NN Zevenheuvelenloop wint titel Europese hardloopwedstrijd van het jaar

Directeur Alexander Vandevelde is blij met de award: “Het is een hele eer om als allereerste evenement verkozen te worden tot beste hardloopwedstrijd van heel Europa

De NN Zevenheuvelenloop heeft de European Race of the Year Award van de Europese atletiekfederatie (EAA) gewonnen. Tijdens de European Running Business Conference in Praag werd de award dit jaar voor het eerst uitgereikt. De NN Zevenheuvelenloop werd gekozen als winnaar omdat zij zich onderscheidt op het gebied van duurzaamheid, sociale integratie en maatschappelijke betrokkenheid.

Directeur Alexander Vandevelde is blij met de award: “Het is een hele eer om als allereerste evenement verkozen te worden tot beste hardloopwedstrijd van heel Europa. Deze prijs is voor iedereen die heeft meegeholpen de NN Zevenheuvelenloop te brengen tot waar we nu staan. We zien de award als bevestiging van dat we op de goede weg zijn en blijven ons verder ontwikkelen, zodat we ook in de toekomst onze lopers een duurzame en fantastische loopervaring kunnen bieden.”

Duurzaamheid en maatschappelijke betrokkenheid
De EAA roemde bij de uitreiking de initiatieven van de NN Zevenheuvelenloop om steeds verder te verduurzamen. Voorbeelden hiervan zijn de introductie van de houten medaille en de drinkwaterballetjes tijdens de komende 36e editie. Ook was de jury onder de indruk van de maatschappelijke betrokkenheid van de Nijmeegse najaarsklassieker. Onder andere de inzet van asielzoekers als vrijwilliger werd aangehaald bij de uitreiking. De brede maatschappelijke betrokkenheid van de NN Zevenheuvelenloop uit zich onder andere ook in de organisatie van het NK Running Blind bij de komende editie en in het betrekken van de wetenschap en studenten. (bron)

Column: Erwin’s zin en onzin - deel 92

Als zigeuners door Europa

Op iedere hoek van de straat kijken de hangjongeren ons met ijzige blikken aan. Een enkeling mompelt iets in het Italiaans als we passeren. Een vriendelijke jongen kijkt vluchtig om zich heen wanneer hij ons hasjiesj probeert aan te smeren. Bij ons zakt langzaam de moed in de schoenen. In de achterbuurten van Turijn zijn we op zoek naar een slaapplaats. Een paar minuten terug kregen we bericht van het door ons geboekte hostel: we hebben toch geen plek voor jullie. Naar veel bellen en rondvragen belanden we in een 1-sterrenhotel. Waarom dit hotel die ster heeft is mij een raadsel. De portier kijkt de hele avond filmpjes over de gruweldaden van de IS-strijders, WC-brillen ontbreken en de groene plekken op de muur zitten er ook niet uit luxe. Na dat ik mezelf heb opgesloten in de badkamer, moest ik de deur als een American  Football-speler forceren. Hoewel er een aantal plintjes afbraken, heb ik mezelf kunnen bevrijden. Als ook nog blijkt dat onze 'finale-bestemming' Barcelona door de hoge reiskosten niet te bereiken is, is er officieel sprake van een kutdag!

Dit is trouwens onze eerste tegenslag. Na een flitsbezoek aan Berlijn zijn we doorgereisd naar het prachtige Praag. Vanaf verschillende plaatsen heb je een fabelachtig uitzicht over de Tsjechische hoofdstad. Vanuit Praag zijn we op de nachttrein naar Polen gesprongen. Een oncomfortabel maar gezellig vervoersmiddel. Met zes personen word je in een hokje van enkele vierkante meters gedropt. In alle vroegte rijdt de trein het station van Krakau binnen. Voordat wij deze stad gaan bewonderen, pakken we een busje naar Auschwitz. Het kippenvel-gehalte is hoog tijdens de rondleiding. Tijdens de rondleiding hoorde ik een jongen zeggen: "En dan zeuren wij al als we 10 minuten geen wifi hebben." Natuurlijk is dat een scheve vergelijking maar ik vond het wel een alles omvattende opmerking.

