Uitslagen van de 51e halve marathon van Egmond aan Zee

Een aantal leden van de Zandloper die in Egmond de halve marathon hebben gelopen

Egmond trotseert elementen: Niyonkuru zegeviert, Niesten en Brinkman op podium

De 51e editie van de Egmond Halve Marathon is zondag onder ijskoude omstandigheden uitgelopen op een ware strijd tegen de elementen. Op het strand, in de duinen en op de wegen rondom Egmond aan Zee kregen de lopers te maken met winterse kou en harde omstandigheden, die de wedstrijd extra zwaar maakten. Desondanks leverde de klassieker opnieuw een aantrekkelijk en hoogstaand wedstrijdverloop op.

Bij de mannen ontstond al vroeg op het strand een omvangrijke kopgroep van circa vijftien atleten. Onder hen bevonden zich de Nederlanders Stan Niesten, Filmon Tesfu en Gianluca Assorgia, evenals de nummer twee van vorig jaar Suldan Hassan. In het duingebied werd het tempo echter fors opgeschroefd en viel de groep snel uiteen. Uiteindelijk bleven drie mannen over: Niesten, Hassan en de Ethiopiër Haymanot Alew, die met een 2.03 tijd op de marathon gold als favoriet van de groep.

Het drietal hield elkaar lange tijd in evenwicht. Geen van de lopers nam nadrukkelijk het initiatief en er werd vooral naar elkaar gekeken in aanloop naar de finish. In een spannende eindsprint toonde Alew zich uiteindelijk de snelste. Hij won in een tijd van 1.03.10. Hassan volgde op twee seconden als tweede, terwijl Niesten knap als derde finishte. Daarmee was hij de eerste Nederlander en zorgde hij voor een bijzondere Nederlandse podiumplaats.

Bij de vrouwen was er extra aandacht voor de terugkeer van Nienke Brinkman. De Egmond Halve Marathon was vorig jaar haar laatste wedstrijd, waarna zij een lange periode van blessureleed doormaakte. Dat zij dit jaar weer aan de start stond in Egmond aan Zee, maakte haar deelname bijzonder.

Tot en met het 15-kilometerpunt bleef Brinkman onderdeel van een kopgroep met de twee Rwandese loopsters Florence Niyonkuru en Emeline Imanizabayo. Enkele kilometers voor de Bloedweg moest zij hen laten gaan. Niyonkuru nam vervolgens de leiding en gaf die niet meer uit handen. Zij won de wedstrijd in 1.10.38. En won daarmee de man-vrouw wedstrijd van de Egmond Halve Marathon. Imanizabayo eindigde als tweede. Brinkman bekroonde haar terugkeer met een derde plaats en was daarmee de eerste Nederlandse vrouw.

De prestaties van zowel Niesten als Brinkman maakten deze editie extra bijzonder, omdat beide Nederlanders het podium van het overall klassement bereikten. Dat gebeurde in omstandigheden die de Egmond Halve Marathon haar reputatie als zwaarste halve marathon van Nederland opnieuw eer aandeden. De kou en het winterse weer maakten de strijd tegen de elementen dit jaar mooier dan ooit.

Editie 2027

De 52e editie vindt volgend jaar plaats op zondag 9 januari 2027. De inschrijving opent medio augustus 2026.  

Klik op de link voor de uitslagen

uitslagen

 site organisatie

Uitslagen van de 49e halve marathon van Egmond aan Zee

Niek, Petra en Maurice

Uitslagen Aaltenaren en AVA'70 leden:

Halve marathon:

Tom Wevers 1:25.36, , Niek Weevers 1:45.21, Jelle Heersink 1:45.34, Maurice Magis 1:47.44, Petra Hoezen 1:49.33

Klik op de link voor alle uitslagen

uitslagen

site organisatie

Familie te Brake loopt halve marathon van Egmond aan Zee

van links naar rechts Jan, Tim, Mark en Luuk te Brake

Ayele Abshero wint voor de derde keer de NN Egmond Halve Marathon

Het eerste grote loopevenement van het nieuwe jaar, de NN Egmond Halve Marathon, werd vandaag gewonnen door de Ethiopiër Ayele Abshero. Het was de derde keer dat hij de wedstrijd van organisator Le Champion op zijn naam schreef (eerder won hij in 2014 en 2011). Hij noteerde een tijd van 1.04.57. Ook bij de dames was er Ethiopisch succes. Haven Hailu kon vandaag het beste met de omstandigheden omgaan en klokte een eindtijd van 1.14.51. Ruth van der Meijden eindigde knap als vierde vrouw en was beste Nederlandse in 1.17.20. Ronald Schröer eiste de plek als beste Nederlander op in 1.07.08 (9e overall).

