 |
| De stoomtrein Normaal ben ik best snel met
het schrijven van een verslag over een evenement waar ik aan meegedaan heb.
Deze keer duurde het wat langer om wat uit de pen te krijgen. Het voelde een
beetje dubbel namelijk. De Steamtrail werd afgelopen 12 oktober voor de laatste
keer georganiseerd door onze vrienden van Viking Adventure Sports. Volgens de
website om de volgende reden: “Natuurmonumenten gaat de regels verscherpen en
vanaf volgend jaar (2025) zijn het aantal deelnemers en de routes dusdanig
beperkt dat wij helaas moeten stoppen.” Dat is eigenlijk te triest voor
woorden, maar ik ben bang dat het voor veel meer trailruns in de toekomst het
geval zal zijn. Natuurorganisaties in het
algemeen stellen steeds meer eisen en beperkingen, maar Natuurmonumenten in het
bijzonder gooit de deur gewoon dicht voor evenementen. Daarbij maakt het geen
verschil of het een NK wielrennen is (die dit jaar al bijna niet meer over de
Posbank mocht rijden) of een trailrun met slechts een paar honderd deelnemers.
Georganiseerde evenementen in de natuur lijken massaal het onderspit te gaan
delven in de komende jaren. Een slechte zaak? Vanuit de natuur gezien misschien
niet, maar ik zie wel een aantal organisaties die jarenlang met hart en ziel
evenementen organiseerden kopje onder gaan. Dat is erg jammer. Maar goed, terug naar de
Steamtrail. In het verleden deden vaak hele groepen van onze club mee en had
het ritje in de stoomtrein naar de start altijd een hoog schoolreisjes gehalte.
Omdat het de laatste keer was hadden zich in totaal maar liefst 600 deelnemers
ingeschreven voor 15, 25, 35 0f 45 kilometer genieten. Volle bak in de trein
dus! Deze keer was het iets later in het jaar dan in vorige edities, maar het
zou mooi weer worden. Al lopend van de parkeerplaats bij het station naar de
start/finish vond ik het echter helemaal nog niet zo warm. In het sporthalletje
waar iedereen zich verzamelde werd het dan ook al snel gezellig druk, niemand
wilde naar buiten. Altijd gezellig even bijkletsen met bekenden, maar op een
gegeven moment moesten we er toch uit. De trein wacht niet…. Aangekomen bij het station
stond de stoomtrein al te wachten, een rookpluimpje uit de schoorsteen en gesis
van stoom. Prachtig gezicht, maar ik ben benieuwd hoe lang het duurt voor die
ook verboden wordt wegens de uitstoot… We zochten een plekje in de mooie
antieke restauratie wagon. Gelukkig konden we nog aanschuiven bij wat andere
trailers. Je kon wel merken dat de trein buiten gestaan had, de condens op de
ramen maakte het naar buiten kijken onmogelijk en al je op de houten bankjes
ging zitten trok de kou onmiddellijk op naar je billen. Ik was blij dat ik een
windjack aangedaan had, het kippenvel stond op mijn armen. Ook de voeten
begonnen meteen koud te worden. Vroeger hadden ze blijkbaar geen
klimaatregeling aan boord… In de wagons was het al gauw
een lawaai van jewelste. Er waren niet eens zitplaatsen genoeg voor iedereen,
dus iedereen stond op een tegen elkaar aan. De stemming zat er meteen goed in
en het gaf ook meteen wat warmte. Na een half uurtje stomen waren we eindelijk
bij het eerste station, aangezien er bij ieder overgang iemand uit moest
stappen om met een vlag het verkeer tegen te houden. Met de fiets ben je bijna
sneller. Angelique en ik liepen de 45 km en mochten hier uitstappen met alle 15
en 45 km lopers. De 25 en 35 km lopers mochten nog wat langer genieten van hun
treinkaartje en stapten pas bij het volgende station uit. Door de koude voeten en billen
bleek iedereen hetzelfde probleem te hebben na het uitstappen…. In de eerste
kilometer was iedereen wel ongeveer het bos in geweest om te plassen en kon het
lopen beginnen. Ik had het gevoel dat de halve trein leeggelopen was en het
eerste stuk van de 45 km liep gelijk op met de 15 km. Het was best druk in het
