Reckense Markepad in Oldenkotte

De start en finish, op de grens van Nederland en Duitsland

‘Sponslopen langs de Berkel’

Als je het drielandenpunt noemt, denk je al snel aan het zuiden van Limburg, maar veel dichter bij huis en zeker zo mooi ligt ook een drielandenpunt wat maar weinigen weten. Op de plek waar Duitsland, de Achterhoek en Tukkerland elkaar raken, startte onze 14e wandeletappe, genaamd het Reckense Markepad. Het werd weer een gedenkwaardig avontuur…..    

De chauffeur van de dag krijgt ook altijd gelijk de rol van regenanalist. Dat wil zeggen dat hij bepaalt of het weer een fijne wandeling toelaat. Frank kreeg deze pittige taak toegewezen, bekeek de buienradar een keer of 10 en zag dat het goed was. In Rekken aangekomen, bleek dat de miezerregen aanhield, terwijl dit niet aangekondigd was. Omdat de neerslag al enige dagen voor de nodige waterproductie had gezorgd, waren onze schoenen al na exact 378 meter struinen door het lange gras volledig verzadigd en voelden aan, alsof je sponsen aan de voeten had. Wat een feest!

Theo, die natuurlijk bekend staat om zijn sierlijke pas en dito houding hield, in tegenstelling tot zijn kompanen, de broekspijpen volledig droog. Een logische verklaring hiervoor is het feit dat de veteraan van medio maart tot eind oktober in de korte bokse loopt en slaapt. Geert daarentegen klaagde behoorlijk, maar hij slenterde dan ook voorop en moest het spoor trekken. Dat is natuurlijk bij deze omstandigheden zeker geen pretje en hij had inmiddels alles onder de gordel al drijfnat. Na een krappe kilometer passeerden we de haven van Oldenkotte waar een stuk of 40 jachten keurig gerangschikt klaar lagen. We waanden ons even in Monaco, maar deze gedachte was van korte duur, want alle aandacht was gericht op het meanderende smalle paadje dat gevolgd moest worden.

Hoewel het nog betrekkelijk vroeg was, floten de vogels al het hoogste lied en liepen de hazen kruislings voor ons langs. Het was best genieten geblazen en dat gevoel werd verder versterkt, toen een ree wed gespot op 10 over 1. Frank dacht er zelfs twee waar te nemen, maar werd totaal niet serieus genomen.

Na 3,5 kilometer moesten we met een pondje over de Berkel en Theo begon als een dolle aan het touw te hengsten, omdat hij van menig was, dat hij het dobberende vlot naar zich toe moest halen. Niets was minder waar, want samen met Geert dreven ze langzaam van de kant weg. Frank stond niets anders te doen dan een geweldige sprong te maken om ook mee te varen. De heldendaad lukte ternauwernood en eenmaal aan de overkant werd besloten om maar even een eetpauze in te lassen.

Geert trok een zak onbesmeerde, dus kale mueslibollen los en werkte er in no-time 4 of 5 naar binnen. Theo genoot intens van een beker afgetapte melk en sloot tijdens het lurken zelfs even de ogen. Frank stond er stampvoetend bij, want hij heeft een bloedhekel aan regen en wilde de tocht het liefst zo snel mogelijk vervolgen.

Opvallend genoeg kwamen we werkelijk niemand tegen in de prachtig natuurlijke omgeving, op één vrouw na. Ze had naast een enorme rugzak ook een tweetal skistokken bij zich en keek een beetje verdwaald rond. Logisch natuurlijk, want ze was, gezien haar uitrusting, de weg volledig kwijt.

We passeerden een mooi watertje, waar een reiger een lekker visje aan het zoeken was en een flinke brulkikker zich van de beste kant liet horen. We hadden werkelijk het idee dat we op de open afdeling van Artis rondliepen, zoveel diersoorten passeerden ons of lieten zich spotten in de bomen, op de velden en langs het water van de Berkel.

Naast het natte gras, vormden een veertigtal smalle slootoversteek plekken af en toe voor hilarische momenten. De met kippengaas bedekte spoorbielzen waren goed te nemen. Lastiger waren de passages, waar je eerst over een hoge balk moest stappen alvorens je op een 14 centimeter dikke plank terecht kwam. Theo, die bij de gymnastiek altijd al een bloedhekel had aan het onderdeel balk, zat ook deze morgen aardig te stuntelen. Nu is hij ook al aan zijn derde heup bezig, dus dat hielp zeker niet mee. Dat deed ook vooral Geert niet, want hij kieperde Theo bijkans over het obstakel of hield hem dusdanig vast dat onze nestor er bijna vanaf flikkerde. Van iemand die al ruim 43 jaar werkzaam is in de zorg mag je wat meer barmhartigheid verwachten, maar dit terzijde.

