dag 1 – Vertrek uit IJzerlo

Op maandag 8 juni vertrokken we vanuit IJzerlo voor mijn fietstocht naar King’s Lynn. Collega’s stonden klaar om ons uit te zwaaien — een mooi begin van een intensieve maar waardevolle reis.                                                                                                                

De eerste dag reden we via Doetinchem, Doesburg en de Veluwe naar Enkhuizen. Na 165 kilometer en ruim vijf uur fietsen werd we daar warm ontvangen door collega’s met koffie en fruit.                                                                                                                                 

Dag 2 – Wind als constante tegenstander

Dinsdag 9 juni stond volledig in het teken van tegenwind. Over 140 kilometer hadden we geen moment rust. Via Purmerend, de Zaanse Schans en de pont over het Noordzeekanaal naar Haarlem bereikten we Scheveningen en daarna Hoek van Holland. Hier heb ik mijn fietsfanaten uitgezwaaid die met de auto weer richting Aalten huiswaarts gingen. Na het nodige wachten in de begeleidende bus konden we eindelijk de boot richting Harwich op en kon ik eindelijk mijn benen de nodige rust geven.

Dag 3 – Aankomst in Engeland

Woensdag 10 juni begon vroeg. Na de paspoortcontrole startte het Engelse deel van de route. Links rijden en smalle, hobbelige wegen maakten het uitdagend, maar de omgeving was prachtig. Via Bradfield, Hadleigh, Bildeston en Thurston reed ik richting King’s Lynn. Engelse landweggetje

De ontvangst bij Germains UK was hartelijk en toch wel emotioneel. Een bijzonder moment na drie intensieve dagen.

Dank aan iedereen die heeft bijgedragen

Deze tocht was mij een waardevolle en niet te vergeten ervaring. Mijn dank gaat uit naar:

•De twee fietsmaatjes tot Hoek van Holland

•De begeleider die de reis vastlegde

•Het thuisfront die me tijdens alle trainingen en deze reis heeft moeten missen.

•En zeker ook alle donateurs die een bijdrage hebben gestort voor het MS fonds

•Samen haalden we meer dan €5000 op. Doneren kan nog tot 28 juni.

Gerrit Ormel fietst naar Engeland voor onderzoek naar MS

Gerrit Ormel

AVA'70 lid Gerrit Ormel is maandag begonnen aan een meerdaagse sponsorfietstocht voor onderzoek naar Multiple Sclerose (MS). Met de actie wil hij geld inzamelen voor onderzoek naar de ziekte.

De fietstocht staat in het teken van het 25-jarig dienstjubileum dat Ormel volgend jaar viert bij Germains Seed Technology. Ter gelegenheid daarvan besloot hij zichzelf een sportieve uitdaging te stellen met een maatschappelijk doel.

Ormel vertrok maandag vanuit IJzerlo en fietst eerst naar de onderzoeks- en ontwikkellocatie van Germains Seed Technology in Enkhuizen. Vervolgens rijdt hij door naar Hoek van Holland. Daar neemt hij de nachtboot naar het Engelse Harwich. Na aankomst in Engeland vervolgt hij zijn route naar King’s Lynn, waar de hoofdvestiging van het bedrijf is gevestigd.

Met de sponsoractie vraagt Ormel aandacht voor Multiple Sclerose, een ziekte van het centrale zenuwstelsel die veel mensen direct of indirect raakt. De opbrengst van de actie komt ten goede aan onderzoek naar MS.

“Met deze tocht wil ik bijdragen aan verdere vooruitgang in onderzoek en behandeling”, aldus Ormel. “Elke bijdrage helpt om onderzoek naar MS te versnellen en de kwaliteit van leven van patiënten te verbeteren.” (bron)

Wil je Gerrit steunen, klik dan op de volgende link

Hoge pieken en diepe dalen….

Henrie en Andre

Ergens begin mei van dit jaar kwam Henrie met een berichtje over de Ranger Ultras – Peak District South & North, een tweedaags evenement in de UK, in het Peak District, in November. Even op de website gekeken, beetje gegoogled naar het Peak District. Dat zag er prima uit, mooie plaatjes, mooie uitdaging qua afstanden en hoogtemeters, heerlijk kleinschalig, precies waar we van houden. En we konden na ons avontuur in Duitsland rond midzomer best nog een tweede keer pieken. Dat was tenminste de theorie…. Na wat heen en weer appen schreven Henrie, Michiel en ik ons in. Maar aangezien het nog een hele tijd zou duren verdween de hele trail een beetje naar de achtergrond. Tot eind juli de pijntjes van de PAUL weer achter de rug waren en we de blik weer naar voren richtten.

Met een groep van de Lekker Buitenspelen app werd er een schema opgesteld om ons voor te bereiden op de 60 km Bear trail. De voorbereiding liep goed (ondanks mijn oogoperatie) en het verslag over de Bear trail heb je al kunnen lezen. Wie had echter van tevoren kunnen denken dat het slechte weer en de modder in de Voerstreek zo perfect zouden zijn als voorbereiding op het Peak District? Achteraf bleek het echter een super goede generale repetitie te zijn geweest, dat hadden we nooit kunnen dromen.

De week van tevoren werd er nog veel heen en weer geappt over de lijst van spullen die je verplicht bij je moest hebben. Die was behoorlijk lang en leek eigenlijk overdreven. Regenkleding, extra lagen kleding, handschoenen, muts, lampje, bivybag, kaart en kompas etc. etc. Het leek wel alsof we op expeditie gingen in plaats van een trailrunning evenement. Maar dat moest ook nog eens allemaal in een koffer gepropt worden die hooguit 15 kg mocht wegen. Het werd al snel duidelijk dat we nog even boodschappen moesten doen als we in Engeland aankwamen, als we al onze spullen mee wilden krijgen.

De vlucht van een uurtje naar Manchester zelf verliep voorspoedig en na een lunch en boodschappen doen konden we op de trein stappen richting Edale. Edale is een gehucht van 250 inwoners midden in de Peak District. Door de ligging aan de start van de Pennine Way en de goede spoorverbinding is het in het zomer seizoen de belangrijkste plek om te verblijven als je wilt hiken, fietsen of wat voor buitensport activiteiten je ook maar wil doen. Maar op een mooie zonnige dag in November is een het troosteloos gehucht van één straat, twee cafés en een Youth Hostel die we al voorbij gelopen waren voor we in de gaten hadden dat we er waren…. We hadden ook mee aandacht voor het uitzicht op de White Peak, geen idee of het inderdaad de goede berg was maar hij was wel besneeuwd.

