Uitslagen van de 4e Lochemse Bergloop

Net voor de start van de 4e Lochemse Bergloop

Hans Monasso en Gerrit Dijkslag stonden zaterdagmiddag beide aan de start van de 4e Lochemse Bergloop. Hans deed over de ongeveer 10,5 kilometer lange afstand 48.24 minuten, terwijl Gerrit ruim 1 1/2 minuut langer nodig had (50.08 min). Andre Neerlaar (48.22 min) en Boyke Knippers (44.59) waren wat sneller dan de Aaltense atleten.

Klik op de link voor alle uitslagen

uitslagen

site organisatie

Woest Lochemsebergloop trekt recordveld in zonnig paasweekend

Ideale weersomstandigheden met de Lochemsebergloop

BARCHEM – Onder ideale omstandigheden is op zaterdag 4 april 2026 de vierde editie van de Woest Lochemsebergloop uitgegroeid tot een groot succes. In het paasweekend genoten honderden lopers van een uitdagend parcours over de Lochemse Berg, waar sfeer, sportiviteit en natuur samenkwamen. Met maar liefst 471 inschrijvingen, waaronder bijna 100 kinderen en tientallen Berkellanders, sprak de organisatie van een “ongekend deelnemersveld”.

De combinatie van een uitdagend bosparcours en perfect loopweer zorgde voor snelle tijden én tevreden gezichten. De deelnemers konden kiezen uit een kidsrun van 1 kilometer en de traditionele afstanden van 5 en 10 kilometer, die over de karakteristieke bospaden van de Lochemse Berg voerden.

Sterke prestaties op 5 en 10 kilometer

Op de 5 kilometer bij de dames ging de winst naar Clara Kets in 24:43. Zij bleef Ulrike van den Nulft en Astrid van Velden voor, die respectievelijk tweede en derde werden.

Bij de mannen was het podium volledig snel bezet:

1. Dennis Brandenburg – 19:26

2. Mark Groot Bronsvoort – 19:32

3. Stijn Westerbeek – 19:46

Snelle tijden op de 10 kilometer

Ook op de 10 kilometer werd op hoog niveau gelopen. Bij de vrouwen was de winst overtuigend voor:

1. Dieske Kruisselbrink – 41:33

2. Maaike Mosterd – 51:12

3. Esther Strijker – 51:54

Bij de mannen ontstond een spannend podium:

1. Caimin Stevens – 41.19

2. ⁠Rudie Lammers – 41.36

3. ⁠Edwin Wentink – 42.11

“Trots en op naar het jubileum”

De organisatie kijkt met grote tevredenheid terug op het evenement. “Alles viel op zijn plek: het weer, de opkomst en de sfeer. Dit is precies waar we het voor doen,” aldus de organisatie. Met deze succesvolle editie groeit het evenement verder uit tot een vaste waarde in de regionale hardloopkalender. De blik is inmiddels gericht op volgend jaar, wanneer de loop zijn vijfjarig jubileum viert met Woest Sport uit Borculo als sponsor. “Dat willen we natuurlijk extra bijzonder maken,” klinkt het veelbelovend. (bron)

Uitslagen van de 3e Lochemse Bergloop in Barchem

Tonnie Rave en Hans Monasso

Uitslagen AVA'70 leden en Aaltenaren:

1 kilometer: Devin Overkamp 7.00 min

5 kilometer: Lobke Hendriksen 21.19, Evie Scholten 28.04, Wim Rensink 28.38, Kimm Overkamp 39.26

9.5 kilometer: Hans Monasso 48.20, Bart Overkamp 50.43, Tonnie Rave 53.41, Marloes Blekkink 61.41, Shanna Klein Geltink 61.41

Klik op de link voor alle uitslagen

uitslagen

site organisatie

Foto's van de Bergloop in Lochem

De start van de 9.5 kilometer met Gerrit Dijkslag en Harm te Hennepe

Klik op de link voor de foto's van Rob Jansen

jeugd

5 kilometer

9.5 kilometer

Hans Monasso

Uitslagen van de Bergloop in Lochem

Gerrit Dijkslag

Uitslagen Aaltense atleten:

5 kilometer: Lobke Hendriksen 22.27 min, Dirk-Jan Robbe 30.37 min

9.5 kilometer: Harm te Hennepe 45.19 min, Gerrit Dijkslag 46.45 min, Hans Monasso 60.45 min

Klik op de link voor alle uitslagen

uitslagen

site organisatie

Harm te Hennepe

Vreemd gaan op de Deo trail in Borculo

Kelly en Andre

Ook dit jaar stond de DEO trail weer op de kalender. Lekker dichtbij, dus iets langer blijven liggen. Rustig spullen in pakken en koffie. Geen zachtjes uit bed kruipen bij nacht en ontij om niemand wakker te maken omdat ik zo nodig even naar de Ardennen wil of iets dergelijks. Heerlijk relaxt dus. Maar toch zou het dit jaar wel iets anders gaan dan in andere jaren… Ik ging namelijk eens met iemand anders lopen dan anders. Henrie had nog wat last van kwaaltjes en mijn andere vaste loopmaatjes waren ook niet van de partij. Genoeg bekenden om mee te kletsen en samen te lopen overigens, bij de start kende ik bijna de helft van de deelnemers in ieder geval van gezicht.

Mijn jonge collega Kelly kwam net voor de start aanfietsen. Die woont sinds kort in de buurt en loopt regelmatig mee met de Nedap lunch run. Daar had ik haar verteld van de DEO loop en ze besloot zich spontaan aan te melden voor de 40 km. Aangezien het haar eerste trail was leek het haar leuk om met mij mee te lopen. Ook voor het navigeren leek het haar beter bij iemand aan te haken, want daar had ze heel weinig ervaring mee. Rugzakje? Nee, ik kan één bidonnetje wel gewoon vast houden… De wenkbrauwen gingen links en rechts wat omhoog, maar met een Pippi Langkous mentaliteit kun je een heel eind komen. Een beetje begeleiding van mijn kant was echter misschien niet verkeerd.

