Verslag van de 14e Nieuwjaarsloop van Aalten naar Bredevoort

Gerben, Evelien, Geert, Andre, Gerdy en Gerrit

Het is altijd weer een verrassing hoeveel hardlopers er op komen dagen op mijn uitnodiging voor de traditionele Nieuwjaarsloop. Meestal zijn het tussen de 5 en 10 personen die op deze eerste dag van het nieuwe jaar wat vroeger uit hun bed komen. Sommige hebben misschien maar de helft van de uren geslapen dan anders! Echte bikkels dus, vandaag komen er 6 opdagen. Het rondje gaat zoals altijd in de richting van de Slingeplas, al moet er met het hoge water vandaag wel het één en ander aan de route aangepast worden.

Door de hoge waterstand in de Slinge loopt de afgelopen dagen het Retentiegebied van de Slingeplas bij Bredevoort vol water. Het retentiegebied is het land rondom de Slingeplas dat door dijken omgeven is en dat dient als wateropvang bij hoge waterstanden. Op deze wijze worden overstromingen in Aalten en verder richting Doetinchem voorkomen. Als de waterstand de hoogte van de overloop bij de De Twee Bruggen bereikt, stroomt het water over deze overloop de weilanden in. Met de nabijgelegen stuw kan het Waterschap de waterstand nog enigszins reguleren. De weilanden achter de Slingeplas staan blank en de Goordiek en het weggetje richting Slingeplas staan gedeeltelijk onder water.

Het is dan ook een prachtig gezicht en Andre en Gerben zouden de jaarlijkse duik bijna in een weiland kunnen doen. Maar echte tradities moet je ook niet veranderen en na hun duik in de Slingeplas lopen we in een rustig tempo terug naar Aalten. De eerste kilometers van 2024 staan weer genoteerd! 

Andre en Gerben

Het Muzikale Vaartspel – een muziekfeest op de vroege zondagochtend

De deelnemers aan het Muzikale Vaartspel (foto Andre Bruil)

Afgelopen zondagmorgen, een gure zondagmorgen op 4 december, kreeg de bekende en gevreesde trainingsvorm “vaartspel” (ook wel bekend als fartlek) een nieuwe dimensie. 2 liedjes een kalm duurlooptempo en 1 liedje versnellen. Je mocht als deelnemer 3 liedjes insturen, 2 korte en een wat langere. En zo ontstond er een zeer diverse playlist, die geshuffled werd afgespeeld. Als een ware trailrunner had ik me uitgerust met een rugzakje, met daarin het JBL boxje van Floris, om zo als DJ te kunnen fungeren. En zo kon het verkeren dat we een dikke 5 minuten moesten versnellen op “Bat out of Hel” van Meat Loaf, omdat Theo Stronks fan is van het eerste uur en deze bombastische hit had ingediend. Gelukkig konden we daarna even bijkomen op “Cariots of Fire” van Vangelis, een gevoelige inzending van Wouter Raben.

Het muziekfeest begon aan de Hofstraat, met “Running With the Night” van Lionel Richie. Bij dit nummer, ook al is het pas 9.00 uur, kan Ingrid van Zolingen al heerlijk weg zwijmelen. We hadden met z’n allen een kippenvelmomentje toen Geert en Theo hand in hand de Grensdijk op renden, onder de klanken van “You’ll Never Walk Alone” van Lee Towers. Hand in hand, zoals ze ook samen over de finish kwamen op de Coolsingel, binnen de 3 uur, lang lang geleden. 

Tijdens de rustperiode kwam “When the Lady Smiles” van Golden Earring voorbij. Maar geen rust voor Cindy: op dit nummer, haar inzending, moet ze rennen. Zo hard mogelijk! She can’t resist her call zullen we maar zeggen! En Henk ter Beest wil alleen maar rennen. Om dit te illustreren had hij “Ik wil alleen maar zwemmen” van Spinvis ingestuurd; bij “zwemmen” moesten we dan maar “rennen” denken. Katja en Gerdy renden in gedachten ook mee, ze hadden hun nummers ook ingestuurd. Was maar goed ook: de dames hebben een wat hippere muzieksmaak dan de heren, die veelal op ouwe meuk willen rennen. En zo kwam er een mooi stukje muziekgeschiedenis met mooie verhalen langs. Voor herhaling vatbaar!

Klik hier voor de muzikale lijst.

Met muzikale groet,

DJ Rinke

Meezingen met “You’ll Never Walk Alone”

Zonnige editie van de 7e Freundschaftslauf

Dik 30 atleten staan klaar voor vertrek

Na enkele jaren van gedwongen afwezigheid, stond de Freundschaftslauf eindelijk weer op de kalender. Hardlopers van AVA`70 en het Duitse ASV Ellerwick werken gezamenlijk een trainingsloop af en dit gebeurde nu voor de 7<sup>e</sup> keer. Deze editie tekende AVA`70 voor de organisatie en even voor 09.00 uur stonden dik 30 atleten klaar voor vertrek. Na het welkomstwoord van chef d`organisation Geert Wevers werd er eerst een groepsfoto gemaakt, waarna het peloton de klokjes aanzette en vertrok. De weersomstandigheden waren meer dan voortreffelijk op deze mooie oktoberochtend en er was een prachtige ronde uitgezet in de richting van de Haart. Bij kasteel `t Walfort hingen er fraaie mistflarden boven de weilanden en de vogels begeleidden de sportievelingen met vrolijk gefluit. Het lange lint hardlopers slingerde zich door de bossen en over de zandpaden. Het drukke gepraat onderweg maakte duidelijk, dat iedereen het uitstekend naar de zin had.