bos, maar aangezien we eerst vooral op grotere zandpaden liepen was dat geen
enkel probleem. Er was ruimte genoeg voor iedereen en de meute werd al snel
uiteen getrokken. Na een aantal kilometers sloegen de 45 km lopers af en werd
het een stuk rustiger om ons heen. We liepen eerst richting het
noorden, tot bij de eerste verzorgingspost van de 25 en 35 km. de route van de
15 en de 25 kilometer was uitgepijld, maar de routes van de 35 en 45 waren op
GPX. In de praktijk bleek dat we steeds weer lopers tegenkwamen of weer een
stukje meeliepen op het parcours. We moesten wel de route zelf goed in de gaten
houden om dan niet per ongeluk met de ‘verkeerde’ lopers mee te gaan als we
weer een extra lusje moesten maken. Slim gedaan en ook leuk dat je steeds
andere mensen ziet. De eerste 30 km liep eigenlijk
redelijk probleemloos op een kleine koprol na. Al die jaren judo vroeger bleken
nog steeds goed van pas te komen en ik kwam er gelukkig schadevrij van af. Het
terrein was niet heel zwaar en het viel me op dat we wel heel veel op de wat
grotere paden bleven. Dat is niet zoals ik organisator Peter ken, maar ik
vermoedde al dat hij niet anders mocht. Na afloop vroeg ik hem er naar en hij
vertelde met een diepe zucht dat hij maar liefst 10 concept versies van de
routes had opgestuurd naar Natuurmonumenten voor het goedgekeurd werd. Heel
veel mooie paden en singletracks werden acuut afgekeurd, geen discussie
mogelijk. Erg jammer, ook voor een organisator. Maar ondanks dat blijft de
Veluwe natuurlijk een geweldig mooi gebied en we vermaakten ons prima. De posten onderweg hadden een
ruime keuze aan lekkers om te eten en te drinken en we namen dan ook ruim de
tijd. Ook de crew van de verzorgingsposten was altijd in voor een praatje en
wat aanmoediging. Top team, complimenten daarvoor! De keuze voor taai taai op
de tafels was vast een knipoog van organisator Peter Taai, maar ik ben er gek
op. Ook de pepernoten en tumtummetjes smaakten me prima en zorgden voor de
nodige energie. Die energie hadden we keihard nodig want in de laatste 15
kilometer zaten de meeste hoogtemeters. De route pikte zo ongeveer iedere top
in de Veluwezoom mee en was daarmee dan meteen ook het mooiste gedeelte van de
hele route. Angelique begon de kilometers
wel te voelen en zeker de stukken omhoog kostten wat meer moeite. Ik had op
zich wel een goede dag, maar klimmen is ook niet mijn sterkste kant, dus deden
we het rustig aan en zakten zo zoetjes naar achteren in het klassement.
Ondertussen kwam ook het groepje vrienden van de Zandlopers ons steeds achterop
lopen. Gezellig beetje bijkletsen en samen de strijd aan gaan op het laatste
stuk. Trailrunning schept een band en hoe langer het parcours, hoe hechter de
band. De laatste twee kilometer
leken heel simpel en we begonnen te ontspannen met de finish bijna in zicht.
Grote fout natuurlijk, het enige hobbeltje in de zandweg wat er te vinden was
zorgde alsnog voor een PBS (platte bek smak). Beetje bloed aan de knie, maar de
schade was vooral aan mijn ego… Net voor we het finishterrein opdraaiden veegde
ik nog snel even het bloed een beetje weg. Voordat je het weet hebben de
EHBO’ers je gespot en die zien dan de kans schoon om eindelijk hun kunsten
tentoon te spreiden. Dan kom je niet meer weg zonder op zijn minst een
gaasverband en een hydrofiele zwachtel, terwijl er niets aan de hand is. Over de finish werden we warm
onthaald door Peter Taai en zijn ploeg. Het evenement was prima verlopen en wij
en de Zandlopers waren ongeveer de hekkensluiters. De hele sporthal die
stampvol was bij de start was zo goed als uitgestorven. Gelukkig was er nog
genoeg lekkers over en kon ik, na me omgekleed te hebben, een heerlijk broodje
knakworst naar binnen schuiven. Daar knapte ik lekker van op. Nadat Angelique
ook gedoucht en wel weer opdook en we uitgekletst waren was het ook wel klaar.
