AVA’70 meet the Pink Ladies

Hester, Margo, Sandra, Elze en Marieke vormen samen de Pink Ladies

AVA’70 verbindt. Het is niet voor niets één van de kernwaarden van AVA. Wat ons bindt? De passie voor hardlopen. We houden ervan. Totdat je ineens geblesseerd raakt. En dan merk je pas hoe groot dat gemis is. Want als je niet — of niet goed — kunt lopen, mis je niet alleen je sport, maar ook alles eromheen.

Wat doe je dan? Je gaat op zoek naar een alternatief. En wij hardlopers weten: fietsen is een prachtig alternatief. Het is niet hetzelfde als hardlopen, maar het komt aardig in de buurt. Toch mis je meer dan alleen de kilometers. Je mist ook je loopmaatjes. De dames (en heren) met wie je lief en leed deelt, tijdens lange duurlopen of korte sprintjes. Dus waarom niet samen fietsen?

In plaats van een looptraining verscheen er een wekelijkse fietsdate in de agenda. En wat bleek? Het was niet alleen een goed alternatief, maar ook ontzettend leuk en gezellig. En voilà… de Pink Ladies waren geboren.

Waarom de Pink Ladies?

De meesten van ons zijn geboren in de tijd dat Grease dé bioscoophit was. Olivia Newton-John in haar iconische roze jasje… de Pink Ladies van Rydell High School. Wat is er nu mooier dan jezelf te associëren met zo’n groep jonge iconen? (Want zeg nou zelf: we voelen ons nog piepjong). De naam was daarom snel gekozen. De Pink Ladies — uit Aalten.

Zondagochtendtraditie

Op zondagochtend maken wij onze ronde. En bij mooi weer hoort daar natuurlijk een stop bij een theetuin bij. Onderweg komen we regelmatig andere mountainbikegroepen tegen — vaak mannen in strakke, professionele wieleroutfits. Dat wilden wij stiekem ook wel.

Tijdens de koffiemomenten na een AVA-training ging het steeds vaker over onze nieuwe ‘ploeg’. En binnen no-time stonden er prachtige namen op papier die ons wilden helpen aan een roze-tenue. Wat een avondje koffiedrinken in de AVA-kantine al niet kan opleveren

Onze altijd goedlachse hoofdsponsor - ook wel bekend als husband, boekhouder, ontwerper en regelaar — runt twee mooie bedrijven in Aalten. Een familie die stevig geworteld is in de Aaltense hardloop- en voetbalwereld. Daarnaast sloten ook andere bekende regionale bedrijven aan, onder andere uit de bouwsector, verzekerings- en autobranche.

Dankzij al deze betrokken ondernemers rijden wij nu rond in een professioneel, roze/zwart wielertenue. Hoe mooi is dat? Ons eerste echt show-moment was op 2e Paasdag. Tijdens de Paastoertocht van ‘t Muurtje stonden we compleet in ons gloednieuwe tenue aan de start. Zie je op zondag iets roze voorbij flitsen? Dat zijn wij. De Pink Ladies. Niet van Rydell High… maar gewoon uit Aalten.

Elze, Hester, Margo, Marieke, Sandra

Met speciale dank aan: DeJaren30Fabriek, Kabelsopmaat, Aannemersbedrijf Geert Wevers & Zoon, Tonnie Rave Stukadoorsbedrijf, Steentjes & Scharenborg, Autoschadeherstel Mark Pennings B.V., Autobedrijf Winkelhorst Aalten en Schildersbedrijf Meijnen

AVA'70 on Wheels

Het AVA'70 wielerpeloton

Dinsdag 1 juli. Terwijl de mussen met bosjes tegelijk uit de dakgoot tuimelen en landgenoten massaal creatief bezig zijn om de lichaamstemperatuur terug te dringen is er even voor 19.00 uur de nodige bedrijvigheid rond het clubhuis van AVA`70.

Het hitteprotocol geeft bij een temperatuur boven de 28 graden aan, dat het hardlopen geschrapt wordt en dat betekent dus dat trainert van Rijs de reguliere duurloop geschrapt heeft en zijn volgelingen heeft geadviseerd om een lekkere ijslolly te pakken. Enkele fanatiekelingen waren toch van mening dat er wel iets op sportief gebied moest gebeuren en dus werd er spontaan een mountainbike-rit op touw gezet. Het berichtje kon rekenen op de nodige respons, want er kwamen maar liefst 16 sportievelingen op de tweewieler aanjagen. Dat het mountainbiken al lang geen mannensport meer is, bleek al uit het feit dat er ook een handvol stoere wijven op de alternatieve training afkwamen.

Voor het nageslacht werd besloten om een aantal fraaie groepskiekjes te maken en de toevallig aanwezige proffotograaf wilde zich wel laten gebruiken voor deze job. Net toen hij wilde gaan drukken voor de eerste serie plaatjes, kwam er nog een dappere pedaleur het park opscheuren. Het was niemand minder dan Bert Klutman, die als voorbereiding op deze avond een paar dagen op hoogtestage was geweest en net terug was gekomen met het pezige lijf boordevol rode bloedcellen. De schrik sloeg menigeen al om het hart, want de 72-jarige (!) Klutman is normaal al bijna niet te temmen, dus dat kon op deze avond wel eens helemaal een dingetje gaan worden. De parcoursleider besloot gelijk in te grijpen en liet de nestor plaats nemen in de achterste regionen van het pelotonnetje en dat ging precies 23 meter goed.

Verder was de groep zo gemêleerd als maar denkbaar en dat beloofde veel goeds. Een laatste check maakte duidelijk dat alles veilig en akkoord was, want alle aanwezigen droegen een helm en hadden een gevulde bidon aan de buis hangen. Dat eerste is natuurlijk noodzaak, maar ook het laatste was bepaald geen overbodige luxe, want de thermometer gaf nog altijd een graadje of 37,4 aan.

