De late zomer, vroege herfstbelevenis van de dravers en vrijbuiters van AVA'70

De dravers en vrijbuiters van AVA'70

Bij AVA`70 is er een groepje hardlopers met de nodige trailambities, die elke donderdagavond de omgeving intrekken om te draven langs slootkanten, over maisstoppelvelden, bospaadjes en gravelstroken. Afgelopen week werd de training op bijzondere wijze afgesloten met een samenkomst om onder andere de sportieve plannen voor het najaar te bespreken. Het bleek echter ook dat hardlopers wel degelijk een derde helft kennen…….

Het plan was gevat om tijdig te gaan starten met de Olde Baoten-route en Wesley Hüning was speciaal voor deze avond aangewezen als parcoursdirecteur. Eerst natuurlijk de teampresentatie met een heuse fotoshoot, waarvoor de nodige tijd werd uitgetrokken. Vervolgens ging de 13-koppige selectie op pad en werd er gelijk al een gedeelte van de mountainbike-strook genomen. Zonder een fatsoenlijke warming-up natuurlijk een pittige start met het gevolg dat we na precies 428 meter al twee leden kwijt waren. Omdat dit meer was dan de gebruikelijke 10% aan afvallers werd besloten om de rem er gelijk maar op te gooien. Eenmaal weer compleet, zette het koers voor de eerste helft van de ronde richting Dale. Gids Wesley vertelde af en toe gruwelijk belangrijk nieuws over de omgeving, maar dit alles werd met een korreltje zout genomen, want iedereen die de altijd vrolijke vrijbuiter kent, weet dat hij af en toe het gevoel van richting totaal bijster is. Wanneer de loper immers meer dan een kilometer van de eigen stal is, frommelt hij zijn iPhone uit de broekzak en schakelt alvast Google-maps in. Dit terzijde…

Via Dale ging het al razendsnel naar Barlo voor de tweede helft, die vele malen langer duurde dan de eerste. Door de selectie werd volop genoten van schitterende vergezichten over de akkers, waar de boeren nog duftig aan het werk waren. De samenstelling van de groep en dan met name de gevorderde leeftijd van een enkeling, zorgde er uiteraard voor dat er volgens de wekelijkse traditie minimaal 1 plaspauze wordt ingelast en dat was deze donderdag ook al niet anders. Mooi dat dit kan en prettig voor de dravers die net even in het rood aan het lopen zijn. Via een omtrekkende beweging werden er nog een fiks aantal slootkanten meegepakt en dat is natuurlijk goed voor de stabilisatie van de enkelgewrichten, maar minder goed voor het tempogemiddelde. Iets waar menig loper weer vragen over krijgt als de resultaten op Strava wereldkundig worden gemaakt. Afijn, de groep naderde de finish en er werd bij een enkeling nog een ferme eindsprint uitgeperst, waardoor het 13-tal dravers flink versnippert binnenkwam, maar de begroeting was er niet minder om.

Het werd een gedenkwaardige derde helft bij Het Noorden. Niet geheel toevallig is de parcoursdirecteur van de avond ook nog eens de eigenaar en bood de nazit aan op het Beste terras van Nederland 2026. En dat hebben we geweten….

Eerst effen een droog shirtje aan of een schone slip, een deootje gebruiken en op naar de tafels. Die overigens vrijwel onzichtbaar waren, want ze waren bedekt met borrelplanken van meer dan een meter vol met warme hapjes, nootjes, 8 soorten kaas, worst, serranoham en wat al niet meer…Werkelijk een plaatje om te zien en het was effen wachten op het openingswoord van Wesley, alvorens de aanval kon worden ingezet.

De duurloop van die avond had gemiddeld een dikke 800 calorieën geëist, maar met hetgeen er was geserveerd kon er een buffer worden aangelegd voor een dag of vier. “Vier het Leven”, is het motto bij Het Noorden en we besloten allemaal deze prachtige Late Zomer, Vroege Herfstavond om de daad bij het woord te voegen. Om de kelen te smeren was er ook nog eens cola, gin-tonic en Noorden Blond in het ijs klaargezet. Wilde je een ander drankje ook geen probleem. 

Toen ook Nita Hüning, inderdaad de sterke vrouw van….. was aangeschoven nam Julia Roos, namens de Dravers even het woord. Uiteraard bedankte ze Het Noorden voor de geweldige gastvrijheid en benadrukte, dat de eretitel “Winnaar terras top 100” volledig terecht is. Namens de Dravers bood ze een cadeau aan en dat werd gevolgd door een warm en welgemeend applaus.

Behalve de terrashaarden, brandde er ook nog een aangenaam barbecue-vuur en daar werd een geweldig fijn stukje buikspek op bereid. Het was werkelijk een delicatesse dat, geloof het of niet, de selectie volledig stil kreeg. Het was een nieuw gerecht dat ter keuring werd geserveerd, maar scoorde direct een uitstekend punt. De drank vloeide en de gezelligheid nam steeds verder toe. Als laatste werd er nogmaals een overheerlijk gerecht van het vuur getoverd en ook dit viel letterlijk en figuurlijk uitstekend in de smaak. Nog even werden de laatste roddels gedeeld en de lokale politieke ontwikkelingen besproken, alvorens een prachtige avond in stijl werd afgesloten.

Het leven werd door de Dravers en Vrijbuiters op aangename wijze gevierd tijdens de eerste editie van de late Zomer, Vroege Herfst-belevenis  en het is vrijwel zeker dat dit een traditie gaat worden!

Plassen stampen met de Dravers en Vrijbuiters

Goed voorbeeld doet goed volgen en al snel lag de hele groep in het water

De donderdagavond training met de Dravers en Vrijbuiters is altijd iets om naar uit te kijken. Soms is het vooral draven en soms is het vooral vrijbuiteren, maar saai is het nooit. Onder leiding van voorman Peter raken we soms compleet van het padje, maar de stemming is altijd opperbest. Afgelopen donderdag avond was geen uitzondering.

