Covid-19: Update Marathon van Rotterdam

Er is nog geen beslissing genomen!

Samen met jou kijken we enorm uit naar de 40e editie van #demooiste die verplaatst is naar zaterdag 24 en zondag 25 oktober. Misschien wel meer dan ooit. Echter, door de ontwikkelingen rondom COVID-19 leven we in onzekere tijden.

We begrijpen maar al te goed dat dit voor onzekerheid zorgt en vragen oproept. Gaat het evenement wel door? Is het veilig om mee te doen? Wat als het verbod op evenementen verlengd wordt? Nederland is zich aan het aanpassen naar een 1,5 meter samenleving of zoals minister-president Rutte het noemt, ‘het nieuwe normaal’. Achter de schermen zijn we druk aan het inventariseren welke mogelijkheden er zijn om te kunnen voldoen aan de richtlijnen om de NN Marathon Rotterdam op een veilige en verantwoorde manier door te laten gaan. 

Vanzelfsprekend staat de gezondheid en veiligheid van onze deelnemers, medewerkers, toeschouwers en andere betrokkenen bij ons altijd op de eerste plaats. We blijven de adviezen van de overheid volgen en zullen de maatregelen nemen die van ons worden gevraagd. Onze wens is om de onzekerheid en vragen weg te nemen, maar daar hebben we tijd voor nodig. Zodra er ontwikkelingen zijn die we met jullie kunnen delen, zullen wij dit via onze officiële kanalen doen. Houd deze in de gaten voor updates en zorg goed voor jezelf en elkaar! (bron)

'Halve en hele zolen'

Dirkje Huitink

Op zondag 5 april jl moest het allemaal gaan gebeuren… Tientallen atleten van AVA`70 hadden maanden toegewerkt naar hun missie: de marathon van Rotterdam en de halve marathon van Berlijn. De dubbeldekker was gereserveerd, het hotel in Berlijn geboekt en er werd enorm uitgekeken naar de bijzondere hardloopevenementen met een hoog AVA-jaans saamhorigheidsgevoel. De ervaren trainers, Wim Brinkman Rotterdam) en Johan Assink (Berlijn) hadden hun manschappen op vakkundige wijze geprepareerd voor dè wedstrijd. Gevraagd en ongevraagd, doch goed bedoeld, strooiden ze met adviezen en de vorm was groots, zo bleek tijdens de grote testcase bij de Kastelenloop in Vorden. Het startveld was narcissengeel gekleurd en er werden uitstekende prestaties geleverd. Louter blijde gezichten, zowel bij de lopers, alsook bij de beide coaches. 

Daarna werd er een zogenaamde taperfase ingesteld, maar menig atleet bleek onstuitbaar. Grote boosdoener bleek feitelijk Strava te zijn, waar de trainingen van “lotgenoten” angstvallig in de gaten werd gehouden. Had je maatje getraind, dan moest de opgedane achterstand zo snel mogelijk weer hersteld worden. van vroeg in de ochtend tot laat in de avond werd je bestookt met de hardloopgegevens van de ontembare AVA-janen. Maar menigeen wist intussen al wel, dat het feitelijk allemaal tegen beter in was, want steeds nadrukkelijker klonken de geluiden, dat zowel de marathon van Rotterdam als de halve van Berlijn zouden worden uitgesteld, dan wel volledig van de hardloopkalender 2020 geschrapt. Donderdag 12 maart om 12.00 uur was het hoge woord eruit… geen hardloopfeest op de Coolsingel en even later kwam uit Berlijn hetzelfde bericht. 

Teleurgesteld volgen de berichten over social media, gevolgd door begrip voor de ontstane situatie. Hardlopen in deze Corona-omstandigheden is zeker niet het belangrijkste. Maar toch…… Er kon nog effen bij de club worden doorgetraind, maar ook hier ging de boel op slot en moest het aftrainen op eigen houtje gebeuren. Hier kwam in de praktijk vrij weinig van terecht, want de hardlopers waren immers in een “flow van long distance” terecht gekomen en dan ga je natuurlijk niet radicaal afbouwen. Sterker nog het had er alle schijn van dat er een hele sterke focus stond op 5 april, de dag die immers toch al maanden rood omcirkeld was in de agenda, gevolgd door een vrije maandag om te herstellen. 

Als pleister op de wonde, bood fysiotherapeut Mark te Brake op zaterdagochtend 4 april zijn clubgenoten een gratis work-out aan, om toch nog een beetje met een goed gevoel aan “het had zo mooi kunnen zijn” weekend te beginnen. Het half uurtje met prettige oefeningen was nauwelijks afgelopen, toen er een ware aaneenschakelingen van kilometervretende trainingen ontstond. Eddy en Inge Rensing waren de eersten, die aan hun Strava-vrienden lieten weten, dat ze helemaal klaar waren geweest voor het avontuur in Berlijn. Daarna was het Jan te Brake, die een prachtige halve marathon liep in een jaloersmakende tijd. Het hek was werkelijk van de dam, want het ging de hele dag maar door met meldingen van “halve zolen”, die uit frustratie effen dik 21 kilometer afraffelden. Dat beloofde nog wat voor de zondag, toen het eigenlijk om het echie zou gaan….

Al bijzonder vroeg scoorden Brinkman en Wevers een marathontijd, al gaven ze wel gelijk ruiterlijk toe, dat ze ieders de helft hadden gelopen en de andere helft konden uitrusten op het zadel. “Wat ik in de kop heb zitten, gebeurt ook!” Deze slogan ging op voor Andre Balke. De “halve zool”, maar dan dubbel, begon even voor 8 uur bij een temperatuur van een graadje of 12 in Aalten Zuid aan de hele marathon. Het vreselijk interessante parcours, Slaadijk heuvelop, Veenhuisweg vlak en Kriegerdijk naar beneden, hoefde hij slechts 10 keer af te leggen om aan de gewenste 42,2 kilometer te komen. De temperatuur liep sneller op dan het tempo en na dik 4 uur sappelen was de missie geslaagd. Intussen pingelde Strava de ene halve marathontijd na de andere door. 

Een enkeling maakte een extra lusje en Henk-Jan Legters deed er `s middags in de verzengende hitte nog een schepje bovenop, door een paar zolen te verslijten op de klassieke afstand. Om er zeker van te zijn niet gespot te worden door een AVA`70-clubgenoot, liep hij de marathon in de brandhaard van Nederland, namelijk in de regio Valkenswaard. Dan heb je wel echt lef in je donder, maar goed…. het resultaat was er dan ook wel naar. Volgens de binnenpruttelende gegevens, was het Berlijnreisleider en regisseur uut Brevoort John Boom, die als laatste van stal ging en ook nog een hele mooie ronde van 21 kilometer draafde.

De Strava en Garmin-prestaties van “de hele en halve zolen” op een rijtje:

Eddy Rensing: 21,1 (B), Inge Rensing: 21,1 (B), Jan te Brake: 21,1 (R), Jannelien Magis: 21,1 (B), Geert Wevers: 21,1 (R), Wim Brinkman: 21,1 (R), Dennis te Veldhuis: 21,1 (B), Gerben Heinen: 21,1 (B), Gerdy Hoornenborg: 21,1 (R), Dirkje Huitink: 21,1 (B), John Boom: 21,1 (B), Theo Stronks: 21,1 (R), Gerjo Wevers: 23,5 (R), Wouter Raben: 26,1 (R), Andre Balke: 42,2  (R), Henk-Jan Legters: 42,2 (R)  

(B): Bestemming Berlijn

(R): Bestemming Rotterdam

De rest van de meute halve en hele marathonlopers kwamen op 4 en/of 5 april jl. ongetwijfeld ook in actie en liet aan zichzelf en hun omgeving zien en horen dat ze ook in bloedvorm waren voor een grootse prestatie. Kortom, een gemiste kans. (FR)

Column: Erwin’s zin en onzin - deel 220

Andre perst er nog een eindsprintje uit en beëindigd na iets meer dan vier uur zijn avontuur

André Balke voltooit ‘zijn’ marathon!

Gretig pakt hij de bidon aan en zet hem aan zijn mond. Een paar teugen water slurpt hij naar binnen. De helft spuugt hij onmiddellijk weer uit. Hij schudt kenmerkend met zijn hoofd. Voor de zoveelste keer speelt Jerrel het nummer You’ll Never Walk Alone af. Nog twee keer die vervelende beklimming op de Slaadijk. Een kuitenbijter die maar niet lijkt af te vlakken. André is bezig aan een monsterlijk avontuur. Zijn gelaat wordt met het verstrijken van de kilometers grauwer maar die marathon gaat hij volbrengen, dat staat vast. 