Peter Kroesen, de notenbaron uit Dinxperlo, had deze ochtend een dubbelrol. Hij was immers de begeleider op de fiets en moest onderweg ook nog meermalen afstappen om sfeerbeelden vast te leggen. De altijd goedlachse vent heeft voor hetere vuren gestaan en vervulde zijn rol met verve. Halverwege werd er gestopt bij de idyllische boerderij Beestman, waar de groep gesplitst werden ieder kon kiezen voor een tempo dat als aangenaam zou worden ervaren. Tussen de landerijen door, daalden beide groepen af richting de thuishaven, maar er moest eerst nog wel een mooie omtrekkende lus worden gelopen. Bij AVA`70 aangekomen, stond er bij de meesten toch maar mooi 14 kilometer op de teller en het zonnige weer zorgde voor lachende gezichten.

Volgens de traditie wordt de Freundschaftslauf altijd besloten met een gezamenlijke brunch en alleskunner Peter Kroesen had besloten om hiervoor te fungeren als sponsor. Als dank voor deze gulle geste mocht hij een ovationeel applaus in ontvangst nemen. Dit heeft hij overigens liever niet, zo weten insiders, maar dit terzijde. De warme waardering zul je toch op de een of andere manier moeten laten blijken. Het buffetkende naast de ovenheerlijke Kaiserbrötchen diverse soorten kaas en vleeswaren en er werd volop genoten van alle lekkernijen. Kop koffie of thee erbij….. je kunt de zondagmorgen slechter afsluiten. Met een Freundschaftliche Begrüßung  werd er afscheid van elkaar genomen en kwam er een einde aan een zeer geslaagde editie van de 7^e trainingsloop van AVA`70 en ASV Ellerwick. Dat er ook een volgende editie zal gaan komen, is na zondag een zekerheidje! (FR)

Het buffet, gesponsord door Peter Kroesen

Verslag van de 14e Pinksterloop in Aalten

3 groepen van 8 of 9 atleten

Lachende gezichten bij Pinksterloop AVA'70

Maandag jl. vond voor de 14^e keer in successie de Pinksterloop plaats. Door de jaren heen is deze hardloopactiviteit bijna uitgegroeid tot een waar ****-evenement, maar door alle coronaperikelen vond deze editie in een enigszins afgeslankte vorm plaats. Door de zeer late aankondiging hoopte de organisatie misschien wel dat de aanmeldingen beperkt zouden blijven, zodat er in een select gezelschap gelopen kon worden. AVA`70 hanteert immers de gouden regel dat een groep momenteel niet uit meer dan 10 atleten mag bestaan. Dit om kliekvorming en boze blikken van wandelaars, fietsers en vissers tot een minimum te beperken. Maar de honger naar een gezellig samenzijn op de AVA-basis bleek weer eens gruwelijk onderschat en veel groter dan gedacht. De lijst met deelnemers groeide gestaag en de teller bleef uiteindelijk op 25 sportievelingen steken. Er is nog even door de organisatie overwogen om een snelteststraat te organiseren, maar hier werd op het laatste moment toch maar van afgezien. Tis allereerst natuurlijk een hoop gedoe, maar je maakt er zeker ook geen vrienden mee.

Even voor 09.00 uur bleek het peloton al compleet te zijn en tot vreugde van allen waren er niet eens afmeldingen bij en ook onverwachtse gasten ontbraken op het appel. Wat er wel stond was een zeer gemêleerd gezelschap, dat ver boven de gemiddelde norm van Nederland uit bleek te stijgen. Jeugdig elan, ervaren veteranen, gelouterde AVA-janen, regionale gasten, toplopers en tobatleten….. alles was vertegenwoordigd. Het mooie bij dit soort gezamenlijke AVA- activiteiten is vooral het feit, dat iedereen direct in de groep wordt opgenomen en de serieuze gesprekken worden afgewisseld met ludieke grappen. En dan te bedenken dat het lopen nog moest gaan beginnen.

Er waren liefst 3 wegkapiteins beschikbaar, die ieders een groepje dravers onder zijn hoede kreeg. De club selecteerde zichzelf en eenmaal gestationeerd voor de huisfotograaf was de balans, maar ook de rangorde in de verschillende selecties gelijk overduidelijk zichtbaar. De opdracht voor het trio routeplanners was tevoren in een briefing duidelijk uiteengezet: je doet in ieder geval Bredevoort aan en vertelt wat roddels en deelt de nodige kennis over de historie van het stadje. Vervolgens ren je langs de Slingeplas om de waterstand te checken, de vissers en vogels te bekijken en zo nodig pauzeer je voor een sanitaire stop. Tenslotte tik je ook nog even vakantiepark de Twee Bruggen aan om het ultieme vakantiegevoel te ervaren, waarbij de aanwezige gasten beleefd worden gegroet om op deze wijze de naam AVA`70 verder te promoten. De lengte van de route mocht overigens niet minder dan 12,1 kilometer bedragen en als laatste was het de opdracht aan de teamcaptains om de gezelligheid aan boord te waarborgen.

Dat lijkt allemaal nog wel te doen, maar in de praktijk loopt het vaak toch vaak volledig anders. Maar niet op deze mooie Pinksterdag, want het gebeuren verliep feitelijk als de gesmeerde bliksem. Na een dik uur genieten van de omgeving en elkaar, meldden zich de drie teams weer op de thuisbasis en wat bleek… 3 keer 12,2 kilometer op de teller. Opvallend was daarbij ook nog eens, dat geen gelopen route hetzelfde  was geweest, maar dat de vooraf vastgestelde doelstellingen ruimschoots waren behaald. Een andere conclusie die kan met een gerust hart kan worden getrokken is het feit dat het zowel met de conditionele, als ook de verbale vorm helemaal goed zit. De sportievelingen aan de Pinksterloop kregen namens AVA`70 nog koffie en thee aangeboden en ook kwamen er nog zontomaatjes, naturelchips en blokjes 30+ kaas voorbij. Uiteraard zorgde dit voor lachende gezichten bij de atleten die met een prettig gevoel huiswaarts keerden. De “meet en greet” op hardloopschoenen was er weer eentje, die duidelijk naar meer smaakt! (FR)    