Het regende werkelijk pijpenstelen en ik verwachtte dan ook geen grote opkomst. Maar toen Angelique en ik uit de auto stapten was er toch al een mooi groepje in het krachthonk oefeningen aan het doen onder de bezielende leiding van Julia. We waren mooi op tijd dus…

Na de eerste mooie zomerse dagen was de regen wel een tegenvaller maar we lieten ons niet weerhouden. Het lange gras van het eerste slootkantje doorweekte ons helemaal en we zaten al gauw onder het graszaad. Er was dan ook geen enkele reden meer om de vele plassen te ontwijken. Sterker nog, het werd de sport om zo hard mogelijk door de plassen te stampen. Sommige mensen hebben daar al jaren ervaring in, die deden dat dan ook met een grote grijns voor.

Al snel zaten de spetters tot achter de oren en liep het regenwater tot in de bilnaad. Lachend en dollend tikten we de kilometers weg. Vissers keken verbaasd toe van onder hun grote paraplu’s hoe het groepje mafkezen als een stel kleine kinderen rond liep te stampen. Maar het zou nog gekker worden…

Bij de Slingeplas aangekomen nam André het voortouw om even een stukje door het water te lopen. Eric D. kon natuurlijk niet achterblijven en ook Eric H. liet zich niet onbetuigd. Tot ieders verbazing renden de dames Ingrid en Julia onbevreesd het water in, ze namen zelfs een duik. Goed voorbeeld doet goed volgen en al snel lag de hele groep in het water. Mooi moment voor Henk, de nestor van de groep, om vanaf de kant een mooie groepsfoto te maken. Na dertig selfies had hij uiteindelijk de goede stand van de camera gevonden en wat bewijsmateriaal vastgelegd.

Na alle gekkigheid werd de training hervat en via wat omweggetjes, uiteraard over maai- en bospaden, werd de AVA thuisbasis weer bereikt. De douches waren gelukkig vrij en warm genoeg om nog even wat sterke verhalen te vertellen aan degenen die er niet bij geweest waren. Zelfs de A groep, toch bekend van alle sterke verhalen in de kantine  na de training, luisterde jaloers toe. Daar konden ze echt niet aan tippen met hun rondje waarin ze wel één modderplas hadden getrotseerd.

De grote vraag is natuurlijk hoe dit hoogtepunt weer overtroffen kan worden…

Andre Bleumink

Halve Zool Award 2023

Na de training heerlijk het zwembad in

Het gebeurt niet zo gek vaak dat maanden voordat het jaar ten einde is, sommige prestigieuze prijzen al verdeeld worden. Toch werd op 17 augustus jl. gebroken met deze afspraak en vond er in kleine kring een heus gala plaats. Geen officieel gedoe overigens met smokings, een rode loper en meer van dit soort fratsen. Nee, gewoon een fijn samenzijn aan de rand van het zwembad, zwemböksken als dresscode, biertje, flesje wijn, nootjes en een smakelijk kaasplankie….

Wat was het geval?

De donderdagavond-groep van AVA`70 o.l.v. de zeer gedisciplineerde wegkapitein Pietje Baten, is voornamelijk gespecialiseerd  in het maken van pittige duurlopen langs sloten, over landerijen en het liefst onbegaanbare bospaden. De club die zichzelf de geuzennaam “Dravers en Vrijbuiters” heeft gegeven, had wat te vieren. Nu zou dit feitelijk wel wekelijks het geval kunnen zijn, want het gezelschap bulkt werkelijk van het talent, maar dit keer was het toch wel erg bijzonder. Een tweetal leden had namelijk besloten om zich op te geven voor een monsterlijk lang hardloop-avontuur in Zuid-Engeland. Er was keuze uit 2 afstanden namelijk 100 mijl, de zogenaamde kinderafstand, of de dubbel en dan hebben we het toch wel over een kilometertje of 350 (!). Henrie Drenthel en André Bleumink hobbelen wel eens vaker wat langere afstanden, maar dit is natuurlijk een trip, die toch wel vraagtekens oproept over het verstandelijke vermogen van het duo. Zelf gaven ze toch ook wel aan, dat het een meer dan flinke tippel zou gaan worden, maar zagen er toch ook wel weer de lol van in. 

Afijn, daarover kun je natuurlijk van mening verschillen, maar het feit was, dat het olijke tweetal op zaterdagmorgen 12 augustus bepakt en bezakt in het Engelse Reading aan de start stond voor de stevige uitdaging. Om hen heen nog enkele tientallen malloten, die met hetzelfde virus besmet bleken te zijn. De zon scheen fijntjes, de stemming was goed en toch ook wel gespannen, dus het moest er maar van komen. De eerste tientallen kilometers ging het stroomopwaarts en werd er parallel langs een kabbelend beekje gedraafd. Af en toe werd het parcours wat ruiger en moest ons AVA`70-duo flink in de ankers en ging het hardlopen over in wandelen met stokken. Geen probleem natuurlijk, want dan heb je ook meer tijd om van de omgeving te genieten. Iets wat met name Henrie best goed uitkwam. Hij had een week voor de krachtsinspanning een verzwikte enkel opgelopen en deze malheur begon hem eigenlijk meer en meer parten te spelen. André had zijn kompaan al een keer of wat in de poppetjes van de ogen gekeken en had al zo`n donkerblauw voorgevoel, dat de kwetsuur wel eens vervelende gevolgen zou kunnen gaan hebben voor de tocht. 

De tijd verstreek, de kilometerteller liep langzaam maar gestaag op, maar je kunt natuurlijk ook strips met ibuprofen blijven slikken. Eerst maar eens een paar espressootjes nuttigen, gevolgd door een smakelijke milkshake met een lekker bosvruchtensmaakje. Helaas bleek al snel dat het vocht wel goed was gevallen, maar de pijn niet weg had genomen. Krakend en piepend werd de route vervolgd, maar op kilometerpunt 73,58 ging het echt niet meer en werd in overleg besloten om te gaan stoppen. DNF…. iets dat je niet graag ziet achter je naam, maar in dit geval uiteraard een verstandige en ook onoverkomelijke beslissing. Dus met deze gedachte in het achterhoofd, namen Andre en Henrie afscheid van de “King Alfreds Way”, een illusie armer, maar vooral een ervaring rijker!