Steeds meer supporters krijgen lucht van het spektakel. Een gevaarlijke tendens aangezien de handhavers in de sloot liggen om de anderhalve meter-overtreders op de bon te slingeren. “Ga is uit elkaar, sukkels, stelletje kneuzen!”, snauwt een boze vrouw – die vermoedelijk al twintig jaar in een verstandhuwelijk zit en die door de nieuwe corona-maatregels in een nieuw dieptepunt is beland – naar Jerrel en André. “Wij zijn familie”, roept Jerrel in een poging  om de vleesgeworden verbitterdheid van repliek te dienen. André sjokt onverstoorbaar door.  Geen handhaver of moraalridder die hem van zijn stuk kan brengen

Her en der op het parcours stellen supporters zich op. Ingrid van Zolingen staat na twintig jaar weer op de skeelers. Ze waggelt soms als een pasgeboren hertje met een heupafwijking, maar ze houdt zich staande. Inez Balke kijkt af en toe om en glimlacht stiekem om het gestuntel. André maakt ondertussen ook stuiptrekkingen. De kramp in zijn bovenbenen dwingt hem kortstondig  tot wandelen, dit tot grote hilariteit van zijn jongeste zoon Sem, die inmiddels ook uit zijn nest is. Nog één ronde te gaan. André loopt deze marathon als vervanging van zijn geplande marathon in Rotterdam. Om de kwelling nog wat groter te maken loopt hij negen maal dezelfde ronde. In  de slotronde slaakt hij met enige regelmaat wat pijnkreten uit en mompelt zo nu en dan iets onverstaanbaars. Hij perst er nog een eindsprintje uit en beëindigd na iets meer dan vier uur zijn avontuur, Jerrel en Sem heffen trots de handen in de lucht. Een bewonderenswaardige prestatie van een bewonderenswaardige sportman. Respect.   

Buurtschappen Marathon

Beide hebben we heerlijk gelopen

Zondag 5 april staat al maanden rood omcirkelt in mijn en vele anderen agenda’s. Want dan wordt namelijk de 40 ste Rotterdam marathon gehouden. Vele uren aan voorbereiding en training waren gedaan voor dit ultieme moment. Maar helaas het gaat niet altijd zoals we hebben bedacht. Waar we begin maart al wel een beetje bang voor waren, werd half maart bevestigd. In verband met het corona virus ging de Rotterdam marathon niet door en werd deze verplaats na 25 oktober van dit jaar. Eigenlijk maar een klein ogenblik de pest er over in gehad, maar dit was eigenlijk voor iedereen duidelijk. Onder deze omstandigheden kan men geen marathon gaan lopen, er zijn veel belangrijkere zaken, die op dit moment alle aandacht vragen van een ieder. Dus vol goede moed maar hopen op 25 oktober.

En nu zondagmorgen 5 april sta ik toch al om 6 uur in de ochtend naast mijn bed, eigenlijk hadden we nu met de bus richting Rotterdam moeten gaan. Ben ik aan het hallucineren, is het de leeftijd of toch gewoonte? Nee niets van dat alles, het is gewoon de schuld van Geert Wevers. Geert was namelijk één van de initiatief nemers van het Rotterdam project 2020, precies 25 jaar na zijn eerste en tot nu toe laatste marathon. Hij had zijn loop maatjes van toen overgehaald om dit jaar nog een keer te vlammen op de Coolsingel. De afgelopen maanden werd alles aan de kant gezet om dit doel te bereiken, 25 jaar geleden kon hij zijn vrouw Ina nog omkopen met een vaatwasser om te kunnen trainen, geen idee wat hem dit deze keer heeft gekost.

Dus ook voor Geert was de teleurstelling groot, toen hij hoorde dat de Rotterdam marathon was uitgesteld. Al die trainingsuren en kilometers voor niets, zag je hem denken. Nu is Geert echter niet voor een gat te vangen en afgelopen dinsdag kreeg ik ook een telefoontje van hem met het volgende voorstel: Wim, wat zou je er van denken dat we toch op zondag 5 april de marathon gaan lopen, was zijn vraag. Ik reageerde als door een wesp gestoken: Wat in Rotterdam, was mijn weder vraag? Nee, een aantal jaren geleden hebben wij samen, met heel veel vele anderen, voor het goede doel de GUV marathon voor het Kind georganiseerd, in samenwerking met de GUV en AFM. Dit was op 23 december 2017. Dit was een marathon om Aalten heen van 12 etappes, om geld in te zamelen voor de goede doel namelijk 'Speelplezier en vertier voor kansarme kinderen in Aalten en omgeving'. Nu had Geert de route van deze marathon nog op zijn computer staan en vandaar dus zijn voorstel. We vertrekken om 7.00 uur en lopen dan om de beurt terwijl de andere mee fiets was Geert zijn voorstel, zo hebben we dan toch een beetje het idee van de marathon. En natuurlijk vond ik dit een mooi idee en zo kwam het dat ik op zondagmorgen 5 april om 6.00 uur uit bed ging en iets voor de klok van 7.00 uur bij Geert was.

Geert staat thuis al te wachten. Na kort overleg welke fiets we mee nemen voor al onze spullen, vertrekt Geert als eerst loper. Het is rond dit tijdstip heerlijk rustig en zo nu en dan komen we iemand tegen. De zon begint langzaam op te komen, voor hardlopen is het ideaal weer. Heerlijke temperatuur, geen wind, maar om te fietsen is het nog wel erg koud. Ik heb dan ook al snel besloten om Geert zijn jas er nog bij aan te doen. Als we door de ‘Avastraat’ komen (voor degene die dit niet weet, dit is de Markerinkdijk in Barlo) is het overal nog opmerkelijk stil. Geert laat nog wel een oerkreet horen bij zijn Mattie, maar ook hier geen reactie. Aangekomen bij Bredevoort, mag ik eindelijk gaan hardlopen en door de kou kost het me moeite om het trainingspak uit te krijgen. Eenmaal aan het lopen is het snel warm en ben ik blij dat ik in de korte broek loop (wat een verschil met fietsen). Na de Ringkamp komen we André Balke tegen, die daar op zijn eigen manier de marathon aan het lopen is. 

Na de Heurnsen Tref is het weer de beurt aan Geert om richting Dinxperlo ter gaan. De temperatuur wordt al iets aangenamer en we komen ook al meer fietsers en lopers tegen. Het lopen gaat voorspoedig en ook de wissels zijn nu wat sneller na elkaar. Eerst om de 10 km, toen om de 6 km en de laatste om de 5 km. Het begin is elke keer weer lastig, maar als je eenmaal je ritme weer hebt gaat het goed. De laatste wissel is in Lintelo en ik mag vandaar uit de marathon vol maken. Ik krijg van Geert nog de opbeurende tekst mee: Kom op Wim de laatste 5 km in 23 minuten en we komen nog onder de 3 ½ uur uit. Eigenlijk denk ik ja ja het zal wel, maar ondertussen gaat het toch steeds harder. 

Bij het binnen lopen van Aalten, stel ik mij voor dat het de Coolsingel is, wat weer extra krachten boven brengt. Geert is ondertussen op weg naar zijn andere Mattie (Ingrid) maar zij blijkt niet thuis te zijn. Vol speed ga ik richting de Hofstraat en bijna bij het kantoor van Rinke zegt Geert: ja we zijn er, 42 kilometer en 195 meter. En de eindtijd is 3:29:40 uur. Ons doel is bereikt namelijk de marathon toch lopen (al is het als duo) en ook nog een mooie eindtijd. Op weg naar huis komen we Ingrid en Inez tegen, die aan het skeeleren zijn. Er volgt even kort een gesprekje en natuurlijk een maakt Ingrid een selfie. Na een lekker kopje koffie tevreden naar huis, waar ik wordt ontvangen met de opmerking: ben je er nu al weer? Geert bedankt voor deze mooi morgen.

Wim Brinkman

De Marathon zit er net op

Droom......

Zondag 5 april, mijn 13e en laatste Marathon!