Het was weer een prachtige dag buitenspelen, maar het idee dat dit evenement
niet meer weer komt zorgde toch voor een wat weemoedig gevoel op de terugreis. Andre Bleumink  |
Posts tonen met het label Eerbeek. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Eerbeek. Alle posts tonen
zaterdag 12 oktober 2024
De laatste Steamtrail in Dieren
zaterdag 24 augustus 2019
Verslag van de Viking Steam Trail in Dieren - deel 2
 |
| Bij de Carolinahoeve kochten we een ijsje |
Stoom, zon en zweten
Stoom, zon en zweten, dat zijn toch niet direct termen die je associeert met Vikingen. Het was denk ik ook niet helemaal de bedoeling van Viking Adventure Sports om zo’n tropische run te organiseren als afgelopen zondag. Het was in de basis een geweldig idee: de stoomtrein van de Veluwse Stoomtrein Maatschappij afhuren en deze vol met traillopers vanuit Dieren laten vertrekken. Onderweg stop je een keer om de kortere afstanden (10/15 km) er uit te laten in Eerbeek en de langere afstanden (25/42 km) mogen er in Beekbergen uit. Voor alle afstanden gold dat ze via een toeristische route weer terug naar Dieren mochten lopen. Lekker ontspannen, geen uitslagen, geen tijdsregistratie, gewoon lekker een middagje buitenspelen. Henrie en ik deden weer eens de lange afstand, hoewel de laatste ervaringen op de Veluwe me nog vers in het geheugen stonden. De weersvoorspellingen waren met een temperatuur van boven de 30 graden niet optimaal… Rustig aan doen en het tempo aanpassen aan de omstandigheden was het devies. Bovendien hadden we gezien dat er naast de reguliere posten ook nog wat horeca gelegenheden aan de route lagen. De portemonnee ging mee in de rugzak voor een colaatje of een ijsje onderweg.
Een hele groep clubgenoten en andere loopvrienden deden ook mee aan de kortere afstanden, het was dan ook heel gezellig op het start-/finishterrein. In de stoomtrein leek het wel een schoolreisje qua lawaai en of het toeval was of niet, maar wij bezetten met ons clubje zo’n beetje de hele restauratiecoupé. Helaas bleef de bar dicht tijdens de reis. Het was in ieder geval een hele belevenis om met het boemeltje naar de start te gaan, de stemming steeg net zo hard als de temperatuur. Nadat in Eerbeek de lopers voor de korte afstanden gelost waren werd het rustig in de trein. In Beekbergen mochten we zelf uitstappen. De temperatuur was inmiddels al boven de 25 graden… Na een stukje gezamenlijk lopen tot de oversteek van de grote weg mochten we echt van start, het bos in. In een rustig dribbeltje begonnen we aan onze marathonafstand, geheel op GPS. Deze keer geen lintjes of bordjes, maar zelf de weg zoeken.
In het bos was het best lekker en nadat Henrie door wat opstartproblemen was begonnen we in een fijn ritme te komen. Op de vlaktes brandde de zon genadeloos en dat zou alleen maar erger worden. Niet overdrijven in het begin was dan ook het devies. De eerste post op bijna acht kilometer had alleen water, maar ik had nog bijna niets gedronken. Ik liep al wel vanaf het begin met waterkoeling: door een lekje in mijn waterzak werd mijn rug continu nat gehouden. Best lekker met dit weer, maar wel even in de gaten houden hoeveel ik dan in mijn bidons overhield. De heide was prachtig paars en het was gewoon een genot om naar te kijken. Maar toch verlangde ik bij ieder heideveldje weer naar het bos en de schaduw. En ik was niet de enige. Al heel vroeg in de wedstrijd zag ik links en rechts al mensen wandelen om even de temperatuur te laten dalen of even wat water over het hoofd te gieten. Heel verstandig. Ons eigen hitteplan trad in werking bij de eerste de beste ijsverkoper langs de route. Het eerste ijsje van de dag was een feit.
