 |
| Henk, Ingrid, Linda, Theo en Siep Teutolauf - Een prachtige dag
met de club Wat een dag. We hadden er zin in vanaf het
moment dat we vertrokken. Eerst werden alle “medische dossiers” nog even
doorgenomen: hier en daar wat pijntjes en klachten, maar de stemming zat er
meteen goed in. De rit naar Lengerich (uiteraard de juiste Lengerich) vloog
voorbij dankzij de gezellige gesprekken onderweg. Bij aankomst werden de
startnummers opgehaald, gevolgd door een kop koffie met gebak voor de
liefhebbers. Daarna maakten we ons klaar voor de start. Het weer werkte perfect
mee. Een mooi zonnetje, niet te warm en niet te koud, precies goed om te lopen.
De omgeving was schitterend, met glooiende heuvels en frisse buitenlucht. Wat
wil je nog meer? De AVA’janen van de lange afstand, 29 kilometer, waren al
onderweg. Daarna waren wij aan de beurt. Eerst nog even de vele bekenden de
hand geschud en iedereen succes gewenst. Rustig beginnen, niet te hard
en niet te langzaam. De krachten goed verdelen over de afstand. Al snel bleek
weer dat een bult oprennen niet bepaald mijn specialiteit is. Meer bulten
trainen zou geen kwaad kunnen. De benen hadden er al snel genoeg van, maar
goed, dat hoort erbij. En dan is daar natuurlijk onze diesel Theo, die mij en
velen met mij telkens weer versteld doet staan. Met zijn vaste tempo kachelt
hij rustig de heuvel op, geen moment gewandeld, gewoon doorgaan. Na een tijdje
met Linda te hebben opgelopen, moest ik halverwege de bult ook van haar
afscheid nemen. Soms wil het rennen wel eens haperen door wedstrijdspanning,
maar dat speelde vandaag geen enkele rol. Ze liep ontspannen en zichtbaar
genietend. Vlak daarachter kwamen Ingrid en Henk, die ook een prachtige dag
hadden. Ze liepen lekker door, maar namen tegelijk de tijd om foto’s te maken. Wat dit soort dagen zo
bijzonder maakt, is de sfeer binnen de groep. Iedereen liep op zijn eigen
tempo, maar toch met elkaar. Tussendoor gewoon genieten van de omgeving en de
natuur. Na de finish even de hoogte- en dieptepunten doornemen en daarna door
naar de douche. We zouden nog uit eten gaan, dus dan moesten we wel even fris
ruiken. Links en rechts een beetje lokollie, en gaan. De keuze viel op Münster
en dat bleek een schot in de roos. We vonden een romantisch restaurantje en
hebben er heerlijk gegeten. Een perfecte afsluiting van een geslaagde dag. Dat
is wat dit zo mooi maakt: mooie mensen, humor, gezelligheid en samen iets doen. Siep van Schepen |
zaterdag 18 oktober 2025
Verslag van de 28e Teutolauf in Lengerich(D)
Uitslagen van de 28e Teutolauf in Lengerich(D)
 |
| Een afvaardiging van AVA'70 bij de laatste editie van de Teutolauf Uitslagen AVA'70 leden en Aaltenaren 12.2 kilometer: Theo Stronks 1:14.02, Linda Scholten 1:14.03, Siep van Schepen 1:14.14, Marieke ter Beeke 1:22.33, Sandra Wassink 1:23.33, Henk Lammers 1:24.02, Ingrid van Zolingen 1:24.04, Linda Demkes 1:24.06, Paul Stortelder 1:24.07, Gert Tolkamp 1:27.02, Dick Lubbers 1:29.12 29.0 kilometer: Gerrit Dijkslag 2:32.23, Walter Vaags 3:12.41, Jannelien Magis 3:22.43, Raymond Bohm 3:22.43 Klik op de link voor alle uitslagen uitslagen site organisatie |
zaterdag 15 oktober 2022
Teutolauf 2022, de jubileumversie
 |
| De eerste kilometers van de 25e Teutolauf De Teutolauf vierde dit jaar
zijn 25-jarige jubileum. Ruim voor trailrunning überhaupt een ding was werd
door de plaatselijke club al een zgn. Naturlauf georganiseerd. Een mooie reden
om weer eens mee te doen. In het verleden heb ik al een aantal keren meegedaan
aan de 29 kilometer loop door het prachtige Teutoburger Wald. In mijn
herinnering bleven vooral het biertje aan de finish en de lekkere zelfgemaakte
Kuchen als positieve punten naar bovenkomen. Carpoolend met een aantal
clubgenoten werd de reis naar Lengerich een stuk gezelliger en zo draaiden we
na een anderhalf uur rijden de auto het weiland op die voor de gelegenheid als
parkeerplaats diende. Henrie was daar de avond van tevoren al aangekomen om er
een extra training te doen. Het weer was nog heel prettig en de stemming bij