Het is vandaag 1 april, meestal een dag dat we elkaar voor de gek proberen te houden. Mij krijgen ze echter niet klein, ik concentreer me volledig op zondag 5 april, de Marathon van Rotterdam. Mijn 13e en tevens de laatste heb ik altijd gezegd. Om het goede gevoel vast te houden ga ik nog voor een korte duurloop richting Dale. Het is nogal frisjes maar daar trek ik me niets van aan. Onderweg kom ik bekenden tegen die me succes wensen. Na een uurtje vindt ik het wel genoeg, nog 1 training en dan is de voorbereiding voorbij. ‘s Avonds kijk ik nog wat voetbalwedstrijden in het kader van de Champions League, helaas zonder Nederlandse inbreng. Tussendoor stuurt Wim Brinkman een mail dat het zondag lekker loopweer wordt, rond de 20 graden. Ik denk die is gek, de hele winter bij hooguit 5 graden getraind, dat gaat hem niet worden. Toch probeer ik het naast me neer te leggen en mijn eigen koers te volgen. Donderdag is mijn laatste werkdag, probeer me zo weinig mogelijk in te spannen, 1 verkeerde beweging en je bent de Sjaak. De baantraining sla ik deze keer over, heb me netjes afgemeld bij Ben en Geert, die me veel succes wensen. 

Vrijdag staat in het teken van een uitzwaai training. Overal waar ik langs loop, wordt ik toegesproken, ze leggen me wel wat druk op. Met al mijn ervaring weet ik hier goed mee om te gaan. Het eetpatroon pas ik nu ook enigszins aan, geen zware kost of een pak spinazie. Ga ‘s avonds wat vroeger naar bed, helaas heeft dit weinig nut want ik kan niet in slaap komen. Regelmatig komen er beelden voorbij waarbij ik denk zal ik het wel halen. De onzekerheid slaat toe, op t.v is nog een herhaling van D.W.D.D. maar dat bevorderd de slaap niet. Denk er even over om naar de logeerkamer te gaan maar mijn vrouw houdt me tegen. Tegen 6.00 uur wordt ik wakker en hoor de krant door de brievenbus glijden. Benieuwd hoe alle beschouwingen er uit zien. Hoe hoog zijn b.v de verwachtingen van Michel Butter die een limiet moet lopen voor de Olympische Spelen van Tokio? Mooi dat er ook een pagina gewijd is aan AVA ‘70, dat er in het jubileumjaar zoveel atleten meedoen. Trainer Wim Brinkman geeft aan dat hij het met vertrouwen tegemoet ziet. De voorbereiding is nagenoeg vlekkeloos verlopen, de harde maar duidelijk hand van de trainer zal zich uit betalen. De zaterdag besteed ik verder vnl. met een rondje door de rots en moestuin, waar ik straks meer tijd voor heb. Verder voel ik me relaxed, krijg nog wat berichtjes van deze of gene en dat was het wel zo’n beetje. Nu het zomertijd is merk je gelijk meer bedrijvigheid, de campings raken vol. Opvallend veel Duitsers gaan genieten van al het moois dat ons land te bieden heeft. Vooral de Keukenhof wordt druk bezocht. Het is inmiddels zaterdagavond, de dag van de waarheid komt steeds dichterbij. Vroeg naar bed heeft geen zin heb ik ervaren. Nog wat voetbalwedstrijden bekeken van de eredivisie, mijn club uit Rotterdam komt met rassé schreden richting de concurrentie. Om half 12 naar bed wan t morgen is het D-Day. 

Rond 5.00 uur gaat de wekker, de avond er voor alles in gereedheid gebracht. Wim had er voor gezorgd dat we de startnummers al in ons bezit hebben, dat scheelt een hoop rompslomp. Voor de zekerheid alles nog een keer nagekeken, en lees nog even de instructies van Mark te Brake. Om half 6 staat er een grote dubbeldekker geparkeerd bij het AVA complex. De chauffeur heet ons welkom en probeert er ook een gezellige dag van te maken. Zoals gewoonlijk zijn er ook weer laatkomers, van Erwin zijn we dit gewend, maar waar Luuk toch blijft. Hij zou toch niet, gaan de geruchten, nog in de kroeg hangen. De druk van presteren zal hem nu toch niet te zwaar worden. Ook Marloes is er, bang dat ze was in haar droom dat ze de bus gemist had. De vele toeschouwers die mee zijn zullen er voor zorgen dat we ondersteund worden in de strijd. Ook mijn superfan Tim Houwers is aanwezig, achter in de bus geniet hij vol op. Nadat ik mijn plek in de bus gevonden heb, komt Geert naast mij zitten, we blikken terug in het verleden waarbij 1995 opnieuw ter sprake komt. De muziek in de bus zorgt voor wat vrolijkheid, waarbij Katja voorzichtig wat danspasjes maakt. Voor sommigen is dit de 1e marathon en naarmate we Rotterdam naderen, hoe stiller het wordt. Het toilet wordt druk bezocht, en moet halverwege geleegd worden, dit tot lichte irritatie van de chauffeur. Rond 8.00 uur komen we in Rotterdam aan, het is nog frisjes, maar de zon komt langzaam op. Aangezien een aantal atleten de 10 km lopen moeten we van hun afscheid nemen en hun veel succes wensen. Na wat geklets en geouwehoer geeft Evelien aan dat we een mooie dag  tegemoet gaan, waar we vooral van moeten genieten. Om half 9 wenst onze aanhang na wat zoenen en geknuffel veel succes toe, en zoeken wij de kleedruimtes op. 

Voorzien van onze prachtige AVA tenues loopt een ieder naar z’n vooraf bepaalde startvak. Bescheiden zoals ik ben kom ik in 1 van de achterste startvakken terecht, samen met Arja waarmee ik veel samen gelopen heb. Na allerlei tips van de organisatie, begint om 9.45 uur mister Lee Towers met z’n bekende song. Vooraf nog even de blaas geleegd in de daarvoor gereedstaande dixies. Om 10 uur is de start net voor de Erasmusbrug, en het is 10 graden, een ideale temperatuur. Samen met Arja gaan we rustig van start, we kletsen wat, maar zorgen ervoor dat dit niet teveel energie gaat kosten. Halverwege komen we door in een tijd van 2.09.45 uur, waar we beide content mee zijn. Na ruim 30 km staan 2 dames ons op te wachten, zoals beloofd lopen Sabine en Sanne een stuk met ons mee. We putten hier inspiratie uit en lopen de laatste 10 km richting Coolsingel waar het publiek ons toejuicht. Hand in hand komen we over de eindstreep, moe maar tevreden met een tijd van 4.23.16. Zoals verwacht heeft een ieder z’n doel gehaald, waarbij ook Luuk een tijd onder de 3 uur realiseerde. Tegen half 5 vertrekken we weer richting Aalten, bij sommigen schiet de kramp in de kuiten en er wordt wat nerveus door de bus gelopen. Alle belevenissen worden onderweg besproken, Walter gaf aan dat hij nog nooit zo genoten had. Terug bij AVA worden we verwelkomd door de achterblijvers. De chauffeur wordt nogmaals bedankt, en krijgt nog een envelop in de handen gedrukt. Er wordt afscheid van elkaar genomen en een prachtige periode wordt afgesloten met een daverend applaus voor iedereen. En toen werd ik wakker!

Sportieve groet,

Theo Stronks

Attentie voor regisseur Marathon van Rotterdam

De attentie is overhandigd aan Wim Brinkman

Toen er bij AVA`70 het plan bestond, om in het jubileumjaar 2020 met een groep deel te gaan nemen aan de Marathon van Rotterdam, hengelde Wim Brinkman al snel naar een vooraanstaande rol in het project en wierp zich naar voren als regisseur. De ervaren rot heeft een koffer vol marathonervaring en is bovendien een kilometervreter pur sang. De plannen werden gesmeed en al snel meldden zich de eerste sympathisanten om deze bijzondere uitdaging aan te gaan. Uiteindelijk bleek, dat maar liefst 32 atleten in retraite wilden gaan voor de klassieke afstand. Een bijzonder gemêleerd gezelschap, bestaande uit ervaren lange afstandslopers, maar ook groentjes  op dit gebied. De groep werd aangevuld met 2 halve en 11 kwartjes, die ook best een beetje mee wilden profiteren van het project en tevens een buskaartje reserveerden. Een prachtige uitdaging wachtte Brinkman dus, om voor deze club een uitgebalanceerd trainingsprogramma samen te stellen. 