Even na 7 uur zette de club de pedalen in beweging en met name bij Eric Demkes ging dit wel heel erg gemakkelijk. Een kleine studie wees uit, dat hij zich voortbewoog op een speed pedelec en daarmee nam hij op eigen initiatief gelijk de rol van “opsluiter” op zich. Via een hoop geslinger en geslakker door het Aaltense, ging het heuvelop richting de Groene grens. Een beetje Nederlands, maar vooral Duits grondgebied, waar het paadje vaak wat smal was en vooral hobbelig op sommige stukken. Het zitvlak kreeg het voor even zwaar te verduren, maar dat mocht de stemming niet drukken, want het onophoudelijke gekeuvel maakte duidelijk dat ieder zich best op zijn gemak voelde. Na 11,2 kilometer vond vrouw van Zolingen hoog tijd worden voor een drinkpauze en als zij een dergelijke boodschap overbrengt, gebeurt er gelijk wat. De club greep gelijk aan de remmen en begon aan de fles te lurken. Precies 3 minuten duurde dit oponthoud en via het voor-Woold werd de tocht vervolgd. Schitterende paden en groenstroken werden in tempo doorkruist en het landschap maakte maar weer eens duidelijk dat we toch echt wel in het mooiste gedeelte van Nederland wonen. Nog even door de tunnel en vakantiepark de Twee Bruggen kwam in zicht. Altijd een prachtig plekje om weer efkes te verfrissen.

De stemming zat er nog opperbest in toen het pelotonnetje zich tussen de campers en caravans door een weg baande richting de waterkranen. De aanmoedigingen van de campinggasten waren hartverwarmend, zelfs met dit weer. Even kwam de gedachte naar boven om gezellig aan te sluiten bij een barbecue of een softijsje te pakken, maar besloten werd om hier alsnog van af te zien. Via de Slingeplas werd de laatste col van de dag genomen om in Barlo nog even te zwaaien naar de trainert, die echter net een fijne duik maakte in zijn luxe zwembad van 2 bij 3 meter. Geen zwaai terug dus, maar dit werd hem gelijk vergeven, want we zijn immers allemaal drietegek met San Marco. De eindfase werd ingezet en het clubje cyclisten bleek nog steeds wiel aan wiel te peddelen. Achterin had Demkes zijn zaakje s keurig op orde en sprak de achterste fietsers continu moed in, zoals alleen hij dat kan. De thuisbasis kwam weer in zicht en het geluid zwelde weer wat verder aan. Een dikke high-five voor de deelnemers aan deze mooie alternatieve sportactiviteit, die zich van hun beste kant lieten zien.

Gezien de weersvoorspellingen van de laatste jaren, is het zeker niet ondenkbaar, dat er in 2025 nog een 2e editie van “AVA`70 on wheels” komt! (FR) 

Ga meer fietsen om sneller te lopen

Ga meer fietsen om sneller te lopen

We zien steeds vaker toplopers ook veel op de racefiets trainen. Zo maakte Michel Butter in zijn laatste marathon voorbereiding ook veel kilometers op zijn racefiets en mountainbike. Nienke Brinkman fietste 180 kilometer van Zurich naar haar hoogtestage in Sankt Moritz. Waarom doen toplopers dat en heeft het voor iedereen zin om naast het hardlopen ook een rondje op de racefiets of mountainbike te maken? Lees hieronder waarom en hoe je fietsen kunt inzetten om een snellere loper te worden en geven we de vijf belangrijkste voordelen.

Je gebruikt bij hardlopen en fietsen deels andere spieren, bij hardlopen vooral de spieren aan de voorkant van je benen, bij fietsen de spieren aan de achterkant. Toch passen hardlopen en fietsen bij elkaar en kan het zelfs een hele goede toevoeging zijn. ‘Een spier merkt het verschil niet tussen fietsen of lopen, wat qua beweging erg op elkaar lijkt. Een spier merkt alleen dat hij aan het aan- en ontspannen is’, zegt Louis Delahaije, toptrainer van verschillende Olympiërs.

Meer trainingsuren

Door fietsen toe te voegen aan je trainingsprogramma vergroot je het totaal aantal trainingsuren. (Nog) meer hardlopen vergroot het risico op blessures, de impact van fietsen op je spieren en pezen is een stuk lager. Tijdens aerobe training wordt het grootste deel van de energie die je spiercellen nodig hebben, geleverd door de mitochondriën. Mitochondriën zijn verbrandingsovens in je cel. Hoe meer mitochondriën je hebt per gram spierweefsel, hoe sneller en efficiënter energie kan worden vrijgemaakt. Ook wordt er minder melkzuur geproduceerd. Meer trainen betekent simpel gezegd dat je meer en beter functionerende mitochondriën krijgt. Hierdoor verbetert je aerobe vermogen. Onderzoek toont aan dat je de hogere trainingsomvang minimaal zes weken moet volhouden voordat je het effect ervaart.

Meer trainingsuren maken dus, maar hoe?

Meer lopen is niet zonder risico, het kan leiden tot meer blessures. Zeker als je te snel opbouwt. Volgens Louis Delahaije is fietsen een ongelooflijk goede aanvulling op lopen: ‘De spier merkt het verschil niet tussen fietsen en lopen. Dus je verbetert je aerobe (loop)vermogen ook gewoon met fietsen naast het lopen. En het blessurerisico is lager, omdat je met fiets geen schokbelasting op je spieren, pezen en gewrichten hebt.’

Het toevoegen van fietsen adviseert hij ook aan toplopers. Louis vindt dat marathonlopers relatief weinig uren trainen. Hij geeft als voorbeeld: ‘Een top 1500 meter zwemmer traint 20-25 uur per week, een triatleet op de olympische afstand traint 20-25 uur per week, een wielrenner traint 20-25 uur per week. Maar een marathonloper traint ‘maar’ 14-15 uur in de week. Je kunt niet (nog) meer lopen, want met 14 uur lopen toplopers al meer dan 180 km in de week. Meer lopen houdt je lichaam niet vol. Het toevoegen van fietsen helpt je dus meer uren te maken en zo train je het hart long systeem’.  Fietsen, maar ook de crosstrainer of Eliptigo is gewoon trainen, je hoeft dit niet als minderwaardig te zien.