Wedstrijd heren

De strijd om de ereplaatsen werd dit jaar uitgevochten in een stormachtig Egmond aan Zee. Het was droog, het strand was hard, maar een stevige west tot noordwestenwind maakte het aardig zwaar vandaag. Het zorgde ervoor dat een compacte kopgroep van ongeveer 25 man besloot op het strand dicht bij elkaar te blijven. Het werd een tactisch spel voor de beste positie aan de binnenkant van de groep. Vlak voor Castricum probeert Michel Butter vooraan iets te pushen, maar moet de wedstrijd even later staken vanwege een hamstringblessure. Ook Khalid Choukoud stapt kort daarna uit. Op de drassige duinpaden voerden de Afrikaanse lopers het tempo gelijk op. De afvalrace resulteert uiteindelijk in een kopgroep van acht man. Het is de onbekende William Wanjiku uit Kenia die als eerste een gat durft te slaan. Op de Bloedweg besluit oud-winnaar Ayele Abshero dat de wedstrijd nog niet beslist is. In de laatste kilometer weet hij aan te haken bij Wanjiku, om vervolgens in de bocht bij de Van Speijk vuurtoren met grote passen solo richting de finish te lopen (1.04.57). Wanjiku raakt in de slotmeters zijn tweede positie ook nog kwijt door een sterke eindsprint van Taoufik Allam uit Marokko (1.04.59). Wanjiku finisht één seconde later (1.05.00). Ronald Schröer hield vandaag de Nederlandse eer hoog, hij werd 9e overall in een tijd van 1.07.08. Schröer was na afloop ontzettend blij: “Ik dacht vanochtend: dit is mijn achtertuin, ik ga het gewoon doen vandaag.” De talentvolle Stan Niesten werd tweede Nederlander in 1.07.51, Edwin de Vries mocht de derde plek op het Nederlandse podium innemen (1.08.40).

Wedstrijd dames

In het kader van de man/vrouw wedstrijd gingen de dames 9.17 minuten eerder van start dan de mannen. Andrea Deelstra trok al snel de stoute schoenen aan door de leiding te pakken in de wedstrijd. Ze bereikt als eerste het keerpunt in Castricum aan Zee. Op zo’n 20 seconden daarachter een klein groepje dames met daarin Ruth van der Meijden en de drie Afrikaanse favorieten Jakcline Chepngeno, Haven Hailu en Maeregu Hayelom. Van der Meijden moet vervolgens in de duinen al snel lossen en ook Hayelom kan het tempo van de andere twee dames niet volgen. Op het 12 km-punt moet Deelstra de koppositie opgeven en lopen Chepngeno en Hailu samen richting Egmond. Op het 19 km-punt worden de twee ingehaald door de eerste mannen. Op dat moment weet de 20-jarige Hailu een gaatje te slaan, waarna ze de winst niet meer uit handen geeft. Ze noteert een finishtijd van 1.14.51. Chepngeno wordt tweede (1.15.06) en Hayelom derde (1.16.49). Van der Meijden haalt Deelstra in de slotkilometers nog in en eindigt als eerste Nederlandse vrouw en vierde overall (1.17.20). Deelstra finisht kort daarachter in 1.17.41. Op de boulevard van Egmond kwam Bo Ummels als derde Nederlandse over de finish (1.19.31).

Geslaagde editie

Bijna 18.000 deelnemers genoten vandaag van de schitterende kilometers over het strand en door de duinen van het Noordhollands Duinreservaat. De wind vanuit zee was pittig, maar de verwachte regen bleef uit en dus stond het publiek weer in grote getalen langs de kant om de lopers aan te moedigen. De 70-jarige Jaap Wit uit Heerhugowaard volbracht vandaag als enige deelnemer voor de 46e keer de halve marathon.

Opbrengst goede doel

PWN was dit jaar als goed doel verbonden aan de NN Egmond Halve Marathon. Alle deelnemers konden tijdens hun inschrijving een donatie doen aan de organisatie, die zich inzet voor het behoud van bijen en andere bestuivers in het duingebied. De cheque met een recordbedrag van € 18.023,50 werd bij de start uitgereikt door Ruud van der Velde, voorzitter van Le Champion, aan Joke Cuperus, directeur PWN, en Raymond Duindam, manager sector Natuur en Recreatie.

Editie 2020

De volgende editie van de NN Egmond Halve Marathon vindt plaats op zondag 12 januari 2020. De inschrijving gaat begin augustus van start.