Er was iemand aanwezig die ons wist te vertellen dat we veel te vroeg waren (het was net over twee uur in de middag), we mochten de koffers wel even in de hoek zetten en dan moesten we later maar teugkomen. Het leek ons een mooi moment om ons te verdiepen in een typisch Engels cultuurverschijnsel: de pub. We liepen naar de pub waar we van zondag op maandag ook zouden overnachten en nestelden ons in de gezellige traditionele huiskamer van de pub. Uiteraard hoorde daar een pint bij. Helaas bleek het haardvuur het niet te doen. Maar Michiel had niet voor niets een degelijke buitensport opleiding gehad…. Na wat aanmaak hout nog kleiner gemaakt te hebben en een papieren menukaart werd er een keurig vuurtje opgestart. We konden het die middag niet meer fout doen bij de barkeepster…

’s Avond meldden we ons bij de organisatie om ons slaaplekje in te richten en de kit te laten checken. Dat namen ze echt wel heel serieus. Gelukkig bleek alles OK en mochten we meedoen. Ons slaapkamertje met stapelbedden was redelijk spartaans en er was verder ook niets te koop qua eten en drinken, dus besloten we maar weer pubwaarts te gaan. Daar nuttigden we een lekkere maaltijd en zorgden we voor een optimale hydratie. Maar we maakten het ook weer niet te gek. De start was 8:00 de volgende ochtend, dus op tijd er uit. Een Engels ontbijt zat er niet in, de organisatie had een heel bescheiden budget en dat kon je zien aan het ontbijt. Maar snel wat naar binnen proppen en nog even de F1 kwalificatie kijken (Henrie dan).

De weersverwachting voor zaterdag was regen in de ochtend en later kans op droog weer. De regenkleding ging dus maar meteen aan. Na de start ging het meteen heuvelop en konden de ritsen eigenlijk al weer open om de warmte kwijt te worden. Maar ook weer niet te ver open, want dan kwam de regen naar binnen. Het was al snel duidelijk dat de heuvels in het Peak Districht wel van een ander categorie waren dan die in België en Duitsland. Kleine paadjes die gewoon door boerenland voeren, best steil omhoog en naar beneden. En de heuvels waren ook best een serieus stuk hoger dan ik eerst ingeschat had. De beelden van de heuvels uit de serie van dierenarts James Herriott waren een stuk lieflijker in mijn herinnering.

Na de eerste berg kregen we een heel stuk langs een rivier, best vlak en ‘runnable’. Ware het niet dat het één grote, natte rivierklei zooi was waar je doorheen moest glibberen en glijden. Rennen kon je er nauwelijks zonder te vallen. Het scheelde veel energie als je gewoon stevig doorwandelde, dat deden Henrie en ik dan ook. Michiel liep veel makkelijker en vlotter, die moest dus maar in zijn eentje verder rennen. Gelukkig waren er nog voldoende Engelse deelnemers om een praatje mee te maken.

Het werd gelukkig in de middag inderdaad een stuk droger. Dat scheelde toch wel een stuk en we liepen onverdroten voort. Heel veel hiken in een vlot tempo omdat rennen gewoon niet kon, maar waar het kon pakten we toch steeds weer een dribbeltje mee. De verzorgingsposten waren steeds heel karig in onze ogen. Alleen water en een handvol snoepjes. Blijkbaar is dat in de UK anders dan hier, waar trailrunning soms meer een running buffet is. Gelukkig hadden we zelf ook van alles bij ons. Het werd een lange dag en op het moment dat we eindelijk wat zon zagen ging die ook al weer bijna onder.

De laatste berg bleek nog een taai ding te zijn, met een pad met stenen omhoog. Normaal geen probleem, maar de invallende duisternis maakte het niet makkelijker. Toen een soort hoogvlakte met diepe moddergeulen waar je steeds een nieuw spoor moest zoeken om niet helemaal tot de knieën het water in te gaan. Hier dacht ik even hallucinaties te krijgen. Er lag een auto op zijn kop naast het pad, helemaal verwoest en gevandaliseerd. Maar hoe was het ding in godsnaam daargekomen? Geen tijd om over na te denken, de hoofdlamp moest uit de rugzak gehaald worden en op. In het pikkedonker mochten we een akelig spekgladde afdaling inzetten. Op de billen naar beneden, drie keer onderuit in de modder, van alle kunsten moesten we uithalen om toch een beetje heelhuids beneden te komen.

Onder de modder was het daarna nog een paar kilometer over een boerenweggetje die we gewoon rennend konden. Kon de modder weer een beetje van de schoenen afvallen, dachten we. Bij de finish bleek dat niet helemaal gelukt. Als een paar modderzwijntjes kwamen we over de streep, hartelijk onthaald door Michiel die al een uur of zo binnen was. De eerste dag zat er op, 50 km met ruim 1500 hoogtemeters in de pocket. Snel de natte kleren uit, douchen en eten. Het eten hield niet over en verder was er niets te doen. Beetje jammer en gemiste kans voor de organisatie. Tijd voor wat herstelbiertjes en vertier in de andere pub in het dorp dus. Daar was het zaterdagavond en dus behoorlijk vol met locals en vooral heel gezellig. Heel fijn om de avond door te brengen, maar we moesten er wel weer een beetje op tijd inliggen natuurlijk.

Route dag 1

De volgende ochtend zag ik dat de Engelsen die gisteren nog in een korte broek liepen nu ineens ook een regenpak aan hadden getrokken. Dat hield vast in dat het serieus slecht weer zou worden. En dat was ook zo. In de briefing werd de hele dag veel regen voorspeld en harde wind. Op de toppen kon de gevoelstemperatuur naar -10 dalen. Gelukkig had Max de F1 gewonnen en stonden we dus goed gemutst aan de start. Vooral Henrie met zijn Max verstappen hoedje dan…

Voor de start moest er nog even een foto gemaakt worden en daar waaide het al behoorlijk. Na de start dachten we nog wel een stukje te kunnen rennen voor we bij het steile stuk van de eerste berg waren, maar we hadden zo’n harde wind recht van voren dat daar al besloten om maar weer te hiken. En hoe hoger we de berg op kwamen, hoe harder het begon te waaien. Op de top konden we tegen de wind in leunen en liepen we over een ruige hoogvlakte. De regen en natte sneeuw vloog horizontaal en ik zag niet veel meer door de spetters om mijn bril. Gelukkig lipe er noeg iemand voor ons waardoor we de route nog wat makkelijker konden vinden. Ondanks alle (regen)kleding die ik aanhad, had ik het helemaal niet warm. Zo vlot mogelijk door dus, die berg af….

