 |
| Mooie 3e plaats op de 23.1 kilometer voor Sander Bolink van Loopgroep Zandloper Uitslagen AVA'70 leden en Aaltenaren: 15.7 kilometer: Jannelien Magis 1:36.32 23.1 kilometer: Sander Bolink 1:55.13, Marion Doornink 2:42.19 29.5 kilometer: Kiliaan Bennink 2:33.17 Klik op de link voor alle uitslagen uitslagen site organisatie |
Posts tonen met het label Dieren. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Dieren. Alle posts tonen
maandag 13 juli 2026
Uitslagen van de Veluwezoomtrail in Dieren
zaterdag 28 februari 2026
Foto's van de Jutbergtrail in Dieren
Uitslagen van de Jutbergtrail in Dieren
 |
| De start van de 22.5 en 30 kilometer met Gerrit Dijkslag en Gerben Heinen (gele shirts) Uitslagen AVA'70 leden 22.5 kilometer: Harm te Hennepe 1:54.40, Gerrit Dijkslag 1:57.43, Gerben Heinen 2:02.20 en Eric Klein Holkenborg |
2:06,34
Meer foto's van Eric Beatse, de Kiekjesdief, volgen zo snel mogelijk.
vrijdag 14 maart 2025
Veluwezoomroute van Dieren naar Velp
 | ||
| Theo, Geert en Frank op de Posbank Struinen over de Veluwe Het was 14 maart een frisse,
maar veelbelovende vrijdagmorgen, toen we rond een uurtje of 8 op pad gingen
voor ons volgende wandelavontuur. Bewust van het feit, dat we op deze ochtend
een bevoorrecht trio zijn, dat een fijne Spaziergang over de Veluwe mag maken,
knopen we ons rugzakje met proviand op de rug. De route heeft een lengte van
een kilometer of 15, maar dan kun je er bij ons gerust een flink aantal stappen
bij op tellen, want de kans dat we minstens twee keer verkeerd lopen is
levensgroot. Praten, wandelen en op de route letten is aan ons mannen niet
besteed, al doet Geertje er weer alles aan om het tegendeel te bewijzen. Hij
heeft het parcours opgeslagen in zijn horloge, 6 A4-tjes uitgeprint en ook nog
eens een kompas in de broekzak, dus dan zou je denken…….. Na een paar Dierense
straatjes, lopen we al snel de Veluwe op en kan het echte genieten beginnen, al
worden gelijk al de eerste hoogtemeters genoteerd. Bovenaan een mooi laantje
van eiken komen we op een kruising, waar maar liefst 14 paden beginnen, dan wel
uitkomen. We geloofden het eigenlijk niet toen gids Geert het voorlas, maar het
bleek werkelijk het geval te zijn. Toen we elk pad even inkeken, stonden we
ineens oog in oog met een wild zwijn, dat rustig aan het wroeten was. Toen
paparazzi Frank wat dichterbij kwam voor het schieten van een plaatje keek het
fors uit de kluiten gewassen exemplaar wat onnozel naar de toerist, maar
besloot er weinig aandacht aan te besteden en concentreerde zich verder op zijn
hobby. Na een kleine 4 kilometer kwam
we de volgende dierlijke obstakels tegen. Midden op het pad stond een Schotse
hooglander te koekeloeren en was niet van plan om ook maar een pas op zij te
doen. Overigens was hij in een goed gezelschap, want bij elkaar was de kudde
net even iets groter en sterker dan de Aaltense wandelaars, dus besloten we
maar een omtrekkende beweging te maken en weken daarmee een meter of 12 af van
de aangegeven route. Maar goed, veiligheid boven alles. We kwamen op het parcours van
de Jutbergtrail en dan is het ineens toch een beetje thuiskomen. Hoewel het nog
vrij vroeg in de ochtend was, logen de sterke verhalen over de geweldig
geleverde prestaties er niet om. Met name Geertje moet hier werkelijk fenomenaal
hard hebben gedraafd, zo liet hij ons weten. Hij kon zich het jaartal van zijn
bloedvorm niet meer helemaal herinneren, maar het moet toch echt wel in de
vorige eeuw zijn geweest… Voor ons doemde ineens een
heel mooi stulpje op, dat de naam Carolina-Hoeve droeg en een schitterende
locatie vormde voor ons eerste rustmomentje van deze dag. Het kacheltje brandde
al fijn, de koffie smaakte overheerlijk en de beentjes gingen voor even in de
relaxstand. Theo was inmiddels al tot de
conclusie dat hij de totaal verkeerde kledingkeuze had gemaakt en dreef
inmiddels bijna uit zijn winterjas. Geert en Frank hadden dit al wel aan zien
komen, maar omdat de nestor nooit iets van zijn jonge kompanen wil aannemen
lieten we hem deze keer maar gewoon aan zijn lot over. Met alle nadelige
gevolgen tot gevolg. Maar verder was het best
aangenaam zo op een doodnormale vrijdagmorgen en na de koffiebreak besloten we
de pas er maar eens flink in te zetten. Dit stoere voorstel kon na dik 128
meter al direct in de prullenbak, toen we een flinke puist omhoog moesten klauteren
en toen we bovenaan kwamen, zagen we ineens een drietal ringslangen van een
centimeter of 38 spartelen en ze draaiden de hele tijd met de kop in het
zonnetje. We konden onze ogen bijna niet geloven. Een toevallig passerende
jonge hinde wilden we laten getuigen van dit fraaie schouwspel, maar zij bleek
opvallend genoeg geen enkele belangstelling te hebben. We stapten dapper door en toen
we het paviljoen van de Posbank net gepasseerd waren en ons opmaakten voor de
afdaling, zag Frankie in de verte een mooi oranje busje met een groot logo de bult opdraaien en dacht
toch werkelijk Ronald Koeman achter het stuur te zien zitten met naast hem
Depay. Bekend is dat het tweetal vrienden zijn en waarschijnlijk trakteerde
Memphis zijn coach op een lekker broodje Dunner. Mooi gebaar, natuurlijk….. Eenmaal weer in de prachtige natuur en inmiddels een kilometertje of 10 onderweg, passeerden we een groepje liefhebbers, die druk aan het mediteren waren. En dan heb je gewoon het donkerblauwe voorgevoel, dat er een onbenullige begroeting gaat volgen. De spanning nam een klein beetje toe, het Aaltense trio keek elkaar aan en besloot heel wijselijk toch maar even louter een hoofdknikje te maken met aansluitend een bijzonder vriendelijk “goedemorgen.” De slotkilometers kwamen in zicht,
maar bijna ging het nog gruwelijk mis met Theo. Hij verloor in een split second
even het evenwicht en dreigde naar beneden te gaan glijden. Het herstel was
voor Geert en Frank verrassend, want met een geweldige balanscorrectie wist
onze oudste zestiger zich staande te houden. Voor hem zelf was het overigens
helemaal geen wonder dat het hem lukte om de benen eronder te houden. Theo doet
tegenwoordig samen met zijn lieftallige echtgenote namelijk dagelijks een
aantal hoepeloefeningen en deze speciale core-training legt Stronks dus zeker
geen windeieren. Geert verslikte zich bijkans in een mandarijnpartje bij de
gedachte aan visuele beelden en besloot er wijselijk maar niet op te reageren. Om de eerstvolgende trein van Velp naar Dieren te halen, werd er nog even een flinke eindspurt ingezet en bleek dat we bij het station aangekomen, nog exact 25 seconden over hadden en wees de teller 16,09 kilometer aan. De beloning volgde door de traktatie van een lekkere Kräuterli, een heuse verademing en prachtige afsluiter van onze lente-struintocht over de Veluwe. (FR)
|
zaterdag 22 februari 2025
UItslagen van de Jutbergtrail in Dieren
 |
| Henk, Raymond, Jannelien en Paula |
7.5 kilometer: Tobias Holtman 38.58
15 kilometer: Sergio Griffioen 1:13.14, Raul Griffioen 1:18.41, Maria Griffieon 1:35.21, Tonnie Rave 1:37.47, Linda Demkes 2:06.22, Gert Tolkamp 2:06.31, Jolanda Jansen 2:06.36
22.5 kilometer: Renee Houwers 2:06.12, Gerrit Dijkslag 2:06.12, Gerben Heinen 2:06.42, Hans Winkelhorst 2:08.15, Jannelien Magis 2:43.42, Raymond Bohm 2:43.42, Henk Lammers 2:43.43, Paula Verwaaijen 2:43.43
26 kilometer: Harm te Hennepe 2:21.22
30 kilometer: Henrie Drenthel 3:42.43
Klik op de link voor alle uitslagen
zaterdag 12 oktober 2024
De laatste Steamtrail in Dieren
 |
| De stoomtrein Normaal ben ik best snel met
het schrijven van een verslag over een evenement waar ik aan meegedaan heb.
