AVA’70 meet the Pink Ladies

Hester, Margo, Sandra, Elze en Marieke vormen samen de Pink Ladies

AVA’70 verbindt. Het is niet voor niets één van de kernwaarden van AVA. Wat ons bindt? De passie voor hardlopen. We houden ervan. Totdat je ineens geblesseerd raakt. En dan merk je pas hoe groot dat gemis is. Want als je niet — of niet goed — kunt lopen, mis je niet alleen je sport, maar ook alles eromheen.

Wat doe je dan? Je gaat op zoek naar een alternatief. En wij hardlopers weten: fietsen is een prachtig alternatief. Het is niet hetzelfde als hardlopen, maar het komt aardig in de buurt. Toch mis je meer dan alleen de kilometers. Je mist ook je loopmaatjes. De dames (en heren) met wie je lief en leed deelt, tijdens lange duurlopen of korte sprintjes. Dus waarom niet samen fietsen?

In plaats van een looptraining verscheen er een wekelijkse fietsdate in de agenda. En wat bleek? Het was niet alleen een goed alternatief, maar ook ontzettend leuk en gezellig. En voilà… de Pink Ladies waren geboren.

Waarom de Pink Ladies?

De meesten van ons zijn geboren in de tijd dat Grease dé bioscoophit was. Olivia Newton-John in haar iconische roze jasje… de Pink Ladies van Rydell High School. Wat is er nu mooier dan jezelf te associëren met zo’n groep jonge iconen? (Want zeg nou zelf: we voelen ons nog piepjong). De naam was daarom snel gekozen. De Pink Ladies — uit Aalten.

Zondagochtendtraditie

Op zondagochtend maken wij onze ronde. En bij mooi weer hoort daar natuurlijk een stop bij een theetuin bij. Onderweg komen we regelmatig andere mountainbikegroepen tegen — vaak mannen in strakke, professionele wieleroutfits. Dat wilden wij stiekem ook wel.

Tijdens de koffiemomenten na een AVA-training ging het steeds vaker over onze nieuwe ‘ploeg’. En binnen no-time stonden er prachtige namen op papier die ons wilden helpen aan een roze-tenue. Wat een avondje koffiedrinken in de AVA-kantine al niet kan opleveren

Onze altijd goedlachse hoofdsponsor - ook wel bekend als husband, boekhouder, ontwerper en regelaar — runt twee mooie bedrijven in Aalten. Een familie die stevig geworteld is in de Aaltense hardloop- en voetbalwereld. Daarnaast sloten ook andere bekende regionale bedrijven aan, onder andere uit de bouwsector, verzekerings- en autobranche.

Dankzij al deze betrokken ondernemers rijden wij nu rond in een professioneel, roze/zwart wielertenue. Hoe mooi is dat? Ons eerste echt show-moment was op 2e Paasdag. Tijdens de Paastoertocht van ‘t Muurtje stonden we compleet in ons gloednieuwe tenue aan de start. Zie je op zondag iets roze voorbij flitsen? Dat zijn wij. De Pink Ladies. Niet van Rydell High… maar gewoon uit Aalten.

Elze, Hester, Margo, Marieke, Sandra

Met speciale dank aan: DeJaren30Fabriek, Kabelsopmaat, Aannemersbedrijf Geert Wevers & Zoon, Tonnie Rave Stukadoorsbedrijf, Steentjes & Scharenborg, Autoschadeherstel Mark Pennings B.V., Autobedrijf Winkelhorst Aalten en Schildersbedrijf Meijnen

De overeenkomst tussen wielrenner Mark Cavendish en hardloper Gerrit Dijkslag

Gerrit Dijkslag op de dag dat hij 40 jaar lid is van AVA'70, drinkt een biertje met Wim Brinkman

Als je mij aan het begin van het afgelopen jaar gevraagd zou hebben wat de overeenkomst tussen Mark Cavendish en mezelf is, zou ik je glazig aangekeken hebben. Buiten het feit dat Cavendish een zeer succesvol professioneel wielrenner is en ik een redelijke hardloper, die dit puur als hobby doet, zijn er nog meer verschillen dan overeenkomsten. Cavendish is een pure sprinter, waarbij ik het meer van mijn uithoudingsvermogen moet hebben. Als er iets is waar Cav een hekel aan heeft dan zijn het bergen. Als er iets is waar ik graag in hardloop, dan zijn het bergen!