Uiteraard zijn de overige leden van het team Dravers en Vrijbuiters apetrots op de geweldige prestatie van het trailende duo, dus werd daar in een gezellig samenzijn even bij stilgestaan. Gekozen werd voor een relatief anonieme locatie, waar in alle rust verhalen en beelden de revue konden passeren, zonder de aanwezigheid van storende paparazzi. Drenthel en Bleumink ontvingen van hun loopmaatjes een goodybag met inhoud, waar ze mogelijk in een volgende ultraloop wat aan kunnen hebben. Daarnaast een bottle Hertog Jan, Grand Prestige om de waardering voor de grootse prestatie extra kracht bij te zetten. Een beetje verrast was het tweetal bij de overhandiging van een heuse onderscheiding, namelijk de Halve Zool-Award 2023! Een verdere toelichting lijkt eigenlijk overbodig, toch? (FR)

Roos ziet mijlen voor kilometers aan

Frank Roos

Elke donderdagavond vertrekt om kwart over zeven een groepje lopers vanaf AVA die niet altijd in een vast stramien willen lopen. Onder de bezielende leiding van Peter wordt er gecrost door bosjes en singels, langs maaipaden en ook wel eens op plekken waar niemand ooit komt… Peter weet overal de weg en brengt zijn groepje altijd weer veilig terug. De Dravers en Vrijbuiters noemen ze zich, daarvoor de Kneuzengroep en daarvoor mocht het helemaal geen naam hebben. Gezelligheid is troef, maar ook snoeiharde versnellingen worden op zijn tijd niet geschuwd.

Het groepje bestaat uit een bont gezelschap waarbij, naast Peter, ook Frank R. vaste klant is. Waar de vrolijke krullenbol (zoals hij zich in zijn stukjes zelf graag omschrijft) dinsdags nog een strakke discipline hanteert als hij een B-groep begeleid gaat dat donderdags compleet overboord. De gesprekken gaan overal en vooral nergens over en de aanwijzingen van coach Peter worden stelselmatig in de wind geslagen. Eigenlijk hoor je hem de hele tijd boven alles uit, dus luisteren wordt dan ook moeilijk. Compensatiegedrag voor zijn verantwoordelijke baan bij Estinea zullen we maar zeggen.

Onlangs was Frank R. echter zomaar een week niet aanwezig, zonder opgave van reden. Enige ongerustheid leek op zijn plaats, maar na even speuren op de sociale media bij de kids bleken Frank en zijn Anita al 25 jaar getrouwd te zijn.  Afgelopen donderdag werd er uiteraard gefeliciteerd en belangstellend gevraagd hoe Anita het al die tijd volgehouden had. Na enig nadenken en tellen kwam Frank tot de conclusie dat hij zoveel professioneel buiten de deur geslapen had dat het huwelijk misschien eigenlijk maar 12 ½ jaar telde. Dat verklaarde natuurlijk veel, zo niet alles.

Frank had ook een mooi cadeau gekregen, een prachtig nieuwe Garmin. Dat kwam goed uit want de oude was door een smakkerd over een stoeprandje net voor het huis flink gehavend. Net als zijn telefoon en zijn ego, maar dat terzijde. Hij had het blinkend nieuwe ding echter niet om op de training want hij kon er nog niet helemaal mee uit de voeten… De eerste proeftraining had hij nl. het gevoel dat het horloge veel te weinig aangaf qua afstand en snelheid. Handleiding lezen vond hij natuurlijk overbodig en via de app op zijn telefoon kon hij ook niets want het scherm daarvan was zo gehavend dat hij het ook niet fatsoenlijk kon lezen.

Na enig overleg met de trainingsmaatjes kwamen we tot de conclusie dat een dergelijk complexe trainingscomputer misschien wat hoog gegrepen was voor hem, het verschil tussen kilometer en mijl verklaarde namelijk veel…. Gelukkig bleek dochter Julia wel genegen om haar vader even digitaal bij te staan om de instellingen aan te passen. We verwachten dan ook volgende week een glimmend nieuw horloge om Franks pols te zien. Niet dat hij zich dan wat aantrekt van wat het ding aangeeft, maar dat is ook weer een ander verhaal...

Andre Bleumink

Mark te Brake debuteert bij de Tour de France

Mark te Brake

AVA`70-atleet Mark te Brake is naast een uitstekende hardloper ook een echte fietsfanaat. Enkele jaren geleden kreeg de fysiotherapeut de kans om deel uit te maken van de begeleidingsstaf van de professionele wielerformatie DSM-Firmenich, voorheen Sunweb. Als fysiotherapeut vergezelde hij de ploeg bij de verschillende grote wedstrijden in Europa. Dit jaar ging een grote wens van Mark in vervulling, want hij werd gevraagd om mee te gaan naar de Tour de France. Twee weken “beleefde” de Aaltenaar het grootste wielerspektakel van de wereld. Te Brake genoot volop, maar maakte als manueel therapeut van de DSM-Firmenich-ploeg ook lange dagen.

Een dagje Tour de France met Mark te Brake…..

Etappe 2: Victoria Gasteiz – San Sebastian (208,9 kilometer)

06.45 uur: wekker

07.00 uur: morningrun

Met collega`s Greg en Stephan maak ik gebruik van de mogelijkheid om een mooie duurloop te maken in het Spaanse binnenland. In totaal lopen we ruim 12 kilometer en dat is een lekker begin van de dag.

08.00 uur: ontbijt

De staf ontbijt als eerste en dit betreft dan de therapeuten, soigneurs, coaches, mechaniekers, e.d.

08.30 uur: soigneurmeeting

Alle soigneurs, de behandelaar en teamarts zijn aanwezig om de koersdag door te nemen die er op het programma staat. Een belangrijk moment, omdat de taken hier worden besproken en duidelijk zijn voor iedereen. Vervolgens is er ongeveer 1,5 uur de tijd om alles klaar te maken voor vertrek. De bidonnen moeten gevuld zijn, evenals de coolboxen met voeding en eventueel icesokken voor als het heel erg warm is.