Deze keer duurde het wat langer om wat uit de pen te krijgen. Het voelde een
beetje dubbel namelijk. De Steamtrail werd afgelopen 12 oktober voor de laatste
keer georganiseerd door onze vrienden van Viking Adventure Sports. Volgens de
website om de volgende reden: “Natuurmonumenten gaat de regels verscherpen en
vanaf volgend jaar (2025) zijn het aantal deelnemers en de routes dusdanig
beperkt dat wij helaas moeten stoppen.” Dat is eigenlijk te triest voor
woorden, maar ik ben bang dat het voor veel meer trailruns in de toekomst het
geval zal zijn. Natuurorganisaties in het
algemeen stellen steeds meer eisen en beperkingen, maar Natuurmonumenten in het
bijzonder gooit de deur gewoon dicht voor evenementen. Daarbij maakt het geen
verschil of het een NK wielrennen is (die dit jaar al bijna niet meer over de
Posbank mocht rijden) of een trailrun met slechts een paar honderd deelnemers.
Georganiseerde evenementen in de natuur lijken massaal het onderspit te gaan
delven in de komende jaren. Een slechte zaak? Vanuit de natuur gezien misschien
niet, maar ik zie wel een aantal organisaties die jarenlang met hart en ziel
evenementen organiseerden kopje onder gaan. Dat is erg jammer. Maar goed, terug naar de
Steamtrail. In het verleden deden vaak hele groepen van onze club mee en had
het ritje in de stoomtrein naar de start altijd een hoog schoolreisjes gehalte.
Omdat het de laatste keer was hadden zich in totaal maar liefst 600 deelnemers
ingeschreven voor 15, 25, 35 0f 45 kilometer genieten. Volle bak in de trein
dus! Deze keer was het iets later in het jaar dan in vorige edities, maar het
zou mooi weer worden. Al lopend van de parkeerplaats bij het station naar de
start/finish vond ik het echter helemaal nog niet zo warm. In het sporthalletje
waar iedereen zich verzamelde werd het dan ook al snel gezellig druk, niemand
wilde naar buiten. Altijd gezellig even bijkletsen met bekenden, maar op een
gegeven moment moesten we er toch uit. De trein wacht niet…. Aangekomen bij het station
stond de stoomtrein al te wachten, een rookpluimpje uit de schoorsteen en gesis
van stoom. Prachtig gezicht, maar ik ben benieuwd hoe lang het duurt voor die
ook verboden wordt wegens de uitstoot… We zochten een plekje in de mooie
antieke restauratie wagon. Gelukkig konden we nog aanschuiven bij wat andere
trailers. Je kon wel merken dat de trein buiten gestaan had, de condens op de
ramen maakte het naar buiten kijken onmogelijk en al je op de houten bankjes
ging zitten trok de kou onmiddellijk op naar je billen. Ik was blij dat ik een
windjack aangedaan had, het kippenvel stond op mijn armen. Ook de voeten
begonnen meteen koud te worden. Vroeger hadden ze blijkbaar geen
klimaatregeling aan boord… In de wagons was het al gauw
een lawaai van jewelste. Er waren niet eens zitplaatsen genoeg voor iedereen,
dus iedereen stond op een tegen elkaar aan. De stemming zat er meteen goed in
en het gaf ook meteen wat warmte. Na een half uurtje stomen waren we eindelijk
bij het eerste station, aangezien er bij ieder overgang iemand uit moest
stappen om met een vlag het verkeer tegen te houden. Met de fiets ben je bijna
sneller. Angelique en ik liepen de 45 km en mochten hier uitstappen met alle 15
en 45 km lopers. De 25 en 35 km lopers mochten nog wat langer genieten van hun
treinkaartje en stapten pas bij het volgende station uit. Door de koude voeten en billen
bleek iedereen hetzelfde probleem te hebben na het uitstappen…. In de eerste
kilometer was iedereen wel ongeveer het bos in geweest om te plassen en kon het
lopen beginnen. Ik had het gevoel dat de halve trein leeggelopen was en het
eerste stuk van de 45 km liep gelijk op met de 15 km. Het was best druk in het
bos, maar aangezien we eerst vooral op grotere zandpaden liepen was dat geen
enkel probleem. Er was ruimte genoeg voor iedereen en de meute werd al snel
uiteen getrokken. Na een aantal kilometers sloegen de 45 km lopers af en werd
het een stuk rustiger om ons heen. We liepen eerst richting het
noorden, tot bij de eerste verzorgingspost van de 25 en 35 km. de route van de
15 en de 25 kilometer was uitgepijld, maar de routes van de 35 en 45 waren op
GPX. In de praktijk bleek dat we steeds weer lopers tegenkwamen of weer een
stukje meeliepen op het parcours. We moesten wel de route zelf goed in de gaten
houden om dan niet per ongeluk met de ‘verkeerde’ lopers mee te gaan als we
weer een extra lusje moesten maken. Slim gedaan en ook leuk dat je steeds
andere mensen ziet. De eerste 30 km liep eigenlijk
redelijk probleemloos op een kleine koprol na. Al die jaren judo vroeger bleken
nog steeds goed van pas te komen en ik kwam er gelukkig schadevrij van af. Het
terrein was niet heel zwaar en het viel me op dat we wel heel veel op de wat
grotere paden bleven. Dat is niet zoals ik organisator Peter ken, maar ik
vermoedde al dat hij niet anders mocht. Na afloop vroeg ik hem er naar en hij
vertelde met een diepe zucht dat hij maar liefst 10 concept versies van de
routes had opgestuurd naar Natuurmonumenten voor het goedgekeurd werd. Heel
veel mooie paden en singletracks werden acuut afgekeurd, geen discussie
mogelijk. Erg jammer, ook voor een organisator. Maar ondanks dat blijft de
Veluwe natuurlijk een geweldig mooi gebied en we vermaakten ons prima. De posten onderweg hadden een
ruime keuze aan lekkers om te eten en te drinken en we namen dan ook ruim de
tijd. Ook de crew van de verzorgingsposten was altijd in voor een praatje en
wat aanmoediging. Top team, complimenten daarvoor! De keuze voor taai taai op
de tafels was vast een knipoog van organisator Peter Taai, maar ik ben er gek
op. Ook de pepernoten en tumtummetjes smaakten me prima en zorgden voor de
nodige energie. Die energie hadden we keihard nodig want in de laatste 15
kilometer zaten de meeste hoogtemeters. De route pikte zo ongeveer iedere top
in de Veluwezoom mee en was daarmee dan meteen ook het mooiste gedeelte van de
hele route. Angelique begon de kilometers
wel te voelen en zeker de stukken omhoog kostten wat meer moeite. Ik had op
zich wel een goede dag, maar klimmen is ook niet mijn sterkste kant, dus deden
we het rustig aan en zakten zo zoetjes naar achteren in het klassement.