In het zicht van de haven werd besloten om nog maar even een korte pauze in te lassen en hier ontstond opnieuw enige consternatie. Theo beweerde dat zijn vrouw een overheerlijke Knopper in de tas had gedaan en daar had hij gruwelijk zin in. Maar waar hij ook zocht, nergens was de lekkernij te vinden. De 70-plusser dreigde finaal over de zeik te gaan en ging verbaal geweldig van gat richting Geert en Frank, die als verdachten werden gekenmerkt. Tot groot vermaak van het beschuldigde duo zat het koekje gewoon in het voorste vakje, daar waar het altijd zit, zo is bekend.

De finish werd even voor de middag bereikt en helaas stond er niemand in de grensplaats klaar met bloemen, aanmoedigingen of applaus. Ook het ererondje achter de grenspaal leverde weinig respons op, dus werd besloten om gauw aan te schuiven in het lokale bruine café Raterink. De tijd had hier zo`n dikke 180 jaar stilgestaan, maar dit werd ruimschoots gecompenseerd door een soepkom cappuccino en overheerlijke appeltaart.

De Reckense Markeloop van ruim 11 kilometer is een absolute aanrader met heel veel natuurgebied, talloze diersoorten en leuke passages. Met een paar medewandelaars kun je een bijzonder gezellige tocht beleven, net als wij……     

De haven van Oldenkotte

Het Reckense Markepad in Oldenkotte

De Piepermolen met zijn prachtige dahliatuin

De klompenpaden in het midden en oosten van Nederland mag ik altijd graag lopen. Vandaag staat het Reckense Markepad op mijn lijstje, dat begint op de grens met Duitsland, bij de oude grensovergang in Oldenkotte. Je proeft hier het verhaal van twee ‘werelden’. Twee slagbomen, twee douanekantoren, twee douanehuizen, twee talen, twee cafés, twee … Van elk een Duitse en een Nederlandse variant aan beide zijden van de grens. Ze hebben één ding gemeen: het gemeenschappelijke verhaal. De oude grenssteen uit 1766 is gemaakt van Bentheimer zandsteen met hierop het wapen van het hertogdom Gelre en het bisdom Münster. In de kleine grenswinkel herinnert de sfeer aan vroeger tijden.

Dit keer loop ik de route met de wijzers van de klok mee en blijf vandaag op het Nederlandse grondgebied. Het Reckense Markepad is, van beide kanten, goed bewegwijzerd. Beeldbepalend in het begin is de Berkel, die hier ons land binnenstroomt. Na een paar kilometer steek ik met een trekpontje de rivier over en loop aan de andere kant van het water verder, een prachtig gebied.

Bij de Piepermolen uit 1796 staat de dahliatuin in volle bloei: een kleurrijk gezicht. De Molen van Pieper is een windmolen gebouwd in 1796. Nadat in 1940 het wiekenkruis tijdens een storm van de molen brak, is de romp gedurende dertig jaar in een steeds meer vervallen staat geraakt. In 1970 werd de Piepermolen echter gerestaureerd. De naam ontleent de molen aan de familienaam van de eigenaars tussen 1907 en 1965. De molen is ingericht met twee koppels maalstenen, waarmee tegenwoordig op vrijwillige basis veevoer wordt gemalen. De molen is op zaterdagmiddagen gratis te bezoeken. Om het jaar ligt hier de dahliatuin, een verwijzing naar het prachtige Rekkense bloemencorso dat elk jaar rond eind augustus door de straten rijdt.

Via wat slootkanten kom ik op het vroegere terrein van de Rekkense inrichtingen. Van oudsher waren de Rekkense Inrichtingen een begrip, aanvankelijk gesticht voor de behandeling van mannen die ter beschikking van de regering (TBR) waren gesteld. Later kwamen daar ook andere doelgroepen bij, zoals moeilijk opvoedbare kinderen en alcohol- en drugsverslaafden. In Rekken sprak men dan ook van 'de Kolonie' als de inrichting werd bedoeld, het gebouwencomplex staat sinds 2014 leeg.

Dominee Dr. W.L. Slot jr. en bankier E. René van Ouwenaller waren de oprichters in 1910 van deze inrichting. De Hilversumse architect C. de Groot ontwierp het plan voor de paviljoens. De eerste steenlegging was op 30 juni 1913, paviljoen De Haar. Het totaal aan gebouwen werd een dorp op zichzelf. Er was een boerderij met vee, een grote tuinderij, een centrale keuken, een kerk, woningen voor beambten, een ambachtsschool, een nijverheidsschool, een begraafplaats en een zwembad. In het verleden heb ik hier nog enkele wedstrijden gelopen maar met het sluiten van de voormalige tbs-kliniek werden er ook geen wedstrijden meer gehouden.