De tweede verzorgingspost was bij de beroemde Brandtoren. Midden in een grote open vlakte. Het was ook meteen de splitsing tussen de 25 km en de 42. Hier namen we iets meer tijd om even te koelen en te drinken. Veel lopers besloten hier ook dat ze hun marathon gingen inkorten vanwege de hitte. Wij hadden het heet, maar voor ons gevoel hadden we het nog goed onder controle en besloten in een rustig ultrashuffletje de hele wedstrijd uit te lopen. Het was immers ook niet heel ver meer naar de Posbank. En daar was niet alleen een waterpost, maar ook horeca. Maar eerst nog maar zorgen dat we de vlakte zouden overleven. Eindelijk kwamen we het bos weer in. Even bijkomen in de schaduw. Het meest loopbare stuk hadden we inmiddels gehad en nu begonnen we in ons favoriete deel te komen. Heuvel na heuvel, mooie afdalingen en klimmen met heel veel wortels. Heuvelop rennen was niet te doen zonder uit elkaar te ploffen van de warmte, naar beneden ging nog wel. Maar je voelde wel dat de hitte langzaam maar zeker alle reserves weggevreten had. Het werd steeds meer een strijd tegen de elementen.
Bij de Posbank was het een drukte van belang met toeristen die de paarse heide kwamen bewonderen, hordes fietsers en andere dagjesmensen. We kochten een flesje koude frisdrank en maakten uitgebreid gebruik van het ‘hondekraantje’ om water over ons heen te gieten en de bidons te vullen. Even goed koelen, heerlijk. De mensen keken ons lopers wel een beetje vreemd aan, geen idee waarom… Waar we het stuk rondom de Posbank bijna struikelden over de dagjesmensen, werd het daarna weer snel eenzamer in het bos. Op een enkele medeloper voor of achter ons na zag je bijna niemand meer. Het struikelen ging nu voornamelijk over de boomwortels. Ook omgevallen bomen en dergelijke zorgden voor de nodige afleiding. De klimmetjes zogen inmiddels de laatste energie uit mijn benen, maar we schoten nog goed op.
Bij de Carolinahoeve kochten we maar weer een ijsje en een koude cola. De hondebak gebruikten we ook hier om water over ons heen te gieten. Als je maar doet alsof het normaal is vraagt niemand waar je mee bezig bent. Nog even een praatje met de laatste verzorgingspost en wat snaaien en op naar de finish. Nog maar een uurtje doorbikkelen of zo… Het nadeel van het feit dat we in dit gebied meer wedstrijden en trainingen gedaan hebben was dat we de weg wisten. Op onze gps konden we heel goed zien dat we allerlei lusjes liepen om aan de 42 km te komen. Meerdere keren wezen we elkaar op een afslag die vrijwel rechtstreeks naar de finish liep, maar we bleven eigenwijs vasthouden aan de route. Dat moest ook wel want Henrie zou bij het finishen de honderdste (ultra/trail)marathon bij kunnen schrijven. Afsnijden was dan ook geen optie.
Ik zat er inmiddels aardig doorheen door de zon en had al een tijdje een weeiig gevoel in mijn buik. Teveel water drinken is ook niet handig, dan krijg je een klotsbuik. Als het tempo te hoog werd kreeg ik het gevoel dat ik even over moest geven. Maar als het tempo dan weer even zakte ging het wel weer. Dan maar rustig aan. Samen hobbelden we rustig de laatste kilometers naar de finish. Daar werden we hartelijk ontvangen door de organisatie en een handjevol lopers die er nog waren. Maar ze zouden blijven wachten tot iedereen binnen was. Wij gingen eerst maar eens rustig zitten bijkomen in de kleedkamer, lekker in de schaduw. Het feit dat uit de douche alleen nog maar lauw water kwam zagen we deze keer zelfs als pluspunt.
Het was een prachtig parours met een goede organisatie, echt een wedstrijd naar mijn hart. Gelukkig is het evenement niet afgelast vanwege de warmte, dan hadden we toch maar weer een geweldig avontuur gemist.De temperatuur heeft niemand in de hand, daar moet je gewoon verstandig mee omgaan. En dat deed iedereen die ik zag onderweg ook. Een aantal mensen besloot niet te starten en ook een flink aantal stapte uit of kortte de route in. Heel verstandig, luisteren naar je lichaam.