Henk en Ineke Mengers 40 jaar getrouwd

40 jaar Henk en Ineke

Corle, Winterswijk, 7 december 2019

Winterswijk, 1979. Het is vrijdag 7 december.  Het is 10 graden, er waait een matige wind uit het zuid-westen en de zon is in geen velden of wegen te bekennen. In de krant wordt melding gemaakt van het besluit dat ouderen nu ook welkom zijn bij de politie en dat Maggie MacNeal naar het songfestival mag. Aan het eind van de middag kijkt de nog net geen 22-jarige Ineke haar pas 23 jaar geworden Henk nog eens diep in de ogen aan. Over 6 nachtjes is het zover en zullen zij het ja-woord uitspreken en elkaar voorzichtig de ring om de vinger schuiven. Is overal aan gedacht? Gemeentehuis, dominee, zaal Wamelink, uitnodigingen verstuurd, de koetsjes en de paarden besteld? Zenuwen of gezonde spanning? Einde van de jeugd? Begin van een volwassen leven? Wat gaat er door hen heen?

Corle, 7 december 2019. 40 jaar na dato, 6 dagen voor de dag waarop ze kunnen terug kijken op maar liefst 40 jaar huwelijk en vooruit zullen blikken naar een hopelijk nog lange gelukkige toekomst. Bij Gasterij Ankomm’n is het een drukte van belang. Meer dan 100 mannen en vrouwen staan te wachten in hun zwarte t-shirt met het logo van de Zandloper, de wangen versierd, om daardoor hulde te brengen aan het paar dat hen zo vol overgave stimuleert bij het uitoefenen van de hobby: de edele sport van het hardlopen. Ineke en Henk staan te glunderen. Een glimlach krult om de lippen van Tom, Annemarie en Jaap, de drie kinderen, ze zijn alle drie aanwezig. Wie had ooit gedacht dat zoveel mensen in zouden gaan op de uitnodiging van Ineke en Henk om op deze manier hun 40-jarig huwelijk te vieren?

De jaren lijken voorbij gevlogen sinds die dag in 1979. Zoals in elk leven is er ook in het leven van ons koppel van de dag veel gebeurd. Er waren leuke en mindere leuke tijden. Met de jaren kwam de bagage, de levenservaring. Levenservaring brengen ze mee en delen ze, want hardlopen is voor Henk niet alleen maar hardlopen, maar ook een way of life en hoewel Ineke het wandelen verkiest boven het rennen is zij ook in zekere zin besmet geraakt met het virus. Haar enthousiaste belangstelling en ondersteuning is niet alleen voor Henk, maar voor menigeen een stimulans. Dat is merkbaar en voelbaar op deze zaterdag, die net zo druilerig was als die vrijdag, 40 jaar geleden. Er wordt gezongen. Niet zo maar een liedje, maar het lopersgilde heeft er tijd in gestoken. Het lijkt wel een heuse rockmusical die in de oude boerderij ten gehore wordt gebracht. Ineke en Henk, ze worden er stil van. Henk doet nog een poging een dankwoord te spreken, maar zijn stem stokt. ‘Ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen’ Beter had hij niet onder woorden kunnen brengen dat hij onder de indruk is.

Dan starten de lopers voor hun duurloop over verschillende afstanden door het prachtige buurtschap Corle. Het is nat, het is drassig. Onderweg over de Mentinkweg richting Corleseweg krijgt menigeen al natte voeten voordat we goed en wel onderweg zijn, maar wat is het gezellig! Ons kent ons en het is geen moment stil. Reeën zullen er ongetwijfeld zijn, maar worden niet gespot. Lang voordat het kwebbelende gezelschap langskomt hebben ze zich al uit de hoefjes gemaakt.

Bij de Mentinkberg doen we een warming-up. Ook al is het vanochtend een feestelijke bijeenkomst, het ritueel zoals door Henk is aangeleerd, dient te worden afgewerkt. We houden eerst links aan, kiezen zoveel mogelijk de onverharde paden. Een klaphek wordt hoffelijk opengehouden, totdat alle lopers hebben kunnen passeren. Na enige tijd steken we de Corleseweg weer over. Via nog weer een fietspad,  de Dollemansweg en een pad door het bos naderen we het Korenburgerveen. Daar aangekomen vertragen we ons rustige duurlooptempo en doorkruisen in wandeltempo de prachtige natuur in het Veen. Er wordt serieus gesproken, gelachen, gewisseld van gesprekpartner en voordat we het weten is het veen al weer verlaten, waarna we via de Arrasveldweg al ras weer aankomen bij ‘Ankomm’n’.

Daar aangekomen is er nog een blokje kaas, een zoutje, stukje worst en een drankje. Ik sta al bijna buiten als iemand mij erop attendeert dat er ook nog Glühwein is. Het was nog lang onrustig in Corle! Ik kan me haast niet voorstellen dat het volgende week bij het feestje voor intimi gezelliger is! Ineke en Henk, van harte en hartelijk dank voor de uitnodiging om aanwezig te zijn bij de originele en onvergetelijke manier waarop jullie dit jubileum met ons hebben willen vieren!

De '12 kilometer lopers'

Montferland trailverkenning

De groep in het Montferlandse bos

Pling…Ik ga ook graag mee….Pling…Wij komen met zijn vieren… De replies stromen binnen nadat ik een uitnodiging op Facebook en WhatsApp heb gezet. Ik had bedacht om het parcours van de Montferlandtrail te gaan verkennen, liefst met wat gezelschap. Want samen genieten van de natuur is nog leuker dan in je eentje trailrunnen. En daar waren meer mensen het mee eens, maar liefst 17 personen verzamelden zich op de parkeerplaats bij ’t Peeske in Beek afgelopen zondag. Het was even kennismaken van tevoren, want er waren naast mijn AVA-clubgenoten ook een viertal van buurtclub Archeus en een aantal losse lopers. Er was zelfs een deelnemer uit Kleve, wat het meteen een internationaal gezelschap maakte. Het weer was super zonnig en het dreigde weer een hete zomerdag te worden, maar in het bos is het altijd beter. We spraken van tevoren af dat we het rustig aan zouden doen en netjes op de minst snelle zouden wachten indien nodig, daarna konden we los.