Klik op de link voor een aantal foto’s

fotoalbum

Met het trekpontje steek ik de rivier de Berkel over

Video en verslag van de 43e Oldenkotteloop in Rekken

REKKEN - Hardlopen mag goed zijn om op een gezonde manier de zinnen te verzetten, echt in juichstemming was woensdagavond maar een enkeling bij de start van de 43e Oldenkotteloop.

Ging het hardloopevenement vanaf de tbs-kliniek Oldenkotte vorig jaar niet door na een recente gewelddadige ontsnapping, dit jaar heeft staatssecretaris Teeven de sluiting van de kliniek per 1 januari 2015 bevolen. 'Stemmig weer' maakte gisteravond ook het hardloopfeestje wat triestig. 

Gehoopt wordt op tenminste een 44e editie in het laatste jaar van de kliniek. Dit keer startten in de categorieën hardlopers 11 km, jeugd (1,5 km) en recreanten (5 km), per groep ruim twintig deelnemers. Als extra categorie deed een groepje lopers met honden mee (bron).

Oldenkotteloop in Rekken afgelast door ontsnapping tbs'er

In 2010 hebben we nog met een aantal clubgenoten deelgenomen aan de Oldenkotteloop

Op het forensisch psychiatrisch centrum Oldenkotte is naar aanleiding van de gewelddadige ontsnapping van een tbs'er besloten de Oldenkotteloop van woensdag 19 september af te gelasten. 

De organisatie spreekt de verwachting uit om in 2013 het evenement weer te houden. Het betreft een hardloopevenement buiten de hekken van de kliniek, waaraan beperkt wordt meegewerkt door patiënten. Dat is op hun site deze week bekendgemaakt.

Foto’s van de 41e Oldenkotteloop in Rekken

van links naar rechts Frank Roos, Geert Wevers, Björn Demkes, Heidie Jentink, Katja Demkes, Gerrit ter Haar en Marieke Prinsen, op de hurken zit Nicole Lensink

Klik op de link voor de foto's

fotoalbum

site organisatie 

Rekken 41e Oldenkotteloop 5,2 km - 20,31 min - 1e Plaats

Bij het maken van de foto krijgen Frank en ik de opmerking te horen dat hij wel kan zien dat we broers zijn. Klopt zegt Frank maar we hebben wel een verschillende vader en moeder. Je zag de man toen toch even nadenken hoe dat toch kon!

Ik weet wel zeker dat het geen gewoonte gaat worden maar mooi blijft het wel. Mocht ik vorige week zondag de Burglauf in het Duitse Borken winnen, vanavond ging ik bij de Oldenkotteloop in Rekken als eerste over de streep. Dat is me denk ik nog niet eerder overkomen dat ik twee wedstrijden achter elkaar mag winnen en sinds tijden ben ik weer eens sneller (16 seconden) dan de tijd van een jaar eerder. Als Frank Roos me thuis om 17.00 uur komt ophalen staat er vrij veel wind maar in de wedstrijd hebben we hier totaal geen last van gehad. Het was dan ook heerlijk loopweer met hier en daar een plas water op de bospaden van het parcours waar het verder prima lopen is.

Na een paar kilometer warmlopen is Frank als eerste aan de beurt en hij vertrekt klokslag 18.30 uur voor de langste afstand van de avond, de 11.9 kilometer. Een kwartiertje later wordt er opnieuw afgeteld van drie tot één, gevolg door een toeterend geluid en mag ik ook gaan. De eerste kilometer lopen we met drie man bij elkaar maar na een kleine versnelling moet ik de eerste twee toch laten gaan en de nummer vier loopt ongeveer 15 meter achter me. Ik blijf mijn eigen tempo lopen en op dat moment denk ik dat een podiumplaats een mooi resultaat zal zijn.

Als ik even later zonder te versnellen weer bij de eerste twee lopers kom, ga ik er maar gelijk over heen en zie ik wel wie er met me mee komt. Het blijkt de jongste van de twee te zijn en hij volgt mij zonder een meter kopwerk te doen tot de verharde weg naar de finish, we moeten dan nog ruim 200 meter lopen. Hier zet ik even goed aan en binnen de kortste keren geeft hij het op. Na de finish feliciteert hij mij en geeft hij aan dat hij mij net kon volgen maar dat er echt niet meer inzat en daarom geen kopwerk kon doen.