Henrie ging op zijn uppie en in zijn eigen tempo lopen en ik trok samen met Kelly vanaf de parkeerplaats bij het doolhof in Ruurlo de bossen in richting Vorden. Het was best wat modderig, maar lang niet zo erg als ik verwacht had gezien de regen van de laatste tijd. Met 30 personen aan de start was het ook niet druk, maar we liepen niet helemaal alleen in het bos. De route richting Vorden kwam me zeker niet onbekend voor, maar voerde wel door een prachtig stuk typisch Achterhoek. Kelly genoot als ex-stadsmens en verse import Achterhoeker volop van al die natuur. Qua leeftijd zou ze mijn dochter kunnen zijn en qua looptalent boven mijn niveau (maar dat beseft ze nog niet echt). Het voelde af en toe alsof er een losgeslagen veulen om me heen dartelde door de bossen. Terwijl ik best vlot doorliep voor mijn gevoel.

Bij Vorden hadden we een verzorgingspost met allerlei lekkers, even een momentje voor cola en chocolade. Een sportreep in de zak van mijn Fusion broek, checken of Kelly ook wel wat at en weer verder. Al kletsend met elkaar en met medelopers over werk, sport, leven en wat verder zo ter sprake komt tijdens evenementen tikten we de kilometers weg over het Grote Veld. Wat blijft dat toch een geweldig gebied. In elk jaargetijde kun je hier weer andere dingen zien. Mooie singletracks en iets bredere paden leidden ons in de richting van Lochem. Het weer was ook helemaal niet slecht. Geen wind, graad of acht, prima loopweer eigenlijk. Koud hadden we het in ieder geval niet.

We liepen een hele tijd ‘haasje over’ met een paar triatleten en nog wat lopers die ik wel kende van andere evenementen. Dan liepen we weer iets uit en even later passeerden ze ons weer. Af en toe liepen we iets langer samen en dan was het best gezellig. Een heel typisch verschijnsel wat je bij trails wel vaker ziet. In heuvelachtiger gebied komt dat wat sterker naar voren omdat sommige mensen beter kunnen klimmen en andere beter dalen. En dat kregen we dan ook mooi te zien na de tweede verzorgingspost, net voor de Lochemse Berg.

Doordat ik mijn oermannetjes instinct zelfs op mijn leeftijd toch niet helemaal kon onderdrukken had ik eigenlijk de hele eerste helft steeds een heel klein beetje boven mijn normale tempo gelopen. En waar Kelly nog nog lachend en kletsend links en rechts wat foto’s maakte begon ik toch wel zware benen te krijgen. Gelukkig was ik niet de enige. Jeroen werd deze keer niet vergezeld door zijn Adrie, maar ook door een snellere loper. En die liep tegen hetzelfde probleem aan. Heuvelop lieten we het tempo maar even terugvallen naar een stevig hiketempo en heuvelaf probeerden we de schade weer wat goed te maken en onze loopmaatjes weer in te lopen. . We voelden ons een beetje als de twee oude mannetjes van de Muppetshow…

Met de Lochemse Berg en de Kale Berg achter de rug was het niet meer heel ver naar Borculo. Even een tergend lang rechte zandweg mentaal zien te overwinnen en dan nog een paar kilometer door prachtig gebied. Op een gegeven moment kwamen we de laatste lopers van de korte (cross) afstanden achterop en was de route aangegeven. Een mooi moment voor Kelly om een eindschot in te zetten. Maar goed dat de ondergrond nat was, anders was ik in een stofwolk achtergebleven. Bij mij was het een kwestie van stug doorharken tot de finish. Als het precies 40 km was geweest had Strava me vast gefeliciteerd met de snelste 40 km van dit jaar, maar het was net iets korter. Met een rondje om het voetbalveld van DEO was ik er geweest, maar ik vond het meer dan genoeg geweest. 

Ik was in ieder geval heel tevreden. Kelly ook, want die had gewoon even een eerste plek in de wacht gesleept. Mooie bijdrage gewonnen om aan een paar trailschoenen te spenderen. Volgens mij is er een nieuw trailtalent opgestaan. Het klinkt overigens toch ook een stuk beter dat ik de eerste dame gehaast heb dan dat ik er door een jong deerntje uitgelopen ben, of niet dan? De finish kwam als geroepen, heerlijk een bouillonnetje naar binnen werken en met iedereen nog wat nakletsen. En daarna nog een Glühwein in de kantine. De Glühwein was warmer dan de douche, maar aangezien er een record deelname was geweest op de korte afstanden was dat ook te verwachten. De vrijwilligers hadden er weer een geweldig mooi evenement van gemaakt. Volgend jaar mag de bus naar de start dus nog best iets voller.(bron)

Foto's van de Lochemse Bergloop

Hans Monasso

Klik op de link voor de foto's van Rob Jansen

jeugd

5 en 9.5 kilometer

Bert Klutman

Uitslagen van de Lochemse Bergloop

De start van de 9.5 kilometer

Klik op de link voor de uitslagen

uitslagen

site organisatie

Deo Drop-off trail 2022

De 40 kilometer lopers bij Huize 't Velde in Warnsveld

Vorig jaar werd het veertigjarig bestaan van de DEO loop gevierd met een speciale editie, een trail van (uiteraard) 40 km. Dit jaar werd er wegens enthousiaste reacties een vervolg aan gegeven. Niet alleen met een 40 km, maar ook 25 km trailrun was mogelijk. Ik had me al vrij vroeg opgegeven en nog wat maatjes weten te mobiliseren om mee te doen. Ik ging de 40 km lopen met Bianca en Angelique, de bedoeling was om het een beetje rustig aan te doen. Het moest een soort van voorbereidende loop worden voor de 50 km Sallandtrail en we wilden kijken hoe we er voor stonden.

We konden enigszins uitslapen aangezien het maar een kwartiertje rijden was naar de start. Het was echt winters, de temperatuur was enkele graden onder nul en de dag ervoor had het wat gesneeuwd. Nu ben ik meer een liefhebber van lopen bij een graad of twintig met een zonnetje, maar dit had toch ook echt wel wat. Bij het DEO terrein liepen al wat vrijwilligers heen en weer om het een beetje warm te houden, en dan moesten ze de hele dag nog….

Wij doken na het ophalen van de startnummers snel de warme kantine in. Even bijkletsen met allerlei lopers uit de buurt. We zouden eerst met een bus weggebracht worden na de start en de chauffeur had de kachel al lekker opgestookt. De 40 km lopers werden eerst gedropt bij Huis ’t Velde bij Warnsveld. Na een groepsfoto mochten we beginnen met onze tocht. Een aantal snelle lopers spoten er meteen vandoor, wij vormden met ons drietjes en routebedenker Tom de achterhoede.