De oude plakboeken en schema`s werden voor de dag gehaald en Wim besloot de voorbereidingsperiode te knippen in twee blokken. Er werd een eerste start gemaakt in september 2019, bedoeld om een beetje aan elkaar te wennen en de kilometers langzaam een klein beetje op te voeren. De besmetting sloeg langzaam maar zeker toe en Brinkman zag tot zijn grote plezier, dat het er inmiddels al behoorlijk serieus aan toe ging. Eind december werd de eerste cyclus afgesloten, om tijdens de Feestdagen nog even flink van de foute calorieën te gaan genieten en wat extra volume op te bouwen. Een enkeling had de vrees, dat Willem begin januari direct met een digitale weegschaal klaar zou gaan staan, maar niets bleek minder waar. Hij wenste iedereen een sportief 2020, een goede voorbereiding en sloot af met de mededeling, dat het echte werk nu kon gaan beginnen. 

De enkele twijfelaars in de groep, waren uiteraard niet echt blij met deze laatste woorden, maar Brinkman was al niet meer te vinden. Het aantal trainingsmomenten bleef feitelijk gelijk, maar Brinkman had in de schema`s wel een toename in kilometers opgenomen. Het ging gestaag richting de 20 kilometer en daarna was het “erop en erover!” Om de uiterst fanatieke Rotterdamgangers naast trainingsstof ook van de nodige aanvullende informatie te voorzien, werd fysiotherapeut en succesvolle marathondebutant Mark te Brake ingevlogen. Brinkman had als voer wat vragen op papier gezet en er ontstond in het clubhuis van AVA`70 een gezellige en kwalitatieve informatieve avond, die de sportievelingen meer dan voldoende huiswerk opleverde.

In februari moest er gezaaid gaan worden, dus werd het tijd om de 30 kilometer wat keren aan te gaan tikken. In groepsverband werd er een centrale training georganiseerd op de Heelweg. De meest beroemde inwoner van dit gehucht ontbrak helaas op het appel want ten tijde van vertrek, kroop hij nog even wat dieper onder het dekbed. Oorzaak: urenlange plenzende regen en ook nog eens in combinatie met een geselende wind. Brinkman maakte met deze helletocht weinig vrienden, maar zoals altijd had Willem wel weer een goede reden om het enigszins recht te praten: hier wordt je pas echt sterk van! Het is maar goed dat er geen bloemlezing is gemaakt van hetgeen er onderweg geroepen werd, want dat was in ieder geval geen bestseller geworden. Zelden of nooit zal er na een duurloop zoveel zijn nagepraat over de activiteit en zal de warme douche prettiger hebben aangevoeld.

En toch… toch had de marathonregisseur het gelijk aan zijn zijde, zo bleek een week later. Op de eerste zondag van maart stond immers de 30 van Vorden op de kalender en deze prachtige voorjaarsklassieker wordt door velen gezien als dè voorbereiding op Rotterdam. Er werd door het grootse peloton van AVA`70 uitstekend gepresteerd. Niet alleen de marathonlopers maar ook de Halve van Berlijn-dravers, legden puike prestaties op de mat. En Brinkman zag dat het goed was…. Het begon echter al wat onrustig in de geledingen. Het Corona-virus begon meer en meer een serieuze bedreiging te worden en de berichtgeving werd angstvallig in de gaten gehouden. Het zal toch niet gebeuren? Wim trok zijn eigen plan en liet zijn trouwe volgelingen op zondag 8 maart jl. verzamelen bij de Winterswijkse zustervereniging Archeus en de atleten kregen de indruk, dat hier toch al wel een beetje sprake was van een quarantaine-situatie.

Afijn, de duurloop liep erg prettig en het was opvallend om te zien, dat de coach ook overal zijn netwerk heeft en hier optimaal gebruik van maakt. De lange duurtraining was ook gelijk de laatste gezamenlijke activiteit, want het onheilspellende bericht dat eigenlijk wel verwacht was, kwam ook daadwerkelijk via de ether keihard binnen: GEEN marathon van Rotterdam op zondag 5 april! De social media stond een paar uur op ontploffen en de reacties van teleurstelling waren groot, maar uiteraard was er ook wel het nodige begrip voor de situatie. Captain Wim liet in een bericht aan de Marathonners weten, dat het jammer was van de inspanning, maar dat de intensieve voorbereiding ook wel veel heeft opgeleverd… Mooi toch, zo`n reactie, waarbij hij het positieve gevoel gelijk liet zegevieren. 

Nadat het  verdriet om het niet doorgaan van de zegetocht op de Coolsingel een beetje bezonken was en het solo-lopen plaats heeft moeten maken voor het gezellige draven in groepsverband, stuurde Brinkman zijn volgelingen een hele fijne mail: “Lieve sportvrienden we gaan op 25 oktober a.s. voor de herkansing in Rotterdam! Wie doet er mee? Hierbij alvast het schema, zoals ik dat nu in de kop heb zitten…..” Kortom: Wim was er al weer helemaal klaar voor en hoopte zo ook zijn loopmaatjes weer te activeren, stimuleren en motiveren. Het kan zomaar nog een poosje duren, voor de activiteiten bij AVA`70 weer opgestart worden, maar zo heeft iedereen in ieder geval een beetje stof tot nadenken en kan de agenda vast een beetje ingekleurd worden. Om Wim Brinkman toch alvast een beetje te bedanken voor zijn geweldige bijdrage en inzet in de afgelopen fase, is besloten hem een attentie te overhandigen, overigens geheel volgens de richtlijnen. Een stuk minder persoonlijk, maar daarom zeker niet minder gemeend! (FR)

Wat doe je met je trainingsuren nu de marathon niet doorgaat?

Ingrid van Zolingen op de Marathon van Rotterdam 2014

Vele maanden trainen voor een marathon en dan niet kunnen lopen. Hoe ga je fysiek en mentaal als loper om met al die trainingsuren? Freelance journalist en hardloper Sjaak van de Groep vraagt zich dat nu af.

'Ken je de mop van die hardloper die de Groet uit Schoorlrun, Tokyo Marathon en NN Rotterdam Marathon zou lopen? Hij liep niet.' Die flauwe grap is voor mij en voor veel andere lopers een hardlopers nachtmerrie geworden. Storm Ciara en het coronavirus blazen de hardloopplannen van veel lopers omver.

Eind februari zou ik afreizen naar Japan om de Tokyo Marathon te lopen. De organisatie weerde 38.000 recreanten vanwege het coronavirus. Ik bleef thuis en kocht via Marktplaats een iets te duur startbewijs voor Rotterdam. Gisteren kwam het nieuws waar veel lopers voor vreesden. Rotterdam wordt uitgesteld.

Blijf je lichaam niet eindeloos prikkelen

Ik verkeer voor mijn doen in topvorm. Een paar weken geleden liep ik een dertig kilometer in Vorden in 2:18 uur. Ik hield me daar in. Ik focus me nu maar op Rotterdam in het najaar. Hoe nu om te gaan met mijn trainingsschema? Hardloper en sportarts Bernard te Boekhorst van SMA Midden Nederland begeleidt 15 hardlopers die marathons zouden lopen in Tokyo, Boston, Hamburg en Düsseldorf en worstelt ook met die vraag. 'Je kunt overtraind raken als je nu gewoon door blijft trainen', zegt hij.

Te Boekhorst adviseert om de langere duurlopen omlaag te schroeven, het schema van een vijf of tien kilometer op te pakken en nog eens in de drie weken een duurloop te doen om de vorm te onderhouden. 'Veel lopers zijn nu klaar voor een marathon. Die fitheid wil je behouden, maar je wilt niet over de grens gaan en overbelast raken. Je kunt je lichaam niet eindeloos blijven prikkelen.'

De situatie is verre van ideaal, weet hij. 'De schema’s die ik maak voor mijn marathonlopers zijn nooit langer dan drieënhalve maand.' Train je langer, dan kun je pieken op het verkeerde moment, zegt hij. Te Boekhorst begeleidde in het verleden een hardloper die al in december begon te trainen voor Rotterdam. Zijn hoogtepunt, zijn piekmoment, kwam tijdens de City-Pier-City Loop. Zijn vorm werd hierna minder. 'Hij had de marathon binnen de drie uur kunnen lopen, maar finishte in 3:08. De scherpte was er vanaf.'