10.00 uur: vertrek naar de start

We rijden met de bus, 2 ploegleiderswagens en 2 bevoorradingsauto`s naar de start. Vandaag is dit een dik uur rijden, maar soms ook wel langer. Een andere auto, de crafter en de truck rijden alvast door naar het volgende hotel om daar alles weer in gereedheid te brengen.

11.00 uur: aankomst bij de start

Hier hebben we eigenlijk niet zo heel veel meer te doen. De renners hebben allemaal hun eigen manier van voorbereiding op de koers. Als staf lopen we vaak even een rondje, spreken met collega`s, gaan naar het startpodium, drinken koffie in het VIP-gedeelte enz. Het is prachtig om te ervaren dat alles wat met wielrennen te maken heeft hier samenkomt en het mooie is te ervaren dat ook de Tour de France echt laagdrempelig is en ook de grote vedettes zich gemakkelijk en ontspannen bewegen in deze setting….

12.30 uur: vertrek richting bottlepoint

Ruim een half uur voor het startsignaal is het tijd om te vertrekken richting bottlepoint (uitreiken bidons) of feedzone (verstrekken van etenszakken). De Tour de france is de enige wedstrijd, waar je niet gemakkelijk een snelle weg kunt vinden en je dus het parcours moet volgen in een lange karavaan volgers, daarbij zijn ze bijzonder streng m.b.t. de voorgeschreven snelheid. Je rijdt dus elke dag het grootste gedeelte van het parcours, wat overigens zeker geen straf is met al dat publiek, de mooie bergen en passages. Met een beetje geluk heb je zelfs nog tijd om even koffie te drinken.

15.15 uur: bottlepoint

Na ruim 87 kilometer koers sta ik samen met een collega langs de weg om bidons en gels aan te geven. Vervolgens hebben de renners bij 108km het volgende punt, de feedzone. Bij de feedzone geef je tassen met 2 bidonnen, gels, repen, rijstcake en cola. (Deze taak hoef ik echter deze etappe niet te doen.)

15.30 uur: vertrek naar de finish

Na het verstrekken van de bidons en het passeren van de volgers, kun je direct doorrijden naar de finish, die gepland staat om ongeveer half 6, afhankelijk van het gereden tijdschema.. Bij de finish wacht je de renners op met drinken en om ze de weg te wijzen naar de bus. Dit doe je samen met de dokter, die zorgt voor een mogelijke dopingcontrole en iemand van de media die zorgt voor de socials. Wanneer een renner de rit wint of in de prijzen valt en dus op het podium moet komen, wordt deze begeleidt naar de winaarszone met de finishtas, waar allerlei voorwerpen in zitten voor op het podium. Denk dan aan pet, zonnebril, horloge, schoenen en schone kleding: alles voor de sponsor uiteraard…..

Deze etappe is Romain Bardet met een 7e plaats de best geklasseerde renner van onze DSM-Firmenich-formatie.

18.00 uur: vertrek naar hotel

In de meeste gevallen ligt het hotel nog op behoorlijke afstand van de finishplaats en moet je soms wel een uur rijden, zoals op deze 2e juli.

19.00 uur: behandeling en massage

Er wordt zo snel mogelijk gestart met de behandelingen en massages. Over het algemeen is hier 2 uur de tijd voor, want daarna volgt voor de renners het diner. Ik doe de behandelingen afhankelijk van de klachten die er zijn, maar gemiddeld zijn het er twee of drie per avond.

21.30 uur: algemene stafmeeting

Een kort overleg om de dag door te nemen en het sportieve resultaat te bespreken. Daarna sluiten we snel aan voor het diner.

22.30 uur: bedtijd

Nog even snel de socials bijwerken en dan slapen. Het zijn intensieve dagen en die hebben voor mij 2 weken geduurd, maar collega`s die de hele Tour de France doen, hebben bijna 4 weken dit dagritme.

Op de 1e rustdag van de Tour, maandag 10 juli, kwam er een einde aan mijn Touravontuur. Alle renners van DSM-Firmenich waren op dat moment nog in de wedstrijd en men was zeer tevreden over mijn bijdrage. Een mooi compliment uiteraard. Het was al met al een hele gave ervaring om deel uit te maken van het grootste wielercircus van de wereld. Vroeger gingen we zelf kijken naar de Tour de France en nu is het normaal dat ik er gewoon zelf tussen loop! (FR)

Gehampel in de hitte

De groep loopt in de richting het Kleuverspad

Er zijn van die dagen, dat alles net even niet op de plek valt. We schrijven zaterdag 17 juni en de mussen vallen al enkele dagen uit de dakgoot en overal worden de hitte-protocollen uit de kast gehaald. Bij AVA`70 werd besloten om de trainingstijden lichtelijk aan te passen en zo startte de A-B-selectie deze ochtend hun looprondje om half 9. Koersdirecteur was Ingrid van Zolingen en haalde in haar openingswoordje twee zaken aan, die vandaag centraal zouden staan, namelijk een easy tempo en vooral blijven praten. Niet geheel toevallig grootse specialiteiten van haarzelf, maar dit terzijde. Een ijzersterk gezelschap stond in de startblokken om er een hele fijne training van te maken en goedgemutst ging het clubje dravers op pad. De stemming was prima, de vogeltjes die nog leefden zongen het hoogste lied en overal stonden de watersproeiers al te draaien. De temperatuur was nog behoorlijk aangenaam en dat was een mooie meevaller.

Toch moest de groep al na een kilometertje of 2,8 de eerste afvaller genoteerd worden. Wegkapitein Pietje is altijd heel goed bestand tegen de warmte, maar hij blijkt al enige dagen gruwelijk last te hebben van de rondvliegende pollen en het gehoest en geproest werd hem teveel en hij nam het wijze besluit om terug te keren naar de thuishaven. Nauwelijks twee kilometer verder was het volgende voorval. Triathlete Mirjam Lammers vleide ten aarde. Dit verliep eigenlijk dermate soepel en ze stond zo snel weer op haar ranke benen, dat velen het niet eens hebben meegekregen. De schade was vrij beperkt op het lichamelijke vlak, maar emotionele narigheid volgt nog wel eens in een later stadium, dus we blijven haar zeker monitoren. Het begon inmiddels al gloeperds warm te worden en Andre Balke, niet bestand tegen extreme weersomstandigheden koos zijn eigen pad en tempo. Overigens zonder dit mee te delen, dus tot enorme verbazing van velen, stiefelde de krachtpatser ineens aan de andere zijde van het spoor glimlachend voorbij.