Het was even wennen zo vanuit de warme bus het koude winterweer in. De extra laagjes, handschoenen, buffs en zo kwamen goed van pas. Na een paar minuten waren we warmgelopen en ging het eigenlijk prima. De paden langs de Berkel waren bekend, maar ik had er alleen maar in voorjaar en zomer gelopen als onderdeel van de MST route en de Viking Berkelroute. In volle winterpracht was het toch weer heel anders. Mooie uitzichten over een bevroren Berkel die daar weer prachtig meandert. De grond was voor de verandering eens niet modderig, maar bevroren. Na twee kilometer zwikte Angelique hierdoor haar enkel al, maar gelukkig kon ze verder.

Vlak voor ons liep een groepje trailrunners van de Zandloper, bekenden dus en we mixten regelmatig even qua groep. Altijd leuk om met bekenden te lopen en wat te babbelen onderweg. Tom wist als ervaren trailrunner ook nog wel wat mooie verhalen uit de mouw te schudden en zo tikten we als kletsend de kilometers weg. Na een kilometer of zeven verlieten we de Berkel en gingen we het Gote Veld in. Prachtig gebied en wat mij betreft één van de pareltjes van de Achterhoek. Bos, heide, vennetjes, van alles kwamen we onderweg tegen.

Een enthousiaste vrijwilliger stond kleumend bij een tafeltje met eten en drinken op ons te wachten bij de schaapskooi. De repen chocolade waren bijna niet te breken doordat ze bevroren waren, maar de cola smaakte prima en gaf nieuwe kracht. Fun fact: bijna bevroren cola begint pas te bubbelen nadat het opwarmt, maar dan heb je het dus al doorgeslikt en ben je al weer aan het lopen…. Het klonk als of de burlende edelherten op de Veluwe over waren gestoken naar de Achterhoek.

De eerste helft zat er al best vlot op, voor mijn gevoel redelijk doorgelopen maar toch strak achteraan, Dat maakt verder niet uit maar geeft wel aan dat er best doorgelopen werd door iedereen. We verlieten het Grote Veld en draaiden via een stuk route die ik me herinnerde van de Lochem Trail onder Lochem door richting Lochemse Berg. Maar voordat we de heuvels in gingen hadden we eerst nog een verzorgingspost. Van de post mochten we alles pakken en opeten wat we wilden aangezien we toch de laatste lopers waren. Maar inmiddels had ik weinig behoefte aan een grote koude plons in mijn maag en ik beperkte me dus tot een bekertje cola en wat lekker om te snacken.

Inmiddels begon de sleet er een beetje in te komen bij sommige van ons groepje, ik begon zelf wat last te krijgen van stijve hamstrings en onderrug. Misschien door de kou of de harde ondergrond? Maar de heuvels van de Lochemse Berg en de Kale Berg gaven een paar keer een wandelmomentje, voor mij meestal een manier om ook de stijve spieren even los te werken. Ik moet zeggen dat ik wel even de neiging had om op de Kale Berg even een klein ommetje te maken voor de heerlijke warme cocolademelk en kaneelcake bij het gelijknamige eetcacé. Groepsdruk voorkwam dat en we liepen verder.

Het verbindingsstuk over de Maandagsdijk van Barchem naar het Stelkampsveld vond ik echt even lastig, maar dat is meer omdat ik daar de weg goed weet en het eigenlijk een saaie rechte zandweg is. Maar ook om me heen begon het wat te kraken in ons pelotonnetje van AVA/Zandlopers. Angelique kreeg het voor elkaar om ook nog de andere enkel flink te zwikken en had het mede daardoor erg zwaar in het laatste stuk. Het Stelkampsveld is een voorbeeld van ‘nieuwe natuur’ waar enorm veel bos is gerooid en de bodem verschraalt is etc. Het begint er nu wat beter uit te zien, maar het zal nog een aantal jaren nodig hebben voor het weer echt mooi wordt

Het laatste stuk kwamen we gelukkig op het parcours van de ‘normale’ DEO loop en zagen we ook nog diverse bekenden rennen. Dat helpt natuurlijk enorm qua afleiding en maakte de stramme spieren en de vermoeidheid wat draaglijker. Ik had inmiddels ook gewoon honger, te weinig gegeten onderweg dus. Door de kou krijg je minder zin in eten en drinken, maar je hebt de energie wel nodig natuurlijk

Na de finish konden we in de lekker warme kantine van DEO genieten van warme chocolademelk met slagroom en gezellig bijkletsen met iedereen. Omdat ook de ‘gewone’ crosslopers nog steeds finishten bleef het nog lang gezellig druk in de kantine. Wat mij betreft een prachtige traditie die aan het ontstaan is!

Andre Bleumink

De finish van Andre, Bianca en Angelique

Hoogtestage AVA'70 in groene speeltuin

De 25 graden vormde eigenlijk best lekker hempjes weer

Er zijn van die dagen dat er zoveel mooie en indrukwekkende sportmomenten zijn, dat je tot diep in de nacht druk bent om alles te verwerken. Zaterdag 26 juni jl. was zo`n bijzonder etmaal…..

Bij de Grand Prix in het Oostenrijkse Stiermarken rijdt Max Verstappen zich op fenomenale wijze naar pole position. In de pitstraat staat concurrent Hamilton hoofdschuddend bij zijn Mercedes en hij weet voldoende: meer dan de titel “best of the rest” zit er dit weekend niet in. In Frankrijk gaat op dezelfde dag de Tour van start, waarbij Alaphilippe er gelijk vol inkletst en het geel pakt. Nadien gaat het vooral om de valpartijen, waarbij het onnozele gedrag van toeschouwers zorgen voor de nodige blikschade, flink wat asfalteczeem en heel veel boze renners. In de Amsterdam-arena laat Denemarken even zien aan Frank de Boer en c.o. hoe je met dominant voetbal het publiek op de banken krijgt en ook nog eens wint. Op het Veluwse vakantie park “de Schijf” in Barneveld wordt de 86-jarige Gerrit van der Steen voor de 4e keer op rij Nederlands kampioen simultaan sjoelen voor veteranen. Kortom het was een geweldige zomerse sportdag met tal van hoogtepunten en opmerkelijke prestaties, die veel stof tot gesprek vormden.