Uitslagen familie te Brake: 

Mark 1:17:56, Tim 1:27:16, Luuk 1:33:48 en Jan 1:44:42

Klik op de link voor alle uitslagen

uitslagen

site organisatie

Verslag van de halve Marathon van Egmond aan Zee

van links naar rechts Niek Kleinhesselink, Henk Lammers en Wim Brinkman

Er zijn zo enkele hardloopwedstrijden, die je als hardloper eigenlijk een keer moet mee maken, en de Halve marathon van Egmond is er zo een. Niet voor een snel parcours of de vele toeschouwers langs de route (al viel dat dit jaar erg mee), maar gewoon voor het weer, de elementen, maken deze loop zo bijzonder. Elk jaar weer op de 2 de zondag in januari staat hij op het programma, en gezien het aantal deelnemers blijft de mythe groeien van deze loop. Dit jaar weer meer dan 18.000 lopers, wat in mijn ogen eigenlijk te veel is, maar later daar meer over.

Zondagmorgen 14 januari om 6.15 uur gaat de wekker en juist dit weekend heeft de NS besloten om te gaan werken aan het spoor, op het traject dat wij moeten hebben. Om het zekere voor het onzekere te nemen hebben Niek en ik besloten om een trein eerder te nemen, om niet voor verassingen te komen staan. Na een redelijke voorspoedige reis via Amsterdam Centraal en Amsterdam Sloterdijk, komen we rond 10.15 uur aan in Heiloo. Hier staan de pendelbussen al klaar om ons te vervoeren naar Egmond. Egmond is deze dag geheel verkeersvrij gemaakt en na een ritje van 15 minuten, worden we afgezet bij de plaatselijke sporthal. Er naast op het voetbalveld staat een megatent dat als omkleed ruimte kan worden benut. Het is er al mooi druk en onder het genot van muziek van de dj s van Sky Radio hebben we even een kop koffie genuttigd. Omdat we pas rond 12 uur richting de start hoeven te gaan, besluiten we eerst even naar de boulevard te gaan om de zee te zien en al vast wat sfeer te proeven bij de jeugdlopen. Ook hebben we app contact met andere AVA'70 leden die een nacht in Schoorl hebben doorgebracht en ook gaan lopen.

 

Aangekomen bij het strand blijkt het eb te zijn, dus een mooi groot en breed strand, ben benieuwd wat er straks nog van over is. Na enkele foto s en weer een kop koffie, gaan we weer terug naar de tent om ons te gaan omkleden. Het weer is goed en we besluiten dan ook om gewoon in de korte broek te gaan lopen. Wel een thermosshirt onder het AVA hemdje, je moet het ook niet weer te gek maken! Rond 12 uur zijn we in ons start vak en de eerste groep, de Top dames zijn net vertrokken. Groep voor groep vertrekt en rond 12.45 uur zijn wij, de eerste groep recreantenlopers aan de beurt. Na een kilometer gaan we direct het strand op richting Castricum een goede 7 a 8 km. Er is echter weinig strand meer over en je ziet de lopers alle kanten op gaan, de ene probeert vlak langs de duinen te lopen en de ander vlak langs het opkomende water. Niek en ik besluiten langs het water te gaan lopen, omdat je daar nog een beetje vastigheid onder je voeten hebt. Dit betekend echter wel dat we na een paar honderd meter al natte voeten hebben en dus ook gewoon maar door het water doorlopen. Nat is toch nat en dat droogt wel weer.

 

Omdat er allerlei groepen voor ons mochten starten, oa leden van Le Champion, business run en wat al niet meer, zijn we dan ook constant bezig met inhalen. Er zijn deelnemers die bij 4km al aan de wandel zijn. Na 8 km steken we het strand over en via een hoge doorgang gaan we de duinen in. Hier is echter het probleem van al die lopers voor ons nog veel erger. Het duinpad is misschien een meter breed en gezellig samen, praten of selfies maken, hebben we deelnemers voor ons. De gekste capriolen worden uitgehaald om de langzame lopers in te halen en op verschillende momenten geeft dat flink wat gemopper en zelfs scheldpartijen. Volgens mij kan dit nooit de bedoeling zijn van een hardloopwedstrijd. Na 15 km komen we op een iets bredere klinkerweg en gaat het lopen ook iets fijner, de grote meute heeft zich wat verdeeld. Uit eerdere edities weet ik dat er bij km 19, de beroemde Bloedweg, nog een flinke klim komt. Dus Niek en ik sparen de krachten, om de laatste kilometer nog even te gaan knallen. Na deze klim is het een grote afdaling richting de boulevard voor de finish.

