Video van de 3e Montferland Niight Trail in Stokkum

StadsTV Bergh heeft opnamen gemaakt van de Montferland Night Trail die op 19 december 2015 is gehouden vanuit Stokkum. Je ziet een mooie impressie van de Kids Run en daarna de 14 en 26 km trailrun. Lopen in het donker door bossen en langs de Molenbult in Stokkum, Kasteel Huis Bergh, Landgoed Montferland en uitspanning 't Peeske

Verslag van de 3e Montferland Nighttrail in Stokkum

Veel jeugd van AVA'70 in Stokkum

Zaterdagavond 19 december stond de Montferland Nighttrail 2015 op de planning. Vorig jaar een loop met beestachtig slecht weer, maar dat werd nu goed gemaakt met het zachtste weer dat sinds mensenheugenis in December voorgekomen was. Begin van de avond werd Stokkum overspoeld door een menigte lopers veelal die in korte broek en shirt hun wedstrijd gingen lopen. Een grote hoeveelheid enthousiaste vrijwilligers stond ook dit jaar weer paraat om alles in goede banen te begeleiden. De avond begon met een kidsrun, waarbij meer dan 90 kinderen wild enthousiast hun rondje in het donker liepen. Een geweldig leuk evenement waarbij het  ‘gele legioen’ van AVA70 uit Aalten nadrukkelijk aanwezig was.

Daarna waren de volwassenen aan de beurt voor hun rondje rennen door het bos. Wegens de drukte werd er in kleine groepen gestart die iedere 30 seconden vertrokken. Aangezien de tijd elektronisch werd verwerkt maakte dat niets uit voor de uitslag.Dat gaf een wat rommelig aandoende start, maar was wel effectief. Zo effectief zelfs dat ik meteen na de start eigenlijk helemaal alleen kwam te lopen. Af en toe haalde ik iemand en en soms werd ik ingehaald, maar hele stukken liep ik in mijn uppie met mijn koplampje in het donkere bos. Dat was niet helemaal het idee wat ik van tevoren had gehad. Ik wilde gewoon een leuke wedstrijd lopen met mijn maatjes. Gelukkig stonden er her en der in het bos nog vrijwilligers en zelfs nog wat inboorlingen om je aan te moedigen. Het lopen ging verder ook prima en ik genoot van de voorjaarsachtige omstandigheden.

Bij de eerste echte verzorgingspost op bijna 8 km (de eerste was al na 2,5 km bij Huis Bergh, maar werd door iedereen voorbij gelopen) liep ik naar binnen voor een bekertje thee en een paar stukken chocolade. Tot mijn verbazing trof ik daar maatje Henrie aan die al een kwartier eerder gestart was. Helaas moest hij met kuitklachten uitstappen. Ook Rik en Peter waren er nog, maar die vertrokken net toen ik aankwam. Ik maakte ook even van de geledenheid gebruik om toch mijn iso-shirtje er maar onder uit te doen, met een temperatuur van zo’n 12 graden was die echt niet nodig. En verder ging het door het donkere bos. Hoewel ik het gebied goed ken en er regelmatig train liep ik in het donker helemaal verdwaald te zijn. Ik had af en toe een punt wat ik herkende, maar hele stukken liep ik gewoon achter de reflecterende pijltjes aan door het bos. Dat heeft best iets spannends, maar de route stond zo goed aan gegeven dat mislopen eigenlijk niet mogelijk was.

Na een tijdje kwam ik Peter en Rik weer achterop en liepen we samen verder. Dacht ik tenminste, maar na een tijdje bleek Rik afgehaakt te zijn en liep ik alleen met Peter verder. Ik vond het nu wel een stuk leuker dan helemaal alleen. Al teveel tijd voor kletsen was er echter niet. Het tempo zat er lekker in en alle aandacht had je nodig voor de boomwortels, stenen, modderpoelen etc. Regelmatig hoorde je dan ook een kreet van iemand die struikelde of ineens tot de enkels in de modder zat, gelukkig meestal gevolgd door gelach. Bij de derde verzorgingspost bij ’t Peeske namen we iets meer tijd voor een bakje thee en wat chocolade. Heerlijk als je niet van thee houdt: eerst paar stukke chocolade in je mond en dan hete thee waardoor de chocolade smelt in je mond. Rik kwam ook weer aanlopen, maar die had het beste al gegeven. Hij ging in een rustig tempo verder, en wij gingen weer voortvarend verder. Ik vond het tempo op de lange hellingen best aan de straffe kant, maar Peter sleurde vrolijk verder. In de afdalingen en de vlakkere stukken kon ik genoeg herstellen om het toch goed bij te houden.

Op enig moment hoorden we een luidruchtig groepje achter ons. Af en toe kwam een heldere damesstem er bovenuit. Ze was duidelijk niet gecharmeerd van modder. Aan het accent te horen kwamen ze niet uit de buurt, waarschijnlijk niets gewend dus. Irritant van die schreeuwers in het bos… Maar ineens begon het lampje van Peter te knipperen. Oeps, batterij leeg…. geen nieuwe batterijen er in gedaan van tevoren en er ook geen bij zich. Niet handig, maar mazzel voor hem dat ik een reserve koplampje in mijn rugzakje had gestopt. In het donker, zonder licht en alleen in het bos is namelijk niet grappig. Door dit voorval was het luidruchtige groepje ons voorbij gegaan en hadden we weer rust om ons heen. Zoetjes aan begon de energie van onszelf ook wel wat op te raken, of er kwamen meer heuvels. Of lag het aan het uurtje rondjes maken op de oude vuilnisbelt in Winterswijk met Heini Rave ’s morgens?  In ieder geval ging het niet meer zo soepeltjes. Maar met al meer dan 20 km op de Garmin lieten we de moed niet zakken en het was nog steeds mooi weer. Vol goede moed verder, al moesten we nu een paar erg steile hellingen in een rustige tempo doen. Een wel hele steile helling met mul zand werd het zelfs bijna kruipen. Struikelingetjes kwamen ook vaker voor nu, maar zonder echte valpartijen.