Andre Bleumink
Verslag van de Viking Steam Trail in Dieren - deel 1
 |
| AVA'70 leden op het station in Eerbeek |
Op 24 augustus 2019 stond deze trail op de agenda. De trail werd georganiseerd door Viking Adventure Sports Trail Run. Voor deze dag hadden ze het volgende bedacht. Een prachtige route over het paradijs voor de trailrunner: de Veluwe. En om het helemaal spectaculair te maken werd een ouderwetse stroomtrein ingehuurd met evenoude wagons. Startpunt was station Dieren. De 10 en 15 kilometer lopers hebben de trein verlaten in Eerbeek. De 25 en 42 kilometer lopers mochten wat langer van hun ritje genieten. Zij dienden de trein te verlaten in Beekbergen.
Het
grootste deel van de lopers kwam uit de stal van Johan Assink (de C-groep) maar
ook de andere groepen van AVA-’70 waren vertegenwoordigd. In totaal konden 360
lopers mee. Volgens de statistieken kwamen er 17 lopers uit Aalten en daarmee
was dit dorp ook de best vertegenwoordigde woonplaats. Als de lopers uit de
stad Bredevoort ook waren meegeteld dan
was dit getal nog mooier.
Gezamenlijk
zijn we vertrokken vanuit Aalten en na
een autoritje van 40 minuten waren we in Dieren. Een plaatselijke
sporthal was afgehuurd voor het uitreiken van de startnummers en de sanitaire
stop. Vanaf deze plek konden we lopend naar het station.
Door
de grootte van de groep zijn we elkaar voor het afreizen even uit het oog
verloren. Maar AVA-‘70 leden terug vinden is nooit zo moeilijk. Van de 7 wagons
was er maar één boordrestauratie (u raadt het al). Helaas was deze niet in
bedrijf maar we hebben wel allemaal gezellig in deze wagon gezeten. Het was
leuk dat er “echte” conducteurs aanwezig
waren. Iedereen kreeg een knipje in zijn startnummer.
De
meeste AVA-’70 lopers stapten uit op station Eerbeek. Alhoewel dit maar een
afstand was van ongeveer 10 kilometer heeft de trein er toch ongeveer een half
uur over gedaan. Vanaf dit station werden we door de organisatie begeleid naar
het startpunt. Eerst even gezamenlijk inlopen en toen konden we van start. Tja
wat kan ik daar over schrijven. Je loopt door prachtige bossen, smalle paadjes,
poortjes, bruggetjes en… wildroosters. Helaas is één van onze medeloopsters
hier vervelend ten val gekomen. Dit was wel een
domper op een verder perfecte dag.
Uiteindelijk
kom je weer terug bij het startpunt. Finish tijden zijn er niet. Dat maakt een
trail heel relaxed. Je komt wel een keer binnen. Dit was ook tekenend voor de
organisatie. Goed georganiseerd en een relaxte sfeer. Bij de finish stond een
BBQ en een lokale bierbrouwer. Hier hebben we nog even nagenoten van de mooie
loop en het prachtige weer en natuurlijk gezorgd voor de inwendige mens.
De
organisatie verwacht nu al dat de Steam Trail een “blijvertje” is. Heb je deze gemist? Volgend jaar weer een
kans! Voor degenen die erbij waren: zet hem in je agenda!
John
Boom
zondag 26 maart 2017
Uitslagen van de 36e Lenteloop in Eerbeek
 |
| Maurice Magis |
12.5 kilometer: Peter van den Hooff 1:05:28, Maurice Magis 1:11:20, Joke van den Hooff 1:15:20
zondag 23 maart 2014
Uitslagen van de 33e Lenteloop in Eerbeek
 |
| Het officiële Eerbeekse Lenteloop shirt Denise van der Donk wint de bijna 13 kilometer in 57:17 minuten Klik op de link voor alle uitslagen |
vrijdag 3 januari 2014
Rozendaal Nationaal Park Veluwezoom
 |
| Schotse hooglanders in de buurt van de Elsberg |
Als ik vertrek op het dagrecreatieterrein aan de Kluizenaarsweg in Rozendaal loop ik direct een prachtig fietspad op, dat dwars door het Nationaal Park Veluwezoom gaat. Het is één van de grootste en mooiste natuurgebieden van Nederland en de hoge ligging en de grootte van het park leveren een gevarieerd natuurgebied op. Ik loop door uitgestrekte bossen, onafzienbare heidevelden, resten stuifzand en statige landschapsparken. Af en toe kom ik een fietser of enkele wandelaars tegen en op de gehele route heb ik maar één rijdende auto gezien.