Ondertussen kwam ook het groepje vrienden van de Zandlopers ons steeds achterop
lopen. Gezellig beetje bijkletsen en samen de strijd aan gaan op het laatste
stuk. Trailrunning schept een band en hoe langer het parcours, hoe hechter de
band. De laatste twee kilometer
leken heel simpel en we begonnen te ontspannen met de finish bijna in zicht.
Grote fout natuurlijk, het enige hobbeltje in de zandweg wat er te vinden was
zorgde alsnog voor een PBS (platte bek smak). Beetje bloed aan de knie, maar de
schade was vooral aan mijn ego… Net voor we het finishterrein opdraaiden veegde
ik nog snel even het bloed een beetje weg. Voordat je het weet hebben de
EHBO’ers je gespot en die zien dan de kans schoon om eindelijk hun kunsten
tentoon te spreiden. Dan kom je niet meer weg zonder op zijn minst een
gaasverband en een hydrofiele zwachtel, terwijl er niets aan de hand is. Over de finish werden we warm
onthaald door Peter Taai en zijn ploeg. Het evenement was prima verlopen en wij
en de Zandlopers waren ongeveer de hekkensluiters. De hele sporthal die
stampvol was bij de start was zo goed als uitgestorven. Gelukkig was er nog
genoeg lekkers over en kon ik, na me omgekleed te hebben, een heerlijk broodje
knakworst naar binnen schuiven. Daar knapte ik lekker van op. Nadat Angelique
ook gedoucht en wel weer opdook en we uitgekletst waren was het ook wel klaar.
Het was weer een prachtige dag buitenspelen, maar het idee dat dit evenement
niet meer weer komt zorgde toch voor een wat weemoedig gevoel op de terugreis. Andre Bleumink  |
zaterdag 24 februari 2024
Uitslagen van de Jutbergtrail in Dieren
 |
| De mooiste trail van de Veluwezoom Uitslagen AVA'70 leden en Aaltenaren: 15 kilometer: Bart Overkamp 1:30.50, Linda Scholten 1:46.33, Gerdy Hoornenborg 1:46.33, Evelien Hillen 1:46.34, Erwin Wamelink 1:46.35. 22.5 kilometer: Harm te Hennepe 1:47.36, Rudi Meinen 1:50.11 Klik op de link voor alle uitslagen uitslagen |
site organisatie
 |
| Evelien, Rudi, Gerdy, Erwin en Linda |
zaterdag 25 februari 2023
Foto's en uitslagen van de Jutbergtrail in Dieren
 |
| Eric Klein Holkenborg en Hans Winkelhorst |
Klik op de link voor de foto's van Eric Beatse, de Kiekjesdief
 |
| Harm te Hennepe |
zaterdag 20 augustus 2022
Verslag van de Steamtrail in Dieren
 |
| Eric voor de stoomtrein Afgelopen zaterdag, Steamtrail dag! Dit evenement georganiseerd door Viking outdoor met als boegbeeld Peter Taai, en gesteund door een team van geweldige en enthousiaste vrijwilligers heb ik nu zelf ook eindelijk kunnen lopen. Na een aantal jaren van niet kunnen meedoen ivm andere evenementen, afspraken en blessure-gedoe had ik me opgegeven voor een “veilige” 15km. Maarrrrrr, Eric zou Eric niet zijn als dat verstandige en veilige (je moet je reputatie tenslotte wel hoog houden….) twee weken voor de start niet overboord zou worden gegooid en ik toch maar een mailtje naar de organisatie heb gestuurd of ik nog kon switchen naar de 25km. Dit was geen enkel probleem, dus zaterdagochtend om 8:15 uur in de auto op weg naar Dieren om dit evenement te gaan ervaren. De ontvangst was zoals gewend bij deze organisatie weer enthousiast en goed georganiseerd. Klokslag 10:00 uur zou de trein vertrekken en iedereen ging ruim op tijd richting de stoomtrein van de “Veluwsche Stoomtrein Maatschappij” om daar nog de nodige foto’s te maken van deze indrukwekkende locomotief. Nadat iedereen een plekje in de rijtuigen had gevonden ging het op weg. Van het geluid van de loc kreeg je binnen niet veel mee door het kletsen van de passagiers, iedereen kletst met elkaar ook al heb je elkaar nog nooit gezien. Heerlijk ongedwongen zoals het er bij trailruns eigenlijk altijd wel aan toe gaat. Ook was ik door een paar mede lopers weer gespot op de foto op de bus van de organisatie. Na 25 minuten was het de beurt aan de lopers van de 15 kilometer om de trein te verlaten en hun weg terug naar Dieren aan te gaan vangen. Na nog eens 25 minuten mochten de lopers van de 25 en 35 km de trein in Beekbergen verlaten om na de toespraak van Peter op weg te gaan. Na een onontkoombaar stukje asfalt mochten we het bos in. Opvallend was dat tot een kilometer of 10 het deelnemersveld nog redelijk bij elkaar bleef. Daarna werden er door de diverse groepjes een eet/drink/plas pauze ingelast of foto momenten gepakt. Er was ook genoeg te zien onderweg. De hei was prachtig van kleur, mooie doorkijkjes tussen de bomen en zelfs een schaapskudde waar je tussendoor liep. Het landschap wisselde continu af en het ging over van asfalt paadjes naar mul zand, bosgrond, keien paden en (zand)heuvels. Wat wel opviel was dat je soms het idee had dat het al herfst was doordat de bomen al hun blad laten vallen door de droogte. Dit alles onder een (in het begin heerlijk, maar later “bolleheite”) warme zon. Uiteraard was ik weer iets te voortvarend van start gegaan. Maar ja, het gaat zo lekker…. En rond de 14km begon de twijfel toe te slaan of ik wel de goede keus had gemaakt voor de 25km. Mijn benen wilden voor geen meter meer, maar toen iemand mij inhaalde en zei dat het “vals plat” wel lang aanhield kwam het besef dat het waarschijnlijk daar aan lag. Dus onderweg een paar keer rustig gewandeld en genoten van de omgeving. En na bij de verzorgingspost even rustig de tijd te hebben genomen ging het een stuk beter. Tot kort voor de finish mijn hamstrings en kuiten het eigenlijk wel mooi geweest vonden en ik zelfs 500 meter voor de finish nog even moest wandelen om kramp te voorkomen. Na de finish werd je ontvangen door een ehbo’er met een gigantische koe-bel en Peter die de lopers feliciteerde met een high five en compliment met je prestatie. Daarna nog even gerelaxed in het gras naast de finish met een Radler en weer moe maar voldaan terug naar de achterhoek. Moet wel zeggen dat ik erg blij was met de cruise control in de auto en kramp dreigde elke keer als ik de koppeling in moest trappen. Al met al weer een vinkje bij een trail die nog op de verlanglijst stond en weer een stap dichterbij de Taunus Trail in januari. (bron) Eric Hoogerbrug |
zaterdag 5 maart 2022
Zonnige Jutbergtrail in Dieren
 |
| Andre Bleumink |
In het verleden heb ik de
Jutbergtrail al meerdere keren gelopen. Goede herinneringen aan ook,
vriendelijke vrijwilligers, goede organisatie, mooie routes… Na een veel te
lange Coronapauze stond hij dan eindelijk weer in mijn agenda, als één van de
eerste loopjes waarin alle maatregelen niet meer hoefden. Gewoon ouderwets dus,
heerlijk. Dieren is ook nog eens relatief dichtbij, dus hoefde ik ook niet eens
extreem vroeg op te staan in het weekend.