Een aantal mensen was al wel vaker in het Montferland geweest, maar kenden het bos niet aangezien ze altijd de Montferlandrun deden. Ook een mooie wedstrijd, maar dan mis je wel het mooiste gedeelte… Een mooie gelegenheid om dat goed te maken dus. Ik had de route van de Montferlandtrail van vorig jaar gepakt en een gedeelte van de 30 km wedstrijd in mijn handheld GPS gezet. Meteen na de start ging het even steil heuvelop, ik hoorde het ineens stil worden achter me… Maar eenmaal bovenop ging de babbel al weer aan. We liepen in de schaduw van het bos en daar viel het nog mee met de temperatuur. Het was een heel diverse groep, zowel qua persoonlijkheden als loopvermogen. Maar dat maakt het juist zo leuk. Je kletst eens met iemand anders dan de mensen waar je normaal mee loopt. En aangezien je allemaal dezelfde hobby hebt is er genoeg om over te praten om een aantal uren te kunnen vullen.

De route liep heuvelop, heuvelaf door de Montferlandse heuvels. Niet supersteil, maar over het algemeen mooie glooiingen en af en toe een vinnig stukje. Je kon wel merken dat het al lang niet meer geregend had. Sommige paden waren heel erg mul en waar normaal de varens zo uitbundig groeien dat het bos een jungle look heeft, was het nu al bruin aan het worden. Als we een beetje vlot afdaalden hadden we zelfs een stofwolk achter ons. Net alsof we heel hard gingen. De route was goed te volgen met mijn GPS, maar af en toe konden we de ingang van een klein paadje niet vinden en moesten we even zoeken. Dat was dan meteen een mooie gelegenheid om even te drinken, want de temperatuur liep behoorlijk op en het was erg dorstig weer. Ook konden degenen die het wat moeilijker hadden dan even uitpuffen. Twee dames besloten de route toch maar in te korten, maar over het grote geheel liep iedereen tot in de laatste kilometers lekker mee.

Een paar dames die meeliepen als marathonvoorbereiding hadden nog nooit over hele smalle singletracks gelopen en dat vonden ze best spannend. Het grootste gedeelte liepen we over iets bredere paden en kon iedereen makkelijk lopen. Het aantal struikel- en valpartijen bleef dan ook heel beperkt, zelfs ik bleef op de been. Na een uur en drie kwartier hadden we de ronde er op zitten. Voor de liefhebbers had ik nog een kort lusje om de hoogtemeters wat op te krikken bedacht. De zandbult bij het Peeske is normaal al een uitdaging, maar nu leek het wel een woestijnduin. Omhoog voelde je de hitte door je schoenzolen branden, naar beneden veroorzaakten we een kleine zandstorm. De stof bleef lekker aan de bezwete benen plakken en veroorzaakte nog meer dorst.

De koffie met gebak na afloop op het terras van ’t Peeske smaakte na de inspanning dan ook heerlijk. We kletsten nog even lekker na terwijl we in de schaduw over de visvijver konden kijken. Het vakantiegevoel zat er goed in, maar we besloten toch maar naar huis te gaan voordat we aan bier of cocktails konden beginnen en de boel helemaal uit de hand zou lopen. Bedankt iedereen die mee heeft gedaan en tot de volgende keer.

Andre Bleumink

De koffie met gebak na afloop op het terras van ’t Peeske smaakte na de inspanning heerlijk

Het avontuur van het Rademakersbroek

Intussen was ook Ingrid gearriveerd. De noeste werkster was linea recta naar de Rademakersbroek gescheurd, om van de rest van het samenzijn toch maar vooral niets te hoeven missen

Rademakersloop ‘Alleen voor elite-mannen’

Hij stond er een beetje verloren bij.. Wegkapitein Peter Baten blaakt normaliter van zelfvertrouwen en heeft de touwtjes altijd strak in handen. Maar niet op deze prachtige donderdagavond. De Elite B-formatie van AVA`70, een selectie van lopers, die liever de natuur intrekken dan op de baan hun rondjes draaien, trainden op locatie. Jan Rademaker, een verdienstelijk lid met een enorme staat van dienst had het gezelschap uitgenodigd voor een fijne ronde in zijn trainingsgebied. Bijna een half uur voor aanvang kwam het gros van de groep al het fraaie tuinpad van de Rademakers op fietsen. Een strakke waaieretappe had er voor gezorgd dat een enkeling de tempobeulen niet had kunnen volgen en arriveerde wat later. Natuurlijk had deze loper een hele fijne smoes klaar, maar de meesten wisten niet eens dat hij kon fietsen. Om exact 19.15 uur zette zich het gezelschap in beweging, uitgezwaaid door Joke, de vrouw van. 

Petertje slofte een beetje in de achterste gelederen en had weinig te vertellen. De leiding was deze avond voor Jan. De uiterst sympathieke 60`er doet overdag iets met jachten, dus de groep besloot blind mee te varen op zijn richtingsgevoel. Dit ging echter al vrij snel gruwelijk mis. Na eerst al een tweetal uiterst gevaarlijk blaffende viervoeters zonder kleerscheuren te zijn gepasseerd, stonden we ineens middenin een weiland met gortdroog en  verschroeid gras. Omdat er overal draad omheen was gespannen, werd besloten er maar tussendoor te kruipen. Dat bleek niet eens zo lastig, behalve voor Henk Lammers. De goedlachse kilometervreter is nog altijd aan het acclimatiseren van zijn ijsberenspotten-in-Spitsbergen-marathonavontuur en besloot de selectie te begeleiden per fiets. Een mountainbike was absoluut overbodig, zo was hem meegedeeld, dus Henk kwam op een prachtig glimmend vehicle aanfietsen, niet wetende dat hij na een kleine 1200 meter al van de fiets moest voor het nemen van een lastig obstakel. Afijn, het liep allemaal goed af. 