Aan het begin van 2024 wist ik dat dat mijn 40ste jaar als lid van AVA’70 zou worden. Dan begin je toch te denken wat voor wedstrijden je in dat speciale jaar wilt gaan lopen. Mijn oog viel op de Col du Vam run. Niet echt spectaculair, maar deze voormalige vuilnisbelt in het Drentse Wijster heeft in het wielerwereldje al een aardige faam verworven. Aangezien ik al de beroemde bergen als de Alpe d’Huez, Stelvio, Col d’Aubisque, Galibier en Mont Ventoux heb bedwongen kan de “reus” uit Drenthe toch niet ontbreken? Daar was ik dus snel uit, hieromheen een paar andere leuke wedstrijden gepland en mijn wedstrijdschema was klaar. Elk jaar maak ik zo’n schema en op een enkele uitzondering na loop ik ook volgens dat schema. Maar alsof de duvel ermee speelt, in mijn jubileum jaar kwam er niet veel van terecht.

Het begon er natuurlijk al mee dat ik zelf niet op de jaarvergadering van AVA’70 aanwezig kon zijn. In 40 jaar bijna geen vergadering gemist, vieren ze mijn jubileum; zit ik bij Pieter Derks in het Amphion! Verder zijn ze de Col du Vam richting Mont Ventoux afmetingen aan het ophogen, dus was er dit jaar geen plaats voor wedstrijdatleten, vond de Citylauf van Bocholt plaats tijdens de Nationale dodenherdenking op 4 mei, was ik te laat met de inschrijving voor de Rijsserbergloop en hadden de trail in De Steeg en de Bergrun in Winterswijk te weinig deelnemers. Verder had ik in mei nog een wedstrijd in Duitsland op het programma staan, maar werd ik uitgenodigd om een wedstrijd op de Muur van Emmen te lopen. Dit werd een hele mooie dag met een bijzonder evenement. Kortom, van mijn oorspronkelijke plan kwam niet zo heel veel terecht. Gelukkig heb ik aan het einde van het jaar nog een paar mooie “nieuwe” wedstrijden kunnen lopen. Want dat doe ik het liefste, elk jaar ergens een paar keer lopen waar ik nog nooit eerder ben geweest. Na 40 jaar soms een hele uitdaging om iets unieks te vinden, maar elke keer lukt het weer. Ondanks alle verschuivingen vorig jaar zelfs 10 keer!

Over 40 jaar gesproken. Ik wist nog dat ik op de dag na de sluitingsceremonie van de Olympische Spelen van Los Angeles in 1984 naar de Hare ben gefietst om me bij Jaco en Andre Tebroke als lid van AVA’70 aan te melden. Op de kalender van 1984 is terug te vinden dat dit op maandag 13 augustus is geweest. Nu leek het me wel leuk om op die datum een wedstrijd te lopen. Nu bleek 13 augustus op een dinsdag te vallen. Even hoopte ik dat de Walfortloop of Twee Bruggenloop op die dag georganiseerd zou worden. Helaas, een snelle klik op de AVA’70 kalender gaf aan dat deze wedstrijden een andere datum hebben. Na lang zoeken bleken ze in Diever elke dinsdag in juli en augustus de Brinkloop te organiseren. Zo kwam het dat ik vlak na de Olympische Spelen van Parijs in 2024 bij een temperatuur van 28 graden Celsius midden op de Brink in Diever stond op de dag dat ik precies 40 jaar lid van AVA’70 was. Oud AVA’70 lid Wim Brinkman (what is in a name?) was ook aanwezig en na wat gezellig heen en weer gepraat tussen hem, de organisatie en mezelf kon ik heel toepasselijk het startnummer 40 opspelden!

Hier komt dan eindelijk de overeenkomst tussen de eerdergenoemde Mark Cavendish en mezelf om de hoek kijken. Waar ik met nummer 40 rond rende, fietste hij tijdens zijn afscheidswedstrijd met nummer 35 rond. Als eerbetoon aan zijn recordaantal van 35 ritzeges in de Tour de France! Twee atleten die met een voor hun bijzonder startnummer hun wedstrijd ingingen!