Het verwerken van dit soort strapatsen is er niet bij, want bij de beklimming van de Loohuisbosheuvel, was het alweer raak. Of eigenlijk mis. Niemand minder dan Siep van Schepen loste zijn ankers en stuiterde serieus voor de vlakte. Op onwaarschijnlijke wijze wist hij echter zijn val te breken en kwam zijn in 1976 behaald gele band met judo hem ineens akelig goed van pas. Maar poh…. Siepie had serieuze schaafwonden en er ontstond al snel bosgruiseczeem. Gelukkig is de altijd goedlachse draver een taaie en bikkelharde, dus ging hij snel verder, waar hij gebleven was, namelijk het oprakelen van sterke verhalen. En net als je dan denkt dat het meeste gehampel achter de rug is, lazert de volgende voor de grond. Lienke te Brake zag een 2 centimeterdunne boomwortel over het hoofd en smakte met geweld tegen het zand. Het was een flinke dreun en ze bleef ook nog even liggen en dat was zeker niet om uit te rusten. Langzaam kwam ze overeind en had zand op het lijf van kop tot enkel. Foi, wat zag ze dr uut… Afijn, een kleine poetsbeurt later kon de tocht hervat worden.

Het bleef natuurlijk best spannend tot het einde, maar tot opluchting van het hele keurkorps bleef het hierbij. Op het AVA`70-terras werd de schade opgemaakt en volgde de nazorg. Zuster van Zolingen speelde voor gediplomeerde verpleegster en ging eens flink met de kan ontsmettingsmiddel rond. Niemand weet precies wat het is geweest, maar zeker is dat van Schepen zijn onderbeen nooit meer hoeft te harsen, want daar groeit nooit meer wat. Opvallend genoeg waren er veel meer schadegevalletjes, want de muggen hadden ook nog eens toegeslagen, de brandnetels zijn her en der langer dan verwacht en tegen overstekende distels is ook geen loper goed bestand. Onder de douche volgde nog een hele flinke tekencontrole, maar tot op heden is niet gebleken dat hier nog vervolgschade is opgelopen. Al met al is er op deze zaterdagmorgen veel vocht verloren, maar ook is de bloedspiegel hier en daar wat gedaald. Het gehampel in de hitte, heeft in ieder geval de nodige gespreksstof opgeleverd en toen moest het nog 10.00 uur worden. Wat een dag……. (FR) 

Ineke Graven straalt op 'haar' podium

Ineke Graven (links) op het volledig herstelde podium

Ineke Graven is een succesvolle atlete uit de A-selectie van AVA`70, die gewend is om met enige regelmaat het podium te betreden bij wedstrijden. Op 27 april jl. tijdens de Koningsloop in Aalten was het ook weer raak, toen ze na de pittige wedstrijd een prachtige 2e plaats veroverde in een hele knappe tijd van 19,37 minuten. Ineke was blij met deze prestatie en met een vreugdesprongetje nam ze haar plek op het podium in. Maar bij deze actie ging het bijna helemaal mis, want ze zakte bijkans door het ereschavot. Omdat deze actie zeker niet veroorzaakt werd door mogelijke pondjes overgewicht, moest het euvel wel een gevolg zijn van een lichte vorm van houtrot. De 2e prijswinnares schrok licht, maar liet de uitreiking van een mooie beker doorgaan zonder een spier te vertrekken.

Na de ceremonie protocollaire meldde de atlete zich echter bij de organisatie en had een even sympathieke als waardevolle mededeling. “Ik wil nog heel graag vaak op het podium staan, maar dan moet er eerst wel een kleine opknapbeurt worden georganiseerd, want ik zakte bijna door het plateau. Maar maak je niet druk… ik ga dit zelf voor jullie regelen!” Verbijstering alom natuurlijk, want als club is het natuurlijk een apart verhaal dat een prijswinnares bijna door het podium zakt en vervolgens zelf de restauratie aanbiedt. Toch is het niet helemaal bijzonder als je weet, dat Ineke werkzaam is in het familiebedrijf Graven Groep als interieuradviseur en projectvoorbereider. De activiteiten richten zich op schilderwerk, stoffering en inrichting, dus zou het oppimpen van het AVA`70-podium zeker ook gaan slagen.

Geheel volgens toezegging werd vlak voor de GTM-Loop een volledig hersteld en fraai podium afgeleverd. Ineke liet zich tijdens de wedstrijd van de zeer sportieve kant zien door de podiumplekken aan anderen te gunnen en kwam zelf, geheel volgens plan als 4e binnen. Het podium bleek zeker een blikvanger te zijn en vele winnaars en winnaressen mochten plaats nemen op het ereschavot. De sympathieke atlete zag zich de prijsuitreikingen lachend aan en besloot om bij de Grachtenloop weer vol gas te geven. Ineke Graven scoorde tijdens deze populaire doordeweekse wedstrijd op de 10 kilometer een prachtige tweede eindtijd met een fraaie 41,06 minuten. Zo kon het dus gebeuren, dat Ineke op een mooie woensdagavond in Bredevoort schitterde op ‘haar’ eigen podium!

Uiteraard wil AVA`70 bij dezen alsnog de Graven Groep in het algemeen en Ineke in het bijzonder hartelijk danken voor het opknappen van het podium. (FR)

Sinterklaasgedicht

Prachtig sfeerbeeld met een bij AVA'70 bekende Sinterklaas

Je schoenen aan, je oortjes in

De deur uit en daar ga je dan

Rennen, rennen, rennen...

Daar word je echt gelukkig van

 

Hoeveel meter heb ik gelopen?

Hoeveel heb ik nog te gaan?

Hoe staat het met mijn hartslag?

En staat mijn muziek wel aan?

 

Je spant je in én komt tot rust

Dat is het mooie van de sport

Met elke meter de je loopt

Weet je dat je fitter wordt

 

Sint zegt dan ook: je bent goed bezig

Ga hier lekker lang mee door

Want mensen die hardlopen

Hebben bij Sint een streepje voor!