De weg werd vervolgd over prachtig slingerende grindpaden, tussen de landerijen door. Er was ook nog een naam aan gegeven, maar verdere uitleg ontbrak. Na een dikke 6 kilometer volgde een drink- en plaspauze en daar werd dankbaar gebruik van gemaakt. een enkeling dribbelde door, want stilstand betekende dat tientallen muggen, vliegen en blinzen vrij spel hadden. En als je daar gevoelig voor bent…. Af en toe kwam ook Petertje nog even zijn gezicht laten zien. Hij begon zich, nadat de tijd vorderde, wat gemakkelijker te schikken in zijn rol, en dat sierde hem wel. We passeerden intussen het rustieke plaatsje Sinderen en draafden direct weer het volgende kerkepad op. Wat opviel was het grote aantal zitbankjes dat we tegenkwamen. Ze waren nergens bezet, maar Rademaker kende geen pardon en onderhield een strak tempo. We naderden de stal, want als je eenmaal op de wereldberoemde Seesinkvloetstraat bent, kom je langzaam weer in de bewoonde wereld. 

Onderweg hadden we eigenlijk ook wel gelijk boodschappen kunnen doen, want er was van alles te koop. Scharreleieren, aardbeien, linksdraaiende melk, iets minder fleurige bloemen dan normaal en diverse andere waar. Ja zelfs kerstbomen konden al aangeschaft worden, waarbij de keuze werd gelaten tussen een variant met kluit of een gezaagd exemplaar. Best opmerkelijk, als overal de mussen van de hitte uit de dakgoot vallen. In de verte was inmiddels het prachtig, fijne optrekje van de Rademakers zichtbaar en nog even werd het tempo ietske opgeschroefd. Collectief werd besloten om de laatste 60 meter wandelend de hartslag te laten zakken. Dit gold echter niet voor Geertje Wevers. Hij voelde al enige tijd lichte aandrang en hobbelde snel richting de finish, om rustig te gaan zitten. 

Intussen was ook Ingrid gearriveerd. De noeste werkster was linea recta naar de Rademakersbroek gescheurd, om van de rest van het samenzijn toch maar vooral niets te hoeven missen. Joke had het buitenterras tijdens onze afwezigheid gezellig ingericht voor de nazit. Nadat de kannen water waren leeg geslurpd, werd het nog gezelliger. De vakantieplanning werd doorgenomen en intussen werd er lekker geknabbeld aan kaas, worst, tomaten en olijven. Rond de klok van 22.16 uur werd het sein van vertrek gegeven. Er moest immers de volgende dag ook nog gewerkt worden en voor een enkeling ging de wekker al bijzonder vroeg. Aan een puike, sportieve en bovenal zeer gezellige zomeravond van de Elite B-groep kwam een einde. Jan en Joke Rademaker werden uitvoerig bedankt voor hun grote gastvrijheid en het peloton peddelde weer richting Aalten. En komende donderdag is het weer ouderwets: “Beter met Peter!”  (FR)

4. Freundschaftslauf der Laufgruppen aus Aalten und Ellewick

4e Freundschafslauf AVA'70 en ASV Ellewick

Am vergangenen Wochenende fand nach 2014, 2015 und 2016 bereits die vierte Ausgabe des niederländisch-deutschen Freundschaftslaufes mit den Laufgruppen AVA 70 Aalten und ASV Ellewick statt.

Seit Jahren pflegen beide Vereine eine grenzüberschreitende freundschaftliche Beziehung zueinander. Die Idee, daraus mehr zu machen, entstand vor ca 4 Jahren. Geert Wevers, einer der „Macher“ von AVA 70, und Klaus Schlüter vom ASV Ellewick kennen sich mittlerweile schon etliche Jahre. Mit Beginn der Ellewicker Laufabteilung im Jahr 2014 entschloss man sich lauftechnisch die Beziehung beider Vereine zu verstärken. Das war quasi die Geburtsstunde vom Freundschaftslauf. Seitdem trifft man sich 1x pro Jahr, immer im Wechsel Aalten – Ellewick, zu einem gemeinsamen Trainingslauf mit anschließendem gemütlichen Ausklang bei einem leckeren Frühstück. Wie gut dieser Trainingslauf von beiden Seiten angenommen wird zeigen die Teilnehmerzahlen. Gab es beim ersten Versuch in 2014 noch kleine Anlaufschwierigkeiten mit „nur“ 30 Teilnehmern, so waren es in den letzten Jahren immer 50 und mehr.

Auch am letzten Sonntag in Ellewick waren wieder knapp 50 Läuferinnen und Läufer mit dabei. Nach kurzer Begrüßung der Aaltener Freunde durch Klaus Schlüter (versuchsweise auf niederländisch)  nahm man bei bestem Laufwetter die zwei unterschiedlichen Streckenlängen von 10 und 15 km in Angriff. Ein beindruckendes Bild, wenn auf einmal 50 Leute gemeinsam durch Ellewick laufen. Im Vordergrund steht bei diesen Läufen immer die Geselligkeit. Das Tempo wird so gewählt, dass sich jeder unterhalten kann, was immer Top funktioniert. Vor allem was schön zu sehen ist, die Niederländer versuchen deutsch zu sprechen und die Ellewicker entsprechend niederländisch. Wobei man sagen muss, dass die Niederländer zumindest sprachlich etwas versierter sind. Aber man versteht sich!