Het duurde echter nogal om van die berg af te komen. Door de ruigheid van het terrein ging het niet snel, maar het was ook een heel eind en het duurde daardoor ook letterlijk uren voordat we weer het gevoel hadden van de berg af te zijn. Ik was inmiddels zou koud als een bot doordat we steeds tegen de wind in liepen en Henrie was er niet veel beter aan toe. Gelukkig draaiden we net voor de verzorgingspost op de helft van de wind af en konden we weer wat tempo maken. De grootste kou ging er daardoor weer af.

De verzorgingspost was lekker warm binnen en ze hadden warme cup a soup en pizza en zo. Eindelijk even opwarmen en een extra shirt met lange mouwen er nog bij aan. Alles van de hele kitlist die ons overdreven leek had ik inmiddels aan… Nog maar een halve marathon zeiden we lachend tegen elkaar, wetend dat dat bij ons gemiddelde tempo van maar 5-6 km/uur wat we tot dan toe gelopen hadden nog wel even zou duren…. Vol goede moed liepen we de regen weer in.

We wisten dat er in de laatste helft nog een paar flinke klimmen zaten en probeerden dus overal waar het kon zoveel mogelijk energie te sparen. De klimmen waren steil en fors, een flinke aanslag op de energievoorraad. De afdalingen waren ook heel technisch en lastig, Na afloop bleek dan ook dat we driekwart van de route gehiked hadden. De trailstokken kwamen weer heel goed van pas., hoewel het in Engeland eigenlijk niet hoort. Cheat sticks noemen ze die daar smalend…. Maar wij konden de inboorlingen zo toch redelijk bijhouden (achterin het deelnemersveld dan wel, maar toch).

Het weer bleef de hele dag drama, iedere keer als we dachten dat het een beetje droger werd kregen we weer de volle laag. Ook een degelijk regenpak voorkomt dan niet dat je nat wordt, maar je krijgt in ieder geval niet steeds vers koud water over je heen en het houdt de wind tegen waardoor je warmer blijft. Maar als je dan een keer moet plassen heb je een probleem. Natte handschoenen uit, touwjte van de regenbroek los, touwtje van de loopbroek los. En dan in omgekeerde volgorde alle weer dicht. Tegen die tijd heb je zulke koude handen dat je er tien minuten over doet om de de natte handschoenen weer aan te krijgen. Pas op het allerlaatst klaarde het een beetje op en scoorden we de volle vijf minuten zon van die dag… Dat hielp overigens niet tegen natte voeten. We liepen voor mijn gevoel vaker door het water te stampen dan dat we droge grond onder de voeten hadden. Paden waren veranderd in riviertjes en waterafvoeren, waar we maar door heen moesten stampen. En het water in het Peak District in November is best fris kan ik vertellen.

Helaas lukte het ons weer niet om voor het donker binnen te komen en konden we nog een keer die spekgladde helling af bij het licht van onze hoofdlampjes. We konden er na vier keer vallen in 200 meter inmiddels niet meer om lachen, maar het klonk verdacht veel alsof de schapen in het donker wel om ons lachten… Het laatste stukje harde weg kwam ons inmiddels bekend voor, maar ik speelde het toch nog klaar om daar toch nog een laatste keer tegen het asfalt te kwakken. Onder de modder, een beetje gebutst en gehavend, maar toch blij en trots dat we het weer geflikt hadden kwamen we na 44,5 km en ruim 2000 hoogtemeters weer bij de finish. Michiel onthaalde ons met lekker warme koffie. Hij had ook een stevige dag gehad, maar was meer dan een uur voor ons gefinisht en dus al gedoucht en alles. Klasbak.

Route dag 2

Na het douchen en omkleden moesten we de spullen inpakken en verkassen naar de pub waar we zouden overnachten. We namen nog even afscheid van de organisatoren. Op de vraag of we nog een keer weer kwamen kon ik niet anders dan zeggen dat dat alleen het geval zou zijn als het in de zomer zou zijn… Twee dagen regen, wind en ellende was mij echt zwaar gevallen. Uiteraard merkten zij toen op dat het daar in de zomer ook vaak regende…

Na een goede maaltijd, een paar biertjes en een goede nachtrust in een heerlijk zacht zag de wereld er de volgende ochtend al weer een stuk rooskleuriger uit. Een lekker Engels ontbijt helpt daar altijd bij natuurlijk. Even een praatje met de eigenaar van de pub gemaakt. Die stond helemaal niet te kijken van wat we gedaan hadden dat weekend. Alsof het de normaalste zaak van de wereld was. De terugreis duurde ongeveer de hele dag, maar gaf ons de gelegenheid om weer een beetje fysiek te herstellen en ons te realiseren wat een geweldig avontuur we weer beleefd hadden. Type 2 fun, dat wel, maar is toch ook een soort van fun? Op naar het volgende avontuur….

Andre Bleumink

Een speciaal vakantieloopje - vakantieverhalen 2024 deel 3

Ingmar

6.55 uur de wekker...heel zachtjes staan we op omdat er nog 2 liggen te slapen op diezelfde kamer. Vandaag gaat het gebeuren. Iets waar je als ouder van droomt en al jaren naar uit kunt kijken, niet wetend of het ooit gaat gebeuren... We zitten aan de andere kant van het kanaal waar je ws links moet hardlopen ipv rechts. Snel onze hardloopkleding aan, schoentjes strikken, haar in vlecht en ' Lets go!'  We sluiten geruisloos de deur van onze hotelkamer. Sluipen zachtjes de trap af en via de voordeur van ons hotel ligt ze voor ons. De prachtige zee, vroeg in de ochtend. Iets waar je vroeg voor wilt opstaan. De serene zee, het beginnende ochtendzonnetje en de stille boulevard. Slechts een handjevol honden uitlaters en natuurlijk onze mede hardloopgenieters. 

Vandaag heb ik voor het eerst op m'n vakantie-ochtendloopje een hardloopmaatje naast me die ik zoon mag noemen. Best een speciaal moment. Een serieus afstandje hardlopen met je kind. "Weet je het zeker? Wil je écht mee voor 5 km rennen?" vraag ik hem.  'Ja mama.....je mag me écht morgenochtend roepen, ik ga mee! '  zei hij vol overtuiging gisteravond tegen mij. En nu staat hij hier naast me aan het begin van onze 5 km langs de prachtige boulevard van Eastbourne aan de Engelse kust. Een mooi primeurloopje voor hem. 