In de laatste km’s moest Peter zelfs even afhaken met kramp in de kuiten en moest ik weer alleen verder. Zoals ik begonnen was, zo ging ik ook eindigen leek het. Ik haalde nog wat 14 km lopers en wat andere 26 km lopers in die ook hun kruit wel verschoten hadden en besloot nog even een sanitaire stop te maken voor we de bebouwde kom binnen kwamen. Die paar seconden maakte immers ook niet uit. Daarna verder richting finish, maar tot mijn verbazing kwam ineens Peter weer naast me lopen. Een beetje rekken rekken en strekken had de kramp weer verdreven en zo liepen we met zijn tweetjes na 26 km en een kleine 400 hoogtemeters over de streep. Hier kletsten we nog even wat met diverse bekenden en toen werd het zoetjes aan weer tijd om met een tevreden gevoel naar huis te gaan. Samengevat was het een heel sfeervol evenement. Veel vriendelijke vrijwilligers die op de meest afgelegen plekken in het bos nog te vinden waren om iedereen de goede kant op te wijzen. Heel veel bekenden gezien om even bij te praten. Klein minpuntje is de startprocedure, die is wat chaotisch. Maar volgend jaar zet ik de Montferland Nighttrail zeker weer in mijn agenda.

Andre Bleumink

Klik op de link voor de uitslagen

uitslagen

site organisatie

's-Heerenberg Rondje Montferland

25 atleten liepen het rondje mee

Bijna ieder jaar loop ik, enkele weken voorafgaand aan de Montferland Run in 's-Heerenberg, het rondje een keer als training. Dit jaar waren we maar liefst met 25 atleten en een voorfietser/fotograaf aanwezig. 

Via de kerkdorpen Stokkum, Beek en Zeddam was iedereen na anderhalf uur terug in het centrum van 's-Heerenberg, de snelste groep zelfs ruim een kwartier eerder. Na afloop was er nog even een gezellige nazit in café de Snor.

Klik op de link voor de foto's van Wim Brinkman

fotoalbum

Evelien Hillen met haar Rotterdamse vriendin, Janneke van der Cruijsen

2e Montferland Night Trail, grensverleggend hardlopen

Eric Hoogerbrug, Evelien Hillen en Martijn van Dijk

Op zaterdag 20 december 2014 stond de tweede editie van de Montferland night trail weer op de agenda. Waar het vorig jaar nog over één afstand (17km) ging was er in deze editie voor gekozen om twee afstanden te realiseren, te weten 12 of 24 km. De inschrijvingslimiet was al vrij snel behaald en er stonden op de 12 km 254 en op de 24 km 167 mensen aan de start. Ik was een van de gelukkige die de 24 km uitdaging mocht gaan doen.

Na mijn avontuur van de Siebengebirgsmarathon in Aegidenberg van een week geleden was ik wel benieuwd hoe het zou gaan. Na de eerste editie had de organisatie al vroeg te kennen gegeven goed geluisterd te hebben naar de ervaringen van de deelnemers van vorig jaar. Ze hadden een nog pittige en technische parcours voor ons in petto. Dat en met de nodige regen van de afgelopen dagen erbij kon men de borst dus nat maken. Maar met de ervaring van vorig jaar nog vers in mijn gedachte van hoe mooi het lopen in het donker is vol goede moed en zin samen Peter Buitink uit Lichtenvoorde richting Stokkum gereden.

Al reeds om 18.00 uur daar aangekomen waren de kids al aan hun run begonnen. Ons startnummer opgehaald in het knusse voetbalkantine van de plaatselijke voetbalvereniging. Als extra service kon je bij de inschrijving ook een hoofdlampje bestellen. Peter kreeg dus netjes zijn hoofdlamp geleverd bij zijn startnummer.  Intussen was de kantine goed gevuld met veel trail liefhebbers. En dat ze uit het hele land afgereisd waren naar Stokkum bleek wel uit de woorden van de speaker. Van Groningen tot uit zeeland was men afgereisd om hier in het donker een ronde te gaan hardlopen.

Tassen wegzetten in de inmiddels uitpuilende kleedkamer en nog even stoeien met de juiste kledingkeuze waren we er helemaal klaar voor. In de grote aanwezige tent nog even een kop koffie scoren en klaar maken voor vertrek.  In staffels van 50 vertrok men richting het bos. De start was om 19.00 uur en elke 5 minuten ging er 50 deelnemers weg.  Zowel Peter als ik mochten om 19.15 uur vertrekken.

Klokslag 19.15 uur vertrok er 50 personen het donker tegemoet. Besloten om rustig te starten en zo liepen we rustig het dorp uit. Bij het induiken van het bos al snel een mooie klim met mul zand. Na de eerste heuvel ging het me iets te langzaam en in mijn lichte versnelling toch al wat mensen ingehaald. Al snel was ik Peter uit het oog verloren en kon niet meer inschatten waar hij liep, dus eigen race gaan lopen. Bij een km of 4 kreeg ik wat last van buikkrampen maar dat weerhield me niet om het tempo gaande te houden. Gelukkig waren de buikkrampen bij km 8 volledig verdwenen en kon ik heerlijk lopen. Het zien van al die dansende lampjes door het bos gaf daarbij ook nog eens extra energie.  Het blijft lastig uitleggen wat voor een effect dat heeft op je als hardloper als je het zelf nog nooit ervaren hebt..