Hoe voeg je fietsen toe aan je training?

Er zijn verschillende manieren of redenen om fietsen toe te voegen aan je looptraining. De belangrijkste reden is dus die van de aerobe aanpassing voor het aanmaken van meer mitochondriën. Doe dit vooral in je de fase waarin je je algemene ‘fitheid’ traint alvorens de specifieke fase in te gaan. Maar ook in de specifieke marathon of wedstrijd voorbereidingsfase kun je blijven fietsen, zeker als je al gewend bent geraakt aan het fietsen als extra training of vervangend voor een looptraining.

Met rustige fietstrainingen bereid je het aantal uren training uit of vervang je de meer belastende looptrainingen. Je hartslag is sowieso lager op de fiets maar dat is prima. Als je in de fitheidsfase genoeg uren maakt kun je daarna specifiek trainen voor je doel. Louis: ‘Lopers kijken altijd naar het aantal kilometers in de week. Ik kijk echter naar het totaal aantal uren. Ik heb prachtige voorbeelden van atleten die heel weinig gelopen hebben, maar veel gefietst en daar heel succesvol mee zijn.’

Een andere manier om fietsen in te zetten in je programma is het op specifieke momenten te gebruiken. Fietsen kan dan een bepaalde looptraining vervangen, als je merkt dat die altijd problemen oplevert. Bijvoorbeeld de looptraining na een zware baantraining. Hersteltrainingen op de fiets na een wedstrijd of na zware tempo training is een uitstekend alternatief voor hardlopen. Tijdens het fietsen wordt de bloedtoevoer naar de spieren in je benen verhoogd en dus worden afvalstoffen als melkzuur afgevoerd. Daarnaast is fietsen gewoon een lekkere afwisseling.

De vijf voordelen van fietsen voor hardlopers

-Verbetert je VO2 max. Het helpt je ‘aëroob vermogen’ te verbeteren. Hoe hoger je VO2 Max, hoe meer zuurstof je spieren bereikt en hoe sneller of langer je kunt hardlopen.

-Minder belastend voor je lichaam. De schokbelasting op je pezen, spieren en gewrichten is tijdens het hardlopen hoog. Fietsen zal je conditie doen verbeteren en je beenspieren versterken, zonder deze hoge schokbelasting. Meer trainen zonder een verhoogde kans op blessures.

-Zorgt voor afwisseling. Naast al dat hardlopen ook af en toe op je racefiets of mountainbike springen zorgt voor afwisseling. Een andere activiteit en een groter (en nieuw) rondje, zorgt voor een leuke afwisseling in je trainingsprogramma.

-Bevordert herstel. Fietsen als hersteltraining is perfect om de bloedtoevoer naar de spieren in je benen te verhogen, zonder je spieren te belasten met harde klappen op het asfalt.

-Toch trainen ondanks blessure. Als loper heb je helaas af en toe te maken met een blessure en kun je niet hardlopen. Fietsen is een minder belastende manier van trainen. Hierdoor is het vaak mogelijk om met een hardloopblessure wel te fietsen. Zo houd je je conditie dus op peil. (bron)

Mark te Brake debuteert bij de Tour de France

Mark te Brake

AVA`70-atleet Mark te Brake is naast een uitstekende hardloper ook een echte fietsfanaat. Enkele jaren geleden kreeg de fysiotherapeut de kans om deel uit te maken van de begeleidingsstaf van de professionele wielerformatie DSM-Firmenich, voorheen Sunweb. Als fysiotherapeut vergezelde hij de ploeg bij de verschillende grote wedstrijden in Europa. Dit jaar ging een grote wens van Mark in vervulling, want hij werd gevraagd om mee te gaan naar de Tour de France. Twee weken “beleefde” de Aaltenaar het grootste wielerspektakel van de wereld. Te Brake genoot volop, maar maakte als manueel therapeut van de DSM-Firmenich-ploeg ook lange dagen.

Een dagje Tour de France met Mark te Brake…..

Etappe 2: Victoria Gasteiz – San Sebastian (208,9 kilometer)

06.45 uur: wekker

07.00 uur: morningrun

Met collega`s Greg en Stephan maak ik gebruik van de mogelijkheid om een mooie duurloop te maken in het Spaanse binnenland. In totaal lopen we ruim 12 kilometer en dat is een lekker begin van de dag.

08.00 uur: ontbijt

De staf ontbijt als eerste en dit betreft dan de therapeuten, soigneurs, coaches, mechaniekers, e.d.

08.30 uur: soigneurmeeting

Alle soigneurs, de behandelaar en teamarts zijn aanwezig om de koersdag door te nemen die er op het programma staat. Een belangrijk moment, omdat de taken hier worden besproken en duidelijk zijn voor iedereen. Vervolgens is er ongeveer 1,5 uur de tijd om alles klaar te maken voor vertrek. De bidonnen moeten gevuld zijn, evenals de coolboxen met voeding en eventueel icesokken voor als het heel erg warm is.

10.00 uur: vertrek naar de start

We rijden met de bus, 2 ploegleiderswagens en 2 bevoorradingsauto`s naar de start. Vandaag is dit een dik uur rijden, maar soms ook wel langer. Een andere auto, de crafter en de truck rijden alvast door naar het volgende hotel om daar alles weer in gereedheid te brengen.