Tevreden komen we gezamenlijk over de finish en horen direct iemand roepen: hé AVA, het blijkt Henk Lammers uit Winterswijk te zijn en altijd leuk om even na te praten en ook samen op de foto te gaan. Door alle drukte hebben we de andere Avajanen niet eens gezien, maar via de app wten we al snel alles van elkaar. Na snel omkleden in de grote tent de bus maar weer opgezocht om richting de Achterhoek te gaan. Op de weg naar het station, hebben we natuurlijk weer pech, want we moeten snel uit de pendelbus. Deze begint wel erg veel te roken en zelfs de brandweer moet er bij komen.  Gelukkig is er snel vervangend vervoer geregeld en waren we na een lange reis rond 19.30 uur weer in Aalten. Tot onze grote verassing worden we persoonlijk door Peter Roedema welkom geheten en gefeliciteerd met onze prestatie, hulde hier voor. Al met al was het echt weer een wedstrijd waar van je er niet veel hebt, vooral het strand lopen maakt het wel erg speciaal. Een min punt vind ik echter al die goed bedoelde lopers, die om financieel oogpunt vooraan mogen starten. Ze maken het voor de andere lopers wel erg vervelend en zorgen voor veel irritatie onderweg en ontnemen voor zich zelf en anderen zo het plezier. 

Wim Brinkman

De weg naar en in Egmond

Startnummer 8138 in Egmond is van Harro Rijnsaardt

Vorig jaar heb ik op deze site ‘de weg naar en tijdens Egmond’ beschreven. Ook aangegeven dat het voor mij een ‘traditional’ is. Sinds 2006 staat ie jaarlijks op mijn agenda en alleen 2010 heb ik gemist door meniscus sores. Gelukkig voor mij werd Egmond toen voor het eerst afgelast wegens gladheid op de snelwegen. Het is jaarlijks mijn enige lange afstand. Soms waren er wel plannen maar ja, dat voetbal hè.

1.45 is een richttijd die volgens mij haalbaar is maar ik weet ook dat ik daar mijn stinkende best voor moet doen door een (voor mij) intensieve voorbereiding. De Kramprun is daarvan het begin. Eerst snelheid en daarna afstand is het motto. Onder de 22 minuten was het uitgangspunt. Niet helemaal reëel maar er moet wel een uitdaging in een doel zitten. Ondanks dat alle omstandigheden perfect waren (wat is het daar toch mooi in Varsseveld!)  stokte de tijd op 23.49 minuten. Niet getreurd, de weg naar Egmond is nog lang en de mais moet nog van het land.

Zo kachelde ik door naar november. Vond zelf dat ik erg mijn best deed en zag een 1.45 gloren. Twee keer per week lopen, een keer 10 en een keer kort , over de maïsstoppels op het bouwland, afzien. Schitterend! November, de Boekeldercross, ingeschreven voor 4x en zowaar ook 4x gelopen. Tijdens de eerste editie kreeg een boomwortel ruzie met mijn enkel, die lelijk zwikte (winst voor de wortel). Doorlopen bleek te lukken maar al direct na afloop vochten kleur, pijn en vocht om voorrang. Door een lappenmand met ijs, kussens en tape ging het de volgende edities steeds beter. Ja, dus zelfs 4x meegelopen en via een 1.17 de laatste in 1.12 gelopen, chapeau!.

Met nog een maand te gaan kwam ik misschien wel onder de 1.45 uit in Egmond! Voetbal liep gewoon door, de resultaten waren en zijn, belabberd maar alles blessurevrij. Een klein unicum en het staafde mijn ‘onder de 1.45-gevoel’.

Na 4 zaterdagen 15 succesvolle kilometers te hebben gelopen (waarbij het beste resultaat een 2-nalaatste plaats was…) kon ik een week later, door een voetbalafgelasting, aansluiten bij een AVA-clubje dat naar ’s Heerenberg ging. 5 Weekenden achter elkaar 15 kilometer dus!  De voorbereiding die zondagmorgen was top. Een gratis ticket en gezelschap van de penningmeester-herself naast mij in de auto. Voor de start bravourde ik een toptijd waarbij Evelien aangaf ‘rustig aan te doen’.  Na 6 kilometer kwam ze mij voorbij en ik dacht dat ze sprintte. Toen er 2 kilometer later ook nog een hamstring begon te zeuren was het over. Immers geen risico voor Egmond. Een politiebusje bracht mij naar de finish. Dat genoegen had ik zelfs buiten het hardlopen nooit gehad.

Even een paar dagen rustig aan doen en dan kwam het weer goed, dacht ik. De hamstring dacht daar anders over en het gevolg was een 2-wekelijkse gang naar de verzorgers van AZSV en Sc Varsseveld. Het lopen lag 3 weken stil en thuis werd mij vriendelijk doch dwingend verteld dat er meer was dan Egmond. 3 Weken stilstand grenst voor mij aan weer opbouwen vanaf 5 km.  Jammer genoeg weet je bij een hamstring nooit hoever je precies kunt gaat tot ie weer ‘auw’ zegt.