Druk pratend naast me begint hij naast me vol enthousiasme. Ingmar wil zelfs bij de eerste kilometer nog ff sprinten. Dat kan ik gelukkig nog uit zijn hoofd praten. We naderen de 2.5 km. Het einde van de boulevard..."Oei"  Ingmar krijgt het wat moeilijker. Waar de boulevard eindigt (uitzicht cliffen) stoppen we even om te genieten van het prachtige uitzicht op zee en rotsen. We pakken even zijn rust.

Dan de tweede helft. Terug langs de boulevard naar de pier en dan nog ongeveer een halve kilometer naar ons hotel. Ingmar wordt steeds stiller. Hij heeft het moeilijker. Ik praat hem moed in zoals mama's dat doen: "Kom op je kunt het Ingmar!" . 'Mama...Doe maar niet' krijg ik te horen. Okay...we passen het tempo iets aan. We lopen langs een strandstandje met een koude cola in de vitrine. Oeh...wat heb ik daar zin in zegt hij... nu duidelijk het heel zwaar hebbend. Nog een halve kilometer... Ingmar zegt dat hij bij aankomst de zee in gaat springen om ff te zwemmen. Hij liever dan ik, denk ik. Brrrr... De laatste 100 meter trekt hij nog een knappe sprint. Ik volg in een mooi tempootje.  We made it! 

Hij springt de zee in. Ik ren nog ff 2 km uit. Als ik terugkom omhels ik mijn held. Wat gaaf: Samen een vakantie-loopje rennen en genieten van de ochtendstart. Waarbij de duik voor hem het hoogtepunt was, hoor ik later.

Gerdy Hoornenborg

Op weg naar King Alfred

Henrie en Andre

Ieder jaar kiezen Henrie en ik minstens één mooie uitdaging om gezamenlijk naar toe te werken. Vorig jaar hadden we ergens gelezen dat iemand in 2023 een event organiseerde op de King Alfred’s Way in Zuid-Engeland. Het betrof een (gravel-/MTB)route van maar liefst 350 kilometer die deze keer gelopen moest worden, maar er was ook een mogelijkheid om de ‘kids-distance’ van slechts 100 mijl te lopen. We hadden beide nog nooit in het zuiden van Engeland gelopen en 100 mijl was een afstand die nog op de bucketlist stond. Na enig overleg (ook met het thuisfront) besloten we ergens vorig najaar om ons gewoon in te schrijven. Voor de kids-distance, dat dan weer wel.

Begin van dit jaar leek het echter nog een onmogelijke opgave voor Henrie. Geplaagd door rugklachten strompelde hij bij vlagen rond, trainen was bijna onmogelijk. Ik had voor mezelf een redelijk gedegen schema opgesteld en maakte heel wat trainingsuren met of zonder diverse trainingsmaatjes. Gelukkig beleefde Henrie een miraculeuze wederopstanding toen de temperatuur weer steeg en de dagen langer werden. We deden samen diverse mooie trainingstochten in binnen- en buitenland en dat was op zich al genieten. Ik had nog nooit eerder zoveel kilometers en hoogtemeters verzameld als dit jaar, dus ik had het idee dat het mogelijk zou moeten zijn om te finishen.

Vrijdag 11 Augustus vertrokken we vanuit de Achterhoek naar Reading. ’s Morgens waren de lopers van de 350 km al begonnen en dat konden we gedurende de dag mooi volgens via de tracking website. Na het inchecken in het plaatselijke Ibishotel gingen we even een stukje cultuur snuiven. Reading is een typische Engelse forensenstad, waarschijnlijk heel veel mensen die elke dag met de trein richting London gaan om toch wat rustiger te kunnen leven in de provincie. Enorm multicultureel, met mensen uit alle uithoeken van het vroegere Britse Empire. We keken ons de ogen uit door de veelheid aan eettentjes en andere zaken, maar belandden uiteindelijk toch met een pint lager op het terras van een typisch Britse pub…

Na een rustige nacht en een Engels ontbijtje liepen we de volgende ochtend richting de start. In een zaaltje van een buurthuis verzamelde zich een klein aantal lopers, meer dan de helft van de inschrijvers had zich om allerlei reden teruggetrokken. Dat maakte overigens niets uit voor het enthousiasme en de inzet van de organisatie en de vrijwilligers, dat was dik in orde. Na een korte speech bij de start mochten we beginnen aan onze tocht. Eerst maar een kilometer of tien langs de rivier dwars door de stad. We hadden goede gesprekken met een groepje medelopers die ongeveer hetzelfde tempo aanhielden en zo verliepen de eerste uurtjes vrij rustig, bijna saai zelfs.

Pas ruim buiten de stad, toen we het typisch Engelse platteland betraden, begon het echt een stuk mooier te worden. Inmiddels liepen we weer met zijn tweetjes, onze medelopers waren in geen velden of wegen meer te zien. We vermaakten ons prima. Typisch Engelse cottages en landhuizen zoals je die normaal alleen op tv ziet, public footpaths die je dwars door weilanden en korenvelden voeren. Het was gewoon genieten. Het weer was dan ook prima om te lopen. Meest bewolkt en graad of 20, af en toe zon en heel af en toe wat spetters regen.

Zo ongeveer elke 25 km hadden we een verzorgingspost om de rugzak weer te vullen met water en etenswaren. De vrijwilligers daarvan waren echt van de buitencategorie, we spraken er eentje die eerst al vijf uur had gereden om alleen maar op zijn plek in the middle of nowhere te komen met zijn busje. Daar bleef hij vervolgens ruim twee dagen helemaal alleen staan om zowel de korte als de lange afstand van eten en drinken te voorzien. Zelf sliep hij steeds tussendoor even in het busje tot iedereen voorbij was. Ongelofelijk. Ter aanvulling van de verzorgingsposten pakten we ook nog een terrasje en een ijssalon mee onderweg. Je moet toch zien dat je voldoende brandstof binnenkrijgt op zo’n afstand.