het start/finishterrein was dan ook opperbest. De geur van Bratwurst probeerde
te wedijveren met die van Kaffee met Kuchen en overal zaten deelnemers lekker
in het zonnetje te wachten op de start. De organisatie verliep pünktlich en
keurig op tijd stond de hele meute klaar in het startvak om weggeschoten te
worden. Onze clubmaatjes die de kortere afstand liepen waren net op tijd
aanwezig om ons uit te zwaaien. Henrie en ik zouden het wat
kalm aan doen als voorbereiding voor een trail-avontuur eind oktober en Henk en
Ingrid zouden het al mooi vinden om binnen de cutoff tijd te finishen. We
startten dan ook met zijn vieren lekker een beetje achteraan. Niet toevallig
hoorden we links en rechts om ons heen behoorlijk wat Nederlands, voor ons
Flachländer is een plek voorin het peloton meestal niet weggelegd. De eerste
kilometer of vier waren niet heel spannend. We liepen via wat
boerenlandweggetjes die weliswaar niet helemaal vlak waren, maar echt lastig
was het allemaal nog niet. De klimmen in het Teutobürger
Wald zijn een stukje langer dan de gemiddelde klim in Nederland. De eerste
echte klim gingen we dan ook meteen over in hiken op een stevig tempo. Henk en
Ingrid konden het helaas niet bijbenen en wij sloegen de eerste verzorgingspost
ook nog eens over. We zagen onze maatjes daardoor niet meer terug tot na de
finish. Gelukkig werden de klimmen meestal gevolgd door heerlijke lange
afdalingen waar het tempo weer iets omhoog kon en de benen even losgegooid
konden worden. De route liep door prachtige
oude bossen. Helaas is er het laatste jaar erg veel naaldhout gekapt als
gevolgd van de letterzetter kever en ziet het bos er her en der behoorlijk
gehavend uit. Gelukkig was er bij het Waldgipfelpfad nog weinig schade. Hier
was een pad aangelegd dat door de boomtoppen voerde. Erg leuk en leerzaam voor
de jeugd en voor ons een leuk intermezzo met mooie doorkijkjes door het bos.
Niet dat we er erg veel aandacht voor hadden, de natte planken vloer vroeg alle
aandacht om niet onderuit te gaan. In het middelste derde deel
van het parcours zat het mooiste gedeelte in mijn ogen. De route voerde via een
mooie singletrack met heel veel boomwortels over de graat van de heuvelrug.
Aangezien hier wat meer risico was voor de lopers had de organisatie hier nog
meer vrijwilligers in het bos opgesteld. Ongelofelijk veel mensen die hun vrije
zaterdag opgeofferd hadden voor ons lopers. Hulde! Ook de vele
verzorgingsposten onderweg waren super verzorgd. Water, thee, cola en allerlei
lekkers om te knabbelen. Bij één van de laatste posten kon je zelfs bier
krijgen, die heb ik maar overgeslagen. Henrie had het best zwaar in
het middelste gedeelte. Een flinke dip moest overwonnen worden en de cola bij
één van de posten viel ook niet lekker waardoor alles een paar honderd meter
verder weer in de berm belandde. Maar we gingen rustig en gestaag verder, dan
maar iets langer onderweg. Het was toch al de bedoeling om te oefenen op rustig
aan doen, dat lukte best aardig zo. Bij mij liep het eigenlijk best goed, dus
ik probeerde Henrie zoveel mogelijk op te peppen. het teamgevoel zat er in
ieder geval goed in. De laatste derde deel van de
route ging gelukkig weer veel naar beneden, dus op die ‘gratis kilometers’
konden we weer redelijk vooruit komen. De dip was redelijk achter de rug, maar
de energie was nog niet helemaal terug. De stukken omhoog die er nog wel
tussendoor kwamen waren ook best pittig. Dat bleven we dus gewoon hiken. Maar
daarin waren we echt niet de enige, zowat iedereen in onze buurt had hetzelfde
probleem en je zag dan ook hele groepen wandelen. Wel opvallend was dat de
meeste mensen erg positief ingesteld waren en er het beste van maakten. Er werden
veel grappen gemaakt en er klonk ook regelmatig gelach door de heuvels. De laatste kilometers harde
weg naar de finish ging relatief gezien best goed. Het idee dat er een lekker
alcoholvrij biertje stond te wachten was best aanlokkelijk, en dan nog een
lekkere Kuchen er achteraan. Het tempo ging bijna weer omhoog. Bij de finish