Toppers aan de ontbijttafel bij B&B Meiberg in Aalten

Björn Koremans, Roy Hoornweg, Luuk Maas en Arjan Baggerman

Het zal niet zo vaak voorkomen, dat je zomaar 3 Nederlandse topatleten op zondagmorgen aan je ontbijttafel hebt zitten. Het overkwam Evert-Jan Westervelt, die samen met zijn vrouw Yvonne B & B de Meiberg runt in Aalten. De organisatie van de Gerard Tebroke Memorialloop zocht voor een aantal topatleten, die waren uitgenodigd om deel te nemen aan de 10-kilometerwedstrijd een overnachting. Bekend was dat de prachtige accommodatie aan de Meiberg hiervoor meer dan uitstekend geschikt zou zijn. 

Op de vraag aan Evert-Jan en Yvonne of zij iets wilden betekenen, hoefde het duo niet lang na te denken en zei volmondig: “Jazeker, dat doen we graag!” Zo kon het dus gebeuren, dat de nationale toppers Björn Koremans en Roy Hoornweg te gast waren op deze prachtige locatie. Daar kwam in een later stadium ook nog eens Nederlands recordhouder op de 10 kilometer en halve marathon, Luuk Maas bij. Het kwartet werd volgemaakt met sportfotograaf Arjan Baggerman. Dan hebben we het natuurlijk wel ergens over….

`s Middags waren Evert-Jan en Yvonne in de hardlooparena op de sfeervolle Markt in Aalten getuige van een prachtige wedstrijd op de 10 kilometer. Hun gasten deden het meer dan uitstekend, want Koremans won de race op overtuigende wijze en Hoornweg werd pakte de tweede plek. Luuk Maas zag het allemaal gebeuren en genoot van de prestaties van zijn hardloopmaatjes en de gezellige sfeer bij de finish.

`s Ochtends was het de beurt aan Evert-Jan en Yvonne om een zeer uitgebreid en gezond ontbijt te presenteren voor de sportieve gasten en dat lukte voortreffelijk. Het was een zeer ontspannen en gezellig gebeuren, waar Björn Koremans liet zien op alles te zijn voorbereid, want hij onthulde “een groot geheim” namelijk het gebruik van Echte Appelstroop! De gasten toonden zich na afloop zeer enthousiast over hun verblijf bij B & B Meiberg 1 en ook Evert-Jan en Yvonne vonden het ook een erg leuke ervaring! Uiteraard wil de organisatie hen bijzonder bedanken voor het gastvrije aanbod om de topatleten te ontvangen. Prachtig dat dit kon. (FR)

Stichting DHA blij met cheque AVA'70

Ada Boland, Ellen Pardijs, Frank Roos en Andre Bruil

De Businessrun is een razend populair onderdeel van de Gerard Tebroke Memorialloop en kent een zeer grote deelname. Een gedeelte van het inschrijfgeld wordt jaarlijks geschonken aan een lokaal goed doel. Dit jaar had de organisatie de Stichting Diaconale Hulpverlening Aalten uitgekozen en maandag 11 juli jl. vond de uitreiking van de cheque plaats. Namens de Stichting waren de bestuursleden Ada Boland en Ellen Pardijs in het clubhuis van AVA`70 aanwezig om de schenking in ontvangst te nemen.

De Stichting Diaconale Hulpverlening Aalten biedt hulp en ondersteuning aan degene die het moeilijk hebben in onze gemeente. Zo wordt er momenteel veel ondersteuning geboden op het gebied van Coronahulp. Daarnaast is er het Noodfonds en tevens is de Ontmoeting en Integratie voor mensen met een buitenlandse achtergrond een belangrijk aandachtsgebied. In veel gevallen wordt er daarbij samengewerkt met andere hulporganisaties en verschillende instanties in Aalten.

Recent was er nog de “vakantietasjes-actie”, waarbij mensen in onze gemeente, die het financieel lastig hebben een extraatje ontvingen voor de zomervakantie. Voor de kinderen zaten er de verschillende spellen in en voor de ouders zaten er bonnen in, die ingewisseld konden worden bij de supermarkt. Ook ouderen en alleenstaanden kwamen in aanmerking voor een vakantietasje.

Ada en Ellen gaven aan, dat er zich maatschappelijk altijd wel iets voordoet, dat de aandacht vraagt en vervolgens ook krijgt van de Stichting Diaconale Hulpverlening Aalten. Het bestuursduo sprak de hoop uit, dat men vaker een donatie in ontvangst mag nemen. Daarnaast zijn ook vrijwilligers van harte welkom om de diverse werkzaamheden uit te voeren.

De cheque, met een waarde van 750 euro, die glimlachend in ontvangst werd genomen van AVA`70, zal zeker een hele goede bestemming krijgen! (FR)

Huzarenstukje te Brake-boys bij ‘de Mooiste’

Mark, Jan, Luuk en Tim te Brake

‘Als we starten, dan finishen we ook!’ 

Het was in feite een droom die uitkwam! Vader Jan zou zo verschrikkelijk graag met zijn drie zoons Luuk, Mark en Tim starten in de marathon van Rotterdam. Samen toewerken naar de mooiste marathon van Nederland en dan ook nog alle vier finishen op de Coolsingel. Er kan natuurlijk onderweg erg veel misgaan bij een dergelijke krachttoer, want een blessure of tegenslag ligt tijdens de wekenlange voorbereiding op de loer. De aanloop naar Nederlands mooiste marathon verliep eigenlijk best wel voorspoedig. Jan had af en toe wat klachtjes, maar hij heeft in het verleden al voor hetere vuren gestaan en de verwachting was dat het met hem wel zou loslopen.