Nou, in het kort de rest van ons avontuur. Na Krakau zijn we naar het sprookjesachtige Wenen gegaan. Dit is misschien wel de mooiste stad die ik ooit bezocht heb. Op onze route naar Venetië zijn we nog even gestopt in het in de bergen gelegen Klagenfurt. Een aanrader mocht je ooit naar de Oostenrijkse Alpen gaan. Na ons verblijf in het verbluffende maar snikhete Venetië, zijn we aanbeland op onze huidige bestemming: Turijn.

Zoals je kunt lezen hebben we al behoorlijk wat reiskilometers op de teller staan. Nu Barcelona definitief van onze route is geschrapt gaan we op zoek naar een aantal schitterende alternatieven. Zwitserland staat bij ons beiden bovenaan het verlanglijstje en voor de rest zien we het wel. Her is echt een feest om een paar weken als zigeuners door Europa te trekken!

Arrivederci!!

Ps. excuus voor het onsamenhangende verhaal; haastige spoed is....

Column: Erwin’s zin en onzin - deel 91

Op verkenning in Europa

Het slijm hangt onder zijn kin. Met zijn kenmerkende gehark gaat die de laatste bocht in. De sluwe Gerard van Velde doet nog een wanhoopspoging maar het is wederom Erben Wennemars die alle eer opstrijkt. Met veel bewondering kijk ik, dan 11 jaren jong, toe vanaf de tribune. Het schaatsstadion van Berlijn is alleen van de Hollanders.

Nu, ruim 12 jaar later, ga ik voor het eerst terug naar deze miljoenenstad. Een stad die destijds veel indruk heeft gemaakt. De oude gebouwen, de hectiek van de wereldstad en de gruwel verhalen over de oorlog en de 45 jaren die daarop volgden fascineerden mij als klein mannetje al.  Ik ben benieuwd of de bijzondere, maar inmiddels ook wat vage, herinneringen aan deze stad een beetje overeen komen met de werkelijkheid van 2015.

Samen met een goede vriend toer ik 15 dagen met de trein door Europa. Het plan is om ook Tsjechië, Italië, Oostenrijk, Zwitserland en Frankrijk te bezoeken maar tot dusver houden we alle opties open. Eerst een paar dagen genieten van de grootsheid van de Duitse hoofdstad.

De hardloopschoenen liggen onder in mijn tas en of deze de komende twee weken daglicht zien maat zeer de vraag. Volgende week praat ik jullie bij over mijn belevenissen. Ongetwijfeld wordt het een prachtig avontuur.

Auf wiedersehen!

Groetjes Erwin

Gerrit Dijkslag's eerste wedstrijd in Tsjechië

Mooi eerste plaats in zijn leeftijdsklasse in Tsjechië

Wedstijden met een keerpunt hebben niet mijn voorkeur en deze sla ik ook meestal over. Hoe komt het dan dat ik nu aan de start sta bij een wedstrijd met maar liefst negen keerpunten en niet bij de Engbergenloop, die vandaag ook gehouden wordt? Dit komt door mijn werkgever, de hoofdsponsor van de Kramp Run. Doordat onze vestiging in Tsjechië gaat verhuizen, mag ik daar de telefooncentrale en de telefoonlijnen verhuizen. Na een reisdag op donderdag en de verhuizing op vrijdag en zaterdag, hebben mijn twee collega’s en ik de zondag voor ons zelf. Op het wereld wijde web had ik gezien dat er op een uurtje rijden van ons hotel een klein wedstrijdje was die dag.