deden we een jasje aan gingen we lekker in het zonnetje op een bankje zitten
wachten op Henk en Ingrid. Het duurde even voor ze kwamen dus besloot ik me
toch maar even om te kleden. Ik miste hun finish dus net… Ze hadden het wel
zwaar gehad, maar vonden het beide super mooi. We keken nog even naar de
prijsuitreiking, maar dat duurde nogal. Alle winnaars in de diverse categorieën
kregen een prijs en een cyclaam. En in Duitsland hebben ze nogal wat
categorieën, dus duurde dat nog al. Zelf een prijs in de categorie 80+ zagen we
uitgereikt worden en de oudste deelnemer werd ook nog even in het zonnetje
gezet. Dat is toch wel heel mooi eigenlijk, in Nederland is er alleen aandacht
voor de nummers 1, 2 en drie en worden de leeftijdscategorieën over het
algemeen overgeslagen. Niet dat dat voor mij uitmaakte overigens, ik was dacht
ik 48ste in mijn categorie. Maar als ik maar lang genoeg blijf doorlopen val ik
in Duitsland vanzelf een keer in de prijzen…. Henk, Ingrid en ik besloten op
de terugreis nog even een eetgelegenheid te zoeken voor een lekker hapje. De
eerste de beste gelegenheid stuurden we Ingrid als horeca specialist naar
binnen om even poolshoogte te nemen. Ze kwam al heel snel weer naar buiten en
bleek binnen aangevallen te zijn door een hond. Daar gingen we dus niet eten…
De tweede gelegenheid die we vonden bleek een pittoreske Italiaans restaurantje
annex ijssalon. Daar hebben we heerlijk gegeten als afsluiting van een super
gezellige dag. Andre Bleumink |
Uitslagen van de 25e Teutolauf in Lengerich(D)
 |
| Andre, Henk, Henrie en Ingrid |
12.2 kilometer:
Theo Stronks 1:11.24, Marieke Prinsen 1:17.33, Linda Scholten 1:18.27, Sandra Wassink 1:25.27, Marieke ter Beeke 1:25.27
29 kilometer:
Henrie Drenthel 3:22.46. Andre Bleumink 3:22.46, Ingrid van Zolingen 3:38.43, Henk Lammers 3:38.43
Klik op de link voor alle uitslagen
 |
| Marieke ter Beeke en Sandra Wassink |
zondag 19 oktober 2014
Verslag van de 19e Teutolauf in Lengerich(D)
 |
| Andre Bleumink |
Het weekend van 18 en 19 Oktober leverde voor hardlopers een zware keuze op, zo kon je naar de Amsterdam Marathon, de Lochem Trail en voor de laatste keer naar de herfstloop in Wehl op zondag. Op de zaterdag was er de Teutolauf in Lengerich. Deze Naturlauf werd al weer voor de 19de keer georganiseerd, dus al ruim voordat iemand de term trailrunning verzonnen had. Stonden er destijds een man of 80 aan de start van de 29 km lange route, vanaf dit jaar is er een limiet van 1000 inschrijvingen voor deze afstand om de drukte aan te kunnen. Het is dan ook een geweldig mooi evenement. Mooie route door de heuvels van het Teutoburger Wald en een perfecte organisatie. Wat wil je als loper nog meer? De verhalen uit voorgaande jaren over de traditionele Kaffee en Kuchen voor de start en de befaamde Krombacher Alkoholfrei na afloop waren echter al voldoende aanleiding om dit jaar de grootste groep avajanen ooit over de grens te trekken. Dat het ook mooi in de voorbereiding paste voor de marathon in Athene was waarschijnlijk gewoon bijzaak.
Maar liefst 3 auto’s vol vertrokken zaterdagmorgen naar Duitsland, waarbij aangetekend moet worden dat Henrie en Claudia Drenthel zelfs al een dag eerder vertrokken waren. Zij maakten er meteen maar een romantisch herfstweekendje van. Na een gezellig ritje van iets meer dan anderhalf uur bereikten we het plaatsje Lengerich en zochten we een plekje om de auto neer te zetten. Hoewel we gewoon vroeg waren, bleek het dorp toch al overspoeld met hardloopfanaten. We vonden echter nog een mooi plekje op korte afstand van start en finish. Terwijl sommigen meteen op zoek gingen naar de kleedkamers om te kijken of ze een plekje konden bezetten gingen Wim Brinkman en ik op zoek naar het eerste doel van onze missie van vandaag: Kaffee met Kuchen. De dames van de atletiek vereniging hadden weer hun uiterste best gedaan om hun Hausgemachte Kuchen op tijd klaar te krijgen. En zo zaten we al snel te genieten van het lekkerste gebak in tijden. Ook de anderen lieten het zich goed smaken, hoewel Henk liever eerst nog een broodje Wurst nam.