Mark kende een korte maar wel intensieve voorbereiding en liep zich in rap tempo naar een sterke vorm. De focus was gericht op een razendsnelle eindtijd van om en nabij de 2 uur en 30 minuten, maar het liefst daaronder. Youngster Tim pendelde regelmatig van zijn woon- en werkplek Nijmegen naar Aalten om bij de lange duurlopen aan te sluiten. Tussendoor maakte hij ook nog enkele hoogtestages naar Kenia en Oeganda dus zou het met zijn zuurstofhuishouding wel goed moeten zitten. Daarnaast zou een onverwachte temperatuurstijging hem in feite niet kunnen verrassen. Luuk is misschien wel het meest ongeleide projectiel van het kwartet, maar ook hij kende een uitstekende voorbereiding. De goedlachse hovenier deed er best alles voor, maar zocht het ook zeker in de ontspanning. Hij heeft echter al meermalen laten zien, dat hem dit tot grote hoogte kan doen stijgen.

Zondag 10 april was het dan eindelijk raceday en de 4 mannen toonden het nodige zelfvertrouwen. Met een goed gevoel in het lijf en de juiste spanning op de spieren moest het gaan gebeuren. Ze waren klaar voor hun missie! Eerst echter nog even een TV-interview voor de lokale omroep, want de deelname van een vader met zijn 3 zonen aan de marathon van Rotterdam, dat is toch wel heel bijzonder. Direct na het startsignaal kozen ze alle vier snel een lekkere positie en liepen een sterk eerste gedeelte van de wedstrijd. Bij de tweede passage op de Erasmusbrug zit de helft van de wedstrijd er al ruim op, maar het tempo oogde nog uitstekend. De toejuichingen van de AVA`70- supporters beantwoordden ze dankbaar met een glimlach, zwaai of kreet.

Maar elke hardloper weet, dat een marathon pas na de 30e kilometer begint en dat weten de boys van te Brake ook dondersgoed. Bij vader Jan begon het al een klein beetje te piepen en te kraken en later bleek dat dit gevoel ook bij Mark, Tim en Luuk al lichtelijk opspeelde. De Kralingse Plas is op dat moment voor menig deelnemer de scherprechter, want de man met de hamer lijkt zich hier achter elke boom te verschuilen. Het tempo kon, met enige pijn en moeite worden gehandhaafd. Op kilometer 36 kregen de 4 Brakies een geweldige adrenalinestoot, want hier stond (o)pa Jan sr. zijn trotse jongens op te wachten. Het waren 4 keer over prachtige, emotionele momenten die ervoor zorgden dat finishen een absolute must was geworden. Onder het mom “pijn is een emotie en emoties kun je uitschakelen” zwoegden de kerels van te Brake zich richting de Coolsingel.

De verwachting was dat Mark als eerste de feestende finishstraat op zou draven en dat bleek ook het geval. Gemakkelijk ging het niet meer, maar met een schitterende 2:33:36 klokte hij de 109e eindtijd. Dat ook Tim dik onder de 3 uur-grens zou duiken was de wens van de gedachte, maar ondanks bijna kramp in de bovenbenen, lukte dit ruimschoots. De klok stopte voor hem op 2:52:59. Luuk moest en zou zijn eindtijd van de vorige editie in oktober 2021 verbeteren en het moest uit zijn tenen komen. De laatste kilometer lachte hij best gul naar het talrijke publiek, maar wel als een tuinman met kiespijn. Vrijwel gelijktijdig als de toppers Arjen Robben en Erben Wennemars kwam hij moe maar voldaan over de streep. Toen hij erachter kwam, dat het bekendere duo eerder vertrokken was en dus langzamer bleek te zijn, waren de glimlach en vooral de praatjes heel snel terug. Zijn P.R. werd even flink aangescherpt tot 3:09:40.

En dan de nestor, vader Jan.... Vooraf gaf de ervaren rot aan, eigenlijk zenuwachtiger te zijn voor de prestaties van zijn 3 zonen dan voor zijn eigen eindtijd. Het strijdplan was om zo lang mogelijk bij de pacer te blijven, die 3,5 uur als eindtijd op zijn vlaggetje had staan. Echter, al te vroeg merkte hij dat het wel eens een zware dag zou kunnen gaan worden. Net als vele anderen, voelden de bovenbenen al net voorbij de helft van het traject vermoeid aan en dan weet je het wel, als je een rugzak aan marathons hebt. Blijven hardlopen, niet wandelen en positief denken zijn de tips die Jan op die momenten als trainer aan debutanten geeft en nu moest hij ook zelf de daad bij het woord voegen. Met een nog altijd hele puike eindtijd van 3:44:14 liep Jan uiteraard met zijn handelsmerk, een smile op het gezicht, onder het finishdoek door.

Na de wedstrijd was er een hartverwarmende ontmoeting tussen vader Jan en zijn zonen Luuk, Mark en Tim waar veel AVA`70-leden getuige van waren. Het huzarenstukje was voltooid en met hun uitstekende eindtijden bij de Marathon van Rotterdam, horen de te Brake-boys ongetwijfeld tot de snelste families van Nederland op de klassieke afstand van 42 kilometer en 195 meter. Een prestatie waar ze onnoemelijk trots op mogen zijn!!! P.s. Ook zus en tante Lienke startte bij de marathon van Rotterdam. Het in Utrecht woonachtige lid van de te Brake-familie kende een moeizame aanloop maar besloot desondanks te vertrekken, om na 4:15:51 te finishen. Tuurlijk, want ook haar motto is: wanneer ik start, dan finish ik ook. (FR)  

AV Archeus wint 10.000 euro met Asics World Ekiden

Enkele deelneemsters

Afgelopen november liepen maar liefst vier teams van AV Archeus mee aan de ASICS World Ekiden. De organisatie van deze virtuele estafette marathon was in handen van onze partner ASICS. Met hun deelname steunde de club uit Winterswijk niet alleen het goede doel Right To Play, maar wonnen ze ook nog eens de hoofdprijs van € 10.000 voor hun vereniging!

Voorzitter Mathijs Wiggers van AV Archeus reageert enthousiast op dit mooie bericht: “Dit is fantastisch nieuws! We zijn hier ontzettend blij mee. Het geldbedrag komt ons erg goed van pas, aangezien we onlangs zijn begonnen met de plannen voor een nieuwe berging voor de opslag van onze framerunners en Alinkers (loopfiets, red.).”