Nachdem die unterschiedlichen wieder am Sportgelände eingetroffen waren, ließ man den Vormittag bei einem netten Frühstück im Clubheim ausklingen. Es war wieder einmal eine absolut gelungene Veranstaltung und man freut sich jetzt schon auf das kleine Jubiläum im nächsten Jahr. Dann wird die fünfte Ausgabe wieder auf niederländischem Boden in Aalten stattfinden. (bron ASV Ellewick)

Danke AVA`70 aus Aalten

Alles in allem wieder ein rundum gelungenes Event mit perfekter Organisation von AVA`70

Es war mal wieder soweit. Am Sonntag fand bereits die 3. Ausgabe des deutsch-niederländischen Freundschaftlaufes statt. Der Freundschaftslauf, welcher einmal jährlich stattfindet, ist ein gemeinsamer Trainingslauf der befreundeten Laufgruppen AVA`70 aus Aalten und unserer ASV Aktivabteilung. In diesem Jahr war AVA`70 mit dem Ausrichten wieder an der Reihe. Bei herrlichem Sonnenschein fanden sich knapp 50 laufbegeisterte Sportler (darunter 12 vom ASV) am schnuckeligen Clubheim von Aalten ein, um die von Geert Wevers erstellte Route von 15km, gemeinsam zu bewältigen......und die Strecke war wirklich TOP! Über herrliche Wald- und Wiesenwege ging es zunächst vorbei an den Sehenswürdigkeiten vom kleinen Städtchen Bredevoort. Aufgrund der vielen schönen Eindrücke gingen die ersten 7,5km ratzfatz rum. 

Doch auch die zweite Hälfte bot wunderschön zu laufende Wege. Schließlich wieder am Sportgelände angekommen ging es eben duschen, um sich anschließend frisch ans aufgebaute Buffet zu bedienen. Bei Brötchen und Kaffee ließ man in gemütlicher Runde den Vormittag ausklingen. Mit der Kommunikation gab es keinerlei Probleme....... ein paar niederländischen Brocken vermischt mit Plattdeutsch hilft da schon weiter......doch auch die Niederländer können fast alle ein bisserl deusch. Alles in allem wieder ein rundum gelungenes Event mit perfekter Organisation von AVA`70. DANKE dafür! Wir freuen uns schon auf das nächste Jahr, denn dann findet der 4. Freundschaftslauf auf Ellewicker Boden statt. Tot ziens. 

Dritten Freundschaftslauf een echte voltreffer

Even voor Anfang moest er natuurlijk zuerst een groepsbild gemacht werden en dat was an sich al een flinken kluif met ruim 50 atleten

Sonntag 13 maart was het wieder so weit. General Klaus Schlüter en zijn Nederlandse kompaan Gertjen Wevers van AVA`70 hadden besloten dat het wieder nodig Zeit werd voor een Auswechslungslauf zwischischen beide verenigingen. Dies mahl moest het op rot-weiß-blau grondgebied statt vinden. Deelnemers konden wählen uit zwei Strecken: 22 kilometer für de lange Distanzlaufer en 15.060 meter voor de Ausschlafer. De laatste Gruppe startte immers pas om half Zehn, terwijl de lopers van de lange Atem, al om 08.30 uur los gingen.

Even voor Anfang moest er natuurlijk zuerst een groepsbild gemacht werden en dat was an sich al een flinken kluif met ruim 50 atleten. Trainert Marco mistte zum Beispiel schon diesen Boot omdat hij nog even een Pippi moest machen. Tergend langsam verfügte hij zich vervolgens maar bij de vertrekkende Gruppe. Geen Bild dus met hem op Strava, dieses mahl….

Het vielfarbige Peloton vertrok uiteindelijk met een umtrekkende Bewiegung in de Richtung van das Vestingstädchen Bredevoort. Allereerst ging het langs die Mühle en vervolgens zette das Gesellschaft koers naar de Slingesee. Das gevogelte schrok merkbaar und hörbar van die füßstampende Brigade, aber de serene Ruhe keerde schnell zurück. Onderweg werd er natürlich druk geplaudert en met name de Lokalen deden er alles aan, om hun stolz te tonen over hun Buchmesse, de plaatselijke wereldberühmte Mahler  Jansen Eupe en de soepermarkt Spar von der Jos Luiten. 

Via de gracht, groß und klein, passeerden de sportievelingen via enkele kleine Laufpfaden und Drekstrecken, enkele kneuterige Gemüsegarten en ging het in geschwinde draf naar het Daalse land, wo die Natur auch prachtig is. De passage van natuurreservaat Klein Schweiz was natuurlijk een fraai begin van de Slotstrecke. De stal kwam in die Nähe, maar das Tempo was en bleef schön Konstanz.

Na een verkwikkende Dusche was er in de kantine een calorie stapelend laufend Brötchenbuffet en dit kwam de sfeer enorm ten goede. De smaak von alle Lekkerneien was meer dan super. Rund das Mittagsuhr kwam een ende aan een prachtige 3^e editie van de Freundschaftslauf. 

Die ruim 50 atleten willen de volgende Personen nog even herzlich bedanken voor hun bijdrage:

# Peter `Specialiteiten, Delicatessenwinkel in Dinxperlo. Eigenaar Peter   Kroesen, den frohlichen Mitlaufer en lid van AVA`70, had voor jeden Laufer 7 Brötchen mitgebracht und auch nog kaas, Schinken, salami en Plokwurst.

# Jewell Cake Creations. Unsere Engelse loopfreundin had overheerlijke  Susigkeit gemaakt voor bij de Kaffee of zo maar zwischendurch……

# Dick Lubbers Pfotografie, onze sympatische Hausfotograaf maakte onderweg weer de meest prachtige Bilder, zodat ook de Zuhausebleiber achteraf mee kunnen genießen van de schöne Laufstrecke die is afgelegd.

# Gerwin Jansen Eupe, die in de aanloop von dieses Treffen wat ongemakken opliep, aber toch besloot om per Fahrad de gruppe te volgen. Eenmaal in seinem Bredevoort fungeerde hij sofort als Gids en bloeide ganz auf.

# AVA`70 voor het beschikbaar stellen van de Kleidezimmer, das warme water, de koffie en de Tee!

Grensoverschrijdende trainingsloop AVA`70 - Ellerwick

Zelfs het Aaltens Nieuws wordt gehaald!