De organisatie had niets te veel gezegd over het parcours. Veel single tracks en meer hoogtemeters. Zandpaden afgewisseld met kiezelstroken, paden met hoop modder en boomwortels e.d moesten we bedwingen. Een toffe afwisseling van ondergrond en dat maakte de trail nooit saai. Waar het vorig jaar nog veelal over grote bospadden ging was het nu veelal smalle padjes. Ook het stuk waarbij we scherp links de bocht om moesten en door een soort houten burchtje moesten krioelen was een heerlijke afwisseling.

Na een aantal km doorkruisten beide afstanden elkaar. Samen met een groepje dames liep ik al kletsen met ze op. Bij het horen dat ik de lange afstand deed kregen ze het even benauwd. Navraag bij een post konden ze geruststellend doorlopen, ze zaten nog goed. Ook dit jaar was het top geregeld met al die vrijwilligers en verkeersregelaars die her en der in het bos alles in goede banen hebben geleid.  Ook de bewegwijzering was helemaal super geregeld.  Je kon niet mis, al blijft het goed opletten.Bij de eerste post even heerlijk genieten van een kerstkransje met een bekertje thee. Even de eerste ervaringen delen met andere trailers. En tot slot nog even een sanitaire bezoekje en weer door.

Het clubje bleef nog even met elkaar aan de klets en dat maakte dat ik alleen de afdaling inzette. Vanaf dat punt heb ik de grootste gedeelte alleen gelopen. Na de afdaling kwam een hele pittige ‘klimduintje’ waar het wandelen werd.  Ook het inschatten van de hellingspercentage is lastig in het donker. In het tweede gedeelte had ik het gevoel dat het lang vals plat naar boven ging. Heel even ben ik gestopt om te kijken of ik niets gemist had.  Want als je in 400 meter geen bordje meer zag dan was het niet goed. Twee heren die ik net daarvoor ingehaald had benoemde dat ik wel goed zat omdat er geen ‘afslag’ zou kunnen zijn.  Dus maar lekker doorbanjeren in de modder. Het was op sommige plekken zo modderig dat je zo ver wegzakte dat je niet eens meer om kon zwikken.

Na een pittig klimmetje was er de tweede post met wederom een kopje thee en……..chocalade. Wat is dat dan heerlijk.Na deze versnapering de weg vervolgen en liepen we richting de bebouwde wereld. Naarmate de kilometers  vorderden begon ik mijn bovenbenen aardig te voelen. Bij een vlak stukje toch nog zelf even een stuk chocalade naar binnen werken en een goede slok water binnen slurpen. Richting kasteel Bergh vond ik  weer kracht om de weg onder je te verslinden. Het is een prachtig plaatje als je naar het kasteel toe loopt. Daar aangekomen mochten we het trapje af en rondom het Kasteel. Eerst nog even een foto maken alvorens om het kasteel heen te lopen. Via het parkje weer richting Stokkum.  Met degene die door een foto van me heen liep samen de laatste kilometers vol gemaakt; we hadden een goed gezamenlijk tempo.

Bij kasteel Bergh had ik al wel in de gaten dat het wat meer dan de voorspelde 24 km zou worden.  Gecontroleerd uitlopen was een devies. Ook in deze editie  was het laatste gedeelte  door een weiland naar beneden richting het voetbalveld. Lekker de koeienvlaaien vermijdend de bult naar beneden en richting de ‘trommelaars’. Nog een klein stukje over de straten en binnen…..

In de tent kregen we een heerlijk fris alcohol vrij biertje. Niet echt mijn merk maar het alcohol vrije Radlertje ging er met een razend tempo in. Al genietend kwam Peter ook de tent in gestormd. Beide moe maar voldaan hebben we het biertje weg geslurpt.  Peter had ook geen woorden voor de mooie ervaring. Hoe pittig en zwaar we het ook hebben gehad was dit een top ervaring.  Ook de pannenkoek in de  kantine ging er als zoete koek in!

Na een helaas koude douche maar wel warm van ons eigen verhaal reden we weer richting Lichtenvoorde en Groenlo. Beide waren content met de route en de goede organisatie van dit evenement. Mensen van de Montferland Night Trail bedankt voor dit prachtige evenement en dito organisatie.

Christian Reinders

Verslag van de 2e Montferland Night Trail in Stokkum

Een mooi verslag van de 2e Montferland Night Trail in Stokkum, de beelden zijn gemaakt door Stads TV Bergh

Videoverslag van de 2e Montferland Nighttrail in Stokkum - deel 1

De beelden zijn gemaakt door Ad van Roosendaal en Anneke Zonneveld

Verslag van de 1e Montferland Night Trail in Stokkum

Debuut Montferland Night Trail succes!

Zaterdag 21 december was het debuut van de Montferland Night Trail. Al een tijdje geleden was de inschrijving gesloten wegens het bereiken van de limiet van 300 deelnemers. In één van de laatste nieuwsbrieven van de organisatie werden meerdere plekken genoemd waar je kon parkeren, maar die een stukje lopen van de start waren. Ik was ook benieuwd of en hoe de organisatie 300 mensen in een voetbalkantine dacht te kunnen stouwen en hoe de route bepijld zou zijn.