Ondanks het feit dat de omgeving eigenlijk steeds mooier werd, werd Henrie steeds stiller. Hij was op vakantie door zijn enkel gegaan en die enkel begon hem steeds meer op te spelen. Waarschijnlijk ook doordat er toch wel veel verharde weg in het parcours zat. We besloten het nog iets rustiger aan te doen in de hoop dat de pijn wat minder zou worden. Al hikend konden we ruimschoots genieten van een prachtig bloeiend heidelandschap, daar kan de Sallandse heuvelrug nog lang niet aan tippen. Prachtige paarse heide zover je kon kijken. Mijn bovenbenen begonnen ook wel op te spelen, maar met ruim zestig kilometer in de benen mocht dat ook wel. Geen reden voor paniek in ieder geval aan mijn kant en ik probeerde de moed er ook bij Henrie in te houden.

Uiteindelijk kwamen we bij het dorp waar de derde verzorgingspost op 75 kilometer was. Hier was ook onze dropbag met de benodigde spullen voor de nacht en droge kleding voor bij de finish de volgende dag. Tijd om even een open en eerlijke discussie te hebben. Doorlopen was eigenlijk geen optie voor Henrie, hoe graag hij ook wilde. Teveel last van zijn enkel om zelfs nog fatsoenlijk door te hiken, dus doorgaan was niet verantwoord. Ik had er absoluut geen trek in om alleen de hele nacht alleen door te moeten. We hadden het lopen van deze honderd mijl als een team bedacht, dus samen uit, samen thuis wat mij betreft. We bespraken onze opties met de dame die de CP bemande en een man die als crew voor de twee lopers voor ons aanwezig was. Die opties waren erg beperkt: eigenlijk was doorlopen de enige…

Vanuit het dorp was er eigenlijk niets mogelijk, geen bus of treinstation. De volgende CP wel, maar dat was ruim 20 km verderop. Dan zouden we in ons tempo pas ’s nachts daar aankomen en dan liep er geen trein meer… Maar de beste man wilde ons wel snel naar het station brengen, dan reed hij daarna terug naar het punt waar hij had afgesproken met zijn team. Op dat moment de knoop doorgehakt en het vriendelijke aanbod aangenomen. Snel tracker inleveren, droge kleren aan en instappen. De man was zelf ook een fanatieke sporter en we hadden een mooi gesprek tijdens het half uur dat de rit duurde. Mijn vertrouwen in de mensheid was weer helemaal terug!

We hadden onderweg in de trein ook de overnachting in het Ibis weten te regelen en tegen elven konden we eten, douchen en naar bed. De volgende dag bleven we lekker uitslapen en genoten we van een uitgebreid Engels ontbijt. Even de pijnlijke spieren laten herstellen. Ik had ontzettend spierpijn in mijn bovenbenen en daarnaast ook in mijn schouders van de rugzak, Henrie liep ook met de souplesse van een betonpaal. Als twee oude mannetjes liepen we dus later op de ochtend door de stad. Er was van alles open op zondag en we werkten ons van koffietentje via ijskar en broodjeszaak en wielerwedstrijd voor dames kijken op de hotelkamer naar later op de dag een biertje en eten op een terras. Daar konden we meegenieten van de voetbalwedstrijd Chelsea-Liverpool, die werd door het hele café uitbundig meebeleefd. Zo kwamen we op een ‘normale toeristenmanier’ de dag door. De verloren calorietjes van de dag ervoor waren inmiddels wel weer ingehaald denk ik.

Maandags was het weer tijd om naar huis te gaan. De spierpijn was gelukkig al weer een stuk minder dan een dag eerder, want we moesten heel wat trapjes op en af voor we uiteindelijk weer in het vliegtuig naar huis zaten. Ondanks dat het weekend sportief gezien niet was geworden wat we gehoopt hadden, was kijk ik er toch best tevreden op terug. Je weet dat op een 100 mijl van alles kan gebeuren en het gaat er om dat je daar op een goede manier als team mee om weet te gaan. We namen op het juiste moment de juiste beslissing en kunnen daar volledig achter staan. Ik las op FB van iemand anders dat hij op een ander moment uit wilde stappen, maar daardoor de hele nacht onder een isodekentje op een stationsbankje lag…. dat deden wij dan slimmer. Nu eerst herstellen en dan op naar een volgende uitdaging.

Andre Bleumink

Training in Liverpool (Engeland)

The Royal Albert Dock in Liverpool

Na drie fantastische dagen in Liverpool, heb ik op onze vierde en laatste dag nog een uurtje over om een eindje door de stad te gaan rennen. Ik zet de wekker op acht uur en drink snel een kop koffie. Als de anderen allemaal nog slapen vertrek ik rond half negen bij ons appartement aan de Rodneystreet en loop via de binnenstad in de richting van het Royal Albert Dock, aan de oostzijde van de stad. Het is al vrij druk op straat en de meeste mensen gaan weer naar hun werk. Een enkeling slaapt zijn roes nog uit in een doos langs de straat.

Het Royal Albert Dock is een complex van dokgebouwen en magazijnen, ontworpen door Jesse Hartley en Philip Hardwick. Het werd geopend in 1846 en was de eerste structuur in Groot-Brittannië die werd gebouwd van gietijzer en steen, zonder structureel hout. Als gevolg hiervan was het eerste onbrandbare magazijnsysteem ter wereld. Ten tijde van de bouw werd het Albert Dock (zoals het voorheen bekend stond voordat het zijn Koninklijke status in 2018 kreeg) beschouwd als een revolutionair dockingsysteem omdat schepen rechtstreeks van en naar de magazijnen werden geladen en gelost. Twee jaar na de opening werd het aangepast om 's werelds eerste hydraulische kranen te bevatten. Vanwege het open maar veilige ontwerp werd het Albert Dock een populaire winkel voor waardevolle ladingen zoals cognac, katoen, thee, zijde, tabak, ivoor en suiker. Ondanks het geavanceerde ontwerp van Albert Dock betekende de snelle ontwikkeling van de scheepvaarttechnologie dat binnen 50 jaar grotere, meer open dokken nodig waren, hoewel het een waardevolle opslagplaats voor de vracht bleef.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd het Albert Dock door de Admiraliteit opgeëist als basis voor boten van de Britse Atlantische vloot. Het complex werd beschadigd tijdens luchtaanvallen op Liverpool, met name tijdens de Mei Blitz van 1941. In de nasleep van de oorlog, de financiële problemen van de eigenaren en de algemene achteruitgang van het aanmeren in de stad betekende dat de toekomst van het Albert Dock onzeker was. Talrijke plannen werden ontwikkeld voor het hergebruik van de gebouwen, maar geen enkele werd gerealiseerd en in 1972 werd het dok definitief gesloten. Na bijna tien jaar leeg te zijn gelaten, begon de herontwikkeling van het dok in 1981, toen de Merseyside Development Corporation werd opgericht. Het Albert Dock werd officieel heropend in 1984. Tegenwoordig is het Royal Albert Dock een belangrijke toeristische attractie in de stad en de meest bezochte multifunctionele attractie in het Verenigd Koninkrijk, buiten Londen.