AALTEN - Al enige jaren onderhouden AVA`70 en de Duitse atletiekvereniging Ellerwick prima contacten met elkaar. Dit heeft er toe geleidt, dat er jaarlijks een gezamenlijke trainingsloop wordt georganiseerd. Dit jaar was AVA`70 gastheer van dit sportieve treffen en op zondag 13 maart vond de derde editie plaats. Er kon gekozen worden uit twee afstanden, namelijk de 15 en de 22 kilometer. De organisatie had een prachtige route uitgestippeld, die de atleten via een lus naar de Slingeplas voerde. Daarna ging het via Bredevoort in de richting van Dale. Het uitstekende weer zorgde voor prima loopomstandigheden en de lopers en loopsters genoten volop.

Na afloop konden de sportievelingen in het clubhuis van AVA70 de verloren calorieën weer snel aanvullen, want er stond een uitgebreid broodjesbuffet klaar. Het was wederom een bijzonder gezellige en sportieve ontmoeting tussen de atleten van AVA`70 en Ellerwick en de goede banden zijn wederom versterkt, dus een vierde ontmoeting zal er zeker volgen…..(bron).

Foto's van de 3e Freundschafslauf met ASV Ellewick(D) - deel 2

Bredevoort

Klik op de link voor de foto's

fotoalbum

Angelique Vrijdag

Foto's van de 3e Freundschafslauf met ASV Ellewick(D) - deel 1

Ruim 50 personen deden aan de 3e Freundschafslauf mee

Klik op de link voor de foto's van Dick Lubbers

fotoalbum

Meer foto's volgen zo snel mogelijk

Het zwevend pad in de tuin van Sint Bernardus in Bredevoort

Verslag van de 2e Smokkeltocht met Schorre Piet

van links naar rechts Andre Bleumink, Marco van Rijs, Ingrid van Zolingen, Ronnie Boekelder, Andre Bruil, Luuk te Brake Peter Baten, Geert Wevers en Mark Geesink (foto Andre Balke)

Toen ik de aankondiging voor de tweede smokkeltocht op Geerts site zag verschijnen wist ik het al: ik doe weer mee! De eerste editie was al weer een paar jaar geleden, maar stond me nog helder voor de geest. Maar dat kan ook komen omdat ik toen met de auto was en tijdens de nazit fris dronk. Een aantal andere deelnemers wisten zich beduidend minder details te herinneren… Een grote toeloop aan deelnemers kwam helaas niet op gang aangezien het trainingsschema van de marathon van Rotterdam dat niet toestond. Ik moest zelf bijna nog afzeggen wegens een virus dat me de hele week het  trainen al had belet, maar was net voldoende opgeknapt om toch mee te kunnen gaan.

Tien deelnemers verzamelden zich op ’t Slaa 75 om de geheimzinnige en uiterst illegale route van de smokkelaars te gaan volgen. Een mooie groep, redelijk aan elkaar gewaagd, ideaal om de strijd met de commiezen aan te gaan. Getooid met reflecterende vesten en uitbundig schijnende koplampen, dat dan weer wel. We wilden immers ook niet de indruk wekken dat we illegaal de grens over slopen om vervolgens asiel aan te vragen of zo. Door het geklets kon je de groep ook al op ruim 100 meter afstand aan horen komen, dus echt heel erg illegaal kon het nooit zijn.

Het weer was ideaal. Fris, zo rond een graad of 4, maar helder. Een klein maantje en ontelbare sterren deden hun best om ons bij te schijnen, maar tegen het geweld van de koplampen kon het mannetje in de maan niet op. Eerst volgden we nog wat (asfalt)paden die me nog bekend voorkwamen van de oudejaarsloop, maar even later draaiden we het bos in en was ik al snel de oriëntatie helemaal kwijt. Lopen in het donker is vreemd wat dat betreft, je kunt ergens tientallen keren gelopen hebben en dan ziet het er toch volkomen onbekend uit als het helemaal donker is. Ik was vast niet de enige die dat gevoel had overigens, maar organisatoren Andre en Peter hielden de koers scherp in de gaten.

De altijd goedlachse en spraakzame trainers Ingrid en Marco hielden uiteraard de vinger aan de pols om het tempo niet al te ver op te laten lopen. Een D1, hooguit D2  was de bedoeling. Was het vervolgens door de spanning van het donker dat Ingrid zelf regelmatig aan kop liep te sleuren? Hierbij geholpen door Geert die al snuffend als een drugshond bij een grenscontrole aan de lijn liep te trekken. Die arme Luuk moest van pure narigheid zelfs even een noodstop maken om wat contrabande te dumpen, maar liep toen hij eenmaal van dat gewicht verlost was weer zoals gebruikelijk als een opgefokte Jack Russel van voor naar achter en weer terug door de groep te rennen.

Gedurende de tocht over kleine paadjes, door bossen, akkers en weilanden werd het trailgevoel goed geprikkeld, ik vermaakte me dan ook opperbest. Een paar plassen water en wat modder zorgden regelmatig voor opwinding en vertwijfelde pogingen om vooral de voeten droog te houden, maar ik geloof niet dat iemand met droge voeten overgekomen is. Gelukkig was de organisatie hier ook op voorbereid, halverwege hadden handlangers een hartversterkertje achtergelaten. Virussen werden op die manier al bij voorbaat de kop ingedrukt en de tocht werd, zo mogelijk, nog vrolijker en luidruchtiger vervolgt.

Commiezen hebben we overigens niet gezien op onze tocht, wel oude grensstenen, een paar reeën, een uil, wat katten en honden en heel veel modderpoelen en waterplassen. Tegen het eind van de route kwamen sommigen toch wat aan het elastiek te bengelen doordat het terrein vrij nat en zwaar was. Op onverklaarbare wijze waren er ook stiekem wat kilometers bij gesmokkeld, maar dat waren uiteraard die stukjes die we echt niet hadden willen missen. En anderen wilden sommige stukjes wel missen en liepen dus wat om. Ik had bijna 17 km op mijn Garmin, een mooie afstand nadat ik bijna een week slecht in orde was en niet gelopen had. Lekker gelopen met gelijkgestemde zielen, dat is vaak nog mooier dan een wedstrijd lopen.