En juist op deze memorabele dag had men bij AVA`70 ook nog eens een hoogtestage in Lochem gepland en dat is natuurlijk ook zeker vermeldenswaardig. Een zeer gemêleerd gezelschap stond op het afgesproken tijdstip paraat voor een pittige heuveltraining. Er was besloten om niets aan het toeval over te laten en zo gebeurde het, dat er maar liefst 2 gespecialiseerde trainers klaar stonden om de groep atleten onder handen te nemen. Geert Kip, de enthousiaste Hollenbergbewoner, gaf aan ook in Lochem alle paadjes te kennen. Tenminste, die overtuigende indruk wekte hij zeker op het kleurrijke clubje dravers. Het andere kopstuk was niemand minder dan Andre Bleumink. Hij kent elke meter is dit uitgestrekte natuurgebied en zijn voetafdruk staat dan ook op vrijwel elke boomwortel. “De Bleumink-shuffle”, korte trailpasjes en daarbij de elegante romphouding, is bovendien in de hele regio bekend, dus hoe compleet kan een training zijn?

De keuze was in principe vrij simpel: als je kiest voor Geert als gids ben je een uur op pad, ga je voor Bleumink dan krijg je een extra bonus voor je kiezen. Vol goede moed gingen de AVA-janen vergezeld van enkele enthousiaste gastlopers op pad en doorkruisten het Lochemse bosgebied op verschillende manieren. Om het gestel af en toe te prikkelen waren er enkele versnellingen voor de uitslovers ingebouwd, alsof het nog niet inspannend genoeg was. De 25 graden vormde eigenlijk best lekker hempjes weer, maar tussen de bomen viel de wind in zijn geheel weg en dat zorgde voor een beste zweetproductie. Ondertussen werd en door de lopers wel volop genoten van het bijzonder gevarieerde landschap, waar de konijnen en hazen nog vrij rond kunnen dartelen, de eekhoorntjes van boom naar boom wipten en de muggen in het zonnetje dansten. Dit laatste was overigens minder prettig, want af en toe zochten ze toch wat afleiding en dan is zo`n drijfnat lijf toch blijkbaar een aangename prooi. Onderweg moest je overigens niet alleen rondkijken en genieten van de natuur, maar ook nog eens je blik richtten op het parcours en de loper voor je. Het regenwater had immers de boomwortels volledig blootgelegd en schoongespoeld en dit waren er veel, heel veel. Een strompelpartij kon natuurlijk ook niet uitblijven, maar gelukkig was de schade louter emotioneel, dus daarvoor hoefde verder geen specialist ingeschakeld te worden. 

Geert en zijn vrouwelijke gevolg vonden het na dik een uur ploeteren welletjes en zochten de verdiende schaduwrijke omgeving op. De coach was apetrots op de prestaties die er aan de dag werden gelegd tijdens de hoogtestage. De Bleumink-clan passeerde in optocht het terras, waar de bezoekers verbijsterd keken naar de uitslovers, die zich op gingen maken voor het toetje. Dit bestond uit de beklimming van de trappenheuvel, het passeren van het kapelletje en als uitsmijter een gevoelige ontmoeting met “de Moordenaar.” Its all-in the name, maar pijn deed het in ieder geval wel…. Op het buitenterras van de Kale Berg werd er verkoeling gezocht en gedronken, waardoor er op ontspannen wijze ook voor deze atleten een einde kwam aan een even prachtige als pittige hoogtestage in de groenste speeltuin van de Achterhoek! (FR)   

Berkel Waypoint Challenge: Zutphen-Barchem

Andre en Rik

Nadat Rik en ik een paar weken geleden onze eerste etappe van de Berkel Waypoint Challenge gelopen hadden (van Oldenkotte aan de grens naar Barchem) was het nu tijd voor deel twee. Logischerwijs zou je zeggen dat we nu van Barchem verder stroomafwaarts naar Zutphen zouden lopen tot het punt waar de Berkel in de IJssel uitkomt.

Maar aangezien het qua logistiek handiger was om met de trein naar Zutphen te reizen en dan via de Berkel naar Barchem te lopen zaten wij ’s morgens om 8:30 in een bijna leeg boemeltje. Na afloop met je zweterige en modderige hardloopkloffie aan in de trein zitten maak je immers niemand blij mee. Halverwege onze treinreis kletterde de regen tegen de ramen van onze wagon. Een blik op Buienalarm leerde ons dat we beter eerst rustig een bak koffie konden halen op station Zutphen. Daarna zou het hopelijk de hele dag droog zijn.

Na onze bak koffie deden we de overbodige kleding in onze rugzakken en liepen we eerst naar de monding van de Berkel. Dat bleek niet meer te zijn dan een stuw in de havenkade, maar het was toch even een momentje. We zetten onze GPS aan en liepen een stukje door de oude Hanzestad Zuthpen. De Berkel is tegenwoordig blijkbaar meer een soort stadsgracht, terwijl er vroeger echt op gevaren werd met de befaamde berkelzompen. De karakteristieke Hanzepanden vind je meer in de oude binnenstad, maar een stuk van de oude stadsmuur was meteen ons eerste waypoint.

Eenmaal buiten Zutphen verandert het aangezicht van de Berkel regelmatig. Op sommige plekken is het een smal riviertje dat door bomen geflankeerd wordt en op andere plekken wordt ze breder en stroomt ze rustig tussen de weilanden door. Vroeger was deze streek erg in trek bij de adel en de rijken. Tal van buitenhuizen en kastelen zijn er te vinden, Een mooi voorbeeld hiervan is huize de Voorst, tegenwoordig eigendom van de Politie. Nu ook een Viking Waypoint, dus even een foto schieten als bewijs.

Hoewel het niet regende en er ook geen neerslag meer verwacht werd bleven we niet helemaal droog. De paden en maaipaden langs de Berkel waren op sommige plekken behoorlijk nat en modderig. We hielden de voeten in ieder geval de hele weg niet droog. Maar de temperatuur was prima om te lopen en aangezien we de wind in de rug hadden leek het prima voorjaarsweer. Ook de watervogels hadden geprofiteerd van het voorjaar. Overal zagen we zwanen, ganzen, eenden en waterhoentjes met jongen zwemmen. Altijd een mooi gezicht.