Zo vertrok ik vol goede moed met een aantal clubgenoten bijtijds richting Stokkum en tot onze verbazing konden we gewoon nog bij de voetbalclub parkeren. Het was er al een drukte van belang met kinderen die al vol spanning rond renden met een hoofdlampje op. Er was nl. ook een jeugd Night Run. Na het nummer opgehaald te hebben genoten we van een kopje koffie (1 euro, kom daar maar eens om in het café). Even een rondje over het terrein maken om de stands van Inov-8 en een buitensportzaak te bekijken en verlekkerd naar nieuwe schoenen te kijken. Je kon overigens gratis een paar testschoenen van Inov-8 aandoen en daar de wedstrijd mee lopen, wat een mooie service.

Langzamerhand werd het inmiddels drukker met deelnemers, zo kwam AVA’70 met maar liefst 17 mensen opdraven. Verder waren er niet alleen veel mensen uit de regio, maar bleek dat er liefhebbers uit het hele land naar het oosten des lands getrokken waren om een eindje in het donker te rennen. Daaruit blijkt wel dat het verschijnsel Nighttrail iets bijzonders is. De kantine en de kleedkamer puilde inmiddels uit van de mensen en de gebruikelijke rijen voor de wc’s werden dan ook al snel gevormd. De sfeer was echter opperbest, iedereen was met elkaar aan de klets (waarschijnlijk om de specs van de koplampjes te vergelijken).

Iets voor 19:00 uur trok de hele meute naar buiten voor de start. Vooraf kon je al zien in welk groepje van 5 je ingedeeld was en hoe laat je zou moeten starten. Om drukte bij de start en valpartijen te voorkomen werd er nl steeds met een klein tijdsverschil gestart. Ik startte om 19:09 en hoewel de startprocedure enigszins chaotisch aandeed kwam toch iedereen precies op tijd weg. Plusje voor de organisatie, want al vanaf het begin liep ik eigenlijk met volop ruimte waardoor ook de reflecterende pijlen duidelijk te zien waren. Er hingen er ook voldoende, waardoor je eigenlijk nooit het gevoel had dat je verkeerd liep.

Na het dorp uitgelopen te zijn doken we al snel het bos in en kwamen we bij de eerste klim. Hier kon je een lint van dansende lichtjes naar boven zien bewegen, mooi gezicht. Na een stukje met klimmen en dalen begon ik wat hoger in de ademhaling te komen en vroeg ik me af of ik niet te snel gestart was. Gelukkig kwam er een stuk met lange zandpaden waarop ik prima kon herstellen en ik zat al snel weer uit te kijken naar de volgende heuvels en hopelijk wat singletrack paadjes. Dat viel een klein beetje tegen. De route volgde de wat grotere paden, misschien voor de veiligheid of mogelijk dat er geen toestemming voor was. Als je wat vaker in het Montferland getraind hebt (zoals ik) weet je dat er een hoop mooie paden gemist zijn.

Niet dat dat een groot nadeel was overigens. In het donker herkende ik nl. eigenlijk geen enkel pad en had ik bijna de hele weg geen idee waar ik was. De organisatie had echter een groot aantal vrijwilligers opgetrommeld en die waren her en der in het bos neergezet om verdwalen te voorkomen en mogelijke uitvallers meteen op te vangen. Zo werd mijn clubgenoot aan een reserve koplamp geholpen nadat die van hem het opgaf, en hij in het donker zijn weg moest vinden. Een groot compliment voor deze vrijwilligers die koude wind en regen trotseerden om ons een leuke avond te bezorgen!

Op de helft van de route was bij Hotel Montferland een verversingspost geregeld. Hoewel ik door het frisse weer niet echt dorst had, was een slokje thee en een stuk chocolade een welkome versnapering. Tevreden knabbelend vervolgde ik mijn weg door het donkere bos. Af en toe haalde ik mensen in en had ik tijd voor een praatje. Aangezien ik zelf al een tijdje door knieklachten geplaagd wordt had ik me voorgenomen het kalm aan te doen en me te focussen op een nette barefootstyle techniek. Dat er altijd mensen zijn die dat verder door kunnen voeren bleek wel uit het feit dat er iemand was die de loop op blote voeten deed (en me ook nog eens ruim voor bleef). Daarnaast werd ik ook regelmatig voorbij gedenderd door snelle deelnemers met een flinke lichtbundel op hun hoofd, waardoor het wel leek of er stropers in het bos bezig waren.

Ruim na de verversingspost kwam ineens Huize Berg in beeld. Het kasteel werd mooi verlicht en was een soort van baken, terwijl wij een aantal lussen in het gebied er omheen deden. Waarschijnlijk liepen we o.a. door de Plantage, maar in het donker was dat allemaal niet te herkennen. Dat maakte het toch ook wel spannend allemaal. Op het laatst mochten we nog even een weiland naar beneden doorsteken door een lint op de grond te volgen. Tussen de koeievlaaien door in vol tempo naar beneden in het donker was een aparte gewaarwording.

Kort daarna was het eigenlijk al weer klaar, het bordje bebouwde kom van Stokkum kwam in beeld en toen waren we al weer bij de finish. Veel te snel afgelopen, ik vermaakte me nog kostelijk. na de finish kregen we een flesje aangeboden en nu had ik best dorst. Een flinke slok kwam er echter bijna net zo vlot weer uit. Een Erdinger Alcoholfrei na de finish ben ik al bijna gewend, maar een Stender Red Orange is wel een hele andere categorie. Brr, alleen voor liefhebbers denk ik. Nadat ik me had omgekleed kreeg ik in de kantine een lekkere pannenkoek, dat smaakte me een stuk beter. Ook de erwtensoep was lekker en zo was ik al snel weer helemaal het mannetje.