Focus je nog niet op een volgende marathon

Te Boekhorst raadt af om nu al te kijken naar een volgende marathon bijvoorbeeld die van Leiden in mei. 'Dat levert teveel spanning op of het wel of niet doorgaat. De hele tijd in de waakstand staan: wanneer gaat het gebeuren, is niet goed voor je ontspanning. Ga er vanuit dat je voorlopig geen marathon loopt. Nu even het waakvlammetje aan om straks te kunnen vlammen als de mogelijkheid zich aandient en je je schema weer kunt oppakken.'

'Blijf vooral rustig ademen', schrijft Koen de Jong oprichter van Sportrusten op zijn Facebookpagina. De Jong zou vorige maand de Two Rivers Marathon lopen, de wedstrijd die werd afgeblazen vanwege Ciara. 'Blijf rustig doortrainen op je (halve) marathonhartslag', adviseert hij. 'Zo blijf je fit en in vorm zonder teveel te doen.'

Breng je trainingen terug in omvang

Aalbert Mintjes, fysiotherapeut en hardloopcoach, zegt dat je als loper kunt proberen om je vorm nog een paar weken vast te houden om eventueel in mei een marathon te lopen. 'Nu een paar weken lopen met de rem er op en richten op mei-juni. Mocht er dan geen marathon plaatsvinden, focus je dan op het najaar. Bouw de kilometers af van de lange duurlopen, breng ze terug in omvang van dertig naar 15 kilometer en blijf de trainingen doen die je al doet, intervaltrainingen op de baan bijvoorbeeld. Houd je conditie zo op peil en begin in de zomer met een nieuw schema', adviseert hij. (bron)

Streep door Marathon Rotterdam op 5 april

De marathon kan op 5 april niet doorgaan in Rotterdam

De Marathon Rotterdam die op zondag 5 april gehouden zou worden, gaat niet door. Dat is zojuist bekend gemaakt. Er is besloten de hardloopwedstrijd te verplaatsen naar een datum later dit jaar.

Organisator Golazo Sports heeft besloten om alle evenementen tot en met 19 april te verplaatsen. Gezien de laatste ontwikkelingen rondom de coronacrisis wordt het niet verantwoord geacht om het evenement door te laten gaan. Er werd al weken gespeculeerd of het evenement waar jaarlijks zo’n 50.000 deelnemers op af komen wel doorgang kon vinden. Ook de Utrecht Marathon van zondag 19 april moet op een andere dag worden gehouden.

Er is sinds gisteren een speciale lijst met criteria om de risico's van evenementen vast te stellen. Er wordt dan bijvoorbeeld gekeken naar het aantal bezoekers, hoe ver de deelnemers moeten reizen om er te komen en of er veel wordt geschreeuwd. De marathon scoort op veel punten.

Dat de Marathon Rotterdam enorm veel werk voor de ambulancediensten en ziekenhuis kan zijn, bleek in 2007. Toen werd de marathon na enkele uren gestaakt. Vanwege de hitte werden vele lopers onwel. Tientallen moesten met de ambulance naar de spoedeisende hulp. Dertien werden er daadwerkelijk opgenomen. Ook de belasting op de hulpdiensten ten tijde van de coronacrisis kan een afweging zijn om het niet door te laten gaan.

Voor lopers die maanden hebben getraind voor de marathon zal de teleurstelling groot zijn. Gezien de laatste ontwikkelingen die elkaar in rap tempo opvolgen, werd door velen al wel verwacht dat het niet zou door zou gaan. Wanneer de marathon nu zal worden gehouden, is nog niet bekend. (bron)

Marathonploeg AVA'70 in quarantaine

AVA'70 gastvrij ontvangen bij buurtvereniging Archeus in Winterswijk

De wereld is in de ban van het Corona-virus. Overal worden grote sportevenementen afgelast. De marathon van Rome en Parijs zijn inmiddels van de hardloopkalender geschrapt. En hoe zit het met de marathon van Rotterdam? Voorlopig krijgt dit evenement nog groen licht, maar helemaal gerust zijn ze er bij AVA`70 niet op. Er wordt al wekenlang geleefd als monniken en nonnen, het sociale leven heeft volledig plaats moeten maken voor het hardlopen en het voedingspatroon is helemaal aangepast. Alles moet wijken voor de deelname aan de grootste marathon van Nederland, maar het zal toch niet gebeuren?

Afgelopen zondag stond er wederom een hele serieuze training op het programma en zou de 30 kilometer weer aangetikt gaan worden. Om geen enkel gezondheidsrisico te nemen, had routeplanner Wim Brinkman besloten om uit te wijken naar een bijzonder dunbevolkt gebied in de regio. Daarvoor had hij contact opgenomen met enkele hardloopvrienden van Archeus met de vraag of zij nog een mooie route van een kilometertje of 30 in het Winterswijkse buitengebied wisten. Dat bleek het geval te zijn. Sterker nog, een trio van de club wilde wel als gids fungeren en boden ook nog een kort alternatieve variant aan.

Gretig werd het aanbod aangenomen en dus werd er door een twintigtal AVA`70-leden koers gezet in de richting van Winterswijk. Er volgde een gastvrije ontvangst en er werden nog even wat handen geschut. Gewoon, omdat het nu nog kan. Even voor negen uur nam een AVA-jaan brutaal het woord en heette allen van harte welkom. De twee Archeusleden, Jelle Bosch en Marcel Bos werden al bij voorbaat bedankt voor hun bijdrage aan deze hardloopmeeting en ontvingen ieder een pak “wit goud”, een uitnodiging voor de T.&F.-run en een verfrissend bosje gele tulpen met een blauw strikje. Het derde lid van de Winterswijkse vereniging, Patrick Dielen, kan binnenkort een uitnodiging tegemoet zien om bij Bosch of Bos pannenkoeken te komen eten, want ook hij werd als gastloper volledig in de groep opgenomen. De opperbeste toon was gezet en er werd uiteraard nog even geposeerd voor een statieportret.

Het klokje gaf inmiddels 4 minuten over negen aan, dus het werd tijd voor het serieuze werk. De keuze was of 30 kilometer of een korte variant van 16/17 kilometer, maar zoals gebruikelijk bij hardlopers, werd dit plan onderweg aangepast. De groep zette zich in beweging en nadat het sportpark verlaten was, duurde het maar even of het buitengebied was al bereikt. Inmiddels was duidelijk dat de missie, om zo min mogelijk mensen te ontmoeten om elk gevaar van Corona-besmetting te omzeilen, zeker zou slagen. Kilometers hardlopen en niemand ontmoeten, het gebeurde gewoon. Ook bij de slinger om het Hilgelo, waren slechts een paar ganzen getuige van de passage van het peloton hardlopers. Via prachtige klinkerweggetjes, zandpaden en achterafweggetjes werd na een kilometertje of 10 Huppel aangetikt. De stemming in de groep was opperbest en de laatste roddels werden uitgewisseld. Inmiddels werd de Ratumse beek overgestoken, waar het water in overvloed aanwezig bleek te zijn en zorgde voor een flinke kabbel. Af en toe was er sprake van enige overmoed en werd er aan de voorzijde weggesprint om de spiertjes te testen. Dit werd niet altijd in dank afgenomen, want in de achterhoede was net een sanitaire stop ingelast. Tsja, dan maak je geen vrienden…

De lieve vrede was echter na een goed gesprek weer snel hersteld en ook dit soort speldenprikken blijkt dan goed voor het groepsgevoel. Het Archeus-trio voelde zich inmiddels al prima thuis tussen de AVA-janen en dat was een hele fijne constatering, die door iedereen volop werd beaamt. Intussen werd het best wel beroemde natuurgebied Döttinkrade doorkruist. In de 80-jarige oorlog bivakkeerden de Spanjaarden hier en organiseerden ze op initiatief van keizer Archeus grootse stoofpottenfeesten met veel muziek, dans en drank, volgens gids Marcel Bos. Hij vertelde de aantrekkelijke anekdote met dusdanig veel overtuiging, dat het zomaar waar zou kunnen zijn. Het onvermijdelijke moment zat er aan te komen, namelijk de splitsing van de groep. Inmiddels was de keuze reuze, namelijk 18, 21 of 30 kilometer. Sommigen hebben het op dit soort momenten duidelijk moeilijk en het uiteenvallen van de groep verliep dan ook behoorlijk chaotisch. Toch was er ook een zeer opmerkelijk moment, dat het noemen zeker meer dan waard is. In alle hectiek was namelijk de sleutel van het clubhuis van Archeus zomaar in handen gekomen van een AVA`70-dame, die eigenlijk alleen maar vroeg waar het toilet was. Het vertrouwen in elkaar was hartverwarmend, zover was wel duidelijk.