Ook de The Beatles Story, een museum over The Beatles bevindt zich in het havengebied van hun geboortestad. Het werd op 1 mei 1990 geopend en werd in de eerste vijfentwintig jaar door vier miljoen mensen uit meer dan honderd landen bezocht. Na een mooie ronde over het Dock en langs de rivier de Mersey loop ik via een andere route weer terug. Het is wat winderig en ook begint het wat te regenen. Gelukkig hoef ik nog maar een paar honderd meter en ruim op tijd voor het ontbijt ben ik weer terug in ons appartement.

Klik op de link voor enkele foto's

fotoalbum

Verslag van de Beachy Head Marathon in Eastbourne(Engeland)

Gerrit Dijkslag

Beachy Head Marathon, waarom loop ik hier?

Waarom sta ik hier nu eigenlijk? Herhaaldelijk moet ik mezelf vertellen dat ik dit zelf wil, dat ik hier vrijwillig sta en dat niemand mij dit dus opgedrongen heeft. Hier, is een ijskoude plek in het Zuidelijkste puntje van Eastbourne, dat ook al in het Zuid (Oostelijkste) puntje van het Verenigd Konikrijk ligt. Goed, voor dat ijskoude weer heb ik niet gekozen, twee weken geleden zat ik nog met ontbloot bovenlijf en korte broek achter in de tuin! Zie me nu staan, lange broek, T-shirt met lange mouwen onder mijn AVA wedstrijdhemdje en handschoenen! Handschoenen! Nog een wonder dat ik eraan gedacht heb om ze in mijn koffer te stoppen! Maar goed ook, want nog heb ik het niet echt warm. Samen met de kou gieren de zenuwen door mijn lijf, waarom sta ik hier eigenlijk, wat doe ik hier?

Ruim acht maanden geleden ben ik voor de tweede keer aan mijn hart geopereerd om mijn hartritmestoornissen tegen te gaan. Gelukkig is dat dit keer gelukt en in dat geluk en enthousiasme heb ik mij opgegeven voor de Beachy Head Marathon, een van de grootste off road marathons van de UK. Dit omdat ik hier 4,5 jaar geleden op vakantie ben geweest om de wereld beroemde krijtrotsen formatie “Seven Sisters” te bewandelen en bewonderen. Dit in combinatie met het bezoeken van het al even beroemde grastennistoernooi van Eastbourne, met deelname van de wereldtoppers als Wozniacki, Jankovic en Vesnina. Weer thuis gekomen kwam ik op het onzalige plan om op het internet te zoeken of er over de Seven Sisters geen hardloopwedstrijd gehouden werd. Ik had er een dag wandeling van bijna 40km overheen gelopen en heb daar erg van genoten, prachtige uitzichten over zee, de vuurtoren in de diepte, Engelse landweggetjes en uiteraard de overweldigende krijtrotsen met hun onpeilbare diepten. Hoe mooi zou het niet zijn om hier overheen hard te lopen?

Hoe mooi? Hoe mooi? Hoe zwaar zul je bedoelen, de Seven Sisters zijn al kilometers lang heuvel op – heuvel af, daarvoor zitten er ook al drie nog veel hogere beklimmingen in en hoelang is een marathon ook al weer? Juist ja, 42,195 meter!

Maar was mijn hartritmestoornis niet juist verholpen en zijn heuvels/bergen niet juist mijn ultieme geluk van hardlopen? Dat is beiden waar en tevens juist, maar mijn lichaam is na mijn operatie in een soort shock terechtgekomen. Klaar met al de zorgen om een verhoogde hartslag, blokkeerden nek, rug en bilspieren volledig. Ik kan je verzekeren dat dat niet ontsnappen loopt. Maar ja, ik heb wedstrijd, hotel en vliegticket al geboekt, dus gelopen gaat er worden! Vol optimisme een (wedstrijd) schema gemaakt, afspraak met Corine van fysio de Hofstraat gemaakt en er het beste maar van hopen. Met veel geduld en nog meer oefeningen ging het langzaam vooruit en steeg het vertrouwen op een goede afloop. Samen met Niek worden de langere wedstrijden bezocht en dat ging eigenlijk verbazend gemakkelijk, tuurlijk koste het energie en werd ik ook moe. De volgende twee dagen was ik zo stijf als een plank, daarna herstelde ik weer en kon ik de training weer aan. Dat ging goed tot mijn laatste wedstrijd, de 28km lange Hoge Veluwe Trail. Of het kwam omdat Niek er niet bij was of omdat mij verteld was dat dit geen zware trail zou zijn (wat ik dus wel vond) of dat ik mijn lichaam het afgelopen jaar al genoeg gepijnigd heb, het laatste half uur verstijfde ik helemaal en dat werd de week erop alleen maar erger, In paniek de laatste 1,5 week voor Eastbourne drie keer bij Corine langs geweest en twee trainingen overgeslagen, had al moeite om een uur achter elkaar te rennen……

Waarom sta ik hier eigenlijk? Om te laten zien dat de opofferingen van het laatste half jaar niet voor niets zijn geweest, dat mijn hart een dergelijke inspanning weer aan kan, dat de laatste twee weken luisteren naar je lichaam en niet blind een schema volgen helpt, maar vooral omdat ik er zin in heb!

Daar klinkt het startschot en met ruim 2200 atleten zetten we ons in beweging! Al na 200 meter doemt de eerste heuvel op en stokt het tempo, de Engelsen kennen geen flessenhals start en het is dus dringen voor de smalle ingang van het duingebied. Gelukkig ontdek ik achter het talrijke publiek een paadje waar ik alle ruimte heb, geschrokken gaan de mensen achteruit en algauw heb ik een horde lopers achter me aan. Ongemerkt overwin ik zo de eerste 50 hoogte meters en ik voel mijn rug niet verstijven. Dit geeft vertrouwen en vol goede moed ren ik door. Het is nog steeds druk op het parcours en smal, maar kan redelijk mijn eigen tempo lopen. We rennen over graspaden op de top van de duinen, hoewel top, bijna top, we lopen een beetje schuin, wat we vandaag heel veel blijven doen met als gevolg een bloedblaar aan de binnenkant van mijn rechtervoet. Gelukkig zie ik dit pas onder de douche in mijn hotel. Om mij heen kijkend en vol verwondering ren ik verder, rechts Eastbourne, links de zee, langs weilanden, doorsneden door de typische Engelse muurtjes, over paden met hinderijke steentjes, vooral tijden het afdalen en overal aanmoedigingen.