In ‘onze’ hoek van de kantine werd het al snel heel gezellig, sterke verhalen deden de ronde onder het genot van een flesje en er werd heel wat afgelachen. Iedereen was het er over eens dat de organisatie een prachtig evenement had neer gezet. Top uitgezet, vriendelijke vrijwilligers overal en alles klopte gewoon. Een schoolvoorbeeld van hoe een kleine groep mensen samen een geweldige trailrun kunnen organiseren. Wat mij betreft zeker een vervolg waard, en als ik zo om me heen hoorde was ik daar zeker niet de enige in.  Ergens in de zomer lijkt het me ook leuk, een Midsummer Night Trail bijvoorbeeld.

Sportieve groet, Andre Bleumink

Stokkum 1e Montferland Night Trail - 17,30 km - 1:51:13 min - 190e plaats

Debuut Montferland Night Trail succes!

Zaterdag 21 december was het debuut van de Montferland Night Trail. Al een tijdje geleden was de inschrijving gesloten wegens het bereiken van de limiet van 300 deelnemers. In één van de laatste nieuwsbrieven van de organisatie werden meerdere plekken genoemd waar je kon parkeren, maar die een stukje lopen van de start waren. Ik was ook benieuwd of en hoe de organisatie 300 mensen in een voetbalkantine dacht te kunnen stouwen en hoe de route gepeild zou zijn.

Zo vertrok ik vol goede moed met een aantal clubgenoten bijtijds richting Stokkum. Het was er al een drukte van belang met kinderen die al vol spanning rond renden met een hoofdlampje op. Er was nl. ook een jeugd Night Run. Langzamerhand werd het inmiddels drukker met deelnemers, zo kwam AVA’70 met maar liefst 17 mensen opdraven. Verder waren er niet alleen veel mensen uit de regio, maar bleek dat er liefhebbers uit het hele land naar het oosten des lands getrokken waren om een eindje in het donker te rennen. Daaruit blijkt wel dat het verschijnsel Nighttrail iets bijzonders is. De kantine en de kleedkamer puilde inmiddels uit van de mensen en de gebruikelijke rijen voor de wc’s werden dan ook al snel gevormd. De sfeer was echter opperbest, iedereen was met elkaar aan de klets (waarschijnlijk om de specs van de koplampjes te vergelijken).

Iets voor 19:00 uur trok de hele meute naar buiten voor de start. Vooraf kon je al zien in welk groepje van 6 je ingedeeld was en hoe laat je zou moeten starten. Om drukte bij de start en valpartijen te voorkomen werd er nl steeds met een klein tijdsverschil gestart. Ik startte om 19:07 en hoewel de startprocedure enigszins chaotisch aandeed kwam toch iedereen precies op tijd weg. Plusje voor de organisatie, want al vanaf het begin liep ik eigenlijk met volop ruimte waardoor ook de reflecterende pijlen duidelijk te zien waren. Er hingen er ook voldoende, waardoor je eigenlijk nooit het gevoel had dat je verkeerd liep. Na enkele kilometers was ik Gerrit Dijkslag, Dirk Vreman en Davy Sleijster al kwijt en ben ik met Wim Brinkman en Ronnie Boekelder rustig doorgelopen.

Na het dorp uitgelopen te zijn doken we al snel het bos in en kwamen we bij de eerste klim. Hier kon je een lint van dansende lichtjes naar boven zien bewegen, mooi gezicht. Na een stukje met klimmen en dalen begon ik wat hoger in de ademhaling te komen en vroeg ik me af of ik niet te snel gestart was. Gelukkig kwam er een stuk met lange zandpaden waarop ik prima kon herstellen en ik zat al snel weer uit te kijken naar de volgende heuvels en hopelijk wat singletrack paadjes. Dat viel een klein beetje tegen. De route volgde de wat grotere paden, misschien voor de veiligheid of mogelijk dat er geen toestemming voor was. Als je wat vaker in het Montferland getraind hebt (zoals ik) weet je dat er een hoop mooie paden gemist zijn.

Niet dat dat een groot nadeel was overigens. In het donker herkende ik nl. eigenlijk geen enkel pad en had ik bijna de hele weg geen idee waar ik was. De organisatie had echter een groot aantal vrijwilligers opgetrommeld en die waren her en der in het bos neergezet om verdwalen te voorkomen en mogelijke uitvallers meteen op te vangen. Een groot compliment voor deze vrijwilligers die koude wind en regen trotseerden om ons een leuke avond te bezorgen!

Op de helft van de route was bij Hotel Montferland een verversingspost geregeld. Hoewel ik door het frisse weer niet echt dorst had, was een slokje thee en een stuk chocolade een welkome versnapering. Tevreden knabbelend vervolgde ik mijn weg door het donkere bos. Af en toe haalde ik mensen in en had ik tijd voor een praatje. Er was zelfs iemand  die de loop op blote voeten deed (en me ook nog eens ruim voor bleef). Daarnaast werd ik ook regelmatig voorbij gedenderd door snelle deelnemers met een flinke lichtbundel op hun hoofd, waardoor het wel leek of er stropers in het bos bezig waren.