11.00 uur: aankomst bij de start

Hier hebben we eigenlijk niet zo heel veel meer te doen. De renners hebben allemaal hun eigen manier van voorbereiding op de koers. Als staf lopen we vaak even een rondje, spreken met collega`s, gaan naar het startpodium, drinken koffie in het VIP-gedeelte enz. Het is prachtig om te ervaren dat alles wat met wielrennen te maken heeft hier samenkomt en het mooie is te ervaren dat ook de Tour de France echt laagdrempelig is en ook de grote vedettes zich gemakkelijk en ontspannen bewegen in deze setting….

12.30 uur: vertrek richting bottlepoint

Ruim een half uur voor het startsignaal is het tijd om te vertrekken richting bottlepoint (uitreiken bidons) of feedzone (verstrekken van etenszakken). De Tour de france is de enige wedstrijd, waar je niet gemakkelijk een snelle weg kunt vinden en je dus het parcours moet volgen in een lange karavaan volgers, daarbij zijn ze bijzonder streng m.b.t. de voorgeschreven snelheid. Je rijdt dus elke dag het grootste gedeelte van het parcours, wat overigens zeker geen straf is met al dat publiek, de mooie bergen en passages. Met een beetje geluk heb je zelfs nog tijd om even koffie te drinken.

15.15 uur: bottlepoint

Na ruim 87 kilometer koers sta ik samen met een collega langs de weg om bidons en gels aan te geven. Vervolgens hebben de renners bij 108km het volgende punt, de feedzone. Bij de feedzone geef je tassen met 2 bidonnen, gels, repen, rijstcake en cola. (Deze taak hoef ik echter deze etappe niet te doen.)

15.30 uur: vertrek naar de finish

Na het verstrekken van de bidons en het passeren van de volgers, kun je direct doorrijden naar de finish, die gepland staat om ongeveer half 6, afhankelijk van het gereden tijdschema.. Bij de finish wacht je de renners op met drinken en om ze de weg te wijzen naar de bus. Dit doe je samen met de dokter, die zorgt voor een mogelijke dopingcontrole en iemand van de media die zorgt voor de socials. Wanneer een renner de rit wint of in de prijzen valt en dus op het podium moet komen, wordt deze begeleidt naar de winaarszone met de finishtas, waar allerlei voorwerpen in zitten voor op het podium. Denk dan aan pet, zonnebril, horloge, schoenen en schone kleding: alles voor de sponsor uiteraard…..

Deze etappe is Romain Bardet met een 7e plaats de best geklasseerde renner van onze DSM-Firmenich-formatie.

18.00 uur: vertrek naar hotel

In de meeste gevallen ligt het hotel nog op behoorlijke afstand van de finishplaats en moet je soms wel een uur rijden, zoals op deze 2e juli.

19.00 uur: behandeling en massage

Er wordt zo snel mogelijk gestart met de behandelingen en massages. Over het algemeen is hier 2 uur de tijd voor, want daarna volgt voor de renners het diner. Ik doe de behandelingen afhankelijk van de klachten die er zijn, maar gemiddeld zijn het er twee of drie per avond.

21.30 uur: algemene stafmeeting

Een kort overleg om de dag door te nemen en het sportieve resultaat te bespreken. Daarna sluiten we snel aan voor het diner.

22.30 uur: bedtijd

Nog even snel de socials bijwerken en dan slapen. Het zijn intensieve dagen en die hebben voor mij 2 weken geduurd, maar collega`s die de hele Tour de France doen, hebben bijna 4 weken dit dagritme.

Op de 1e rustdag van de Tour, maandag 10 juli, kwam er een einde aan mijn Touravontuur. Alle renners van DSM-Firmenich waren op dat moment nog in de wedstrijd en men was zeer tevreden over mijn bijdrage. Een mooi compliment uiteraard. Het was al met al een hele gave ervaring om deel uit te maken van het grootste wielercircus van de wereld. Vroeger gingen we zelf kijken naar de Tour de France en nu is het normaal dat ik er gewoon zelf tussen loop! (FR)

Column: Erwin’s zin en onzin - deel 194

Ik ben een ongeleid projectiel zonder helm

Een tijdstraf van dertig seconden

Nadat ik een 73-jarige vrouw op een e-bike een kopstoot gaf, heb ik mezelf een tijdstraf van dertig seconden opgelegd. Gelukkig is Parijs nog ver. Het is juli: Tour de France-maand. Met afstand de mooiste sportmaand van het jaar. Mijn fascinatie voor dit krankzinnige schouwspel is ziekelijk te noemen. Vooral in het verkeer komt dit tot uiting, ik ben een ongeleid projectiel zonder helm. 

Kromgebogen over mijn stuur jakker ik doldriest door het dorp. Bij iedere straat die in een licht dalende lijn gaat, druk ik mijn edele delen op de stang en kruip in elkaar. Rotondes neem ik van beide kanten en als ik moet pissen doe ik dat linea recta vanaf het zadel. Diep in mij schuilt een fenomenaal wielrenner waar ik mij – gedurende drie weken per jaar – keer op keer mee identificeer. Ik heb de explosiviteit van Dylan Groenewegen, de punch van Julian Alaphilippe en het koersinzicht van Han Tieltjes. Als er een Skoda nadert, steek ik pardoes mijn hand in de lucht, smekend om een bidon of een gelletje en als ik geen jurywagens zie, blijf ik even aan de auto hangen. Wanneer er een motorrijder passeert vraag ik vluchtig naar het tijdsverschil met de achtervolgende groep. 

Eergisteren bereikte mijn obsessie voor de wielersport een tragisch dieptepunt. Ik naderde de stoplichten in Bocholt, mijn denkbeeldige finishlijn. Ik lag op kop van een uitgedund peloton en niks of niemand leek mijn overwinning in de weg te staan. Terwijl ik mijn shirtje rechttrok en mij klaarmaakte voor het zegegebaar, word ik van rechts gepasseerd. Ik had buiten een 73-jarige vrouw op een e-bike gerekend. Zij drukte haar voorwiel vlak voor de finish voorbij het mijne. In het voorbijgaan gaf ik haar een kopstoot, gelukkig zonder ernstige gevolgen. Ik heb mezelf een tijdstraf van dertig seconden opgelegd.