Bij het start-/finishterrein
waren al redelijk wat mensen aanwezig voor de 21 en de 30 km. Lekker even
bijkletsen in het zonnetje, wel nog met de winterjas aan want het was maar net
boven het vriespunt. Mijn AVA-maatjes Wim, Frank en Henrie liepen de 21, dus ik
ging het alleen doen vandaag. Ik had mijn cameraatje mee en was van plan om her
en der wat beelden te schieten en het rustig aan te doen. Vier uur was de
limiet, dus dat was goed te doen.
Na een rondje op de gravelbaan
gingen we het bos in. De zon scheen best fel, dus zonnebril en petje kwam goed
van pas. Het plan om rustig te vertrekken is altijd wat lastig als je tegelijk
met een korte afstand van start gaat, maar alles voelde goed. Het bos lag er
ondanks de duidelijk zichtbare rommel van de stormen mooi bij. Mijn voornemen
om ook wat te filmen onderweg leidde me wat af, wat al snel resulteerde in een
koprolletje. Deukje in mijn ego, maar verder OK. Ik nam me voor om beter op de
ondergrond te letten, dan maar wat minder filmen.
Bij de eerste verzorgingspost
(alleen water, beetje karig) kwamen Jeroen en Adrie me achterop. We liepen
samen verder en kwamen al kletsend in een fijn ritme. Af en toe werd het ritme
wat onderbroken door omgevallen bomen of grote takken waar we onderdoor,
overheen of omheen een weg moesten zoeken. Maar dat maakte het eigenlijk allemaal
nog veel leuker. Ook het feit dat het parcours de hele tijd omhoog of omlaag
liep, vals plat of gemeen steil, maakte het bijzonder afwisselend. Wat een
prachtig gebied is de Veluwezoom toch.
De eerste twintig kilometer
verliepen eigenlijk zonder problemen. De zon scheen, de lucht was blauw en het
humeur was nog steeds opperbest. De temperatuur begon iets aangenamer te worden
en mijn jackje verhuisde naar mijn rugzak. Ik kreeg zelfs spijt dat ik mijn
korte broek niet aan had gedaan. Niet dat ik me helemaal uit elkaar zweette,
het was waarschijnlijk maar een graad of acht, maar het voelde als voorjaar.
Ook de vele vrijwilligers die her en der in het bos stonden om iedereen de
goede kant op te wijzen bij de vele lusjes en lastigere afslagen hadden allemaal
goede zin. Hulde voor de mensen die hun vrije zaterdag opgeofferd hebben om ons
een leuke trail te bezorgen!
De laatste vijf kilometer
begon langzamerhand de afstand en het feit dat we goed doorliepen toch wel zijn
tol te eisen. Mijn hamstrings begonnen bij de klimmetjes steeds meer te
protesteren. Gelukkig kon ik in de afdalingen weer wat ontspanning krijgen,
maar ik moest toch af en toe even een mentaal momentje overwinnen. Jeroen vond
het niet erg als het tempo er even uitging en gebruikte af en toe een boom om
even kort de kuiten te rekken. Maar daarna liepen we toch weer vlotjes verder,
al was het alleen maar omdat Adrie vrolijk lachend verder ging…
Toch nog onverwacht zagen we
de finish naderen. Volgens onze horloges moesten we nog een paar kilometer,
maar de atletiekbaan was al in zicht. Met iets wat voor een eindversnelling
moest doorgaan renden we met een grote glimlach op het gezicht de finishlijn
over. Heerlijk gelopen, dank aan Adrie en Jeroen voor de wederzijdse
ondersteuning. Samen gaat het beter, dat bleek ook vandaag weer. 3:05 uur over
ruim 28 km is voor mij niet slecht, zeker gezien de 514 hoogtemeters. Ook
complimenten voor de organisatie voor het opzetten van dit geweldige evenement.
Top route en hulde voor de vele vrijwilligers. Als het aan mij ligt tot volgend
jaar!
Andre Bleumink
Uitslagen van de Jutberg Trail in Dieren
 |
| Zaterdag 5 maart 2022 Klik op de link voor de uitslagen uitslagen |
zaterdag 9 oktober 2021
Verslag van de Jutbergtrail in Dieren
 |
| Gijs, Marieke en Sandra Jutbergtrail, een ontspannen
loop, maar vandaag met een beetje spanning… Normaal is een trail voor ons
een ontspanning in de bossen. Niet op tempo lopen, gewoon lekkere kilometers
maken. Maar vandaag is dat toch even anders. Op een verjaardag in de familie
was het idee ontstaan dat het leuk zou zijn dat mijn broer Gijs en ik allebei
mee zouden doen aan de Jutbergtrail. Gijs de 30 kilometer en ik de 21. Nou dat
zag ik wel zitten, want ik had net ervaring opgedaan in de Vikingtrail van Rheden naar Dieren en die was mega zwaar,
en dat smaakt naar meer. Maar al snel werd het met een
kermis-uitje, met de nodige wijntjes en bier op, een weddenschap. Wie zou
eerder binnen zijn? Gijs op de 30km of Marieke op de 21km. Nou dat was
natuurlijk Gijs.. volgens velen dan hè.
Dit lieten Sandra en ik niet over onze kant gaan, dus begonnen we snel
met trainen. We zochten off-road routes op en namen deel aan een serieuze
heuveltraining van André Bleumink, waardoor ik bijna een week niet fatsoenlijk
kon lopen, maar dat mocht de pret niet drukken. De toon was gezet en iedereen
was ondertussen nieuwsgierig geworden wie van ons het eerst zou finishen op 9
oktober. Sandra en ik waren allebei
weer klachtenvrij na de heuveltraining en hadden een weekje wat minder
kilometers gemaakt. Dus volledig uitgerust gingen we deze strijd aan. Het was
heerlijk ontspannen in de auto, lekker gekletst over van alles en nog wat,
behalve de te lopen kilometers. De dag begon ook lekker fris met nog een dichte
mist. Aangekomen in Dieren kwamen we nog een handjevol Avajanen tegen die ook
de 21 kilometer zouden lopen. Als je om je heen keek, zag je wel heel veel goed
getrainde trailers….alleen maar bijna. Oeps… dat was even slikken. Maar goed,
eenmaal aan de start begon het zonnetje te schijnen en dat was heerlijk.