Op het Rozendaalse Veld staat sinds 1949, als markant punt, een brandtoren die door de brandweer tot omstreeks 1978 werd gebruikt voor het ontdekken van bos- en heidebranden, in 1989 is deze gerestaureerd. Door de buurtschap Imbosch loop ik in de richting van Eerbeek. De lucht wordt wat donkerder en het begint wat harder te waaien maar nog nooit was het op 3 januari zo warm. De handschoenen en muts heb ik vandaag dan ook niet nodig. In de buurt van de Elsberg op de Rheder heide kom ik enkele grazende Schotse hooglanders tegen, die de natuurlijke bosvorming enigszins tegengaan zodat de heideplanten zich kunnen blijven verjongen.
Aan het eind van de route beklim ik op de Kluizenaarsberg nog de Emmapiramide, genoemd naar de toen regerende koningin Emma. Doordat deze streek aan het eind van de 19e eeuw kampte met een hoge werkloosheid, startten toen op diverse plaatsen werkverschaffingsprojecten. In 1891 werd zo de Emmapiramide opgeworpen door werklozen, je zou er nu eens mee moeten komen! Doordat de bossen in de omgeving steeds hoger werden, is de piramide verschillende keren opgehoogd.
Boven op de toren bevind ik me op een hoogte van 110 meter boven NAP en heb ik een prachtig uitzicht naar de plaatsen en torens die in de omgeving liggen. De afvalverbrander in Duiven op ruim 5 kilometer en de Tennet toren in Arnhem op ruim 8 kilometer zijn goed te zien, bij mooi weer kan zelfs tot in Duitsland worden gekeken. Na het trainingsloopje rijd ik over de Posbank terug naar Arnhem waar de dames inmiddels hun tassen met voornamelijk kleding hebben gevuld. We hebben alle drie weer van een prachtige dag genoten!
Klik op de link voor de foto's
fotoalbum
 |
| De brandtoren op het Rozendaalse Veld |
 |
| Nationaal Park Veluwezoom |
 |
| De Emmapiramide op de Kluizenaarsberg |
zondag 24 maart 2013
Uitslagen van de 32e Lentelooop in Eerbeek
 |
| Zo had het kunnen zijn! Gerrit Dijkslag loopt de 6 kilometer in 21,23 minuten Klik op de link voor alle uitslagen |
zondag 18 maart 2012
Foto's en uitslagen van de 31e Lenteloop in Eerbeek
 |
| Een gezellige drukte in Eerbeek |
Een geslaagde 31e editie van de Lenteloop Eerbeek is op 18 maart 2012 gehouden bij Restaurant “De Heideroos” in Eerbeek. Het weer was redelijk en vanaf het gezellige terras met muziek konden start en finish goed worden gevolgd. Ondertussen kon gebruik gemaakt worden van de aanwezige versnaperingen waarbij ook deze opbrengst grotendeels ten goede komt aan Stichting KIEMM. KIEMM staat voor Kinderen in Eerbeek Maken Muziek.
De Lenteloop Eerbeek wordt georganiseerd door Rotaryclub Eerbeek-Zutphen. De opbrengst van de Lenteloop Eerbeek wordt jaarlijks besteed aan goede doelen. Leden van Last Gear hebben ondersteuning geboden als “voorrijders”. Naast ruim 60 vrijwilligers is de Lenteloop mogelijk gemaakt door diverse sponsors, het Rode Kruis en bedrijven die belangeloos hand- en spandiensten hebben verzorgd.
Klik op de links voor de foto's van Eric Beatse, de Kiekjesdief
Deze week volgn nog enkele videocompilaties!
Uitslagen:
site organisatie
Gerrit Dijkslag op podium
Gerrit Dijkslag op podium
 |
| Gerrit Dijkslag heeft nog tijd om de Kiekjesdief te groeten |
 |
| Stefan Scanu |
Abonneren op:
Posts (Atom)