Ik pers er rond Kerst en Oud&Nieuw 2x 17,5 km uit, die overigens belabberd gaan, een week voor Egmond lukt het om bijna 20 te lopen (zonder te wandelen) en daarmee ga ik er vanuit dat ik Egmond kan lopen. De 1.45 is ingewisseld voor 1.55.

John is er dit jaar ook weer bij. Heeft 5 dagen geleden besloten het te gaan proberen. Een pijnlijke rib zorgde voor twijfel maar met de juist pijnmedicatie moet het te doen zijn voor deze ex-marinier. Uit Varsseveld komen wisselende berichten. Harry, goed voor meerdere ‘Egmonds’ twittert enthousiast mee met ons (#roadtoEgmond) maar blijkt zich niet te hebben ingeschreven. Gelukkig bleek Hans-Jurgen zich aangemeld te hebben zonder dat iemand wist dat hij aktief hardloper was. Herbert is een vaste waarde en heeft in aanloop naar Egmond altijd een pijntje, griepje of andere blessure. Wij ouwewijven wat af samen. Gerhard is er ook bij, is New York misgelopen en compenseert dit met Egmond. Leuk dat dit jaar vanuit Aalten André Balke mee gaat lopen.

De avond voor Egmond begint het te kriebelen. Wat doe ik aan, wel of geen pasta morgenvroeg. In ieder geval is het gevoel goed en is er met de benen ook niets mis. Ik durf een 1.50 te laten noteren. Hoogmoed is wel vaker voor mijn val gekomen maar ja, doelen en uitdagingen hè.

Zondag: D-Day

Het wordt dus wel ontbijten met spaghetti, Herbert twittert ook een foto van een groot bord pasta. Zo maken wij elkaar een beetje gek.  Na een voorspoedige reis komen we alle bekenden tegen in de sporthal. De omstandigheden zijn perfect. Een zonnetje, rondom het vriespunt en de wind in de rug op het (lange) strand. Via via ben ik aan een prototype Graafschapshirt gekomen met shirtreclame voor Aruba. Geen idee of die sponsoring doorgaat maar ik trek er bekijks mee. Op menig balkon wordt spontaan “boere, boere” ingezet. Op het strand lopen diverse medelopers een stukje mee op met vragen over het shirt, de Achterhoek, De Graafschap en de link met Aruba. Ik probeer zoveel mogelijk vragen terug te stellen want praten en lopen vind ik niet ideaal. Het (redelijk harde) strand lijkt door alle aandacht wel een stuk  korter. Da’s mooi meegenomen. In ruim 50 minuten loop ik de eerste 10 km.

De opgang naar het strand en de heuveltjes die volgen halen mij uit mijn ritme. Ik durf niet voluit door te lopen en ga stapvoets de heuvels op. Ben bang dat mijn hamstring het niet aan kan. Eenmaal uit de duinen gaat het voorspoedig en rest nog slechts de befaamde en gevreesde Bloedweg. Ook hier gaat het niet hard. De laatste 1,5 kilometer wordt je door het publiek gedragen!

Helemaal leuk om, helemaal in Egmond “he Harro, zet ‘m op” te horen. Bedankt Inez! 200 Meter verderop denkt de commentator dat ik van Aruba kom: “die mijnheer uit Aruba, wat zal die het koud hebben” Ik passeer de finish in 1.52. Iets langzamer dan in mijn stoutste dromen maar sneller dan in de verwachtingen van de afgelopen weken. De hardloopvrienden zijn allemaal tevreden met hun eigen prestaties. Vriend John nog het meest; hij loopt ook 1.52 maar is toch ruim 40 seconden sneller dan ik. Een klein katertje voor mij maar ook het sein om 2014 in de agenda te zetten.

Via het thuisfront verneem ik dat Andre Balke 1.42 neerzet in zijn eerste Egmond. Een prestatie van formaat stel ik jaloers vast. Al met al weer een mooie belevenis, de plannen voor volgend jaar zijn al weer gesmeed. De dank bij mij gaat uit naar Joris, Ben en Peter, de verzorgers van AZSV en Sc Varsseveld!

Tot volgend jaar.

Harro Rijnsaardt

Harro Rijnsaardt loopt 40e Halve Marathon in Egmond aan Zee

Grote drukte in Egmond aan Zee

Door alle loopactiviteiten door AVA'70 en Geert word ik geregeld aangesproken (of ik begin zelf) over Egmond. Jaarlijks met afstand de langste afstand die ik loop. Vandaag was het weer zover.