Ruim na de verversingspost kwam ineens Huize Berg in beeld. Het kasteel werd mooi verlicht en was een soort van baken, terwijl wij een aantal lussen in het gebied er omheen deden. Waarschijnlijk liepen we o.a. door de Plantage, maar in het donker was dat allemaal niet te herkennen. Dat maakte het toch ook wel spannend allemaal. Op het laatst mochten we nog even een weiland naar beneden doorsteken door een lint op de grond te volgen. Tussen de koeienvlaaien door in een redelijk tempo naar beneden in het donker was een aparte gewaarwording.

Kort daarna was het eigenlijk al weer klaar, het bordje bebouwde kom van Stokkum kwam in beeld en toen waren we al weer bij de finish. Veel te snel afgelopen, ik vermaakte me nog kostelijk. na de finish kregen we een flesje aangeboden en nu had ik best dorst. Een Erdinger Alcoholfrei na de finish ben ik al bijna gewend, maar een Stender Red Orange is wel een hele andere categorie. Toch smaakte het me goed. Nadat ik me had omgekleed kreeg ik in de kantine een lekkere pannenkoek, dat smaakte me ook prima.

In ‘onze’ hoek van de kantine werd het al snel heel gezellig, sterke verhalen deden de ronde onder het genot van een flesje en er werd heel wat afgelachen. Iedereen was het er over eens dat de organisatie een prachtig evenement had neer gezet. Top uitgezet, vriendelijke vrijwilligers overal en alles klopte gewoon. Een schoolvoorbeeld van hoe een kleine groep mensen samen een geweldige trailrun kunnen organiseren. Wat mij betreft zeker een vervolg waard, en als ik zo om me heen hoorde was ik daar zeker niet de enige in. Ergens in de zomer lijkt het me ook leuk, een Midsummer Night Trail bijvoorbeeld.

Foto's van de 1e Montferland Night Trail in Stokkum - deel 2

Gerrit Dijkslag

Klik op de link voor enkele foto's

fotoalbum

Dirk Vreeman

Ingrid van Zolingen

Davy Sleijster

Evelien Hillen en Gerben Duenk

Marieke Prinsen

Video van de 1e Monterland Night Trail in Stokkum - deel 2

De video is gemaakt door deelnemer Carel Stortelder

Foto's van de 1e Montferland Night Trail in Stokkum - deel 1

Staand van links naar rechts: Ronnie Boekelder, Andre Balke, Davy Sleijster, Dirk Vreeman, Gerrit Dijklsag, Inez Balke, Henk Lammers, Gerben Duenk en Geert Wevers. Op de hurken: Gerdie Duenk, Linda de Vries, Wim Brinkman, Ingrid van Zolingen, Evelien Hillen en Linda Scholten. Marieke Prinsen ontbreekt op de foto.

Klik op de link voor de foto's van Jessie te Grotenhuis

fotoalbum

Uitslagen:

1-250

251-279

site organisatie

en met Marieke (3e van rechts)

Video van de 1e Monterland Night Trail in Stokkum - deel 1

De eerste helft van de starters van de ongeveer 300 deelnemers aan de Montferland Night Trail in Stokkum. De AVA'70 atleten vanaf ongeveer 7 minuten. De video is gemaakt door Walter Vaags.

Montferlandse Toppen route

Andre Bleumink en Rik Delsing

Het Montferland is een prachtig gebied op de grens van Achterhoek en Liemers. De restanten van een stuwwal die aan het eind van de ijstijd achterbleef levert een bosrijk heuvelgebied op dat doorsneden wordt door paden en paadjes. Ik kom er dan ook graag om een paar uur te trailen. Onlangs hoorde ik van het bestaan van een nieuwe meerdaagse wandelroute. De Montferlandse Toppen Route voert in 34 km over 18 toppen stond er in de beschrijving die ik op Internet vond. De route is zo uitgepijld dat deze in beide richtingen te lopen is en de bijbehorende kaart gaf aan dat het in ieder geval een route met een heleboel potentie was.

Alles bij elkaar genoeg redenen om een keer een poging te doen om de hele route ineens hardlopend af te leggen. Zaterdag 21 augustus moest het gebeuren. Trailmaatjes Rik en Rob leek het ook mooi en zo stonden we om 9:00 ’s morgens op de parkeerplaats van ’t Peeske in Beek. Rugzak met eten en drinken mee en voor de zekerheid een printje van de routekaart. Het weer was lekker, hoewel er wel kans op een buitje was. Tijd om de paden op te gaan.

We gingen de route kloksgewijs lopen zodat we het zwaarste gebied eerst zouden krijgen en het einde wat makkelijker zou zijn. Voor Rob en mij was het de eerste 30 plusser sinds onze bergavonturen in juni/juli  en Rik had al niet meer zo ver gelopen sinds mei. Gelukkig bevat de route ook een aantal mogelijkheden tot afsnijden via een soort knooppuntenroute, maar we hielden vast aan de hele route. In een rustig tempo gingen we dan ook op pad, ondertussen kletsend over van alles en nog wat.

De route bleek meteen al heel erg duidelijk en de kaart kon eigenlijk de hele route wel weggestopt blijven. De route slingerde via allerlei mooie paden en paadjes door het bos en we vermaakten ons prima. De eerste heuvels waren niet kinderachtig voor Nederlandse begrippen, namen als Hettenheuvel en Kale Jacob boezemen menig (asfalt)loper ontzag in.  We overwonnen ze met redelijk gemak en voor we het wisten liepen we Zeddam al binnen (en ook meteen weer uit) Snel weer het bos in en op weg naar ’s Heerenberg.