Zo onderweg kom je nog eens mensen tegen en maak je af en toe een praatje. Zo kwamen we iemand tegen die spontaan vroeg of we wel eens van de Berkel Waypoint Challenge gehoord hadden…. Ik viel zowat achterover. Wat is de kans dat je iemand tegenkomt die daar van gehoord heeft? Na een leuk gesprekje liepen we weer verder langs de meanderende Berkel bij Almen. De rivier is hier echt mooi in oude staat hersteld. Ter hoogte van de Velhorst maakten we even een kleine detour en maakten we een lus over het landgoed. Op zich een mooie toeristische lus, maar wat mij betreft hadden we ook gewoon langs de Berkel verder mogen gaan. Maar we vermaakten ons prima en we tikten de kilometers rustig weg. De waypoints waren ook goed te vinden en zo schoten we lekker op.

Het stuk van de Velhorst naar Lochem was eigenlijk heel simpel de oever van de Berkel volgen. Wel een stuk waar ik nog nooit geweest was en bijzonder rustig. Het stuk van Zutphen tot Almen kende ik eigenlijk al van de MST route Ruurlo-Zutphen, maar hier kwamen we op relatief onbekend terrein. Grasland en bosjes aan beide kanten van de Berkel met koeien en schapen. Grasland dat wuifde in de wind klaar om gemaaid te worden en mais die ook al overal net boven de grond uitkeek. Kivieten scheerden over ons hoofd om ons van het nest weg te lokken. Als rasachterhoeker voelde ik me helemaal thuis.

Bij Lochem was het even gedaan met de natuur. Via een villawijk en wat nieuwbouw werden we door de stad geleid langs allerlei koloniale panden om daarna pas weer bij de Berkel terecht te komen. De Cloese hadden we vorige keer ook gezien dus we wisten dat we alleen nog maar de Lochemse Berg over hoefden te steken om bij eetcafé de Kale Berg uit te komen. Ook deze keer weer onze finish waar na bijna 30 kilometer lopen wat loopvrienden ons op zaten te wachten. Heerlijk nakletsen met vrienden op het overdekte terras onder de heater met een warme chocolademelk met slagroom, kun je een betere afsluiting wensen? De hele Berkel in Nederland hebben we nu afgelopen. Het volgende deel zal even moeten wachten tot de Covid maatregelen in Duitsland ook teruggedraaid worden.

Andre Bleumink

Berkel Waypoint Challenge: Oldenkotte-Barchem

Bij de Mallumse molen in Eibergen

Door de Coronacrisis is het aantal trailevenementen tot een minimum beperkt. De Waypoint Challenges van onze Viking vrienden zijn dan ook een welkome uitdaging. Eén van de nieuwste ideeën is de Berkel Waypoint Challenge. De Berkel is een riviertje met de oorsprong in het Duitse Billerbeck en mondt uit in de IJssel bij Zutphen. De rivier had ooit als enige doel om Achterhoekers en Tukkers uit elkaar te houden, maar werd daarnaast ook gebruikt voor vervoer over het water met de beroemde Berkelzompen. In het verleden is de Berkel sterk gekanaliseerd om water zo snel mogelijk af te voeren. Sinds enkele tientallen jaren zijn de ideeën daarover nogal veranderd en wordt er veel geld en energie gestoken in het herstellen van de natuurlijke loop en bijbehorende biotoop.

Voor de Challenge zijn er overal langs de Berkel waypoints uitgezet die gevonden moeten worden. Je kunt hiervoor gebruik maken van allerlei paadjes die de Berkel volgen of simpelweg het maaipad volgen langs het water. De waypoints zijn vaak typische punten in het landschap en meestal best fotogeniek. Ik nam mijn cameraatje dus maar weer mee. Aangezien Duitsland nog ontoegankelijk is wegens de Coronamaatregelen besloten Rik en ik eerst maar eens de etappe van Oldenkotte aan de grens tot aan Barchem te lopen. 35 Km genieten van het voorjaar langs het water, eendjes kijken. Het beloofde een mooie dag te worden.

Nadat we gedropt waren in Oldenkotte liepen we de eerste kilometers te genieten. De oude waterloop is weer teruggebracht in oude glorie en de oevers zijn prachtig. Helaas zijn er ook nog stukken die nog de gekanaliseerde versie zijn, maar ook daar is de natuur al stukken mooier dan ik me weet te herinneren uit mijn jongere jaren. En ook langs de rivier is van alles te zien wat het de moeite waard maakt om je een dagje uit te sloven. Via de Mallumse Molen in Eibergen liepen we naar het Hambroek bij Borculo. Onderweg namen we steeds de tijd om wat te eten en te drinken en natuurlijk wat foto’s te maken.

Het weer veranderde onderweg zo ongeveer iedere tien minuten. Van een prachtige lentezon tot zwaar bewolkt en een koude wind recht van voren. Prachtige Hollandse wolkenluchten waar een oude meester blij mee zou zijn, maar waar ook regelmatig wat uit kwam vallen. Maar de paar druppels die vielen mochten de pret niet drukken. Het lopen van waypoint naar waypoint leidde de aandacht ook mooi af van het feit dat het voor Rik de verste afstand was die hij dit jaar tot nu toe gelopen had.

Het venijn zat deze etappe echter in de spreekwoordelijke staart. Nadat we een foto van de Cloese gemaakt hadden mochten we in één lijn de Lochemse berg op naar de Belvedère. Een mooie klim, maar de benen waren het er niet meer mee eens…. Gelukkig mochten we daarna de afdaling naar eethuis de Kale Berg, waar we opgehaald zouden worden. Tot onze verassing werden we opgewacht door een paar loopmaatjes en konden we onze tocht afsluiten met een gezellige nazit op het terras. Lekker dat dat weer mag.

Onderweg heb ik weer opnames gemaakt met mijn cameraatje en het resultaat zie je hieronder. Deze keer zonder muziek, de geluiden van de vogels en het water spreken voor zich zelf.

Andre Bleumink

Achterhoek: vier toppen route Lochemse Berg

De vier toppen van de Lochemse Berg

Een 20km ronde over de vier toppen rondom de Lochemse Berg

De vier toppen route laat je kennismaken met de toppen van de stuwwallen ten zuiden van Lochem. Achtereenvolgens worden de Kale Berg, de Zwiepse Berg, de Paaschberg en de Lochemse berg gerond. In de ronde van circa 20km zitten dan ook iets meer dan 400 hoogtemeters verwerkt. Het grote natuurgebied, in beheer van het Geldersch Landschap, kent nog vele paden en sporen die in de geschiedenis een functie hebben gehad en worden beschreven. Bij het start- en finishpunt, koffie- en eethuis de Kale Berg, is het prettig starten en afsluiten. De ronde is 21km, heeft ongeveer 400 hoogtemeters en wordt tegen de richting van de klok in gelopen.