Op naar een volgend jaar als lid van AVA’70 en op naar een gezond en sportief 2025 voor iedereen binnen en buiten AVA’70!

Sportieve groet, Gerrit Dijkslag

Verslag van het NCK in Dronten

Dit team leverde onder bizarre omstandigheden als gevolg van windkracht 5-6 een topprestatie door met een snelheid van 40.1 km/u de 34.3km af te leggen

De dames van de Peddelaars kwamen in het klassement voor clubteams uit en zette een mooie prestatie neer door met een gemiddelde van 35.2 km/u na 34.3 km in een tijd van 58. 28 minuten over de finish te komen. De andere Aaltsense damesformatie kwam bij de bedrijventeams uit over dezelfde afstand onder de naam van Somsen & Wensink. Dit team leverde onder dezelfde bizarre omstandigheden als gevolg van windkracht 5-6 een topprestatie door met een snelheid van 40.1 km/u de 34.3km af te leggen in 51.22 minuten.

Dit team werd de afgelopen 2 maanden 2x per week getraind door Nederlands kampioen op de weg Patrick Somsen. Alle middelen werden ingezet om de dames zo goed mogelijk voor te bereiden. Zo werd er achter de brommer gekoerst, achter de auto gereden om aan snelheid gewend te raken en werd er voorzien in communicatie via oortjes in de helm, zodat er vanuit de volgwagen gecoached kon worden. Ook konden hiermee gevaarlijke situaties voorkomen worden, denk aan als een waaier over de weg rijden en dan tijdig inschikken bij passerend verkeer. Het achter de auto rijden waarbij snelheden van 50-60km/u gehaald werden bleek niet overbodig. Met de hevige wind mee stond er in de wedstrijd op een bepaald moment 56km/u op de teller.

Voorafgaand aan het NK werd tijdens 2 trainingen de wedstrijd gesimuleerd door een ronde van 35km te rijden op wedstrijdtempo. De eerste keer werd 40.8km/u gehaald, de 2e keer 41.6km/u bij windkracht 2-3. Hierbij werd ook duidelijk dat de wedstrijd niet een gezellig “samen uit en samen thuis” uitje zou worden. Alles zou moeten worden gegeven en indien 1 of 2 dames het tempo niet bij zou kunnen houden zou er niet gewacht worden, maar voor een zo optimaal resultaat zou worden doorgereden, waarbij er in ieder geval met 4 gefinisht moest worden.

Door dit fanatieke team zou geen seconde weggegeven gaan worden. In de wedstrijd resulteerde dit helaas in het moeten lossen van 2 dames, die een gaatje wat was ontstaan bij dit moordende tempo niet meer dicht konden rijden. Bij de finish bleek het team goed voor een 2e plek op slechts 7 seconden van het 1e bedrijventeam gevormd door de dames van Sunweb. Indien het team bij de clubteams zou zijn uitgekomen zou het op een nette 15e plaats van de totaal 35 teams terecht zijn gekomen.

Cindy Brusse

Het uitstapje dat NCK heet

Linda, Herlinda, Femke en Rienke

Naast hardlopen bij AVA’70, fiets ik sinds augustus 2018 soms ook mee bij de Peddelaars. Omdat wielrennen eigenlijk ook heel leuk is. Een mooie combinatie om deze twee sporten naast elkaar te beoefenen. Afgelopen zaterdag was het jaarlijkse NCK in Dronten waaraan ik, samen met Herlinda, Femke en Rienke namens de Peddelaars mocht deelnemen. NCK staat voor Nationale Club Kampioenschappen, welke worden verreden in de vorm van een ploegentijdrit. Damesteams mogen uit maximaal 4 rensters bestaan, waarbij er minimaal 3 rensters moeten finishen. De afstand die afgelegd moet worden is 34.3 km. Eind juni een appje met de vraag of ik mee wil doen aan het NCK? Pfff, ik ben nog geen jaar lid van de Peddelaars, zit net op de fiets. Manlief reageert gelijk enthousiast: Gaaf! Moet je doen! Mmm ja? Durf ik dat? Niet langer nadenken en gelijk maar reageren dat ik de uitdaging aan wil gaan. Waar ben ik aan begonnen?