Doordat het een wandelroute is kom je door verschillende plaatsjes waar de vermoeide wandelaar een koffie met appelgebak kan nuttigen. Je kunt de route dus ook in verschillende plaatsen beginnen. Voor trailers zijn die plaatsjes alleen iets om zo snel mogelijk doorheen te komen op weg naar het volgende bospaadje, maar toch waren er best mooie dingen te zien zoals de molen in Zeddam en Huize Bergh in ’s Heerenberg. In de Plantage werden er allerlei voorbereidingen getroffen voor een groots kindergebeuren. Kaboutercafé, Heksenbeautysalon, alles werd uit de kast getrokken om ons af te leiden, maar wij renden vrolijk verder naar het volgende bos.

Als volgende stond een lus door Duitsland op de kaart. Een beetje een tegenvaller dat deze lus voor meer dan de helft verhard is, terwijl je zo mooi door het bos zou kunnen rennen. Als je niet persé de wandelroute wilt volgen zou ik deze lus gewoon overslaan. In deze lus zit echter wel de klim van Elten naar Hoch Elten, een flinke kuitenbijter, maar een mooie uitdaging voor de heuvelrenners. Aan het eind van dit lusje begon de energie dan ook wat minder te worden, maar de moraal was nog steeds hoog.

Een flinke pijnscheut in mijn rechterknie leek echter roet in het eten te gaan gooien. Ik stond ineens helemaal geparkeerd, maar na een beetje draaien en rekken kon ik toch weer verder rennen (hoewel wel een stuk rustiger). De laatste kilometers waren relatief vlak, maar er waren toch nog een paar toppen verstopt om de laatste krachten uit te putten. Toch stonden we nog vrij plotseling ineens weer bij het begin van de route. De 34 km die in de beschrijving stonden waren er volgens mijn Garmin maar 32,4 te zijn. Kniesoor die daar op let natuurlijk als je alles bij elkaar net geen 3:45 onderweg bent geweest….

Ik ben benieuwd wie als eerste deze uitdaging oppakt, ruimte genoeg om dit record te verbreken zou ik zeggen. Een half uur tot een uur kan er zeker nog wel af, maar in ons tempo kun je wel volop genieten van de prachtige natuur.

De routekaart staat hier: http://tinyurl.com/pwawnew

Voor de GPS track kun je hier terecht: http://connect.garmin.com/activity/368038418

Foto’s van Rob staan hier: http://tinyurl.com/kvb8dba 

André Bleumink

Rob Roelofsen

Rondje Montferland Run

De deelnemers met van links naar rechts Herman te Lindert, Inez Balke, Andre Balke, Roel Zweden, Niek Heijink, Paul Stortelder, Geert Wevers, Marco van Rijs, Linda Prinsen, Martin Hengevelt en Yvette Heusinkveld. Op de hurken Ingrid van Zolingen, Peter Kroesen  en Linda de Vries

Vanmorgen zijn we met veertien personen begonnen aan de 15 kilometer van een rondje Montferland. We hebben door het heuvelachtige landschap van het Montferlandse bos gelopen en onderweg de dorpen Stokkum, Beek en Zeddam aangedaan. Vier personen zijn net voor de Peeskes bult afgeslagen en kwamen hiermee aan 10,5 kilometer. 

Door het soms wat stormachtige weer was het een echte herfstklassieker! Ruim binnen de anderhalf uur werd de 15 kilometer afgelegd. Een aantal atleten staat volgende week aan de start van de Montferland Run en heeft er dus een goede generale opzitten.

Klik op de link voor enkele foto's

fotoalbum

Zicht op Beek

Rondje Montferland Run in 's-Heerenberg

van links naar rechts Andre Balke, Geert Wevers, Rob Berkelder, Marco van Rijs en Roelie Somsen, de eerste 10 kilometer zitten er net op

Vanmorgen om 8.15 uur zijn we bij de Hamelandbaan van AVA'70 met zes personen vertrokken voor een rondje Montferland Run. Vijf atleten die de 15 kilometer als hardlooptraining gebruikten en Inez die ons op de fiets begeleide.

Toen we om klokslag 9.00 uur in 's-Heerenberg starten was het nog best fris maar wel ideaal loopweer. Na 1 uur en 28 minuten zat het erop en hebben we ons in cafe de Snor nog even tegoed gedaan aan een kop heerlijke koffie met voor sommigen een gebakje erbij om de calorieën weer aan te vullen. We hebben weer een mooie invulling aan de zondagmorgen gegeven.

Klik op de link voor enkele foto's

fotoalbum

Inez Balke, in het centrum van 's-Heerenberg

Training rondje Montferland

Samen met Rob, net na het lopen van de route

Tot aan het begin van het weekend heb ik getwijfeld om mee te doen aan de Scharenborg Crossloop in Lichtenvoorde of een mooie duurloop te gaan maken. Zaterdag kon ik namenlijk niet mee doen aan de 3dNb Cross in Aalten. Aangezien de wedstrijden de laatste tijd niet lekker gaan heb ik gekozen om het rondje van de Montferland Run te gaan lopen. Na mijn late oproep op dit web-log reageerde Rob Berkelder nog en samen reden we om 8.45 uur naar ‘s-Heerenberg. Onderweg hebben de ruitenwissers van de auto bijna niet stil gestaan maar bij aankomst wordt het droog en is het heerlijk en vrij warm loopweer.