Instructies

De vier toppenronde wordt gelopen met een GPS-apparaat. Download de .gpx file. Pak het zip bestand uit en zet het gpx bestand op je GPS-apparaat. Enige ervaring met het lopen op een gps-track is aan te bevelen. Je doet er goed aan het gpx bestand ook te uploaden op je smartphone voor meer detail bij het volgen van de route. Zorg voor voldoende batterijen om een uur of 3 met je gps-apparaat te kunnen lopen. Een handheld gps met kaartfunctie is nog iets gemakkelijker om mee te navigeren. Neem voldoende water en energie mee voor onderweg.

Start bij P de Kale Berg

Bij de Kale Berg denken bergliefhebbers al snel aan de Mt. Ventoux. Maar niet alleen de Provence heeft een Kale Berg, deze heuvel in de Achterhoek vormt de start- en finishplaats voor de vier toppenroute in de omgeving.

Vanaf de parkeerplaats bij Eethuis de Kaleberg begint de route direct met een trap omhoog richting het ‘lezingenzaaltje’, tegenwoordig ook wel ‘Kapel’ genoemd. Dit houten gebouwtje op de Kale Berg (ook wel Kalenberg genoemd) werd gebouwd voor lezingen en zomercursussen van de religieusvrijzinnige Woodbrookers gemeenschap, welke in 1908 werd opgericht door Nederlandse theologiestudenten. Vandaag de dag wordt de Kapel nog altijd gebruikt voor uiteenlopende samenkomsten, waaronder huwelijksvoltrekkingen.

Barchem te koop!

Na deze korte klim daalt de route direct af richting het toeristische Barchem. In 2013 kwam het destijds 1.800 inwoners tellende dorp in het nieuws doordat het onder de naam ‘Barchem te koop’ een open dag organiseerde voor de ruim 50 huizen die er te koop stonden en om de krimp van het dorp tegen te gaan. Deze actie was erg succesvol. Een kwart van de bijna vijftig leegstaande woningen werd binnen een maand verkocht, evenveel als anders in een heel jaar. Ook kon de school een aantal nieuwe leerlingen inschrijven. De nieuwe bewoners komen vooral van buiten de Achterhoek.

Top: De Kalenberg

Na een mooie opwarmronde door het Beelaerts Bos steken we de Zwiepseweg over en klimmen we nu écht naar de top van de Kale Berg. Hier stond vanaf het begin van de 20e eeuw het ‘Schuilkoepeltje’ waar wandelaars konden uitrusten en van het uitzicht konden genieten. In de jaren ’70 werd dit koepeltje afgebroken en tegenwoordig staat er een nieuw zeshoekig koepeltje van hout. Bij goed weer heb je hier nog steeds een prachtig uitzicht kun je aan de horizon zelfs een aantal Duitse windmolens zien staan.

Witte Wievenkoele

Na de Kalenberg gaat de route richting de Witte Wievenkoele waar ‘s nachts de Witte Wieven dwalen. De legende van de Witte Wieven is leuk om te lezen en met de kinderen te delen. De kuil is tevens een mooie plek voor kinderen om te spelen.

Nadat de route door deze kuil is gegaan vervolgt hij zich richting de Hessenweg, één van de handelswegen die vanaf 1660 de Achterhoek doorkruisten. In Lochem splitste de oude handelsweg van Munsterland zich naar Zutphen of Deventer. 

Top: de Zwiepse berg

Vanaf de Hessenweg wordt nog even een klimmetje naar de Zwiepse Berg gemaakt en een afdaling naar de ‘Hangzolder’. De Zwiepse Berg is de meest eenvoudig te ronden ‘summit’ van de vier.  

Vervolgens wordt er een uitstapje gemaakt richting Kasteel de Cloese. Dit kasteel werd in 1520 gebouwd door de Lochemse pastoor Sweder van Kervenheim en in de jaren ’90 deed het dienst als politieschool. Later werd het kasteel opgesplitst in 5 luxe appartementen. In 2018 werden de naast het kasteel gebouwde barakken afgebroken om plek te maken voor 15 bouwkavels waar door de vrije keuze van de architect een flink aantal droomhuizen inmiddels verwezenlijkt is.

Toppen Lochemse Berg en de Paaschberg

Via Camping Erve Harkink gaat de route terug over de Hoge Enk langs de Voortmanskoele naar de top van de Lochemse Berg, met 49m boven NAP de hoogste berg die je vandaag aandoet. Bovenop de top staat de bakstenen Belvedere. Deze ruim 18 meter hoge uitkijktoren werd in 1893 gebouwd en werd éénmalig verhoogd toen deze niet meer boven de vegetatie uitstak. Toen dit wederom het geval was werd de toren gesloten (1977).

Via Landhuis De Enk (1909) gaat de route richting de Paaschberg met daar bovenop de in 1924 gebouwde watertoren. Aan de bouwstijl van de toren is de invloed van de Amsterdamse School goed te herkennen.

Natuurtheater de Zandkuil

Vervolgens komt de route langs het in 1938 in Lochem geopende openlucht theater ‘De Zandkuil’, dat door zandafgravingen was ontstaan. De echte glorietijd van het theater was tussen 1968 en 1986. Toen was De Zandkuil wereldberoemd door het jaarlijkse popfestival op Hemelvaartsdag. Ook vandaag de dag kun je hier nog genieten van concerten, toneelvoorstellingen en theater.

Via de Lochemse Hockeyvelden gaat de route langzaam weer terug richting de Lochemse Berg om uiteindelijk weer terug te komen op de Kale Berg. Na een laatste duik door de zandkuil kom je na ruim 20 km en vier ‘summits’ weer terug bij de parkeerplaats. 

Downloads

Download onderstaand de routekaart van vier toppenroute in Lochem. Of klik door naar de route in Afstandmeten

Download het gpx bestand van de Toppenroute Lochemse Berg (zip bestand uitpakken).