Een jaar of 7 geleden werd ik uitgedaagd door een kameraad om deel te nemen aan de Halve van Egmond. Deze vriend deed al jaren ongetraind mee en omdat ik geregeld mijn hardloopschoenen aantrok durfde ik de strijd wel aan te gaan.

Na de eerste keer was ik direct gegrepen door het fenomeen Egmond; sfeer, heroïek, afzien, strand, gezelligheid, waardering, humor, elementen en massa. Helaas bleek zijn mariniersachtergrond een betere basis dan mijn voetbalachtergrond. Vriend John was telkens sneller. Dat is vervelend maar vooral vervelend omdat zijn voorbereiding niet noemenswaardig was. Tennis, schaken, skiën, squash, tafeltennis, karten; het gaat altijd gelijk op maar uiteindelijk wint John altijd. Voor mij het sein om de jaren daarna in het najaar mijn eigen schema’s te maken. Niet door enige kennis geremd ging ik van 2.03 naar 1.45. En wat nog veel mooier was eindelijk  won ik van John.

Inmiddels ben ik al jaren sneller en de afgelopen keren ontvang ik de meeste tegenstand van Varssevelders die ik ook enthousiast gemaakt heb voor Egmond. Dit jaar gaan we met ons 4’en. Harrie, Renate, Herbert en ik. Via Twitter wordt ieders voorbereiding gevolgd. Niemand durft zichzelf een bloedvorm toe te schrijven want je staat zo op je eigen voetstuk waar je hard af kunt vallen. Pijntjes hier,  druk op het werk, pijntjes daar; alles wordt aangegrepen om vooral te roepen dat het eigenlijk niet zo heel goed gaat.

Geldt ook voor mij. In juni had ik heel stiekem nog een once-and-for-all 1.32 voor ogen. Natuurlijk tegen niemand verteld maar ik had mij voorgenomen om de interval te gaan gebruiken. Eerst een goede basis leggen voor de 10 km, daarna 1x per week kilometers maken en 1x per week interval. Interval was het nieuwe toverwoord!

Helaas, helaas. Die basis voor de 10 km werd al een groot fiasco. Pas ergens in augustus tikte ik voor het eerst dit jaar de 10 km aan , net onder het uur….. Vanaf dat moment (heel raar, het liep synchroon aan de start van de voetbalcompetitie) was er iedere week wel iets te melden. Kuit, lies, 2x geopereerd ah tandvlees, hamstring, ribben; de status Old Wief was bijna bereikt.  Het nieuwe tussendoel was de BoekelderCross. Ai, ook al weer te hoog gegrepen.

Het thuisfront adviseerde mij dringend te luisteren naar het lichaam en af te zien van Egmond. John, ook in de lappenmand, hoorde ik nergens reppen over afmelden…Dus een fluorescerend hesje met lampjes gekocht om december te benutten voor een ultieme poging toch kilometers in de benen te krijgen. Heel wat keren ’s avonds laat met een zaklamp naar Varsseveld gelopen (en weer terug) en ook de 15 km van Geert en Gerrit paste prima in de voorbereiding. Een week voor Egmond  kon ik zelf 20 km noteren in 1.45. Hoop doet leven! De afgelopen week nog een keer 5 gelopen en een zaalvoetbalwedstrijd gespeeld om het noodlot te tarten. Alles bleef heel. Gisteren de traditionele Snertloop in Varsseveld gelopen die vooraf gaat aan de Nieuwjaarsborrel van de voetbalclub. Verzaken kan je een basisplaats kosten.

Vanmorgen pasta gegeten en oude kleren gepakt mee om warm te blijven tot aan de start en daarna weg te gooien.  Om 08:30 vanmorgen vertrokken en onderweg koffie gescoord bij John in Utrecht. Prima temperatuur, gunstige wind, prima gestel. Tijdens de koffie durf ik wel een 1.45 te laten noteren als richttijd.

Omkleden in de drukke sporthal waar voor iedereen toch wel een plekje is. Door de onderling gezelligheid vertrokken wij te laat naar de start en moesten daardoor in één van de laatste (langzaamste) groepen beginnen om 13:00 uur. De eerste kilometers gaan door de straten van Egmond. Veel enthousiast publiek langs de kant maar het tempo ligt hier veel en veel te laag en inhalen is onmogelijk. Na 3 kilometer gaan we het strand op. De wind schuin in de rug en ik vlieg over een hard strand naar het keerpunt bij Bakkum.  Voor een minder getalenteerde loper is het fantastisch om bijna iedereen voorbij te lopen. Een heel nieuwe ervaring. Toch valt de tijd na 10,5 km zwaar tegen met 51 minuten. Helemaal als je weet dat het parcours daarna smalle stukken kent is en de wind nu van voren gaat komen.