Ruim een kilometer na het begin lopen we door het dorp Stokkum, gelegen aan de voet van de Hulzenberg en na de lus van drie kilometer komt al vrij snel de eerste echte beklimming van de Peeskesbult in zicht. Direct na het vijf kilometerpunt moet een hoogte van 42 meter overwonnen worden in de richting van Beek. Onderweg komen we grote groepen atleten en veel individuele lopers tegen, waarvan denk ik de meesten over twee weken aan de start zullen staan van de Montferland Run. Na het enige zandpad op de route en een tweede uitdagende beklimming volgt een afdaling waarna we bij het verlaten van het bos een prachtig uitzicht hebben over het glooiende landschap van het Montferland en de korenmolen van Zeddam. Rob gooit er onderweg nog een paar kleine versnellingen uit waarna hij mij bovenop de bult weer op staat te wachten.

Even later slaan we bij de rotonde in Zeddam rechtsaf naar de Drieheuvelenweg met enkele korte en pittige klimmetjes. Dit is het stuk waar ik het in de wedstrijd altijd het moeilijkste heb maar vandaag valt het wel mee. Als we ‘s-Heerenberg weer inlopen moet er nog één bultje beklommen worden en dan volgt er in de laatste kilometer alleen maar een mooie lange afdaling. Net binnen de 1 uur en 20 minuten hebben we onze 15 kilometer er op zitten.

De route van de Montferland Run  

Parcoursverkenning van de Montferlandrun

Op de foto onder andere Floor Perquin, Geert Wevers, Ingrid van Zolingen en Mark Berendsen

In de afgelopen week kreeg ik een mailtje met de vraag of ik vandaag pacer wilde zijn bij de parcoursverkenning van de MontferlandRun. Dit houdt in dat ik een groepje atleten moet begeleiden naar een tijd van 1 uur en 25 minuten (5,40 min/km). Het lijkt me leuk om hieraan mee te werken.

Even na half negen zijn Ingrid van Zolingen, Gerrit Dijkslag en ik al in ‘s-Heerenberg. Het is er nog vrij rustig en de marktlieden zijn hun kraampjes voor die dag al aan het opbouwen. Langzamerhand komen er steeds meer atleten en precies om 9.00 uur starten we met onze training. De atleten zijn verdeeld in vier groepen en lopen een tempo van 12 km/u – 10,5 km/u en 9 km/u. op de 15 kilometer en één groep verkent het parcours van de 7,5 kilometer.

Vanuit de historische binnenstad van ‘s-Heerenberg voert de weg als eerste door het dorp Stokkum gelegen aan de voet van de Hulzenberg. Gerrit loopt in de snelste groep terwijl Ingrid met mij meeloopt. Nadat we de lus van drie kilometer hebben gehad lopen we al vrij snel naar de eerste echte beklimming de Peeskesbult. Direct na het vijf kilometerpunt moet een hoogte van 42 meter overwonnen worden richting Beek. Sommigen uit de groep vinden het tempo iets te laag en lopen langzaam wat van de groep weg, terwijl anderen moeite hebben om er bij te blijven. We komen verschillende bekenden tegen (Dinand, Dimitri, Hans, Els) en na het zandpad volgt een tweede uitdagende beklimming, gevolgd door een lange afdaling. Bij het verlaten van het bos volgt een prachtig uitzicht over het glooiende landschap van het Montferland en de korenmolen van Zeddam. Daarna gaat het via de Drieheuvelenweg met enkele korte en pittige klimmetjes richting de afdaling van de laatste snelle kilometer. In een tijd van net onder de 1 uur en 25 minuten komen we over de finish. Ik heb mijn taak volbracht en ben slechts enkele seconden sneller dan de tijd waar ik voor gevraagd werd.

Na afloop van de parcoursverkenning hebben we met een aantal atleten nog even nagepraat en wat gedronken in het plaatselijke cafe de Snor.

enkele foto’s

foto’s Dick Leseman

site MontferlandRun

Gerrit Dijkslag, Ingrid van Zolingen en Geert Wevers (vlnr) na afloop van de parcoursverkenning

3e wedstrijd Gelders/Overijsselse Crosscompetitie Stokkum 4730 meter – 20,09 min. 15e plaats

Gelders/Overijsselse cross in Stokkum

Omdat het vandaag mijn beurt was om te rijden met de jeugd van AVA’70 heb ik meegedaan aan de derde wedstrijd van de Gelderse/Overijsselse Crosscompetitie. Deze werd georganiseerd door de atletiekvereniging Atletico’73 uit Gendringen. Het parcours gelegen in de bossen van Stokkum loopt over de Hulzenberg. Dit is een van de hoogste heuvels (ruim 82 meter) in de Montferlandse bossen.

Het te lopen gedeelte kende alleen maar vals plat, venijnige beklimmingen en mooie afdalingen. Een pittig en zwaar parcours waar je geen moment tot rust kwam. De wedstrijd bestond uit twee blauwe ronden van 2365 meter. Gelijk na de start had ik nog twee personen achter mij lopen en dit is ook de gehele wedstrijd zo gebleven. De eerste ronde kwam ik door in 9,50 min. en na wat opbeurende woorden van speaker Henk Borgmeijer finishte ik uiteindelijk in 20,09 min.

Tom moest een afstand van 6200 meter lopen (1 groene en 2 blauwe ronden) en liep een tijd van 30,53 min. Thomas Luttikhold (27,39 min) en Erwin Wamelink (uitgestapt na twee ronden) waren zelf niet tevreden over hun prestaties.

Tot zijn eigen grote verrassing werd clubgenoot Gerrit Heersink Gelders/Overijssels kampioen bij de recreanten. Hij liep de 4730 meter in 22,20 min. en stond trots op het hoogste podium. Gerrit Ormel werd zesde bij de M50. Hij liep de 7095 meter in een tijd van 31,20 min.

uitslag

verslag

site organisatie

fotoalbum