Godzijdank ben ik niet zo geobsedeerd door kickboksen.

Nijmegen-Aalten

Het pontje van Gendt naar Millingen aan de Rijn

Af en toe is het wel eens goed om de hardloopschoenen in de kast te laten staan en de fiets te pakken. Afgelopen woensdag, na het bezoek aan onze dochter in Nijmegen, ben ik dan ook op de fiets terug gegaan naar Aalten. Ik had via het knooppuntensysteem een mooie route van 85 kilometer uitgezet, die eerst een aantal kilometers over de dijk langs de Waal en later langs de Rijn liep, waarbij ik twee keer met een pontje de brede rivier over moest. 

Daarnaast heb ik drie keer een stukje Nederland met een gedeelte over Duits grondgebied afgewisseld. Het was heerlijk fietsweer en bij een temperatuur van rond de 23 graden heb ik globaal de volgende route aangehouden: Nijmegen, Lent, Gendt, Millingen aan de Rijn, Tolkamer, Lobith, Spijk, Emmerich, Netterden, Megchelen, Anholt, Dinxperlo, Süderwick, Aalten.

Klik op de link voor enkele foto's

fotoalbum

De Wasserburg in Anholt

De fietsroute

D'ran met Han (24)

Han Tieltjes

Je hebt ze vast wel eens gezien: sporters, beplakt met pleisters. Pleisters op kuiten, knieën, schouders, ruggen, billen… in allerlei kleuren. Grote kans dat deze pleisters door Han Tieltjes zijn aangebracht, onze gast in onze reeks van zondagochtend-interviews! Van Han mag je eigenlijk niet van “pleisters” spreken. Het betreft namelijk “medical taping”. “Door het tapen kan het weefsel beter genereren doordat enkele processen in het lichaam ondersteund of geactiveerd worden. De tape kan dus blokkades die het herstelproces vertragen, verminderen dan wel oplossen”. Zo hek mien loaten vertellen…Een feit is dat Han met zijn tapes verbluffende resultaten heeft bereikt. Uitzichtloos blessureleed is vaak verlicht of opgelost door de gele, blauwe of rode tape van Han. Nu hebben Gerdy en ik ook diverse keren bij Han op de behandeltafel gelegen met onze pijntjes. We waren het er al gauw over eens: een interessant figuur om eens op de zondagmorgen tijdens een duurloopje het hemd van het lijf te vragen!

Op zondagmorgen 9 oktober om 07.45 uur hebben we afgesproken op Pleisterplaats Tieltjes. “Da’s jo midden in de nacht!”, volgens Han. Han is geen loper, Han is een fietser. Han is zelfs de eerste Peddelaar die ooit een wedstrijd heeft uitgereden! Hij staat in vol ornaat klaar met zijn crosser, om samen met ons de Aaltense zandpaden op te gaan. Han is een echte wielrenner: op een top verzorgd, mooi pakkie an, gladde beentjes, hip hoofddoekje en uiteraard Campagnolo tandwieltjes. (Da’s namelijk alderbastend mooi spul volgens Han.) Hij masseert dan ook liever de gladde benen van Gerdy dan mijn plökkerige exemplaren. Hardlopen met een fietser is een geen ideale combinatie. De fietser bezigt een slakkentempo en de lopers lopen met de tong op de knieën. Vroeger liep Han ook wel hard, maar de knieën laten dit niet meer toe. Ik ben vergeten te vragen waarom Han er dan geen pleisters op plakt… Fietsen en schaatsen zijn de grote passies van Han. Ooit is Han als 3^e geëindigd in een 100 km wedstrijd op de Weissensee en 7^e op een 200 km wedstrijd. Dergelijke klasseringen in internationale wedstrijden getuigt van een bovengemiddeld sportman! 

Op sportief gebied heeft Han nog steeds ambities. Hij zou graag een keer de Pyreneeën op willen fietsen, of de Machu Picchu in Peru. Een mooie fietstocht in Nieuw Zeeland ligt ook nog in het verschiet. Han’s oudste zus woont daar en een sportief bezoek is reeds gepland. Intussen rennen en fietsen we door de vroege zonnestralen door, die door de bomen schijnen. Dit is Gerdy’s teken van boven: een gouden blik op het aardse bestaan. Op de vraag of er meer is tussen hemel en aarde komen we op de gaven die Han’s oudste zus heeft. Ze is magnetisch therapeut. Lastig uit te leggen voor de westerse geneeskunde, maar veel mensen hebben er baat bij. Waar je het op de vroege morgen al niet over kunt hebben! Han heeft het sporten altijd gecombineerd met het trainerschap. De sessies “dran met Han” zijn berucht / beroemd onder onze fietsende vrienden. Intervaltrainingen rondom de watertoren, dé trainingsmethode om een betere wielrenner te worden volgens Han. Ook is Han nog altijd schaatstrainer. Voor een kleine vergoeding (“met de noadruk op klein…”) traint Han de schaatsers 2x in de week in Enschede en Deventer. Vanuit het trainerschap is de interesse ontstaan voor het verzorgen en onderhouden van het sportlijf. 