Heuvelop haal ik veel mensen in, de helft gaat me in de afdaling weer voorbij. Maar waar ik het idee heb ontspannen te lopen kijken velen toch al vermoeid uit de ogen. Bij de verzorgingsposten is van alles te krijgen, verschillende soorten koek en drank, en ook snoepjes, maar om nu een hele mars te nemen? De passages door de dorpjes zijn een welkome afwisseling op het verder natuurlijke maar oh zo mooie landschap. Door de lange beklimmingen kom ik wel meer voorin het veld te liggen, maar geen idee hoeveelste ik ben of hoelang ik er over ga doen,  maar doet dat er toe?  Als de verzorgingsposten op de juiste plek staan, zit ik rond de vier uur schat ik zo in. Wat me wel opvalt, is dat hoe meer ik voorin kom te lopen, hoe schaarser de lopers gekleed zijn. Waar in aan het begin met mijn handschoenen niet opviel, lopen ze hier in korte broek en soms zelfs hemdje. Ik heb het niet koud meer, maar ook niet echt warm, gewoon lekker. Nog steeds nergens last van hebbende, nader ik het halve marathon punt, hier staat in the middle of nowhere zelfs een klok met tijdsregistratie matten, over service gesproken! In iets minder dan 2 uur dender ik ontspannen over deze mat, nog steeds voornamelijk over gras en in de zon lopend kan ik dus onder de zo gehoopte 4 uur komen. De meeste hoogte meters zijn achter de rug maar de gevreesde traptreden, 300 stuks (!) en de Seven Sisters moeten nog komen en begint de marathon niet pas bij 35km? Stonden in de eerste helft de meeste hekjes netjes open, in de tweede helft word er van je verwacht dit zelf te doen. De afdalingen bestaan nu niet meer uit paden met steentjes maar uit gras met konijnenholletjes. Nog steeds uitkijken dus. Na het langste stuk asfalt, wel omhoog, was ik ze bijna vergeten, de traptreden! Deze lagen gelukkig gelijkmatig, in een vlot ritme lagen de eerste 50 treden onder me. Twee kilometer verder begon het, vergeet die 50 eerste treden, die tellen niet mee, dat was kinderspel. In een verder mooi bos waren op een bergweg willekeurig 300 treden neergesmeten, hier heb je je trap en nog stijl ook! Diep ademhalen, verstand op nul en klimmen maar. Waar velen moesten wandelen kan ik de gang er (nog een beetje) inhouden. Met ontplofte bovenbenen zet ik de welverdiende afdaling in. Een afdeling verder moeten we over een muurtje klimmen, gelukkig staat er een aardige vrijwilligster de weg te wijzen, want halverwege dat muurtje moeten we linksaf slaan en door….

Bij het oversteken van een verharde weg weet ik ineens weer waar ik ben, hier heb ik rechts tijdens mijn lange wandeling vier jaar geleden heerlijk gegeten. Nu helaas geen tijd voor, want hier zijn ze, de Seven Sisters, zeven keer naar boven en ook weer naar beneden, na ruim 30km een enorme aanslag op mijn bovenbenen. Omdat de zon toch nog aan kracht wint en het bijna windstil is wordt het nog warm ook en daar loop ik dan met mijn handschoenen. Door dit alles en ook nog een enigszins hongerig gevoel, moet ik tot twee keer toe wandelen, maar waar ik denk dat ik het moeilijk heb, ga ik er nog steeds velen voorbij. Velen, op één na dan. Onderaan een van de vele Sisters staat een little sister met een snoepbakje. De inhoud biedt ze aan de atleten aan. De loopster voor me wil er eentje pakken, maar grijpt mis, een luide vloek is het gevolg. Onze little sister laat het er niet bij zitten en zet de achtervolging in, als een hinde rent ze me voorbij tot aan de atlete voor me, die zo alsnog uit het bakje kan snoepen. Vol verbazing roept ze “Oh what are you quick!” en dat was ze ook!

Helaas heeft ze hierdoor geen tijd om mij iets aan te bieden. Daarom neem ik op het laatste verzorgingspunt uitgebreid de tijd om te eten en drinken, zelfs een stuk mars. Hierdoor aangesterkt kan ik ook het laatste stuk redelijk doorlopen, de zon op het water zien schijnen, de oude en nieuwe vuurtoren zien en van verre het bezoekerscentrum van Beachy Head zien. Daar beneden ligt de zo lang verwachtte finish. Maar eerste moeten we de laatste top, vlak voor Eastbourne nog bereiken. Plots moet ik denken aan bijna een jaar geleden toen ik de laatste Terhill in mijn 750ste wedstrijd in België bijna niet opkwam en als diezelfde Terhill tegen mijn operatie opzag. Zowel operatie als deze laatste heuvel gaan goed. Mijn bovenbenen en bilspieren exploderen nog een keer waardoor de laatste afdaling erg verkrampt gaat, maar 200 meter verder gaan de beide armen de lucht in en wordt de welverdiende medaille om mijn nek gehangen. Net niet onder de 4 uur, maar met 4:04:40 ben ik zeer tevreden gezien de voorbereiding en vooral het zware parcours. In de tweede helft opgeschoven van plek 217 naar plaats 187, not bad for a flatlander.

Nu weten jullie waarom ik daar bij het vriespunt in Zuidoost Engeland aan de start stond. Als jullie mij een keer tegenkomen, vertel het mij dan ook, want aan de start wist ik het echt niet meer en nu ik gefinisht ben, kan ik het haast niet geloven, heb ik het echt gehaald?

Nog een vraag, waarom denken die Engelsen dat ik er als een soort doorbakken stuk vlees uitzie als ik langs kom rennen, iedereen schreeuwde en klapte “well done” naar me. Raar volk die Engelsen maar deze wedstrijd was super georganiseerd en het publiek was “amazing”!

Greetings Gerrit Dijkslag

Dijkslag loop Beachy Head Marathon in Eastbourne (Engeland)

Het shirt en startnummer van Gerrit voor de Beachy Head Marathon

Gerrit Dijkslag stond zaterdagmorgen aan de start van de Beachy Head Marathon in het Engelse Eastbourne. Even ten westen van de stad ligt de bekende kaap Beachy Head. De kaap is vooral bekend om de Seven Sisters, de krijtrotsen die met hun hoogte van 162 meter tot de hoogsten van Engeland behoren. 