Even later komt een stralende Katja Demkes als eerste dame over de finish en Frank loop een mooie tijd van 44,19 minuten. Zelfs good-old Theo Schootman doet sinds juli 2009 weer eens aan een wedstrijd mee. De Oldenkotteloop is een leuke kleinschalige wedstrijd door een prachtige omgeving waar men na de wedstrijd ook niets te kort komt. Met krentenbollen, koffie, frisdrank en ijs zijn de nodige calorieën zo weer aangevuld. Daarnaast krijgt iedereen een medaille die gemaakt is door de patiënten van het Forensisch Psychiatrisch Centrum Oldenkotte. Een erg leuke wedstrijd om op de woensdagavond te lopen!

fotoalbum

Marieke Prinsen is erg blij met haar gelopen tijd van 24,50 minuten 

Uit de oude doos 6e Oldenkotteloop in Rekken 1975

Vijfde triomf Jos Kiens in Oldenkotteloop

De Oldenkotteloop in Rekken geniet elk jaar meer belangstelling. Het S.C.W. team van de Vereniging Rekkense Inrichtingen, dat deze loop elk jaar op Hemelvaartsdag houdt, deed dit voor de zesde keer. De organisatie was weer perfect. De deelname van de jeugdige lopers was goed evenals die van de heren. Er was een prestatieloop en een wedstrijdloop zowel voor jongens als voor meisjes en voor dames en heren. Afhankelijk van de leeftijd bedroegen de afstanden 600, 1.200 en 3.000 meter.

Naast de scholierenloop over 1.200 meter was er voor de vijf snelsten van een deelnemende school een wisselbeker te winnen. Deze trofee werd gewonnen door school Op d'n Esch uit Eibergen. De wedstrijdloop voor heren was weer een aangelegenheid voor Jos Kiens uit Groenlo. Hij won voor de vijfde achtereenvolgende maal en nam opnieuw de door het bestuur van de Vereniging Rekkense Inrichtingen beschikbaar gestelde wisselbeker mee naar huis. Er waren overigens voor de andere deelnemende groepen ook fraaie prijzen beschikbaar, terwijl deelnemers die de prestatieloop binnen de daarvoor gestelde limiet uitliepen eveneens een leuke herinnering ontvingen.

Rekken Oldenkotteloop 5,3 km - 20,47 min - 4e plaats

Jan Rademaker, deelnemer aan de 10,9 kilometer

Gelijk nadat ik bovenstaande foto heb gemaakt, komt er iemand van de organisatie van de Oldenkotteloop naar mij toe met het verzoek om geen foto’s meer te maken. Er lopen ook TBS-patiënten buiten de poort en zij moeten in principe een schriftelijke toestemming geven om gefotografeerd te mogen worden. Ik breng mijn fototoestel naar de auto en laat het dit keer daarom bij enkele foto’s. Voor alle duidelijkheid staat er echt "JAN" op het shirt en is hier niets mee gefotoshopt. Sommige kritische bezoekers van mijn web-log stelden de laatste weken enkele vragen hierover. Hoe komen ze erbij?

Voor de wedstrijd kom ik de Duitser Jonas Bauemer tegen en hij heeft nog enkele prijzen voor me in de auto liggen van een wedstrijd van enkele weken terug bij onze Oosterburen in Hamminkeln. Bedankt Jonas. Bij het inschrijven gaat het er erg gemoedelijk aan toe. Het enige wat ze moeten weten is aan welke afstand ik ga meedoen. Naar mijn naam, leeftijd, vereniging en woonplaats wordt niet gevraagd. Ik krijg een grijs kartonnetje met één speldje in de hand gedrukt en onderweg moet ik dezelfde kleur pijlen volgen.

Om klokslag half zeven worden de atleten van de 10,9 kilometer Oerend Hard door Normaal zanger Bennie Jolink weggetoeterd en een kwartier later mogen wij ook gaan. Ik vind het parcours rond het Forensisch Psychiatrisch Centrum wel wat hebben van onze 3dNb Crosscompetitie in Aalten. In het begin en aan het eind lopen we over stukken harde weg en daartussen is er wel bijna vier kilometer zandpad en stukjes over het gras. Het is een prachtige ronde door een mooie omgeving en in de laatste kilometer haal ik nog iemand in, die zich na de wedstrijd voorstelde als de neef van Katja Demkes(Tank uit Vragender). Ook blijf ik de Duitser Manfred Fleige net voor. Voor de nummer drie kom ik ongeveer vijftig meter tekort.

Na deze ontspannen wedstrijd is er genoeg te eten en te drinken. Ze hebben limonade, water, koffie, een lekkere krentenbol en er staat zelfs een heuse ijscokar op het terrein om iedereen wat lekkers aan te bieden. Kortom het was weer een leuke, perfect georganiseerde wedstrijd met heel veel vrijwilligers. Wat mij betreft zouden er wel wat vaker van dit soort wedstrijden door de activiteitencommissie georganiseerd mogen worden.

uitslagen – Op de 5,3 kilometer moet een kwartier van de tijd afgehaald worden.

fotoalbum(Gijs Mondria)

site organisatie

 Uit de Gelderlander