Bron: MudSweatTrails

Foto's van de 7e Lochemtrail in Barchem

Wim Brinkman (links) en Frank Roos bezig aan hun halve marathon

Klik op de link voor de foto's van Eduard Camping

fotoalbum

Mathias Welz achter de voorfietser op de 31 kilometer

Uitslagen van de 7e Lochem Trail in Barchem

Taart met dank aan Mathias Welz, winnaar op de 31 kilometer

Klik op de link voor alle uitslagen

uitslagen

site organisatie

Uitslagen van de 9e Lochemse Bergloop in Barchem

De flyer van de Lochemse Bergloop

Klik op de link voor de uitslagen

uitslagen

site organisatie

Verslag van de 6e Lochem Trail in Brachem

De Groenlose groep 

Langzamerhand werd het tijd om langzaam mijn afstanden iets uit te bouwen voor de komende trailruns. De eerste die op het programma stond was de Lochemtrail. Binnen de zaterdagmorgengroep, waarmee we altijd in Lochem trainen, waren er wel meer wie hier zin in hadden en al snel hadden we een mooi groepje bij elkaar voor de 21km. Enkelen twijfelden nog en probeerden enkele zaterdagen van te voren al om de normale kilometers te verlengen met zo’n 5 km, om dan uit te komen op ruim 17 km.

Nu dat lukte, voor een aantal stond het licht op groen totdat we een appje van Annemarie kregen, met het bericht dat ze een breukje in haar voet had opgelopen op weg naar een training. Ap Scheers nam haar plaats in op voorwaarde dat hij een rokje aan zou doen. Maar met Vincent, John, Frank, Jan, Peter, Maria en ikzelf hadden we een mooie groep voor de 21 km. De dag ervoor ging ik nog snel even winkelen bij  Sport-balance in Breedenbroek voor een lange tight, een shirtje en een paar sokken. Aan de outfit kon het dus niet liggen.

Bij het ophalen van het startnummer kwamen we nog meer bekenden tegen. Zo deden Rene, Mark, Monique en Raymond ook mee, maar dan aan de 11 km, en Henrie deed zelfs de 31 km. Achteraf had ik nog een aantal bekenden gemist, volgens de berichtjes op Facebook. Het was dus weer een gezellig samenzijn. Maar veel tijd was er niet, we moesten op weg naar de start bij de Kale Berg. Nog snel nam onze fotograaf van vandaag, Carla, even een groepsfoto en toen gingen we op weg.

Stilzwijgend hadden we afgesproken om met de groep bij elkaar te blijven tot aan de drankpost, maar dat werkte niet. Peter was al snel in geen velden of wegen meer te zien en Inge en Vincent hadden ook een net te hoog tempo voor mij. Het is belangrijk om rustig te beginnen, omdat het venijn van deze 21 km in de staart zit. De eerste kilometers liepen we op voor ons bekend terrein, maar het was verraderlijk met al die bladeren op de boomwortels en dan ook nog vaak een verblindend zonnetje. Maar we hadden niets te klagen, het was perfect loopweer, droog een beetje fris en een lekker zonnetje.

Na het bos te hebben verlaten gingen we naar de overkant naar de toren en de ons bekende trap. Het liep tot nu toe wel lekker, maar ik kon geen tempo maken. De benen waren nog te zwaar van een training op vrijdagavond in de sportschool, achteraf dus geen goede combi. De laatste weken had ik een aantal weken weer op asfalt meegetraind, maar daar had ik toch last van met mijn achillespees. Ondanks dat ik goed had gerekt en warm had gelopen voelde ik deze wel, maar het was nog niet pijnlijk. Ik liet de rest van de groep lopen en ging mijn eigen tempo lopen samen met Ap. Ook hij had al lang deze afstand niet gelopen en had het ook zwaar. Bij het bungalowpark ging Ap zelfs onderuit, maar stond gelukkig meteen weer op.

Samen gingen we zo op weg naar de drankpost op zo’n 13 km. Er zaten lange rechte zandwegen in het parcours die keihard waren en dan ook nog stukken asfalt, dit liep niet fijn met trailschoenen aan. Ik was bang dat mijn achillespees zou gaan opspelen, maar dat viel mee. Bij de drankpost snel een stukje banaan en wat sportdrank genomen en toen weer verder. De stukken in het bos liepen lekker, al was het wel zwaarder aan het worden.

Na door een stal met koeien te hebben gelopen moesten we door een droge sloot en toen weer zo’n lange rechte zandweg. Ik hoorde achteraf van andere deelnemers dat zij die stukken fijn vonden om bij te komen, maar voor mij waren ze saai en te hard. Langzaam kwamen we weer op bekend terrein en de kilometers gingen snel voorbij. Op zo’n 16 km nam ik nog even een gelletje om zo de laatste kilometers een beetje extra brandstof te hebben. We namen nog een slokje water en maakten ons op voor de finale. Bij de oversteek van de Barchemseweg, moesten we even stoppen voor enkele auto’s, en toen merkte ik dat ik er doorheen zat, ook Ap had het helemaal gehad, maar we moesten nog een pittig stuk.

Aan de overkant wachtte ons een pittig klimmetje en dan het pad naar de toren. Er was die dag ook een wandeltocht en de deelnemers keken ons vol bewondering aan en moedigden ons ook hartverwarmend aan. Ik was blij om boven bij de toren te zijn en toen kon afdalen. Dat ging wel weer lekker, in tegenstelling tot Ap, want afdalen vindt hij maar niets, zeker niet als je niet goed kunt zien waar je loopt. Eenmaal beneden wachten we op elkaar om samen de oversteek te maken naar de Barchemse kant.

We kwamen steeds dichter in de buurt van de finish en konden de speaker al horen, maar we wisten dat we nog een extra lusje moesten maken. Op karakter liepen we de laatste kilometer en daalden als laatste af in de kuil achter de Kale berg en kwamen hand in hand over de finish. We waren beide kapot en moesten eerst even wat drinken om op adem te komen. De rest van de groep stond ons op te wachten en was al weer fris en fruitig.

Met een bekertje cola in de hand liepen we naar de camping om ons om te kleden, want het was toch fris. Met moeite kleden we ons om, we waren stijf en kapot, en namen een lekker bakje erwtensoep in de kantine. Nog even napraten, maar daarna gingen we toch snel op weg naar huis om te douchen. We hadden met de groep om 16:00 uur alweer afgesproken bij het Brouwersnös in Groenlo om te borrelen en wat te eten. De speciaal biertjes kwamen wel aan, maar smaakten ook heerlijk en het eten was perfect. Al met al een perfecte afsluiting van een mooie maar zware zondag. Er is nog ruimte voor verbetering zullen we maar zeggen.