Ondanks vele bordjes met “langzaam houdt rechts, links is snel” was het in de duinen erg moeilijk om anderen in te halen. De wind daarentegen bleek geen spelbreker. Ook de beruchte Bloedweg, een oplopende weg vlak voor Egmond, viel mij niet zwaar. De laatste kilometers kreeg ik het koud, had hoofdpijn en erge honger (een bord pasta, 5 broodjes, 2 mueslirepen, een peer en een mandarijn ten spijt). Na de finish herstel ik overigens weer snel.

Uiteindelijk klok ik 1.51  In eerste instantie valt die tijd erg tegen, later wordt mijn beeld iets realistischer. Ik ben dan ook tevreden maar door de ideale weersomstandigheden was dit het moment om toe te slaan in Egmond. Misschien als ik eerder gestart was had ik in een snellere meute meegekund. Anderzijds heb ik ook vleugels gekregen van het vele inhalen op het strand.

Belangrijke bijkomstigheid; John klokt 1.55 en volgend jaar ben ik er ‘ijs en weder dienende’ weer bij!

Sportieve groet,

Harro Rijnsaardt

Klik voor meer informatie op onderstaande links

uitslagen

site organisatie

Hardloopervaringen van Atletico Rossa - deel 1

Frank Roos is naast een goede hardloper ook een uitstekende schrijver van mooie stukjes. Veel van zijn verhalen zijn de laatste jaren, onder het pseudoniem van Atletico Rossa, gepubliceerd in het clubblad van de plaatselijke voetbalvereniging AZSV en in het clubblad van atletiekvereniging AVA'70. De komende tijd zullen enkele hardloopervaringen van Frank ook op deze site geplaatst worden.

VLEUGELS

.....

De tijden veranderen snel en in ons hardloopwereldje is dat al niet anders. De kans dat je tegenwoordig bijvoorbeeld de Loohuiscross wint op een paar afgetrapte gympen van de Hema is nihil. Ooit was het onze local hero, Gerard Tebroke, die dit kunstje wel flikte. Dat hij daarbij vrijwel ongetraind was, maakt de prestatie nog specialer. Het materiaal heeft intussen een geweldige vlucht gemaakt en het aanbod is giga. Naast een flitsende outfit beschikt de huidige loper ook steeds vaker over technische hulpmiddelen. Tijdens de start van elke loop, van grote marathon tot onbenullig dorpswedstrijdje, kun je het startschot nauwelijks meer horen vanwege het gepiep en gefluit van op hol geslagen hartslagmeters. Je gaat van het gebruik van dit apparaat overigens niet harder lopen,  indirect misschien wel beter, maar dit terzijde. Er zijn ook diverse andere zaken, die de activiteit positief zouden kunnen beïnvloeden en dus de prestatie opkrikken. Tenminste, zo wordt beweerd door “de deskundigen.” Hoogste tijd om de proef eens op de som te nemen…

.....

In de meivakantie, die al in april begon, verbleven we een aantal dagen in Egmond aan Zee en dit leek me een mooie gelegenheid, om eens wat uit te gaan testen. De eerste dag  besloot ik een traject uit te gaan zetten en gewapend met een hartslagmeter, ging ik op pad. Eerst door de duinen, vervolgens een fraai stuk over het strand met een lekker briesje van zee. Daarna via de trap 96 treden omhoog en tenslotte een kilometer over de brede boulevard richting het eindstation, chalet 121 van het plaatselijke vakantiepark. Het ging als een tierelier. De nieuwe omgeving deed me goed, het tempo (voor kenners: Z3) hield de hartslag mooi binnen de grenzen en licht zwetend bereikte ik na 42 minuten en 3 tellen het eindstation.

.....

Nog geen etmaal later begon het eigenlijke testen pas echt. Bij de plaatselijke DA Pennings kocht ik een tweetal blikjes Red Bull. Dè energiedrank volgens pubers en die kunnen het weten. Het kassameisje, ik schat een jaar of 16 met een paar ongestrikte Asics Nimbus 10 aan de voeten, keek me bij het afrekenen wat ongelovig aan. Ze was het schijnbaar niet gewend, dat mensen van ver boven de 22 een dergelijke aankoop doen. Ik spoedde me naar ons tijdelijke onderkomen, slurpte de blikjes leeg, schoot mijn loopsetje aan en ging vlot op pad. “Red Bull geeft je vleugels”, zo luidt de slogan en dat moest dan toch wel minimaal leiden tot een flinke verbetering van mijn eindtijd, die ik de dag ervoor geklokt had. Ik kwam er echter al snel achter, dat ik bepaald niet als een kolibrie door de duinen  fladderde. Sterker nog, de duinen leken de nacht ervoor wel opgehoogd te zijn en bovendien moet je het klimwerk toch echt zelf blijven doen. Het werd me duidelijk, dat de Red Bull me vleugellam had gemaakt en er zeker geen verbetering van mijn P.R. in zat. Op de finish bleek, dat ik liefst 24 seconden had ingeboet. Bovendien was ik door het drinken van de energie-oppepper een enorme inwendige gasbel rijker en dat voelde hoogst onprettig.