Begin juli eerste gezamenlijke training, tempoblokjes bij Ruurlo. Iet wat onwennig gaan we van start, coach en trainer Han geeft tips en adviezen. Het begin is er. De week erop worden de plannen en verwachtingen besproken met de trainer. Begin van de avond wordt doel vastgesteld op niet als laatste eindigen. Als we weggaan staat er: gemiddelde van 40 km/u! Ergens daar tussen ben ik afgehaakt, ik laat het maar over me heen komen. Het is nog lang geen 28 september. Met een gevulde agenda met trainingen en een tas vol pillen verlaten we het huis van Han.

Augustus: De trainingen worden nu echt serieus. Tijdens de welverdiende vakantie van Han wordt trainer Peter ingevlogen. Ook hij laat ons flink over de Batsdijk trappen. De intervalblokken worden steeds wat langer en stiekem doet hij er nog wat extra minuten bij. Moe en met volle bovenbenen concluderen we dat we progressie boeken. Als team goed samenwerken en er ook nog plezier aan hebben. Nu begint het echt leuk te worden.

September: Het wordt professioneel! Trainen achter de auto bij Han. Hoe dicht kunnen we er achter? Zelf niet goed kunnen zien wat er aan komt, kwestie van vertrouwen dan maar. Vervolgens komen de oortjes uit het koffertje. Nu lijkt het net echt. Bemoedigende worden in het oor gefluisterd krijgen van de trainer die er rustig met de auto achteraan rijdt.

Zondag 15 september: generale, vandaag gaan we de volledige afstand, 35 km op tempo fietsen. Kofferbak gaat los, oortjes worden geïnstalleerd, tijdrithelmen worden uit de doos gehaald. Als Teletubbies gaan we van start. 35 km afzien, trappen tegen de wind, dikke boven benen maar stug volhouden want hé we zijn een team, kan ze niet laten stikken. Dan in de laatste km via je oortje Hélène Fischer horen met Atemlos... om uiteindelijk de woorden te horen: En klaar, goed gedaan dames. Gelukt en met een mooi gemiddelde! Dit geeft vertrouwen.

Zaterdag 21 september staat er een training in Dronten op het programma. Dit blijkt eigenlijk gewoon een gezellig dagje uit te zijn, lekker op het terras koffie met appeltaart en lunchen in het zonnetje. Ach en tussendoor nog even het rondje fietsen, parcoursverkenning: hoe lopen de bochten, waar fietsen als de wind uit die hoek komt maar bovenal genieten van het uitzicht op de dijk. Kortom een leuke dag, die goed is voor de teambuilding. Laatste week voor de race. Het weer slaat om, wind en regen, de herfst heeft zijn intrede gedaan. Laatste training wordt in de regen afgewerkt. Als het zaterdag maar niet regent.... Snelpakken worden geregeld, blitse sokken en overschoenen worden gesponsord door een anonieme sponsor (schijnt redelijk te kunnen masseren en met tape overweg te kunnen). 

En dan is het zover, zaterdag 28 september: De Dag, vandaag moet het gebeuren. Na een korte en onrustige nacht vertrekken we richting Dronten. De zenuwen gieren door ons lijf, bij de laatste rotonde twijfelen we nog even of we niet beter rechtsomkeert kunnen gaan. Wat staat er een wind! Als ware profs worden we opgewacht door de ploegleider en verzorgers. Tentje staat, stoeltjes zijn uitgeklapt. Eerste bidonnetje met ja met wat eigenlijk wordt ons aangereikt, braaf drinken we het op. Paar capsules als toetje na. Dan moet er in gefietst worden, halverwege worden we teruggeroepen en krijgen we tampons in de neus gedrukt, alsof we klare eucalyptus inademen en weer verder met in fietsen, wat nog niet meevalt met die watten in je neus.