Rik Delsing

Een perfecte afsluiting van een mooie maar zware zondag

Uitslagen van de 6e Lochem Trail in Barchem

Rik Delsing in de prachtige omgeving van Lochem

Klik op de link voor de uitslagen

uitslagen

site organisatie

Foto's en uitslagen van de 8e Lochemse Bergloop in Barchem

van links naar rechts Tracey Jewell, Eric Hoogerbrug, Dirk-Jan Robbe, Wim Rensink en Lars Hoogerbrug. Op de hurken Katja Demkes en Wim Brinkman

Uitslagen:

5 kilometer: Katja Demkes 23.44 min, Dirk-Jan Robbe 25.48 min

10 kilometer: Wim Brinkman 47.09 min, Wim Rensink 51.37 min, Lars Hoogerbrug 57.31 min, Eric Hoogerbrug 57.31 min, Tracey Jewell 57.44 min

Klik op de link voor de foto's van Björn Demkes

 fotoalbum

uitslagen

site organisatie

Verslag en uitslagen van de Lochem Trail in Barchem

AVA'70 leden in Lochem

Wie mijn verhalen een beetje volgt, weet dat ik nogal eens de grenzen op zoek van mijn mogelijkheden op trailgebied. Vaker wel dan niet kom ik volkomen uitgewoond over de streep en is het plezier op dat moment nog even ver te zoeken. Dat komt dan later weer. In de trainingen is het meestal andersom, daar staat plezier voorop. Zeker tijdens groepsloopjes etc. is plezier het belangrijkste. Vaak eigenlijk nog leuker dan een wedstrijd. Deze keer zou de Lochemtrail een beetje een combinatie worden, tenminste dat was de bedoeling. Met een groepje trainingsmaatjes van AVA’70 zouden we de 21 km doen. Een ander groepje zou de 11 km gaan doen. Voor de start was het al een vrolijke boel, waarbij een groepsfoto natuurlijk niet mocht ontbreken.

Direct na de start mochten we omhoog de Kaleberg op, goede warming up en de toon was meteen gezet voor de komende kilometers.  In de ochtendzon kwamen de herfstkleuren al mooi tot hun recht. Paar keer omhoog en omlaag via allerlei mooie bospaadjes en daarna richting de Lochemse Berg. Ons groepje liep in een rustig tempo en er was volop ruimte voor grappen en grollen. Medelopers in de buurt werden daar volgens mij af en toe helemaal flauw van…. Hoofdaanstichter van de vrolijkheid Marco werd echter al vrij snel minder vrolijk. Na een mooi wegseizoen kon hij de mentale oversteek naar de trails blijkbaar niet aan. Tussen de oren kwam het niet goed en van de oren verder naar beneden ook niet. Hij besloot af te haken en naar de 11 km over te stappen.

Na veel enkelproblemen afgelopen maanden  durfde Rianne nog niet vol vertrouwen te vlammen op de technische klimmetjes en afdalingen. Na nog de Paaschberg overwonnen te hebben was ze er duidelijk over. We moesten maar verder lopen, ze kwam wel wat later… Het leek wel het liedje van Drs P waarin er steeds een kindje uit de trojka wordt gegooid… Onverstoorbaar gingen we verder met zijn viertjes, aangevuld met wat lopers die bij ons in de buurt liepen.  Nu werd het wat vlakker en ging het richting de camping. Prima te lopen stukken, wel wat saai in mijn ogen. Anderen vonden het lekker om even bij te komen. Doordat het vlakker werd ging het tempo heel iets omhoog, maar nog steeds goed te doen.

Bij de verversingspost deden we ons even te goed aan alles wat er te eten en te drinken was. Voor een 21 km eigenlijk bijna niet nodig als je met een racevest loopt waar je zelf wat te drinken in meeneemt, maar wel heel lekker… Hierna een stuk door een bosje en daarna mochten we een stukje door de stal van een boer. De lucht van koeien in de stal deed me denken aan vroeger, maar ik had geen tijd om daar lang bij stil te blijven staan. Verder door de modder tussen de voerkuilen. Mijn schoenen bleven nog net aan mijn voeten. Van hieruit ging het weer terug richting de finish en ergens raakten we Peter kwijt. Die kon het tempo wat steeds wat verder omhoog ging net niet meer bijbenen. Weer eentje uit de trojka gevallen…. Eric, Tracey en ik voerden het tempo nog heel iets op aangezien we over redelijk harde vlakke paden liepen en zo begonnen we vrolijk medelopers in te halen.

Dat is natuurlijk altijd een lekker gevoel als je nog zoveel over hebt dat je kunt versnellen aan het eind en dan een inhaalrace begint. Onze trojka pikte de ene na de andere loper in. Het tempo zat er goed in, terwijl ik toch nog wel het gevoel had dat ik kon genieten van de herfstkleuren in het bos en alles. Het feit dat ik de weg prima weet in dit gebied helpt daarbij natuurlijk ook. Met nog enkele kilometers tot aan de streep kwamen we weer terug bij de Lochemse Berg. Een nare lange klim claimde het volgende slachtoffer uit onze trojka. Tracey haakte af en kon ook in de afdaling niet meer bijkomen. Eric en ik zetten nog maar weer eens wat aan. Ik keek af en toe uit mijn ooghoeken naar hem om te zien hoe het er voor stond. Beetje stangen is natuurlijk altijd leuk en ik was van plan om hem even heel diep te laten gaan in het laatste stuk. Maar daarvoor moest ik ook stevig tempo lopen, knallen dus op dat laatste stuk.

Nog een paar valse klimmetjes en lekker snelle afdalingen kwam uiteindelijk de finish dichterbij en met een grote grijns kwamen Eric en ik over de streep. Na een paar minuutjes gevolgd door Tracey en nog wat later door Peter en Rianne. Terug bij camping Reusterman zaten onze maatjes van de 11 km al lekker in het zonnetje te genieten van een lekkere gratis bak snert. Ook zij hadden een heerlijke Lochemtrail gehad. Goed georganiseerd, goed uitgepijld en heerlijk kleinschalig. Wat een geweldige loop. Eentje die meer deelnemers verdiend.

uitslagen

site organisatie

Andre Bleumink