.....

Enigszins teleurgesteld ging ik een dag later toch maar weer op pad en nam me voor, de hartslagmeter inclusief horloge thuis te laten. Een testloop puur op gevoel dus. Relaxed draafde ik door de duinen, waar gele bordjes mij erop attent maakten, dat het broedseizoen in volle gang was. De zandbulten waren dus tijdelijk omgedoopt tot stiltegebied. Alleen de vogels zelf trokken zich er weinig van aan, want het getjilp hield onophoudelijk aan, toen ik me door het gebied heen slingerde. De serene rust werd echter plotseling verstoord door een buizerd, die het duidelijk op mij had voorzien, terwijl we toch geen bekenden van elkaar waren. De machtige, prachtige vleugels zorgden voor de nodige dreiging en joegen mij bijna letterlijk, maar in iedere geval figuurlijk door het heuvelachtige gebied. Hoewel ik de hartslagmeter bewust niet om gebonden had, ging de rikketik ver over de 200, dat was wel zeker. Sprintend met een bonkende hartslag, die ik tot in de keel voelde, zocht ik me vlot een veiliger heenkomen. Eenmaal op het strand aangekomen, drentelde ik beduusd en buiten adem over de zandvlakte en vervolgde sjokkend mijn weg naar huis. De “opgejaagde” tijdswinst, die de confrontatie met de buizerd aanvankelijk opleverde, ging nog sneller weer verloren. Het dreigende gekletter met zijn vleugels kostte me uiteindelijk een flinke hoop tijd.

.....

De test-4-daagse kreeg een etmaal later een even verrassende, als ook bijzondere wending, omdat ik besloot om eens wat extreems te gaan proberen. De reclame “Alldays geeft je vleugels”, had altijd al mijn aandacht getrokken. Vooral omdat ik nooit begreep, wat ik me bij die kreet nou precies voor moest stellen. Zonder enige vorm van schroom, schafte ik me een pak aan bij dezelfde drogist als enige dagen terug. Hetzelfde meisje als toen, rekende ook dit keer af, overigens zonder een blik van verbazing. Bepakt en bezakt met een dubbele dosis ging ik op pad. Als één verbandje helpt, dan zal dat toch met twee zeker het geval zijn. Aanvankelijk werkte de extra ballast in de tight uitstekend. Het absorptievermogen was meer dan prima en even leek het er zelfs op dat ik echt vleugels kreeg, zo goed ging het. Eenmaal op het strand, sloeg het noodlot toe. Een geweldige hoosbui spoelde me bijna van de immense zandvlakte. Erger nog was het feit, dat de weinige aanwezigen op het strand zagen, dat het zaakje in mijn broek door al dat vocht een geheel eigen leven was gaan leiden. De vleugels waren ingeklapt en met een kop als een boei bereikte ik de vuurtoren en haastte me in allerijl naar huis. Een dramatisch geklokte eindtijd had deze, toch wat ludieke test helemaal vergald.

.....

Lichtelijk teleurgesteld over de tot nu toe behaalde resultaten, besloot ik de Noord-Hollandse trip te besluiten met een laatste duurloop, zonder invloeden van buitenaf. Je moet aan zo`n korte vakantie op zijn minst een goed gevoel overhouden en dat was er toch nog niet helemaal. Gestimuleerd door een stralend zonnetje en 21 graden op de teller van Paulusma ging ik vol goede moed op pad. In het stiltegebied floten de talloze vogels hun hoogste lied en van enig gevleugeld gevaar was geen sprake. Op het rulle zandstrand aangekomen was het er druk en mooi en het lopen ging steeds soepeler. Ik had werkelijk het gevoel dat ik vleugels kreeg. De trap op ging zelfs met twee treden tegelijk en op de boulevard liep ik in denderende pas tussen alle zon- , zee- en zandtoeristen door. Bijna sprintend bereikte ik tenslotte de slagboom van het park en had zelfs nog wat over ook. En de tijd… een P.R. met een verbetering van maar liefst 48 seconden! Prettige vakantie… en als je nog gaat lopen, probeer ook een wat anders!

......                                                                                  

ATLETICO ROSSA

.....