Het mooie buurtschap Henxel werd gepasseerd en het was erg jammer, dat iedereen hier rond kwart voor 11 nog in diepe rust bleek te zijn, want behalve een jolig haasje, was er bedroevend weinig te beleven. Het 18 kilometer- clubje kreeg voor de laatste fase Marcel Bos mee als begeleider, terwijl Jelle de halve marathonners meenam en het tempo nog eens lekker opvoerde. De achterkant van het Kroese Wevers-parcours werd gepasseerd en de eindstreep kwam in zicht. Dit was op dat moment zeker nog niet het geval voor de dappere strijders van de 30 kilometer. Zij hadden nog een uur draven voor de boeg en Wim Brinkman, die overal de weg weet, nam de groep op sleeptouw en had ter afwisseling ook de steengroeve  nog in de route opgenomen. Nu een stukske historie, die toch maar mooi meegepikt werd tijdens de kilometervretende training. In het prachtige onderkomen van Archeus genoten de atleten na de skitterende duurloop van de warme douche en dito koffie. Na een welgemeend dankwoord, werd er afscheid genomen van de Winterswijkse sportvrienden. Maar niet voordat er afgesproken was, dat dit experiment zeker om herhaling vraagt. Mooi dat dit kan.

Frank Roos

Alles aan de kant voor Rotterdam…

De Zwanenbroekweg in je eentje…puur op karakter

AVA is in de ban van Rotterdam. In het jubileumjaar van AVA ’70 doet er een mooie grote groep atleten mee aan de Marathon in Rotterdam, op 5 april om precies te zijn. Alles ademt marathon, op dit moment in het clubhuis. Ging het voorheen nog wel eens over Champions League, over plaatjes van historisch Aalten, over seks, drugs and rock ‘n roll…nu is het alleen de marathon dat de klokt slaat. Erwin Wamelink doet dappere pogingen om de focus enigszins op de aanstaande Track & Field run te richten. Tevergeefs. Zelfs met het dubieuze middel fake news verkrijgt Wamelink niet de gewenste aandacht. Tegen deze marathonkoorts is niets bestand. Mondkapjes zijn uitverkocht. 

Wim Brinkman en Geert Wevers hebben een mooie groep gemobiliseerd. De dubbeldekker voor Rotterdam is inmiddels gereserveerd. Tot de nok toe vol. Vele meters worden gemaakt. De ambitieuze groep wordt bijgestaan door Mark te Brake. Mark heeft al 2 avonden college gegeven aan de atleten: bouw rustig op, denk aan je voeding, op tied noar bedde, luister naar je lijf. Mark geeft goede adviezen, zo nu en dan gesouffleerd door vader Jan. Op het populaire weblog van neef Geert komt het ene naar het andere artikel voorbij over marathon-achtige zaken. Ina van Geert heeft al aangegeven dat ze terugsnakt naar die mooie tijd dat Geert nog plaatjes voor het plekbook verzamelde van oud Aalten. Toen was ie tenminste nog eens thuis, gezellig samen plaatjes plekken. 

Wim en Geert hebben een trainingsschema opgesteld dat er niet om liegt. De 50 km in de week moeten zeker gemaakt worden. Een paar pittige wedstrijden zijn opgenomen in het schema, voor de snelheid. Een goede voorbereiding is alles. Agenda’s leeg maken, sociale contacten op een laag pitje zetten en rennen! 

Nu heb ik zelf ook een schema gemaakt. Met een half oog heb ik naar het schema van Wim gekeken, en met de andere helft heb ik een eigen schema in mekaar geplakt en geknipt. Want ik wil natuurlijk ook meedoen! Ik ben zelf ook van ’70, net als AVA, dus nog net voor m’n 50^e mijn eerste marathon. Samen, in het jubileumjaar. Mooi toch. Het riekt enigszins naar midlife crisis, maar dat is het niet. Het valt niet altijd mee om tijd te vinden om te trainen, rekening houdende met een gezin met 5 jongens en eigen zaak en zo. Dit jaar gaat het lukken, maar dan wel met een eigen schema, zodat ik wat flexibel ben. Gelukkig mag ik me rijk prijzen met mijn lieve trouwe hardloopmaatje Gerdy. Ook zij doet Rotterdam, maar moet ook passen en meten met de tijd. Concreet betekent dit dus dan we de vroege zondagochtend pakken. Elke zondag gaat om 06.30 uur de wekker, om 7.00 uur te starten met een lange duurloop. Weer of geen weer. We zijn dan om 9.00 – 9.30 uur weer thuis en hebben de hele dag nog voor ons. 

Nu heb ik in mijn schema ook ruimte gereserveerd om 3 uur te rennen. Een noodzakelijk onderdeel in een marathonschema. Hiervoor heb ik een vrije middag gepland. Vanmorgen kwam ik er weer achter dat alleen zo lang te lopen toch niet meevalt. Mien meutjen was aan het skiën, dus ik moest de 25 km die op het schema stond alleen wegtikken. Ik heb zo’n 2,5 uur gezwoegd over Zwanenbroekweg, Wooldseweg, over Hijinkhoekweg. Eindeloos. Eenzaam en alleen. Ik ben naar Winterswijk gerend om zo wat afwisseling te zoeken. Mijn lief heeft me weer op gehaald. Geen droge draad meer aan het lijf. Koud en stijf. Ik was best wel zielig. 

Die 3 uur rennen ga ik dus alleen niet redden! Vandaar mijn noodkreet: wie loopt er mee? Ik heb de vrijdagmiddag 20 maart gepland. Nu weet ik dat zaterdag de 21^e ook een mooi evenement plaatsvindt: Tour d’AVA. Een etappe-koers van zo’n 50 km langs mooie plekken rondom Aalten. Met 5 voetballende jongens is de zaterdag echter niet echt een geschikte hardloopdag voor mij. Dus ik moet een andere dag aan de bak. Vrijdag dus. Hopelijk zijn er hardloop-vrienden die mee willen, anders red ik het niet! Ik vertrek om 13.00 uur van huis. Om ongeveer 16.00 uur zijn we weer terug. Er staat dan een köpken koffie klaar, met een verantwoord broodje. De route gaat rondom Aalten, ik heb een aantal stukken opgenomen waar een ieder z’n beoogde marathontempo kan trainen. We wachten mekaar weer op en gaan samen weer verder. Samen uit, samen thuis. Dus als je mee wilt:

· 3 uur loop, op vrijdagmiddag 20 maart, van 13.00 – 16.00 uur 
· Start Stationsstraat 37-2 Aalten 
· Als je mee wilt, doe dan even een mailtje naar info@rinketerhaararchitectuur.nl. Of een  appje: 06 12939680. 

Een gedeelte meelopen kan natuurlijk ook! Hopelijk krijgen we een mooi groepje bij elkaar. Nog een keer alleen de Zwanenbroekweg trek ik niet! 

Sportieve groet, Rinke ter Haar   

Column: Erwin’s zin en onzin - deel 216

Luuk ligt uitgeput op de bank bij de familie Wevers, zijn voetjes houdt hij vlak voor de gloednieuwe en behaaglijk warme kachel

Zwetend word ik wakker

Luuk ligt uitgeput op de bank bij de familie Wevers. Zijn voetjes houdt hij vlak voor de gloednieuwe en behaaglijk warme kachel. Het is dezelfde kachel die de man des huizes – Geert – laatst zo schaamteloos aanprees op dit blog. Ongetwijfeld heeft Geert een fikse korting gekregen op dit pronkstuk. Zal ik de sponsor nog even noemen? De Heide Smid! De Heide Smid! De Heide Smid! Misschien kan ik dan ook wat moois krijgen, ter vervanging van die koolmonoxidevergiftiging-uitlokkende gaskachel. Dit terzijde. 