Han is niet alleen een tape-tovenaar, maar ook gediplomeerd sportmasseur. Ook is hij “triggerpoint” therapeut (Han zet dit nummer dan op van Triggerfinger, nah, dan wo’j wal beater!). Hij wil niet alleen zelf sporten, maar wil ook graag andere mensen aan het sporten helpen / houden. Han gaat dan ook vaak mee met meerdaagse wielerevenementen als begeleider en verzorger. Met zijn ervaring vindt Han het vooral mooi om met jonge sporters te trainen en hen zelfvertrouwen mee te geven. Han en zijn Diny hebben zelf geen kinderen, maar in de loop der jaren zijn er onder de pupillen diverse “kindjes” gegroeid: pupillen waar een mooie vaderlijke band mee opgebouwd is door de intensieve begeleiding.Han is niet iemand die zich gauw ergens bij neerlegt; Han blijft zich net zolang verdiepen in trainingsmethodieken, in voeding, in therapieën tot dat hij de juiste heeft gevonden. Dit probeert hij zijn pupillen ook m e te geven: niet altijd en immer hetzelfde blijven doen, maar blijf ontdekken en blijf nieuwsgierig naar nieuwe inzichten. Mooi om te horen: zo’n nuchtere man die het heel gewoon vindt dat je je tijdens je pensioen ook blijft verdiepen en verbreden!

Han is ook een Strava-vriend: zijn activiteiten zet hij steevast op Strava. Als hij een endjen gaat fietsen met zijn Diny noemt hij dit “fietsen met mijn chickie”. Hier willen we natuurlijk meer van weten! Gerdy zou Gerdy niet zijn als ze niet zou willen weten of “Han nog steeds verliefd is”? “Neet altied…”, antwoord Han op z’n Han’s. Als ik vervolgens vraag of Han zijn eerste liefde is, antwoordt Han resoluut: “Oh god nee!” Hij is al jaren van plan om een keer een reünie te organiseren voor al zijn ex’en, maar hij kan maar niet een zaal vinden die groot genoeg is. Joa, joa… Han en Diny hebben elkaar ontmoet via een clubkamp, zo ging dat vroeger. Han komt uit Varsseveld en Diny woonde op Sinderen, beide van de boer. Vanwege het werk zijn ze verhuisd naar Aalten. Han heeft bij BP gewerkt en is nu met pensioen, Diny werkt bij de gemeente Oude IJselstreek. Het was een soort van liefde op het eerste gezicht, maar het is wel 3 keer uitgegaan voordat het definitief an was. “Wie maakte het dan steeds uit” vroeg ik gemeen? “Euh…dat beslisten we samen…”, volgens Han. Haha, Diny dus! We moesten heel hard lachen op de vroege morgen. We liepen net langs de begraafplaats. D’r hebt er zich wal een paar ummedraaid denk ik. Han vertelde dat hij onlangs op de radio de plaat hoorde waar hij vroeger graag op schuifelde: Cha la la I need you, van Albert West. Ik kan me voorstellen dat Diny zo haar bedenkingen had in het prille begin!

Ik vertrouw Han toe dat ik elke keer weer hoop, als ik bij hem kom voor een massage of plekkeri’je, dat er een bloedmooie dame op de behandeltafel ligt. Helaas tref ik telkens weer zijn vertrouwde “rommelhok” aan, met een lege tafel. Gerdy wil vervolgens weten of hij wel eens mooie dames te masseren heeft. “Hoe professioneler de sporter, hoe minder gêne”, volgens Han. Uiteraard blijft Han heel discreet. Ik besef me dat Han een van de weinige mannen is die weet welk type ondergoed Gerdy draagt: een minishort, een hipster, een stringetje of een deugdelijke heupslip tot onder de oksels? Ik kijk met grote interesse uit naar de “memoires van Han”; hierin zal dit ongetwijfeld beschreven worden… Na een slordige 18 km rennen en praten komen we terug bij Pleisterplaats Tieltjes. Diny heeft de koffie klaar staan. De koffie komt uit een supersonisch apparaat en smaakt prima. Diny verteld dat Han na het uittesten van 86 soorten koffiebonen nu eindelijk de ware heeft gevonden. Om luxe geven ze niks, alleen als het om koffie gaat. En tandwielen… Diny heeft ook een heerlijke notenkoek gebakken (het recept is bij Han op te vragen), gemaakt van onder andere speltmeel. Han en Diny eten eigenlijk alleen maar biologisch; bio-onlogische etenswaren komen de keuken niet in. Omdat voeding voor de sporter erg belangrijk is, gaat Han zich binnenkort verdiepen in deze materie, om ook op dit vlak de sporter goed te kunnen adviseren.

We worden door Han en Diny hartelijk uitgezwaaid als we onze stijve lijven weer in beweging zetten. Het was een prachtige morgen. Een mooie run met een fijne nazit. Wat blijft het toch bijzonder om op de vroege zondagmorgen mooie mensen het hemd van het lijf te vragen. Han, bedankt voor je openhartige, nuchtere en humoristische kijk op het leven! Dat je ons en alle andere hardlopers nog maar lang op de been mag houden!

Gerdy, Rinke en Han

Verslag van het NCK wielrennen in Dronten

Wielervereniging de Peddelaars uit Aalten op het Nederlands Kampioenschap voor clubteams in Dronten, Mark fietst in 4e positie

De afgelopen maanden heb ik verschillende blessures gehad. Ik ben dan ook  op loop gebied niet fit geweest en ben inmiddels weer langzaam op de weg terug. Vanaf het begin van mijn blessure periode heb ik gelijk de racefiets uit de kast gehaald om mijn conditie op pijl te houden. Naar een aantal  weken begon ik  van het fietsen genoeg te krijgen, hardlopen is namelijk zoveel mooier. Ik had vooral geen zin meer om steeds alleen te gaan. Naar een aantal keer mee te zijn geweest met de Peddelaars uit Aalten ben ik daar ongeveer  twee maand geleden lid geworden. Gezellig in een groep fiets en toch ook een beetje de competitie opzoeken. Ik merkte gelijk al dat het fietsen mij ook wel aardig af ging en ik behoorlijk mee kon komen. 