Deel twee van onze missie kwam langzamerhand in beeld: de Teutolauf zelf. Tijd om eens om te kleden dus. In de kleedkamers van de atletiekvereniging was het gemoedelijk maar erg duk. Gauw omkleden en naar de start dus. Lekker in het zonnetje stonden we gezamenlijk aan de start en na een kletspraatje van de speaker dat nauwelijks te volgen was volgde de start. Gerrit Dijkslag was al gauw in geen velden of wegen meer te bekennen maar de eerste kilometers hield ik de andere geelhemden nog wel in de gaten. Tonnie, Sandra en Ronnie liepen voor het eerst hier en waren zo verstandig om wat rustiger van start te gaan. Want vlot ging het wel die eerste kilometers, geen wonder aangezien het een beetje vals plat naar beneden was. Een beetje hoog in de adem door de snelheid kwam dan de eerste serieuze helling in zicht. Niet heel steil, maar wel heel lang. In voorgaande jaren kwam ik hier wel eens adem tekort op het laatste stukje van de klim, maar nu kon ik aardig omhoog komen. Ondertussen deed ik ook nog eens mijn best om te genieten van het uitzicht over de hellingen en het bos.
Bij de eerste verzorgingspost nam ik even de tijd om een bekertje water en cola te nuttigen en een stukje banaan. Door het aantal verzorgingsposten en de uitgebreide keuze daar had ik besloten geen flesjes of zo mee te nemen, maar ik begon er bijna spijt van te krijgen. De temperatuur liep in ieder geval al lekker op, maar in het bos liep je lekker in de schaduw. Het zou wel goed komen als ik op alle posten dan ook maar genoeg donk. De drukte werd gaandeweg wat minder, maar voor mijn gevoel was het toch een stuk drukker dan in voorgaande jaren. Ook een heleboel Nederlanders weten de weg te vinden naar dit prachtige gebied en dat is soms duidelijk te horen. Heuvelop, heuvelaf, het ging maar door. Soms licht heuvelig en soms een klim die je bijna de adem benam. Machtig mooie bospaden en af en toe een stukje asfalt waar je weer kon bijkomen of juist wat snelheid maken. Hoogtepunt is een stuk waar je over de graat van een heuvelrug loopt. Tussen de bomen door zie je een geweldig landschap aan beide kanten. Niet te lang kijken echter, voor je het weet struikel je over de vele boomwortels die her en der boven de grond uitsteken.
Het liep eigenlijk vrij goed, hoewel ik wel kon voelen dat de Hoge Veluwe Trail marathon van twee weken daarvoor nog niet helemaal verteerd was. Na zo’n 20 kilometer kwam de laatste klim en daarna was het lekker kilometers lang naar beneden rollen. Gelukkig herinnerde ik me dat het venijn bij de Teutolauf in de staart zit en hield ik me een beetje in. Na zo’n snelle laatste afdaling volgt er nl. nog een paar kilometer van het meest valse plat dat je maar kunt vinden. Als je iets te hard gedaald hebt op het laatste stuk is dat een echte killer. Ik zag er ook dit jaar weer veel mensen wandelen of stilstaan met kramp. Ik kom er deze keer echter goed door en kan nog lachen en zwaaien naar Henrie en Claudia die na hun loop lekker op een bankje in de zon zitten om iedereen aan te moedigen. Nadat ik over de finish kom pak ik dankbaar de pul alcoholvrij bier aan, het smaakt als een godendrank. De andere AVA leden staan er ook al of komen binnen vrij korte afstand van elkaar binnen. De één is nog vrij fris en de ander steenkapot, maar allemaal tevreden dat het weer gelukt is. Goed gedaan ook vooral van Tonnie, Sandra en Ronnie. Waarschijnlijk één van de zwaarste wedstrijden die ze ooit gedaan hebben, maar netjes gefinisht. Na nog wat nakletsen en een Pommes mit Mayo is het dan al weer tijd voor de terugreis. Bijna waren we bij Bocholt afgeslagen om nog even bij de kermis aan te gaan, maar we wisten ons te beheersen.
Volgend jaar weer, wie gaat er mee?