Terug naar Luuk. Hij is keihard in training voor de Rotterdam Marathon. Geen vet meer op zijn botten, de jukbeenderen duidelijk zichtbaar en fitter dan ooit. Als die paniekzaaierij om die nepgriep niet tot de Havenstad doordringt, kan hij op 5 april wel eens een prachtige prestatie gaan neerzetten op de klassieke afstand. Luuk doet zich altijd voor als de praatjesmakende flierefluiter die het allemaal niet zo nauw neemt, maar neem van mij aan; hij is nu al poepie zenuwachtig. Bij ieder pijntje spoedt hij zich naar fysiobroertje Mark en anders vraagt hij papa Jan wel of die nog een paar pillen achterover kan drukken. Hij laat niets aan het toeval over. Looptalent heeft hij voldoende, dus een tijd van 3.15 uur zit in het vat, wellicht nog wel sneller. Ik wil er natuurlijk geen druk op leggen…..

Ik heb er laatst zelfs over gedroomd. Ik sta midden op de Coolsingel bier te tanken met Bartje Wesselink, fysiobroertje Mark en nog wat gespuis. Het is bloedheet en de stemming is opperbest. De hoempapamuziek dwingt ons tot het maken van een dansje. Voordat we er erg in hebben komt Luuk er al aan. 2.51 uur staat er op de klok met nog zo’n zestig meter te gaan, een tijd dik onder de 3 uur. wauw! Als hij ons ziet, is het lopen echter gedaan. Zonder aarzeling bestelt hij, met het schuim op zijn bek en het bloed uit zijn tepels, een biertje. Hij is met geen stok naar de finish te slaan. Bartje moet er met zijn kenmerkende lach keihard om gieren, maar fysiobroertje Mark en ik kunnen schreeuwen en lullen wat we willen, maar hij loopt geen meter meer. De klok tikt door. Luuk danst er lustig op los en wenkt de ober voor nog een pilsje. Tot overmaat van ramp komt prins carnaval Björn Demkes ook nog bij ons staan. Hij is al lang gefinisht, in 2.25 of iets dergelijks. Hij spoort Luuk aan om nog meer te drinken. Voorop in de polonaise ziet Luuk zijn sub 3-uurtijd langzaam wegtikken. Als vader Jan de Coolsingel opdraait om ook een tijd onder de 3 uur neer te zetten, komt bij Luuk het besef. Met een klap klettert zijn glas bier op het asfalt. Als een optrekkende Tesla schiet hij naar de finish en wint met een duimbreedte voorsprong de sprint van zijn vader. 2.57 en een beetje.

Zwetend word ik wakker.

Drie gele hesjes en één zwarte ridder trekken ten strijde

Gerjo, Theo, Geert en Wim

Bij het lezen van deze kop verwacht je toch minstens één of ander spannend verhaal, maar hoe anders kan het zijn? Ik neem u mee naar een doodgewone vrijdagmiddag rond een uur of één.

Huize Geert Wevers: Geert zit aan de hoge tafel de krant voor zich, maar het lezen wil niet lukken omdat zijn ogen steeds dicht vallen. Ina vraagt hem nog wel wat maar Geert hoort niets.

Huize Gerjo Wevers: De heer des huizes heeft zijn vrouw Henrika naar de plaatselijke supermarkt gestuurd om boodschappen te halen, zodat hij zelf heerlijk languit op de bank kan vertoeven.

Huize Theo Stronks: Hier is het al niet anders. Adri is s morgens nog even extra voor Theo naar de kapper geweest, maar Theo heeft al genoeg moeite met zich zelf om hier ook nog aandacht aan te besteden. En dan komt er die middag ook nog een vracht Japanse split, verzucht Theo.

Huize Brinkman: Er wordt een verhaal in elkaar gezet voor de site van Geert.

Hoe heeft dit toch allemaal kunnen gebeuren? Ongeveer 6 uur eerder, dus rond 6.45 uur heerst er al een vreemde spanning bij huize Wevers. Geert en een strak voor zich uitkijkende Theo zitten aan de hoge tafel. Gerjo en Wim komen er ook bij, waarbij Wim er direct door Geert op wordt gewezen dat hij stil moet zijn want Ina slaapt nog (dit is voor ondergetekende niet gemakkelijk). Rond 7.00 uur kruipen we bij Bram, de zoon van Geert, in de auto om richting zijn werk te gaan in de buurt van Vorden. Bram werkt nu nog bij Dostal, dat achter café ‘Het wapen van Medler’, tussen Ruurlo en Vorden zit.

Je zult je afvragen, wat moeten deze heren daar op dat tijdstip? Geert had zich namelijk bedacht om in de voorbereiding van de Rotterdam marathon een extra lange duurloop te gaan maken en wat is er nu mooier om van Medler terug te lopen naar Aalten. Omdat wij toch wel een bepaald verantwoordelijkheid gevoel hebben tegenover Geert, hadden wij besloten om hem niet alleen te laten lopen, maar dan ook samen deze strijd aan te gaan. Gelukkig had Gerjo zijn fiets computer mee genomen en hij had thuis al vast een mooie route uitgezocht. En zo kan het gebeuren dat op deze mooie vrijdagmorgen rond 7.45 uur drie gele hesjes en één zwarte ridder bij een opkomende zon zich richting Aalten begeven, een kleine 30 kilometer verder op.

De eerste 10 kilometer gingen zeer voorspoedig, op enkele sanitaire stops na (bij sommige mensen is het hele bioritme ook van slag zo vroeg in de ochtend). Via de golfbaan ’t Zelle, de Varsselring en de Veldhoek kwamen we bij het restaurant ‘De Heeren van Wolfersveen’. Maar op dit vroege tijdstip was er nog weinig te doen, dus wij ook maar weer door. Gelukkig liepen we op de Aaltenseweg, wat toch al weer erg vertrouwd aan voelde en de vermoeidheid voor even deed vergeten .

Aangekomen in Halle, werd door Geert eerst de plaatselijke supermarkt aan gedaan. Gelukkig deed hij op tijd zijn muts af, omdat men anders wel eens kon denken dat het om een overval zou gaan. Van daar uit gingen de drie gele hesjes en de zwarte ridder richting huis, even de Radstake en dan ben je zo thuis, zo sprak men elkaar moed in. Maar zoals altijd viel dat vies tegen. Een lange weg naar de Radstake, namelijk de beroemde en beruchte Landstraat, meer dan 5 kilometer recht uit. Wat Theo halverwege ook terecht  deed opmerken: ‘bij ons in Aalten is  de Landstraat niet zooooo lang’. Ja Theo was nog scherp aanwezig.

Aan gekomen bij de Radstake kwamen de sterke verhalen over lang vervlogen tijden weer naar boven en kwam er nieuwe spirit in de groep. Maar ja, die Romienendijk is ook een verrekt lange weg en dan ook nog die klim naar de Watertoren. Maar als kinderen zo blij waren wij met deze mooie watertoren en het idee: we zijn er bijna. Wat zou de kortste weg naar Aalten zijn werd er al overlegt? Maar ja Geert moest en zou 30 kilometer op zijn Garmin hebben, dus er kwam nog een kort lusje bij, want anders kon hij niet thuis komen zo vertelde hij ons. Natuurlijk gingen wij ook nu weer mee, want samen uit, samen thuis. Na iets meer dan 3 uur kwam aan deze mooie tocht een einde en niemand van ons had dan ook spijt dat hij zo veel uren eerder vroeg was opgestaan voor dit avontuur. En die ene zwarte ridder, diep diep respect voor deze super prestatie.

Wim Brinkman

Aangekomen in Halle, werd door Geert eerst de plaatselijke supermarkt aan gedaan

Dieren 6e Jutberg Trail 21.3 km - 2:07:02 uur - 86e plaats

Tonny Baten, Gido Kraayenbrink, Henkjan Wieberdink, Geert Wevers en Wim Brinkman

'AVA'70 delegatie blijkt modderproof' 

“De Jutbergtrail in Dieren is een prachtige route, die grotendeels gaat over onverharde bospaden door de bossen van de Veluwezoom. Deze trailrun moet je gelopen hebben….!” De organisatie van AV Gelre wist met deze wervende tekst een mooie en bovenal ijzersterke delegatie van AVA`70 uit te dagen om deel te nemen. Het evenement past prima in de voorbereiding op de marathon van Rotterdam, aldus coach Wim Brinkman en daarom stonden er dan ook 12 AVA-janen aan de start. Sommigen hadden al wel wat ervaring op het gebied van trailen en draven door de bossen, anderen beleefden hun vuurdoop en dat levert natuurlijk wel een klein beetje wedstrijdspanning op. Eigenlijk was het betreden van het sportpark al direct een verademing. Talloze vrijwilligers zijn nog druk aan het werk met de voorbereidingen. De soep is in de maak en blikken vol met knakworsten verdwijnen in de pan. De sfeer is uiterst relaxed, maar trailrunners vormen eigenlijk ook wel een apart volkje. Wat ze gemeen hebben is vooral de ontspannen wijze waarop er naar de start wordt toegewerkt. Clubkleding zie je maar weinig en is vervangen door bijzonder fleurige tights en jasjes. De sportschoenen zien er ook anders uit, een enkeling loopt zelfs op blote plarkens en het gros heeft op zijn rug een tasje met proviand. Hier wordt je dan als hardloper in het opvallende AVA-gele wedstrijdshirt toch wel ietske onrustig van. Wat staat ons te wachten, de komende uren?