Aan de zuidkust van Engeland liep Gerrit een zware marathon met ongeveer 1.300 hoogtemeters en 300 traptreden. Bij de start vanmorgen was het koud en stond er veel wind. Zijn eindtijd was 4 uur 4 minuten en 42 seconden.

Klik voor meer informatie op de volgende link

site organisatie

Kersvers 'Londens' echtpaar zoekt filmbeelden

Zijn er filmbeelden van deze ontmoeting?

Onderstaand berichtje hebben we ontvangen van het echtpaar dat we hebben ontmoet in Londen. Met de vraag of we een filmpje hebben van het gezongen lied. Is er iemand die dit toevallig heeft opgenomen?

Hi Ava'70 Team,

It was very happy to meet all of you. Thank you very much for sing a song for us. Do you have the video that can share with us. Thanks. My wife and I are really like the song you sang to us. 

I am looking foward to hearing from you. 

Regards,

Luke Hsieh

Verslag in Aaltens Nieuws

Ons reisverslag naar Londen heeft zelfs het weekblad Aaltens Nieuws gehaald!

London meets AVA '70 

AALTEN - In het eerste weekend van april verbleef een 23-koppig gezelschap van AVA`70 in Londen. Op het bomvolle programma stonden diverse sportieve en culturele activiteiten. Het werd een geweldig avontuur!

Een reisverslag

Op vrijdagmiddag vertrokken de 23 atleten rond het middaguur met de bus naar Keulen om vandaar richting Londen te vliegen. De reis verliep zeer voorspoedig en zonder oponthoud bereikte het gezelschap de Engelse hoofdstad. Met trein en metro ging het richting het hotel. Veel tijd om bij te komen was er niet, want om een mogelijke jetlag te voorkomen, was er een korte duurloop gepland. In uniforme kleding slingerde de groep door de Londense straten en ging het richting Regent Park, waar een mooi rondje werd afgelegd. `s Avonds werd er een Ierse pub bezocht om de verloren energie aan te vullen en hierin slaagde de groep uitstekend.

De volgende ochtend ging de wekker al om 06.45 uur, want er stond een wedstrijd op het programma. De run kende een lengte van 10 kilometer en vond plaats in het Queen Elisabeth Olympic Park. De plek dus, waar in 2012 de Olympische Spelen werden afgewerkt. Het AVA`70-team trekt opvallend veel belangstelling. De clubkleding is hier ongetwijfeld de oorzaak van en de geelhemden worden door het publiek met applaus begroet en de organisatie doet alle moeite om de 'Dutch Runners' op de foto te krijgen. Het parcours is glooiend en zeker niet vlak, zoals de informatiefolder aangaf. Desalniettemin worden er uitstekende prestaties neergezet met podiumplekken en ereprijzen. Alle 23 starters bereiken de finish al kost het wel bloed, zweet en tranen. Na afloop wordt de goodiebag, de mooie medaille en het fraaie wedstrijdshirt dankbaar in ontvangst genomen en de terugreis naar het hotel aanvaardt.

`s Middags ging een tiental atleten per fiets Londen verkennen. De organisatie regelde niet alleen de bikes, maar de deelnemers kregen ook een helm op. Een veilig idee natuurlijk, want niemand had ervaring met het fietsen aan de linkerzijde van de weg en met het enorm drukke stadsverkeer is dit toch een risicovolle onderneming. De tour was een kleine 15 kilometer lang en leidde de groep langs de vele bijzondere bezienswaardigheden die Londen rijk is. De rest van het gezelschap ging per trein op pad om de voetbalwedstrijd tussen Reading FC en Leeds United te bezoeken. Voor de niet-voetbalkenners: Reading FC staat onder leiding van de Nederlander Jaap Stam en onze plaatsgenoot Andries Ulderink. Het betrof een topper en dat betekende een vol stadion met ruim 24.000 toeschouwers. Voorafgaand aan het duel hadden de AVA-janen nog een 'meet en greet' met Ulderink, die aangaf het geweldig naar zijn zin te hebben. Tijdens de wedstrijd hing er een geweldige sfeer in het stadion, die alleen maar beter werd, toen de thuisclub scoorde. Met pijn en moeite werd de overwinning binnengesleept, maar de 1-0 zege zorgde voor een fantastische sfeer in de prachtige voetbaltempel. Tijdens het avondeten werden de ervaringen van de middagactiviteiten gedeeld in een Belgisch etablissement, dat gevestigd was in een enorme kelder. Goed eten, drinken en veel gezelligheid leverde dit samenzijn op.

De zondagochtend werd begonnen met een Engels ontbijt, compleet met worstjes, pancakes en scrumbled eggs. Daarna volgde een training dwars door Londen. Alle mensen hebben vrij en de winkels zijn open, dus het was eigenlijk een complete chaos in de binnenstad. Het felgeel gekleurde Nederlandse peloton slingerde zich echter gemakkelijk door de bomvolle straten en kregen veel applaus en goedkeurende blikken van de Londenaren. Alle culturele toplocaties werden gepasseerd en uiteraard werd er hier en daar een stop gemaakt om foto`s te maken. Na de lunch ging de groep naar het Olympic Park, waar een gids hen langs het Velodrome, het atletiekstadion en Aqua-swimstadium leidde. Uiteraard poseerden de atleten uitgebreid bij de vijf gekleurde Olympische ringen. Rond de klok van zessen vertrok het AVA`70-gezelschap richting het vliegveld om enkele uren later weer veilig te landen in Keulen. Nog een laatste ritje met de bus, maar daar maakte het gros van de groep al niet veel meer van mee.

Met een koffer vol prachtige indrukken keerde de groep atleten terug van een schitterende reis naar Londen. Het was een geweldig avontuur en het afwisselende en bomvolle programma zorgde er voor dat elk uur in de Londense hoofdstad optimaal werd benut. De honderden foto`s die zijn gemaakt bieden de 23 hardlopers alle gelegenheid om nog volop na te genieten van de trip 'London meets AVA`70'. (bron)

Foto's van de zondag van AVA'70 in Londen

Rondleiding met gids door het Olympisch Stadium, rechts op de achtergrond het Lee Valley Velopark

Klik op de link voor de foto's

fotoalbum

Een laatste groepsfoto op de trap voor ons hotel