‘Op een echte sport’

Dankzij deze framerunners en Alinkers kunnen leden met een beperking ook mee sporten. Nicole Nijmeijer ( coördinator Atletiek 4 You, AV Acheus): “We kregen ooit een aanmelding van een atleet (10) met cerebrale parese. Met zijn framerunner kon hij samen met de reguliere groep ook zijn rondjes mee rennen over de atletiekbaan. Om hem niet de enige framerunner te laten zijn, organiseerden we een open dag speciaal voor deze doelgroep. Met als resultaat nog meer stoere framerunners in de leeftijd van 6 tot 30 jaar. Een keer in de week trainen ze met veel plezier en ‘zitten ze ook op een echte sport’ zoals deelnemer Rune het zo mooi verwoordde toen hij begon.”

‘Een heerlijke overwinning’

Tijdens de regionale bijeenkomst over aangepast sporten kwam AV Archeus in aanraking met de Alinker. Nicole: “Deze loopfiets is speciaal ontworpen om in beweging te blijven als je beperkt wordt in je beweging. Cees (75) baalde dat hij door zijn nieuwe knie geen lange afstanden meer kon rennen. Terwijl hij dit juist nodig had om ook mentaal in conditie te blijven. De Alinker kwam ter sprake en in overleg met de buurtsportcoach en trainer van Archeus startten we een pilot. Na een ‘Start to Alinker’ cursus van acht weken stonden we met een aantal Alinkers aan de start van de Keiloop in Meddo; 3,2 km met een goed tempo over verharde en onverharde paden. Een heerlijke overwinning! Dít zouden meer mensen moeten kunnen beleven. Er werd dan ook al snel een trainingsgroep voor volwassenen opgezet . Bij deze trainingen is een fysiotherapeut aanwezig en zo kunnen we trainingen op maat aanbieden. Het aantal deelnemers groeit nog steeds, net als ons ‘wagenpark’.”

Winterswijk in beweging

Dankzij diverse schenkingen bezit de club inmiddels een rijke verzameling aan loopfietsen, Alinkers, framerunners en een step. Het materialenhok is nauwelijks meer begaanbaar en ook de stellingkast ligt vol met zadels, zadelpennen, sleutels en wielen. Mathijs: “De opslag van de hulpmiddelen neemt veel ruimte in gebruik. Dit mooie bedrag is dan ook meer dan welkom voor de bouw van een nieuwe berging.”

Nicole: “Het brengt zoveel goeds. Iedereen zou hier laagdrempelig gebruik van moeten kunnen maken. Zowel op de baan als erbuiten. Om dit te realiseren ontwikkelen we een website met een reserveringssysteem (Winterswijk in beweging). Op deze manier kan iedereen een loophulpmiddel reserveren, uit de berging halen en gebruiken. Een goede bergruimte met codeslot en beveiliging is hierbij onmisbaar. Daarnaast hebben we een inloopuur in het leven geroepen, waar mensen informatie kunnen krijgen en de verschillende middelen kunnen testen. Er is nauw contact met ergotherapeuten en buurtsportcoaches zodat potentiële gebruikers een passend advies krijgen. Hiermee maken we beweging voor iedereen mogelijk. In Winterswijk én omgeving.” (bron)

Succes gewenst voor deelnemers aan Marathon van Rotterdam

Voor iedereen die vandaag de marathon van Rotterdam loopt, succes! Hier een leuk filmpje van Dirk, Jerrel en Joppe om alvast in de stemming te komen!

Café Leuven sponsort de April’s Prachtige Prijzenloop

Het fijne prijzenpakket van Café Leuven

De April’s Prachtige Prijzenloop is in volle gang. De 3, de 5 en 10 km wedstrijden hebben we inmiddels achter de rug. Er wordt ongekend hard gelopen! Als organisatie krijgen we nu al 3 weekenden de tijden door via app, mail, strava, garmin, noem maar op, en we zijn telkens verbaasd dat er individueel zo hard gelopen kan worden. Niet normaal! In een wedstrijd kun je vaak het onderste uit de kan halen, omdat je steun hebt aan je medelopers, je een mens-tegen-mens strijd kunt voeren, omdat je windvangers hebt, omdat het adrenalinepeil allicht wat hoger ligt. Des te groter de prestatie dus als je als individuele loper zo diep kunt gaan. Sjappoo voor al onze deelnemers!

We zien creatieve initiatieven om optimale prestaties neer te zetten. Er worden hazen ingezet, er worden slimme parcours gezocht – wind mee en bult af - , we zien hevige onderlinge strijden tussen broers, zussen, zwagers, schoonzussen, vaders, moeders, teamgenoten, clubgenoten, ooms, tantes,…prachtig om te zien allemaal! 

Het prijzenpakket is natuurlijk ook niet misselijk. Daarvoor wil je wel strijden! Een weekendje een cabrio, een massage van Han, een taart van Gerdy, een rondleiding in de tuin van Theo…wie wil dat nou niet! Daarvoor wil je wel het snot voor de ogen rennen!

We hebben nog 1 weekend te gaan, we moeten nog 1 weekend diep gaan. Dus de timing is perfect. Een extra stimulans, een extra adrenalinestoot kunnen we wel gebruiken. En die is er! Onze prijzenloop is niet ongemerkt gebleven: Café Leuven, het fijne café aan de Landstraat, heeft een paar prachtige prijzen aan het pakket toegevoegd! Café Leuven heeft een meter wijn, een doos Amstel glazen en 3x een shotje met een voestvol munten er bij. 5 Vette prijzen dus! Café Leuven, heel erg bedankt voor dit sympathieke gebaar. En misschien nog wel het mooiste van deze prijzen: de prijswinnaar wint tevens een wandeling met de lieftallige vrouw van baas Wilco!

De fanatiek sporter kan zich natuurlijk fronsend afvragen: “Drank en hardlopen, gaat dat wel samen?” Natuurlijk gaat dat samen! Wel met mate uiteraard…Wat zal er fijner zijn om na 4 weekenden knallen lekker onderuit op de bank onder het genot van een wijntje of biertje heerlijk na te genieten? Niks toch? Ja, napraten in Café Leuven. Da’s nog leuker…Effen geduld mensen! 

Drink nu nog niet teveel beste hardlopers, we hebben nog 1 weekend te gaan. Heel veel succes en plezier!