Iedereen was meteen goed gestemd. Gijs had ons ook aardig bang
gemaakt voor de hoogtemeters en wij hadden de Vikingtrail als ervaring en
werden al stiller aan de start. De grote mond die ik nog had met de kermis was
inmiddels wel verdwenen. Toen we met zijn allen in het startvak stonden was dit
al weer even wennen, dit had je toch al lang niet meer gedaan, gezamenlijk
starten. Het begin was heerlijk… een
beetje vals plat naar boven voordat we het bos in gingen. In het bos was het
genieten, een beetje naar boven en naar beneden, mooie bospaden, paden met mul
zand en een serene rust. Dit was gewoon genieten. De kilometers gingen vrij
soepel voorbij. Tot de 10 kilometer konden we eigenlijk wel tegen elkaar zeggen
dat dit dikke prima ging en zagen zeker niet op tegen de 10 kilometer die
gingen volgen. Om ons heen zagen we ondertussen niemand meer, en hadden dan ook
het idee dat we de laatste lopers van de 21km waren. Dit bleek niet geval. Op een gegeven moment werd het
zand echt mul en de plassen steeds groter. We liepen nog steeds trots door.
Toch kwamen met een kilometer of 15/16 de zware benen… en toen moesten we er
nog 5. Bij de 17km kregen we nog een pittige klim voor de kiezen. Een mooie
heuvel met 3 klimmetjes achter elkaar….met mul zand… Nou, dat hakte er wel in. Daarna was de pap
op en bij het 20 kilometer punt maar even gewandeld. We hadden al een tijdje
geen lopers meer gezien, maar nu kwamen ons ineens een aantal lopers van de 30
kilometer achterop. Door de bossen heen konden we
de omroeper al horen die de lopers aankondigde die over de finish kwamen. Nog
een klein stukje dus. Toen kwam het ‘winnaarsgevoel’ in ons naar boven. Zouden we Gijs voor
blijven? Zijn PR op de Jutberg 30km was 2:30 en daar zaten we nog net niet op.
De laatste kilometer, ok dan… nog even een versnelling. En daar was de finish!
Zou Gijs er al zijn…? Bij de finish keken we om en zagen Gijs net de bocht om
komen voor zijn laatste 200m. Nog geen halve minuut voorsprong….maar toch,
weddenschap gewonnen! Volgend jaar weer
Gijs? Jutberg wat was je mooi en vol
lof over de organisatie. Wat zijn we leuke mensen tegen gekomen onderweg die
ons de weg wezen en met water stonden te wachten, tot twee maal toe. Voor
iedereen was er nog een broodje knakworst en koffie. Heerlijk in het zonnetje
met een lekkere beat uit de boxen. Sandra had nog pannenkoeken gemaakt. Dit is
weer zo’n geluksmomentje. Topdag! (bron) Marieke ter Beeke  |
zaterdag 7 augustus 2021
Verslag van de Viking Zomertrail in Dieren
 |
| De groep loopmaatjes van AVA'70 |
Eindelijk was het dan weer zo
ver! Een echt trailevenement! De Viking Zomertrail op 7 augustus was meer dan
welkom na zo’n lange periode zonder evenementen. Ik werd dan ook al voor de
wekker wakker met een heel goed humeur. Eigenlijk had ik me ingeschreven voor
de 50 km, maar ik werd gehinderd door wat liesklachten. Maar 20 km zou toch
moeten lukken zonder al te veel problemen dacht ik. Ik had daarom met een groep
loopmaatjes van AVA’70 afgesproken om met hen samen de 20 km te lopen. Geen
wedstrijdelement, maar gewoon genieten van de natuur en het feit dat je dat
kunt delen met je loopmaatjes.
Het weer zou perfect worden.
Niet te warm en maar weinig kans op regen. En op weg naar Dieren scheen de zon
al en dat zou eigenlijk ook de hele dag zo blijven. Een echte zomertrail dus,
maar zonder dat het heel heet of benauwd werd. Nadat we de auto geparkeerd
hadden in de P+R bij het station wandelden we naar de start. Daar troffen we
naast onze AVA maatjes ook diverse andere lopers die ik kende. Een gezellige
sfeer zat er meteen al in. Nadat iedereen het startnummer had opgehaald
wandelden we weer naar het station. De 20 km ging nl. eerst even met de trein
van Dieren naar Rheden om zo meer mooie paadjes mee te kunnen pakken.
De treinreis duurde maar vijf
minuten, maar was een mooie start van de Zomertrail. Nadat we uitgestapt waren
wandelden we met een grote groep lopers naar een punt net buiten de bebouwde
kom. Er was geen officiële start en ook geen tijdsregistratie dus we besloten
zelf even af te tellen. Na de start ging het meteen al heuvelop waardoor het
even stil werd in de groep. Maar na een stukje wandelen op het steile stuk
omhoog kregen we wat meer lucht en vooral de dames maakten daar meteen gebruik
van om het gesprek voort te zetten. De rest kon er af en toe ook tussen komen
en zo liepen we gezellig kletsend onze eerste kilometers. We pikten links en
rechts ook nog wat lopers op die het leuk vonden om met ons mee te lopen,
hoewel we sommigen ook al snel weer kwijt waren.
Ook was er tijd genoeg om even
een groepsfoto te maken en stopten we even om te kijken naar een kudde schapen
die door een herder werd voortgedreven naar graziger weiden. Mooi om te zien
hoe één herder met hond alles bij elkaar kan houden. Het eerste stuk was
behoorlijk heuvelig, het gros van de 350 hoogtemeters zat voor het gevoel in de
vele klimmetjes in de eerste helft van de route. De iconische trap bij Koepel
de Kaap zat er uiteraard ook in, met gelukkig een verzorgingspost op de top.
Hier namen we uiteraard even de tijd om een colaatje te drinken en wat lekkers
te pakken.
Ik vond ieder oponthoud
eigenlijk prima, het spiertje in mijn lies deed irritant bij iedere landing.
Niet heel pijnlijk maar irritant. Even een paar passen wandelen om
achterblijvers bij te laten komen rekte alles weer even lekker op en na verloop
van tijd werd het gelukkig beter. Maar omdat je dan toch iets anders loopt om
het te ontzien krijg je spierspanning op de meest vreemde plaatsen, vooral met
afdalingen. Gewoon lekker ontspannen lopen was er voor mij dus niet echt bij,
maar ik kon er wel mee uit de voeten en dus liepen we vrolijk verder. Afleiding
was er genoeg door de mooie route en het gezelschap.