Nu ongeveer een maand geleden werd ik gevraagd om mee te doen met het NCK in Dronten. Geen idee wat het inhield en wat er moest gebeuren. Naar wat verder gevraagd te hebben, bleek dat dit het Nederlands kampioenschap is voor clubteams. Er wordt deze dag een ploegentijdrit met 6 personen over een afstand van 52km gereden. Het probleem was alleen dat ze nog maar 4 man hadden en de vraag was dus of ik niet mee wou doen. Ik zag het nog niet echt zitten, want dit waren toch wel echt de hele snelle mannen van de Peddelaars en dan 52km lang. Pff. Uiteindelijk heb ik me toch overlaten halen. Na een tijdritstuurtje te hebben geleend en 4x met een aantal mannen van de ploeg te hebben getraind, was het dan afgelopen zaterdag zo ver. Geen idee wat ik moest en kon verwachten. Als ik na een hardloopwedstrijd ga weet ik ongeveer wat mijn niveau is en welke tijd ik ongeveer zou kunnen lopen. Voor deze wedstrijd geen idee wat ik kan en mijn grootste vrees was om er na 10km al afgereden te worden.

Op de wedstrijddag was alles goed geregeld, een strak pakkie, een mooie helm en  een dicht achterwiel voor in mijn loodzware fiets (volgens de overige jongens). Het enigste wat niet klopte waren de lange haren op de benen, daar viel ik we mee op tussen de gesoigneerde wielrenners. Na een half uur ongeveer warm te hebben gereden op de tacx moest het nu toch echt gebeuren en ik voelde de spanning stijgen. Om 14.32 uur gingen we van start op een echt startpodium wat ik alleen maar van de televisie ken. Gelijk werd de snelheid flink opgeschroefd richting de 45km per uur. Ik voelde me goed en kon het tempo goed aan. Helaas was dit niet voor iedereen het geval en waren we na 12 van de 52km al 2 ploeggenoten kwijt. 

Bij deze ploegentijdrit moet je minimaal met 4 man finishen, waardoor de druk dus alleen maar groter werd voor mij, ik moest er namelijk nog 40km bij blijven. We reden een heel stuk over de dijk bij Dronten met wind schuin tegen, wat een afzien. Vervolgens met de wind in de rug weer terug richting Dronten met snelheden dik boven de 50km per uur. Voordat ik het wist zaten we al in de laatste 10km, ik voelde me nog goed. Een aantal flinke beurten op kop gedaan en voordat ik het wist waren we alweer in Dronten. Laatste stuk nog alles eruit, waarna we met 4 man over de finish kwamen in een tijd van 1uur 8min en 34sec. Dit betekende een gemiddelde snelheid van 45.5kmph. Wat was dit een gave ervaring en wat ging het bovenverwachting goed.

Sportieve groet, 

Mark te Brake.

Als je op de link klikt zie je nog een kort filmpje van alle groepen van de Peddelaars, de groep van Mark komt na 1:55 minuten in beeld.

AVA'70 en de Peddelaars presenteren sportcafe Run-Bike-Fun

14, 15 en 16 november 2014

AVA`70 EN DE PEDDELAARS PRESENTEREN…….

SPORTCAFE RUN-BIKE-FUN

DATUM: VRIJDAG 14 NOVEMBER 2014

LOCATIE: PARTYCENTRUM `T NOORDEN

AANVANG: 20.00 UUR

ENTREE: VRIJE GIFT

GASTEN:  JANNET LANGE (ULTRALOOPSTER)

                  JET KLOMP (ULTRALOOPSTER)

                  DR. GERT WIELINK (SPORTARTS)

                  NICK KWELDAM (WIELRENNER)

                  ROBERT GESINK (WIELRENNER)

PRESENTATIE: NIEKE HOYTINK ( OMROEP GELDERLAND) 

# PROGRAMMA ONDER VOORBEHOUD # 

Video van de 15e Run-Bike-Run in Bredevoort

Het was afgelopen zaterdag rond de Slingeplas in Bredevoort weer een zeer geslaagde editie van de 14e Run-Bike-Run. De jubileumeditie volgend jaar wordt er ongetwijfeld weer één om van te smullen. Noteer zaterdag 10 oktober 2015 maar vast in je agenda. De beelden zijn gemaakt door Dick Lubbers.

Foto's van de 15e Run-Bike-Run in Bredevoort

Mooie opkomst in Bredevoort

Klik op de link voor de foto's

fotoalbum

site organisatie

Column: Erwin’s zin en onzin - deel 46

Run-Bike-Run 2007

Het grootste sportfeest van de herfst staat voor de deur!

Als je een keer geen tijd, of domweg geen inspiratie hebt voor een column, kun je twee dingen doen. Of je kwakt in het wildenweg iets op papier, of je gaat ordinair reclame maken voor een evenement waar je mede-organisator van bent. Ik kies voor de tweede optie. In dit geval gaat het, uiteraard, over de Run-Bike-Run. Met nog pak ‘m beet twee en een halve week voor de boeg, werkt de organisatie zich het schompes. Wederom worden kosten noch moeite gespaard om de deelnemers een onvergetelijke ervaring te geven. Deze ‘Special edition’, het is de 15^e uitgave, gaat er één worden om nooit te vergeten. Dus Ava-leden, schroom niet en schrijf je in!

De Run-Bike-Run is al jaren onmisbaar op de wedstrijdkalender van Ava’70. Deze totaal onbelangrijke maar anderzijds vreselijk belangrijke wedstrijd is voor sommigen zelfs al een hoofddoel geworden. Maanden trainen ze keihard om halverwege oktober te pieken. Dat mag ook wel, want de prijzentafel liegt er niet om. En ik kan namens mijn compagnon Luuk te Brake zeggen dat ook dit jaar weer stad en land is afgezocht naar ludiek en waardevol eremetaal. Aan het begin van deze eeuw stampten Johan Assink en Theo Stronks dit sportevenement uit de grond. Tien jaar lang trokken zij op fantastische wijze de kar. Luuk en ik, met flinke ondersteuning van Ingrid van Zolingen, alias de Koningin van de afterparty, hebben sinds vijf jaar de touwtjes strak in handen. Nog steeds zit het evenement in de lift.