In Nederland al met de organisator gemaild, maar daar alleen als antwoord op teruggekregen dat hij geen Engels kon, dat beloofde niet veel goed. ’s Morgens scheen de zon en samen met beide collega’s vol goede moed in de auto naar Olomouc gestapt. Dankzij de TomTom verliep deze reis zeer voorspoedig en ruim op tijd stopten we precies voor het café waar de inschrijving en start zouden zijn. Het start bordje stond er al, dus wisten we dat we goed zaten. We waren nog maar net uit de auto gestapt of er kwam van de andere kant een wat oudere man al hardlopend aan. Bij het start/finish bordje drukte hij zijn stopwatch in en slaakte een tevreden zucht. Toen hij ons zag staan begon hij een heel verhaal in het Tsjechisch af te ratelen waar we uiteraard niets van begrepen. “Sorry, I only speak English”, was mijn antwoord. Niet begrijpend keek hij ons aan. Met handen en voeten werd duidelijk dat hier inderdaad de wedstrijd was, dat de start over 5 kwartier zou zijn, en samen met de eveneens alleen Tsjechisch pratende caféhouder werd ik door het café geleid, waar achter een soort sporthalletje was met enkele wc’s, kleedkamer en één enkele douche. Weer buiten gekomen haalde de oude baas een tafeltje en stoel uit het café en een accu uit zijn auto. Hier werd de tijdklok op aangesloten. Verder kwam er nog een laptop en een doos met startnummers tevoorschijn. Ik kreeg een papiertje met potlood in mijn handen gedrukt, waar ik mijn naam, geboorte jaar, email adres en club op moest schrijven. Na dit gedaan te hebben leverde ik dit samen met omgerekend 3,50 euro weer in en met moeite, want de zon scheen fel op het schermpje van de laptop, werd dit ingevoerd en kon ik aan mijn eerste Tsjechische wedstrijd deelnemen.

Tijdens het inlopen hoefde ik alleen maar de “red arrows on the street” te volgen en zou ik na 1,3km weer bij het café zijn, voor de wedstrijd zou dit traject vijf keer afgelegd moeten worden, of te wel een totale afstand van 6,5km. Al gauw merkte ik dat dit niet het meest attractieve parcours was welke ik al eens gelopen had. Gewoon 650 meter met een paar bochten de ene kant op, dan omkeren en weer terug tot de pion bij het café en dat dan vijf keer, je moet er maar opkomen. Kwam nog bij dat het hier en daar erg smal was. Verbaasd vroeg ik met af hoe dit dadelijk goed moest gaan. Terug bij mijn supporterende collega’s was het al iets drukker geworden en was onze oude baas druk de wedstrijdreglementen aan het uitleggen, ik ging stoer door met mijn rek en strek oefeningen en hoopte maar dat ik niets belangrijkst miste, want hij ratelede maar door. Ondertussen was hem ook een grote pul bier overhandigd, welke in een even hoog tempo leeg raakte, als dat hij praatte. Aangezien hij de enige man van de organisatie bleek te zijn, ging de inschrijving er gewoon bij tussendoor. Toch loste deze zelfde man, keurig op tijd om 14:00 uur het startschot en vloog met name de jeugd vol op het eerste keerpunt af, na deze snel gerond te hebben kwamen we alweer bij het volgende keerpunt, voor het café, aan. Hier lag ik op de 9^de plaats. In de volgende twee ronden kon ik me opwerken naar de derde plaats met een stel hijgende Tsjechen in mijn nek. Twee daarvan konden me nog passeren, terwijl we flink moesten oppassen voor tegemoet komende lopers en lopers die we op het korte rondje aan het inhalen waren. Toch was dit een hele belevenis, lopen in een land waarin je niemand verstaat, laat staan kent en in een totaal vreemde omgeving. Maar de zon scheen lekker, ik liep in mijn korte broek en AVA hemdje en gezien de omstandigheden ging het nog redelijk hard ook. Uiteindelijk werd ik vijfde in 24:39 min. Met negen keer bijna stilstaan.

Na echt op zijn Oost-Europees gedoucht te hebben, namelijk ijskoud, bleek ik op mijn startnummer een bord heerlijke soep en onbeperkt broodjes te kunnen krijgen. Uiteraard liet ik me dit goed smaken. Toen de oude man tijdens de prijsuitreiking iets begon te mompelen en mijn kant uitkeek, bleek ik in mijn leeftijdsklasse eerste te zijn geworden en mocht ik naar voren komen om een groot stuk chocolade in ontvangst te nemen. Deze heb ik later met mijn collega’s in het hotel opgegeten. Deze wedstrijd was een heel verschil met de soms overgeorganiseerde wedstrijden in Nederland, hier kan een auto tijdens het aftellen voor de start gewoon nog tussen de opgestelde atleten doorrijden, het aftellen begint dan gewoon opnieuw en ook van een kerende auto midden op het parcours kijkt niemand raar op. Zo werd een gewone zondagmiddag nog een leuk avontuur en staat Tsjechië ook op mijn lijstje van landen waar ik een wedstrijd heb gelopen.

De oude baas haalde een tafeltje en stoel uit het café en een accu uit zijn auto, hier werd de tijdklok op aangesloten