Ik heb inmiddels al een flink
aantal trainingen en evenementen op de Veluwezoom en de Posbank gedaan de
laatste jaren, maar het verveelt nooit. Dit jaar is er ruim voldoende regen
gevallen en in combinatie met het warme weer was alles uitbundig gegroeid. Een
heel verschil met de afgelopen jaren waar de droogte flink toesloeg. Op sommige
stukken liepen we door varens die borsthoog kwamen en voor jungle achtige
taferelen zorgden. Op andere paden hadden zwijnen er een flinke modderbende van
gemaakt en was het onmogelijk om de voeten droog te houden. Ook zagen we op de
heidevelden de heide voorzichtig in bloei komen. Over een paar weken zal dit op
zijn mooist zijn. De organisatie had alle mooie paadjes opgenomen in de route,
dus we konden volop genieten.
In de buurt van
verzorgingspost bij de Carolinahoeve kwamen we ook nog een kudde Hooglanders
tegen met indrukwekkende horens, maar die waren gelukkig net zo rustig als
altijd. We konden zonder problemen door de kudde heen om bij het hekje te komen
om onze weg te vervolgen. In de tweede helft van de route hadden we wat minder
korte steile klimmetjes en afdalingen en juist meer vals plat. Heel vals plat
in de meeste gevallen, maar dat betekende wel dat het in de afdalingen extra
lekker liep.
We liepen als groep nog steeds
lekker samen, af en toe even inhouden om achterblijvers bij te laten komen. Af
en toe kwamen er snellere loper achterop die een trein of wat later waren
gestart en soms kwamen we lopers tegen die een andere route liepen, maar
eigenlijk liepen we de hele tijd samen. Super gezellig en mooi dat het
eindelijk weer eens kon in een evenement. Bij de finish dachten we als groep te
finishen, maar enkelen moesten dan toch eerst nog even een extra rondje lopen
om de ‘halve marathon van de maand’ te volbrengen. Maar dat mocht de pret niet
drukken en eenmaal over de streep dronken we lekker in de zon zittend nog even
samen een bakje koffie.
De organisatie mag tevreden
zijn over het verloop van het evenement. Uiteraard waren er nog wel wat
Coronamaatregelen die ze moesten aanhouden, maar het ging niet ten koste van
het plezier van de deelnemers. Iedereen die ik sprak was enthousiast over de
organisatie en de route. Gelukkig is 16 oktober de Steam trail al weer. In
hetzelfde gebied, maar dan kunnen we genieten van de herfstkleuren en de
paddenstoelen in het bos. We bleven echter niet te lang hangen en om een
prachtige dag met een hoogtepunt af te sluiten was ik precies op tijd thuis om
Sifan Hassan de 10.000 meter te zien winnen. Wat een prachtige dag.
Andre Bleumink
De kudde schapen
zaterdag 3 oktober 2020
AVA'70 op stoom bij de Steamtrail in Dieren
 |
| Rene Wentink, Gerben Schepers en Eddy Rensing |
In Dieren aangekomen kunnen we gelijk ons startnummer afhalen en doorlopen naar de start waar we Gert, Anne en Dick nog net zien. Dit jaar geen startvak met zenuwachtige mensen en veel publiek zoals je normaal gewend bent. De organisatie had het goed geregeld en we konden gelijk van start met onze afstand van 25 km. Gelijk loop je de bossen in, hier is de natuur prachtig, weersomstandigheden perfect dus lekker lopen en vooral genieten. Onderweg twee posten met drank en fruit en enkele foto momenten van de mooie omgeving. Vele malen moesten we over wildroosters lopen en dat doen we voorzichtig nadat we vorige jaar Anne hebben zien vallen op zo’n rooster. Dus Anne we hebben vaak aan je gedacht vandaag.
Wilde dieren hebben we ook nog
gespot en gehoord, soms was het verschil in geluid moeilijk te horen.... was
het een wild zwijn die aan het hijgen was of Gerben ... Rene... ach maakt ook
niks uit, en weer door. Bij ongeveer 14 Km hoorden wel een heel vreemd soort
gillen en hijgen, goed kijken zien we daar Henry Drenthel en Andre Bleumink
half in de grond aan het wroeten, druk op zoek naar hun Way-points. Effen een
foto moment met elkaar en we gaan ieders onze eigen route weer door. Onderweg
hadden we het er al over dat de route goed uitgezet is met pijlen, heeft er een
grapjas in de laatste kilometers één bordje weg gehaald, maar gelukkig kwam
Linda de Vries uit de bosjes gerend en ging als een teamkapitein de route
herzien.
Met de koffie en erwtensoep in
het zicht nam mijn concentratie net even teveel af en maakte ik een
fortuinlijke koprol. Verder niks aan de hand alleen een lak beschadiging aan
mijn knie. Bij de EHBO ff laten reinigen en een flinke pleister erop. De pers
(Gerben) was natuurlijk gelijk ter plekke om dit goed vast te leggen voor
verschillende en onverwachte momenten. Rene was na de finish een beetje stil...
ben der helemaal klaar mee....Vanavond op de bank met een biertje en verder
helemaal niks meer zegt hij.... Thuis met Gerben nog ff een bakkie gedaan en
nagenieten van de Viking Steamtrail 2020. Klasse gelopen Rene en Gerben en alle
AVA’70 leden, voor herhaling vatbaar wat mij betreft. Ik ga ook lekker met de
beentjes omhoog.
Eddy Rensing
Viking Waypoint Challenge finale
 |
| Henrie Drenthel, één van de drie mensen die het lukte om alle 250 punten te verzamelen |
Viking Adventure Sports had deze Corona periode de Waypoint Challenge bedacht. In diverse gebieden in Nederland waren Waypoints uitgezet die je kon ‘verzamelen’. De punten waren niet meer dan een lijstje met coördinaten, de route moest je zelf bedenken. Als bewijs moest je dan een selfie of een foto met een mascotte o.i.d. maken. Je kon op die manier door heel Nederland 250 punten verzamelen. Loopmaatje Henrie was één van de drie mensen die het lukte om alle punten te verzamelen. De hele Challenge werd natuurlijk via Facebook posts ondersteund en leverde een mooie voorbeeld van individueel iets doen en toch samen ergens mee bezig zijn. In deze Coronatijden een mooie uitdaging omdat zo’n beetje alle evenementen werden afgelast. De finale was 03-10-2020 met de Herfst Waypoint Trail en ging gelukkig wel door, zij het in aangepaste vorm. 15 Waypoints waren er te verzamelen op de Posbank en Veluwezoom, maar dan moest je wel een aardig eindje lopen.
Het verzoek van de organisatie was om niet te vroeg te komen om drukte te vermijden. Ook begeleiders/publiek was niet welkom. Toen ik ’s morgens aankwam in Dieren was het dan ook extreem rustig. Ik kon de auto op 50 meter afstand van de start parkeren. Met mijn mondkapje op mocht ik me melden en dat was snel klaar. Met max. 45 deelnemers voor de Waypoint Challenge en een handjevol deelnemers aan de 50 km van de Steamtrail was het zeker niet druk. Leuk om even de andere lopers te spreken, maar lang niet zo sfeervol als anders. Maar alles beter dan niets. Na een kort praatje en de huldiging van de drie personen die alle punten hadden verzameld konden we van start. Omdat iedereen zelf mocht weten hoeveel waypoints hij/zij ging verzamelen en in welke volgorde was na 100 meter het hele startveld al helemaal uit elkaar. Henrie en ik gingen samen een route lopen die volgens ons zowel mooi zou zijn qua omgeving als zo optimaal mogelijk qua kilometers. Eén van de regel was nl. dat je niet over verharde wegen mocht lopen, je mocht die alleen oversteken. Onderweg zouden er wel een aantal (onbemande) verzorgingsposten zijn, maar onze route was dusdanig dat we eigenlijk voor de hele route zelfvoorzienend moesten zijn. De rugzak was dus goed gevuld en woog meer dan ik de laatste tijd gewend was.