De ‘wedstrijd’
Het wedstrijdelement van de Run-Bike-Run staat eigenlijk op de tweede plaats. Natuurlijk: er is een goed gevulde prijzentafel en ja, er wordt een klassement opgemaakt, maar het is de bedoeling dat er vooral vreselijk veel lol wordt getrapt. Wedstrijdatleten, recreanten, veteranen, jeugdleden, alles rent en fietst door elkaar. De heren beginnen met 3 kilometer hardlopen, gevolgd door 12,5 km fietsen om te eindigen met 2 kilometer hardlopen. De dames en jeugdleden lopen eerst 2 kilometer, vervolgens fietsen zij 10 kilometer en daarna mogen ze zich nog één keer uitleven in de afsluitende 2 kilometer.

Duo’s
Kun je door een blessure niet hardlopen, wees dan niet getreurd. Zoek een ‘partner’ en je kunt gewoon starten. Als duo doe je met z’n tweetjes mee aan de herenafstand. De ene loopt, de ander fietst. Hier ben je helemaal vrij in. Natuurlijk staan de eerste drie gefinishte duo’s na afloop ook op het podium.

Extra prijzen:
Alsof dit allemaal nog niet genoeg is, worden na afloop niet alleen de winnaars in het zonnetje gezet, maar er zijn veel meer categorieën waarbij je een prijs in de wacht kunt slepen. Mooiste fiets, aanmoedigingsprijs, originaliteitsprijs en wat al niet meer.

Reglement:
Hoe ouder de fiets, hoe beter. Deelnemers met een mountainbike of een ander ‘sportief modelletje’, kunnen rekenen op een forse tijdstraf. Een fiets met een stevig slag in het wiel, een roestende voorrem, een halfzachte band of een rammelende kettingkast, komen in aanmerking voor bonusseconden.

Kanshebbers:
Met de twee laatste winnaars bij de heren aan het vertrek: Victor Duurland (2012) en Tim te Brake (2013) is de toon direct gezet. Daarnaast is ook het duo ‘Knabbel en Babbel’ weer van de partij. Ingrid van Zolingen en Marco van Rijs staan vooral bekend om hun formidabele wissels. Het ‘beest van de Heelweg’, Dirk Vreman, maakt op 11 oktober ook zijn opwachting. Na een lange periode van afwezigheid wordt hij gezien als ‘Dark Horse’.

Afterparty:
Een heftigere afterparty ga je nergens vinden. Het AvaCafé staat na 16:00 uur garant voor een echt ‘sportfeest’. Voor slechts twee tientjes neem je deel aan een heerlijk buffet en kun je drinken tot je er bij neervalt. Klikt niet gek toch? Het motto van de afterparty is: What happens in het AvaCafé, stays in het AvaCafé.

Even alles op een rijtje:

Wedstrijddag:                          11 oktober
Locatie:                                   Slingeplas (fietsenrekken)
Gezamenlijke warming up:     13:30 uur
Start wedstrijd:                        14:00 uur
Kosten wedstrijd:                    Gratis
Deelname:                              D-junioren en ouder.
Voor wie?:                               Ava-leden, vrienden en kennissen van Ava-leden
Prijsuitreiking:                         Ongeveer 16:00 uur
Buffet:                                     17:00 uur (kosten 20 euro pp.)
Opgave:                                  Lijst in het clubgebouw, reactie onder dit stuk of via  erwinwamelink@ava70.nl  

Foto's van de 14e Run-Bike-Run in Bredevoort

Prachtig halloween startnummer

Klik op de link voor de foto's

fotoalbum

foto's Davy Sleijster

Wie kent de sporters achter het masker?

Foto's van de 13e Run-Bike-Run in Bredevoort - deel 3

De jury, Johan Assink en Jan te Brake senior

Klik op de link voor de foto's van de familie te Brake

fotoalbum

Mees Prinsen heeft alles gegeven!

Foto's van de 13e Run-Bike-Run in Bredevoort - deel 2

Uitstekende prestaties van de AVA'70 jeugdleden tijdens de Run-Bike-Run

Klik op de link voor de foto's

fotoalbum

site organisatie

Dani Kugathasan

Tim te Brake

Foto's van de 13e Run-Bike-Run in Bredevoort - deel 1

De mooi versierde fiets van Marco van Rijs

Klik op de link voor de foto's

fotoalbum

Bredevoort 13e Run-Bike-Run 11e plaats

Samen met Theo Stronks

De Run-Bike-Run in Bredevoort wordt door de organisatie gekenmerkt als het sportevenement van het jaar, waar niet het sportieve gedeelte voorop staat, maar de gezelligheid. Het is ook een wedstrijd waar een mountainbike straftijd oplevert en waar een mooi versierde fiets of een rammelend barrel erg op prijs wordt gesteld. 

Om 13:30 uur verzamelen we ons bij de Slingeplas voor een gezamenlijke warming-up en een half uur later begint de Run-Bike-Run. Voor de heren staat er 3 kilometer lopen, 10 kilometer fietsen en nog eens een afsluitende 2 kilometer hardlopen op het programma. De dames en de jeugdleden mogen enkele kilometers minder. Van de week op de training hoor ik van Theo Stronks dat hij graag aan het fiets gedeelte mee wil doen en ik wil het hardloop gedeelte wel voor mijn rekening nemen. Zo komt er een mooi duo tot stand, dat op een geweldige 11e plaats uitkomt. Voor één van de volgende jaren zal ons doel dan ook een top tien plaats zijn, dat durf ik hier wel te stellen. 

Halverwege de middag fietsen we met zijn allen weer in de richting van onze eigen oude maar knusse kantine waar, na de prijsuitreiking, een heerlijk buffet op ons staat te wachten. Onder het genot van enkele drankjes wordt er nog lang nagepraat over deze prachtige middag. Erwin, Luuk, Theo en Ingrid bedankt!