Sportieve groet,
André Bleumink
 |
| Gerrit Dijkslag |
 |
| Wim Rensink |
 |
| Henk Lammers |
zaterdag 18 oktober 2014
Uitslagen van de 19e Teutolauf in Lengerich (D)
 |
| Het hoogteprofiel van de 29 kilometer van de Teutolauf
Twaalf atleten van AVA'70 hebben zaterdagmiddag mee gedaan aan de Teutolauf in Lengerich. Een aantal van deze atleten is in voorbereiding op de Marathon van Athene, die op zondag 9 november plaats vind. Ze hebben de volgende tijden gelopen.
|
donderdag 25 april 2013
Soms zit het mee!
 |
| Het geld is na ruim een half jaar weer terecht
Op zaterdag 20 oktober 2012 hebben we met een aantal atleten meegedaan aan de Teutolauf in Lengerich, een eindje over de grens bij Enschede. Toen we daar de auto uitstapten kon ik mijn portemonnee nergens meer vinden, terwijl ik zeker wist dat ik hem meegenomen had. En wat doe je dan? Je zoekt twee keer de hele auto door en zet drie keer je sporttas op kop maar alles zonder resultaat. Ik snapte er niets meer van en de twijfel slaat toe!
Ruim een half jaar later ruimt Henrie Drenthel voor de Trail van Vlaanderen zijn auto eens goed op en vindt achterin onder de bodem van de kattenbak onder het reservewiel het kleine bruine portemonneetje terug en laat ik daar net niet gekeken hebben. Henrie bedankt voor het opruimen, je hebt komend weekend in België wel een biertje van me verdiend! |
zaterdag 20 oktober 2012
Lengerich(D) 17e Teutolauf 12,2 km - 1:09,10 - 36e plaats M50
 |
| Nog ruim een kilometer en ik heb mijn eerste Teutolauf er op zitten |
door Andre Bleumink
De Teutolauf in het Duitse Lengerich lijkt de laatste jaren steeds populairder te worden. Ook het aantal deelnemende Nederlanders groeit gestaag. Een aantal AVA -leden hadden zoveel mooie verhalen gehoord van Henrie Drenthel dat ze het nu wel eens in het echt wilden meemaken. Gerrit Dijkslag, Geert Wevers en Dennis Woeltjes hadden zich ingeschreven voor de korte afstand van 12,2 km. Jan Wevers, Henrie Drenthel, Wim Brinkman en inmiddels bijna parttime lid André Bleumink gingen voor de 29 km.’s Morgens 11uur stonden Henrie en Geert voor mijn deur om me op te halen. Na een kleine 2 uur rijden en enige omzwervingen door de prachtige omgeving bereikten we het atletiekstadion waar we gelukkig nog een plekje voor de auto konden vinden. Het was al behoorlijk druk met atleten en aanhang in het stadje, maar we vonden de andere AVA leden al snel op een bankje waar ze genoten van een lekker herfstzonnetje. Het beloofde een prachtige nazomerdag te worden.
verslag AVA'70 site
 |
| In het startvak met Gerrit Dijkslag en Denis Woeltjes |
 |
| Henrie Drenthel en Andre Bleumink gaan de laatste bocht om! |
Foto's van de 17e Teutolauf in Lengerich(D)
 |
| van links naar rechts staand: Henrie Drenthel, Jan Wevers, Andre Bleumink en Gerrit Dijkslag. Zittend: Geert Wevers, Wim Brinkman en Denis Woeltjes Klik op de link voor de foto's fotoalbum Uitslagen: 6 kilometer 12,2 kilometer 29 kilometer site organisatie |
 |
| Na 29 kilometer gaat die er wel in! |
zaterdag 15 oktober 2011
Verslag en foto's van de 16e Teutolauf in Lengerich(D)
 | ||
| Jan Wevers en Henrie Drenthel voor de wedstrijd
Om ca. 11.30 uur vertrokken Jan, André en Henrie richtig Lengerich al waar wij ruim een uur voor de start van 13.50 uur aanwezig zijn. Het was een gezellige boel met prachtig Herfstweer. Na de administratieve plichtplegingen even tijd voor een kop koffie met gebak. De keuze was weer reuze. Omkleden bij de atletiekvereniging en op naar de start waar een kleine 900 deelnemers klaar stonden voor de
Het was de 4e keer dat ik hier liep en wist dus dat er na
Vanaf het hoogste punt richting Bad Iburg gaat het lekker en zie dat ik in het eerste uur
De laatste
Eindtijden (871 finishers)
Jan Wevers 2.15.29 ( 73e)
Henrie Drenthel 2.38.06 (366e)
André Bleumink 2.41.01 (414e)
Met vriendelijke groeten,
Henrie
Klik op de link voor de eerste foto's van Andre Bleumink
|