We liepen eerst richting de schaapskooi op de Loenermark. Het verste punt, dan hadden we dat vast gehad. Het was een fijne temperatuur om te lopen, maar wel zwaar bewolkt. Maar goed dat we onze handheld GPS hadden, want navigeren op de stand van de zon was onmogelijk en in het bos leek alles op elkaar. Opvallend was dat we enorm veel omgewoelde bosranden zagen, blijkbaar is de zwijnenstand weer erg hoog op de Veluwe. Maar we zagen er geen één. Het enige wild dat we zagen bestond uit een paar Schotse Hooglanders. Altijd goed voor een mooi plaatje, maar nauwelijks wild te noemen. Bij de schaapskooi op de Loenermark hadden we er al een 14 km opzitten en we liepen prima, zelfs voor op schema. De eerste drie Waypoints hadden we binnen en we waren op het meest noordelijke punt van de route. Tot nu toe zagen we af en toe twee andere deelnemers, verder niets. Richting het meest zuidwestelijke punt bij Velp zouden we zoetjes aan steeds meer waypoints tegenkomen en ook meer deelnemers aan de Steam Trail tegen kunnen komen.
De waypoints bestaan vaak uit kenmerkende dingen, zo kwamen we langs peilstation Teerose van de Duitse Luftwaffe tijdens WOll. Maar ook het beeld van de Highlander is altijd goed voor een mooi fotomomentje. Helaas kreeg ik het voor elkaar om het scherm van mijn iPhone tijdelijk te blokkeren dus helaas geen foto, maar wel goed voor een knipje op mijn waypoint kaart. Het terrein is hier erg open en meerdere keren dachten we terug aan de Steam Trail vorig jaar. Toen liepen we hier bij ruim 30 graden te bakken in de zon en hadden we het erg zwaar. Nu liepen we bij 14 graden en voelden we ons nog kiplekker. Het tempo zat er lekker in en, op een struikelpartij na, liep alles voorspoedig. We liepen gewoon volop te genieten. Plotseling zagen we drie felgele shirtjes lopen, dat moesten wel clubmaatjes zijn. Onze clubmaatjes deden de Steamtrail en waren goed bezig met hun ronde. Ook zij liepen te genieten. Zo’n ontmoeting ergens ‘in the middle of nowhere’ is wel heel erg toevallig. Dat vraagt gewoon om een foto.
Zoetjes aan gingen we richting Beekhuizen, het meest zuidwestelijke punt van de route. We doken het bos weer in en de heuvels werden weer steiler. Mijn hamstring begonnen te protesteren en ik kreeg een stevige dip te verwerken. Gewoon doorgaan, even wat meer letten op eten en drinken en dan komt het wel weer goed. Op het hoogtepunt van mijn dipje kreeg ik het voor elkaar om te struikelen over een steentje die ik later niet eens terug kon vinden. Mijn knie weer eens opengehaald, maar niets ernstigs. Gewoon doorlopen en proberen positief te blijven. Dan scheelt het enorm dat je met zijn tweeën bent. Na de verzorgingspost bij het Paviljoen ging het langzaam weer de goede kant op. Zowel letterlijk als figuurlijk. Het energieniveau kwam weer een beetje op peil en op de afdalingen en vlakke stukken begonnen de benen er weer iets meer zin in te krijgen. De laatste vijf kilometer ging het eigenlijk wel weer goed en net voor het begon te regenen kwamen we over de finish. 42 km, 600 hoogtemeters en 15 waypoints in iets meer dan 5 uur.
Bij de finish werden werd met koebellen en applaus ontvangen, maar eigenlijk was alleen de organisatie er nog maar. We waren zo ongeveer de laatste Waypoint deelnemers. En aangezien maar een handjevol deelnemers alle waypoints gelopen had was bijna iedereen al binnen en naar huis. Aangezien je niet mocht blijven hangen was het in de regen dus een beetje troosteloze finish. Maar we waren al lang blij dat we eindelijk weer een evenement konden finishen. De dames van de EHBO ontfermden zich nog even over mijn knie, maar na wat poetsen met een natte doek bleek uiteindelijk een pleistertje voldoende te zijn. Ook de deelnemers die na ons finishten kregen een hartelijke ontvangst van de organisatie. Complimenten voor de organisatie dat ze ondanks alles het toch voor elkaar gekregen hebben om een trailevenement op poten te zetten wat aan alle regels voldeed. Ik denk dat iedereen genoten heeft. Ik in ieder geval, volgend jaar weer zou ik zeggen.
Andre Bleumink
 |
| Andre Bleumink |
zaterdag 15 februari 2020
Dieren 6e Jutberg Trail 21.3 km - 2:07:02 uur - 86e plaats
 |
| Tonny Baten, Gido Kraayenbrink, Henkjan Wieberdink, Geert Wevers en Wim Brinkman |
'AVA'70 delegatie blijkt modderproof'
“De Jutbergtrail in Dieren is een prachtige route, die grotendeels gaat over onverharde bospaden door de bossen van de Veluwezoom. Deze trailrun moet je gelopen hebben….!” De organisatie van AV Gelre wist met deze wervende tekst een mooie en bovenal ijzersterke delegatie van AVA`70 uit te dagen om deel te nemen. Het evenement past prima in de voorbereiding op de marathon van Rotterdam, aldus coach Wim Brinkman en daarom stonden er dan ook 12 AVA-janen aan de start. Sommigen hadden al wel wat ervaring op het gebied van trailen en draven door de bossen, anderen beleefden hun vuurdoop en dat levert natuurlijk wel een klein beetje wedstrijdspanning op. Eigenlijk was het betreden van het sportpark al direct een verademing. Talloze vrijwilligers zijn nog druk aan het werk met de voorbereidingen. De soep is in de maak en blikken vol met knakworsten verdwijnen in de pan. De sfeer is uiterst relaxed, maar trailrunners vormen eigenlijk ook wel een apart volkje. Wat ze gemeen hebben is vooral de ontspannen wijze waarop er naar de start wordt toegewerkt. Clubkleding zie je maar weinig en is vervangen door bijzonder fleurige tights en jasjes. De sportschoenen zien er ook anders uit, een enkeling loopt zelfs op blote plarkens en het gros heeft op zijn rug een tasje met proviand. Hier wordt je dan als hardloper in het opvallende AVA-gele wedstrijdshirt toch wel ietske onrustig van. Wat staat ons te wachten, de komende uren?