Dan wordt het tijd om richting start te gaan. De beentjes worden nog even snel ingevet, zodat de spieren goed warm blijven. Twee ampullen met powerdrank mee, net voor we het podium opgaan horen we in ons oor: dames het is tijd voor de bomba. Ampul 1 wordt naar binnen gewerkt. Dan het podium op. Oef wat hoog, als ik dat maar durf. Tijd van nadenken is er niet, er wordt afgeteld en daar gaan we. De eerste paar km vol adrenaline van de spanning. Dan komen we in ons ritme. Echter voor even maar, we draaien de dijk op. Wat een WIND! We waaien bijna het Ketelmeer in. Hoe gaan we dit volhouden. Ik kijk op mijn tellertje, 18 km erop zitten, we zijn over de helft. Het moet lukken, volhouden. Keerpunt op de dijk, helaas geen wind achter. Tijd voor ampul 2, de turbo. We stampen door en dan eindelijk draaien we Dronten in en zien de finish. We hebben het gefikst en mooi als team kunnen fietsen. Euforie volgt, trots dat we het samen hebben volbracht.

Herlinda, Femke en Rienke: bedankt voor deze fantastische ervaring! Uiteraard zou dit alles niet gelukt zijn zonder de geweldige ondersteuning en begeleiding van Han, Peter en Geert. Dank! Volgend jaar weer?! We zullen zien, maar nu eerst weer de hardloopschoenen aan!

Linda Scholten

Dagje mee met het Sensa Kanjers voor Kanjers Cyclingteam

Deze Kanjers stonden zondag aan de start van de 71e Omloop der Kempen

Enkele maanden terug komt Ingrid van Zolingen bij met de vraag of ik een dagje mee wil met een wielerwedstrijd in de volgauto van het Sensa Kanjers voor Kanjers Cyclingteam. Haar man Gilbert heeft dit item geveild met de grote AFM Kinderhulpveiling eind vorig jaar bij Partycentrum 't Noorden. Over die vraag hoef ik niet lang na te denken want dat lijkt me prachtig om te doen. Ze geeft me gelijk het telefoonnummer van Andre Peulers en in maart neem ik contact met hem op. Hij nodigde me meteen uit om een keer te komen kijken in de werkplaats van het team waar hij verschillende keren in de week met de fietsen bezig is. Mooi om te zien hoe hij als mechanieker van het team de nodige voorbereidingen treft, zodat het voor de jongens aan niets ontbreekt.

We spreken meteen af dat ik een dagje mee ga naar de 71e Simac Omloop der Kempen, die op zondag 19 mei wordt verreden. Deze koers van 188 kilometer zet Veldhoven en de Kempen in de spotlights met een Zuid-lus en een Noord-lus en 2 finaleronden op Veldhovens grondgebied. Deze oudste wielerklassieker van Zuid-Nederland maakt deel uit van de Topcompetitie en wordt uitgezonden op Eurosport-1. De topcompetitie is een kweekvijver voor Nederlands wielertalent en wordt in deze editie versterkt door deelname van 6 Belgische topteams, waaronder dat van Lotto-Soudal. Naast deze hoofdschotel is er een uitgebreid nevenprogramma in Wielerweekend Omloop der Kempen met topsport, breedtesport en recreatiesport.

Zondagmorgen rond de klok van 7.45 uur wordt ik opgehaald door Andre en Geert te Brummelstroete, de materiaalman van het team. Op de parkeerplaats in Arnhem-Noord pikken we de renners van het team op en het valt mij op dat iedereen elkaar even de hand schud. Ook ik word er direct bij betrokken en even later rijden we door naar Veldhoven. Ruim voor de start van de wedstrijd zijn we aanwezig en hier voegt ook ploegleider Arjan Ribbers zich bij de ploeg. Alle materiaal wordt uit de bus gepakt en in gereedheid voor de wedstrijd gebracht. Ongeveer een uur voor de wedstrijd wordt er een ploegbespreking gehouden en het is niet alleen de ploegleider die een praatje houdt. Ook van de jonge renners wordt inbreng verwacht en iedereen doet dan ook zijn zegje. De ploegleider geeft aan dat hij vandaag toch tenminste twee renners van de ploeg bij de eerste dertig in het klassement verwacht, een mooie maar reële doelstelling.