Om half 11 staat het startschot gepland en dit gebeurt met een bel, die normaliter de laatste ronde aangeeft. Daar wordt je natuurlijk ook al niet zekerder van… de laatste ronde…… Afijn, het peloton zet zich rustig in beweging en dan gebeurt er ook direct iets opvallends. Het gekeuvel zwelt enorm aan en de gezellige babbels houden maar niet op. Waar de Aaltense geelhemden ook opvallend lang bij elkaar blijven, blijkt Frank Roos de eerste dissident, die het hazenpad kiest. Een inhaalrace volgt, maar niemand heeft hem later nog weergezien. In de uitslagenlijst kwam hij aanvankelijk ook niet voor, dus al snel ging het verhaal, dat hij mogelijk wel eens een bochtje of wat afgesneden zou kunnen hebben. Uiteindelijk volgde er toch nog een handgeklokte eindtijd, maar deze heeft naar hij alle waarschijnlijkheid zelf bij de organisatie doorgegeven. Tsja, er zijn er voor minder geroyeerd als lid bij dergelijke valsspelerij, dus het wachten is op de foto`s, die als bewijsmateriaal moeten dienen.

Het parcours onderweg is meer dan prachtig. Het lint runners slingert zich door de bossen en over de paden en wordt daarbij langer en langer. Het is duidelijk ieder voor zich en de praterij is er bij de meesten na een kilometer of wat wel vanaf. Het blijft maar heuvelop en heuvelaf gaan, waarbij de beentjes het inmiddels al aardig te verduren hebben. Bij de 11 kilometer is er hoog bezoek, want een aantal Schotse Hooglanders hebben zich gemeld als toeschouwer en het biedt de dravers even een fijne afwisseling. De eerste drankpost is ook aanstaande en de bekertjes met water en de stukjes banaan vinden gretig aftrek. Dit blijkt ook noodzakelijk, want er volgen een paar hele stevige klimmetjes en met name het geploeter tussen een rij bomen door vragen om oplettendheid. Er zijn immers bovengronds meer wortels te zien dan je lief zijn, tussen de enkels en knieën hebben het bijzonder zwaar bij deze afmatterij. Het einde van het avontuur was nog niet in zicht, want er volgden nog een paar zandduinen en modderbaden, die er door de regen van de afgelopen weken zeker een flink stuk groter op zijn geworden. In sommige gevallen was omlopen geen optie, dus dan er maar voorzichtig door heen. In de slotfase ging het even wat gemakkelijker en toen we nog even door de grootste speeltuin van Dieren mochten huppelen, kwam de finish van de halve marathon daad werkelijk in zicht. 

De AVA`70-delegatie druppelde binnen en iedereen had zo zijn eigen verhaal. Tonny Baten had onderweg zijn flinke voorraad gelletjes naar binnen gewerkt en dit gaf hem in de slotfase vleugels. Het kan dus ook zo maar Red Bull zijn geweest. Wim Brinkman toonde zich een uitstekende coach en had vooral oog voor de prestaties van zijn pupillen en zag dat het goed was. De 4 “Kobusyounsters” maakten hun debuut op de trail en dat verliep meer dan voorspoedig. Maarten ten Barge blijkt naast fietsen ook heel goed te kunnen lopen. Als padvinder kon hij zich natuurlijk ook fijn uitleven in de bossen en wist daar dan ook wel raad mee. Guido Kraayenbrink toont zich een begenadigd talent, waarvan je de indruk krijgt, dat hij vandaag of morgen echt los komt en dan kunnen er nog wel eens hele spannende eindtijden uitrollen. Grote vraag bij de deelnemers aan de Jutbergtrail was bij voorbaat of de knie van Henkjan Wieberdink de aanslagen goed zou verteren. Bij de reguliere trainingen ging het goed, maar dit was natuurlijk wel even ander werk. Met een brede glimlach rende hij richting de finish en de kenners wisten genoeg: dat zit wel snor. Marloes Wensink was de enigste dame in het AVA`70-gezelschap, maar liet wel even zien dat er met haar niet te spotten valt. Na het passeren van de eindstreep blies twee keer een beetje extra lucht uit, gaf vervolgens haar clubgenoten een high-five en rebbelde verder, waar ze voor de start was opgehouden. Wat een klasbak is dat!

Iemand die je de kachel ook niet aanmaakt is Walter Vaags, hoe mooi is dat. De molenmakker liet na afloop weten dat hij toch maar mooi weer een dikke 300 hoogtemeters had gemaakt en was daar zeer content mee. Opvallend genoeg hadden de meesten er wat minder, maar dat zal ongetwijfeld met zijn lengte te maken hebben. “Als ik loop, dan loop ik! ”Nu al legendarische woorden van Geert Wevers, die eerlijk bekende, dat de heuvels af en toe hoger waren dan zijn gestel aan kon. Dat hij de enigste was, die af en toe moest wandelen, daar baalde hij zelf  na afloop gruwelijk van. Zeker toen hij hoorde, dat nestor Theo Stronks de hele halve marathon kon blijven hardlopen. Hij had echter wel totaal andere problemen gekend. Zo was in een modderpoel zijn rechterschoen blijven steken en dat betekende dus, dat hij terug moest en slechts met het nodige geweld zijn slof had weten los te rukken. Gelukkig kwam zijn strikdiploma goed van pas, maar anders was er wel heel zuur een einde gekomen aan zijn trailavontuur. Theo kende echter nog meer malheur, want bij het finishen constateerde hij toch ook foeterend, dat hij een drankflesje in de strijd had verloren. Bijna huilend, verliet hij hoofdschuddend de arena. Een warme douche in een privé-kleedkamer, maakte veel, zo niet alles weer goed en bood hem fijn de gelegenheid om alle ellende van zijn inmiddels ranke lijf te spoelen.    

Nagenietend in het clubhuis van de wedstrijd en lurkend aan een ballenloos tomatensoepje, verscheen ook ineens clubmaat Gijs Oosterholt in het vizier. Iedereen was in de veronderstelling dat de sympathieke krachtpatser een winterslaap hield, maar dat bleek niet helemaal te kloppen. Hij had dit jaar een paar keer wat gerend met de hond, dus niets stond de deelname aan de dikke 30 (!)kilometertrail in de weg. Na een voortvarende start, moest hij in de slotfase toch wel wat gas terug nemen en zelfs af en toe een wel hele trage pas maken. Dat mocht echter de pret niet drukken, aldus de triatleet, die binnenkort zijn rentree zal gaan maken op de baan. Waarvan acte! Ook René Wenting meldde zich in het AVA`70-kamp. In voorbereiding op de halve marathon van Berlijn gebruikte hij de 15 kilometertrail als testmoment en dat was een verstandige keuze, zo gaf hij aan. De talloze zweetparels op zijn voorhoofd gaven aan, dat hij in ieder geval verschrikkelijk zijn best had gedaan.

Met een tas vol mooie ervaring verliet het Aaltense gezelschap het sportcomplex en net voor het vertrek was men toch ineens getuige van een opmerkelijk, noemenswaardig voorval. De meest ervaren loper van het hele spul had gehoord, dat het verschrikkelijk belangrijk is om na een zware hardloopprestatie de motor van goede brandstof te voorzien. Waarschijnlijk heeft Theo de boodschap niet helemaal begrepen, want hij haalde uit zijn auto een blik motorolie, deed de motorkap open en vulde de motor bij met een litertje brandstof. De gezichten van de omstanders, sprak uiteraard boekdelen… De Jutbergtrail in Dieren heeft aangetoond dat het gezelschap van AVA`70 zaterdag ruimschoots bestand was tegen de elementen van de natuur. Een prachtige ervaring rijker en dichter en sterker op weg naar Rotterdam! (Met dank aan Frank Roos)