Om half 11 staat het startschot gepland en dit gebeurt met een bel, die normaliter de laatste ronde aangeeft. Daar wordt je natuurlijk ook al niet zekerder van… de laatste ronde…… Afijn, het peloton zet zich rustig in beweging en dan gebeurt er ook direct iets opvallends. Het gekeuvel zwelt enorm aan en de gezellige babbels houden maar niet op. Waar de Aaltense geelhemden ook opvallend lang bij elkaar blijven, blijkt Frank Roos de eerste dissident, die het hazenpad kiest. Een inhaalrace volgt, maar niemand heeft hem later nog weergezien. In de uitslagenlijst kwam hij aanvankelijk ook niet voor, dus al snel ging het verhaal, dat hij mogelijk wel eens een bochtje of wat afgesneden zou kunnen hebben. Uiteindelijk volgde er toch nog een handgeklokte eindtijd, maar deze heeft naar hij alle waarschijnlijkheid zelf bij de organisatie doorgegeven. Tsja, er zijn er voor minder geroyeerd als lid bij dergelijke valsspelerij, dus het wachten is op de foto`s, die als bewijsmateriaal moeten dienen.
Het parcours onderweg is meer dan prachtig. Het lint runners slingert zich door de bossen en over de paden en wordt daarbij langer en langer. Het is duidelijk ieder voor zich en de praterij is er bij de meesten na een kilometer of wat wel vanaf. Het blijft maar heuvelop en heuvelaf gaan, waarbij de beentjes het inmiddels al aardig te verduren hebben. Bij de 11 kilometer is er hoog bezoek, want een aantal Schotse Hooglanders hebben zich gemeld als toeschouwer en het biedt de dravers even een fijne afwisseling. De eerste drankpost is ook aanstaande en de bekertjes met water en de stukjes banaan vinden gretig aftrek. Dit blijkt ook noodzakelijk, want er volgen een paar hele stevige klimmetjes en met name het geploeter tussen een rij bomen door vragen om oplettendheid. Er zijn immers bovengronds meer wortels te zien dan je lief zijn, tussen de enkels en knieën hebben het bijzonder zwaar bij deze afmatterij. Het einde van het avontuur was nog niet in zicht, want er volgden nog een paar zandduinen en modderbaden, die er door de regen van de afgelopen weken zeker een flink stuk groter op zijn geworden. In sommige gevallen was omlopen geen optie, dus dan er maar voorzichtig door heen. In de slotfase ging het even wat gemakkelijker en toen we nog even door de grootste speeltuin van Dieren mochten huppelen, kwam de finish van de halve marathon daad werkelijk in zicht.
De AVA`70-delegatie druppelde binnen en iedereen had zo zijn eigen verhaal. Tonny Baten had onderweg zijn flinke voorraad gelletjes naar binnen gewerkt en dit gaf hem in de slotfase vleugels. Het kan dus ook zo maar Red Bull zijn geweest. Wim Brinkman toonde zich een uitstekende coach en had vooral oog voor de prestaties van zijn pupillen en zag dat het goed was. De 4 “Kobusyounsters” maakten hun debuut op de trail en dat verliep meer dan voorspoedig. Maarten ten Barge blijkt naast fietsen ook heel goed te kunnen lopen. Als padvinder kon hij zich natuurlijk ook fijn uitleven in de bossen en wist daar dan ook wel raad mee. Guido Kraayenbrink toont zich een begenadigd talent, waarvan je de indruk krijgt, dat hij vandaag of morgen echt los komt en dan kunnen er nog wel eens hele spannende eindtijden uitrollen. Grote vraag bij de deelnemers aan de Jutbergtrail was bij voorbaat of de knie van Henkjan Wieberdink de aanslagen goed zou verteren. Bij de reguliere trainingen ging het goed, maar dit was natuurlijk wel even ander werk. Met een brede glimlach rende hij richting de finish en de kenners wisten genoeg: dat zit wel snor. Marloes Wensink was de enigste dame in het AVA`70-gezelschap, maar liet wel even zien dat er met haar niet te spotten valt. Na het passeren van de eindstreep blies twee keer een beetje extra lucht uit, gaf vervolgens haar clubgenoten een high-five en rebbelde verder, waar ze voor de start was opgehouden. Wat een klasbak is dat!
Iemand die je de kachel ook niet aanmaakt is Walter Vaags, hoe mooi is dat. De molenmakker liet na afloop weten dat hij toch maar mooi weer een dikke 300 hoogtemeters had gemaakt en was daar zeer content mee. Opvallend genoeg hadden de meesten er wat minder, maar dat zal ongetwijfeld met zijn lengte te maken hebben. “Als ik loop, dan loop ik! ”Nu al legendarische woorden van Geert Wevers, die eerlijk bekende, dat de heuvels af en toe hoger waren dan zijn gestel aan kon. Dat hij de enigste was, die af en toe moest wandelen, daar baalde hij zelf na afloop gruwelijk van. Zeker toen hij hoorde, dat nestor Theo Stronks de hele halve marathon kon blijven hardlopen. Hij had echter wel totaal andere problemen gekend. Zo was in een modderpoel zijn rechterschoen blijven steken en dat betekende dus, dat hij terug moest en slechts met het nodige geweld zijn slof had weten los te rukken. Gelukkig kwam zijn strikdiploma goed van pas, maar anders was er wel heel zuur een einde gekomen aan zijn trailavontuur. Theo kende echter nog meer malheur, want bij het finishen constateerde hij toch ook foeterend, dat hij een drankflesje in de strijd had verloren. Bijna huilend, verliet hij hoofdschuddend de arena. Een warme douche in een privé-kleedkamer, maakte veel, zo niet alles weer goed en bood hem fijn de gelegenheid om alle ellende van zijn inmiddels ranke lijf te spoelen.
Nagenietend in het clubhuis van de wedstrijd en lurkend aan een ballenloos tomatensoepje, verscheen ook ineens clubmaat Gijs Oosterholt in het vizier. Iedereen was in de veronderstelling dat de sympathieke krachtpatser een winterslaap hield, maar dat bleek niet helemaal te kloppen. Hij had dit jaar een paar keer wat gerend met de hond, dus niets stond de deelname aan de dikke 30 (!)kilometertrail in de weg. Na een voortvarende start, moest hij in de slotfase toch wel wat gas terug nemen en zelfs af en toe een wel hele trage pas maken. Dat mocht echter de pret niet drukken, aldus de triatleet, die binnenkort zijn rentree zal gaan maken op de baan. Waarvan acte! Ook René Wenting meldde zich in het AVA`70-kamp. In voorbereiding op de halve marathon van Berlijn gebruikte hij de 15 kilometertrail als testmoment en dat was een verstandige keuze, zo gaf hij aan. De talloze zweetparels op zijn voorhoofd gaven aan, dat hij in ieder geval verschrikkelijk zijn best had gedaan.
Met een tas vol mooie ervaring verliet het Aaltense gezelschap het sportcomplex en net voor het vertrek was men toch ineens getuige van een opmerkelijk, noemenswaardig voorval. De meest ervaren loper van het hele spul had gehoord, dat het verschrikkelijk belangrijk is om na een zware hardloopprestatie de motor van goede brandstof te voorzien. Waarschijnlijk heeft Theo de boodschap niet helemaal begrepen, want hij haalde uit zijn auto een blik motorolie, deed de motorkap open en vulde de motor bij met een litertje brandstof. De gezichten van de omstanders, sprak uiteraard boekdelen… De Jutbergtrail in Dieren heeft aangetoond dat het gezelschap van AVA`70 zaterdag ruimschoots bestand was tegen de elementen van de natuur. Een prachtige ervaring rijker en dichter en sterker op weg naar Rotterdam! (Met dank aan Frank Roos)
Abonneren op:
Posts (Atom)