Na de ploegvoorstelling van de elite-mannen en beloften vertrekken klokslag 12.00 uur deze profs-in-spé geneutraliseerd richting Steensel. Op het Locht-viaduct gaat de vlag van koersdirecteur John van den Akker naar beneden en zal de koers vrij snel ontbranden. We hebben nummer 16 gekregen met de volgauto en dat betekent dat we een eindje achter het peloton rijden. Het eerste uur gebeurd er weinig maar met een snelheid van rond de 46 kilometer per uur zit de gang er goed in. Het verloop van de koers is verder prima te volgen via de boordradio. Na ruim 65 kilometer koers worden we naar voren geroepen voor een valpartij van één van de Sensa rijders. Met een noodgang en luid toeterend rijden we langs de overige auto's en zien hem even later links van de weg liggen. In de bocht heeft hij het achterwiel van een andere renner geraakt en is daarbij ten val gekomen. Gelukkig valt de lichamelijke- en materiële schade allemaal mee.

Bij de passage van het 100 kilometer punt krijgen twee renners van het Sensa team het lastig en brengen we hen terug naar de staart van het peloton. Enkele kilometers later moeten ze de strijd staken en moeten ze maar zien hoe ze terug komen in Veldhoven, een mooi leermoment voor de jongens. Met nog een uur koers kunnen nog twee renners het hoge tempo niet meer volgen en worden ook zij achter gelaten. Ondertussen valt het peloton uit elkaar en zit een ander renner van het team in de vrij grote kopgroep van 28 renners. We mogen het peloton voorbij rijden en voegen ons vrij dicht achter deze kopgroep. Met nog 22 kilometer voor de boeg passeren de elite-mannen en beloften voor de 1e keer de finishlijn om nog 2 plaatselijke finaleronden van 11 kilometer af te leggen. De 3e doorkomst is de aankomst en voegt de Fries Rene Hooghiemster van het Alecto team zijn naam toe aan de rijke erelijst. Om 16.15 uur is de 71e Simac Omloop der Kempen alweer geschiedenis. 

Gelijk na de wedstrijd komen de mannen terug bij de bus, nemen de wedstrijd even met elkaar door en gaan zich douchen. In de nabespreking komt Arjan met de vraag: Wat hebben we voor de wedstrijd afgesproken en wat is er van terecht gekomen? De meeste jongens komen met een antwoord, waar op een duidelijke maar ook nette manier elkaar de waarheid wordt gezegd en met een 21e plaats is net niet aan de doelstelling voldaan. Mijn waardering voor alle renners is vandaag alleen maar groter geworden en heb ik met eigen ogen kunnen zien dat je niet zo maar een professioneel wielrenner wordt. Persoonlijk heb ik het in de auto met Andre en Arjan allemaal prima kunnen volgen, bedankt Ingrid en het Sensa Kanjers voor Kanjers Cycling Team voor deze geweldige mooie dag!

Fysiotherapeut Mark te Brake met team Sunweb in ronde van Denemarken

Mark te Brake (rechtsboven)

Hoe ziet een dag van een fysiotherapeut bij een wielerploeg eruit?

Mark was deze week met Team Sunweb naar de ronde van Denemarken en legt uit hoe een gemiddelde dag eruit ziet. De gehele dag staat in het teken van de verzorging van de renners. Zo start de ochtend met het gereed maken voor het ontbijt, de meeste producten neemt de ploeg namelijk zelf mee. Vervolgens wordt alles klaar gemaakt voor in de koers; bidons, repen, gels en voeding. En natuurlijk het toepassen van fysiotherapeutische behandelingen bij de wielrenners met klachten bijvoorbeeld als gevolg van een valpartij. Ongeveer 2.5 uur voor de start is het vertrek naar de start.

Daarna rijdt de fysiotherapeut vaak met een verzorger naar de verzorging onderweg. Hier worden zakken met eten en bidons aangegeven voor het tweede deel van de koers. Bij lange etappes of bergetappes wordt er vervolgens vaak nog een punt uitgekozen waar bidons met gels worden afgegeven aan de renners. Na de koers staat alles in het teken van optimaal herstel voor de volgende dag. Dit houd in recovery drank, pasta en dan de belangrijkste taak voor de fysiotherapeut, behandelen. Herstelmassages en speciale behandelingen ter vermindering van klachten als gevolg van bijvoorbeeld een valpartij. In zo’n geval is het de taak om dit zo goed mogelijk te behandelen en in overleg met de sportarts te beslissen of de desbetreffende renner de volgende dag weer kan starten. Na een lange dag staat dan tussen 20 en 21 uur ons diner op het programma. Klaar voor een nieuwe dag!