Na afloop werd er uiteraard weer even lekker nagezeten onder het genot van een drankje en een hapje. Prima geregeld allemaal weer! Het bleef nog lang onrustig in de buurt…

Het was weer helemaal top, volgende keer ben ik er weer bij!

De route

Sportieve groeten,

André Bleumink

Prima organisatie van Peter Baten (links) en Andre Balke

Column: Erwin’s zin en onzin - deel 69

In onvervalst Nederlands heet Klaus Schlüter zijn Nederlandse hardloopvrienden welkom

Heel Ellewick loopt uit voor 2^e Freundschaftslauf

In onvervalst Nederlands heet Klaus Schlüter zijn Nederlandse hardloopvrienden welkom. Veertig Nederlandse hardlopers zijn de grens overgestoken richting Ellewick voor de 2^e Freundschaftslauf. Het normaal zo rustige dorpje, met nog geen 1500 inwoners, wordt eenmalig onderworpen aan een Nederlandse invasie. Op het terrein van ASV Ellewick – Crosewick e.V. hebben zich inmiddels ook twintig Duitse hardlopers gemeld.  Op dit sportveld, dat zowel de voetbal- als de hardloopvereniging huisvest, verdwijnen ‘grenzen’ en de cultuurverschillen, het is vanaf het eerste moment sehr gemütlich.

Geert Wevers, Klaus Schlüter en Bernd Liesbrock sloegen vorig jaar de handen ineen en bedachten deze grensoverschrijdende ‘trainingsloop’.  De eerste editie van de Freundschaftslauf werd gelopen in Aalten. Dit was een zodanig groot succes, dat een vervolg niet kon uitblijven. Klaus en Bernd pakten de handschoen op en een traditie lijkt geboren. De Ellewickse hardloopclub werd begin 2014 in het leven geroepen en inmiddels staan er 35 personen op de ledenlijst. Meer dan de helft van de leden was dus aanwezig bij dit internationale treffen.

De lopers krijgen een rondje van 17,5 kilometer voor de kiezen. Mocht dit iets te ver zijn, dan kun je een stukje afsnijden. Dit wordt overigens maar door een enkeling gedaan. Halverwege de prachtige tocht, die ook nog een stukje door Nederland voert, worden de atleten bij elkaar geroepen. Het tweede deel van de tocht wordt in drie groepen gelopen. Een snelle groep, een hele snelle groep en een ontzettend snelle groep. Maurice Magis ontsnapt heel even uit het zicht van zijn liefje Carmen Keuper en hupt als een klein verliefd haasje van de snelle naar de hele snelle groep. Dit doet hij samen met een jonge Duitse schone. Deze ‘romance in spe’ loopt uiteindelijk uit op niets omdat Carmen het schouwspel op tijd in de gaten krijgt.

Voorin barst er een stukje gezonde Duits/Nederlandse rivaliteit los. Gerrit Ormel (NL) en Klaus Schütler (D) jutten elkaar flink op. Het tempo van de zeer snelle groep loopt zelfs op tot 4.30 min per kilometer. De strijd draait uit op een salonremise.

Als iedereen het loopje door het schitterend landschap heeft afgrond, geurt de kantine al naar koffie. Overal staan schalen met broodjes, flesjes limonade en water en thermoskannen met koffie. Het bier en de braadworst is eigenlijk het enige wat er aan het hardloopfeest ontbreekt. Beim nächsten Mal besser! Mooi om te zien dat de Duitsers en Nederlanders dwars door elkaar lopen en zitten. Nederduits is in Ellewick de voertaal.

Terwijl de tweede Freundschaftslauf net achter de rug is, wordt er al gesproken over de derde editie. Deze gaat waarschijnlijk plaatsvinden op 2^e Pinksterdag in Bocholt. Wordt vervolgd!

Deutsche Freunde, vielen Dank!

Mooi om te zien dat de Duitsers en Nederlanders dwars door elkaar lopen en zitten

Column: Erwin’s zin en onzin - deel 60

Lisa te Molder

Te Molder showt kerkepaden Zieuwent

Lisa te Molder is nog maar kort lid van Ava’70 en ze heeft zich nu al behoorlijk gemanifesteerd. Overal in de regio kaapt ze de prijzen weg en haar tijden zijn van absolute klasse. Bij de Montferland Run van begin december baart ze opnieuw opzien. Niet alleen haar 9^e plaats dwingt respect af, maar ook na het passeren van de eindstreep laat ze van zich horen. De gehele döner kebab van de voorgaande avond wordt op niet mis te verstane wijze op de ’s-Heerenbergse straten gedropt. En ja mensen, daar zijn beelden van.

Als beloning voor haar topseizoen mocht Lisa één van de trainingsloopjes van Geert Wevers organiseren. Ruim dertig deelnemers vullen in de vroege ochtend het riante erf van de Te Moldertjes. Als ook Wim Brinkman en Jaap Oberink eindelijk zijn gearriveerd neemt de gastvrouw de stoet atleten op sleeptouw voor een ronde van pak hem beet 11 kilometer. Ondanks dat er een klein laagje sneeuw ligt, zijn de Zieuwentse kerkepaden goed te belopen. Al slingerend door het Achterhoekse laagland worden de mooiste plekjes aangedaan. Onderweg is er ruimte voor wat ontspanning. Luuk te Brake, de Popie Jopie van de groep, moet per se met zijn, iets groter dan gemiddelde hoofd, op iedere foto. Heel irritant. Ingrid ‘Hugo’ van Zolingen heeft duidelijk nog last van de Foute Bingo van een dag eerder. De helft van de tijd zit ze op de fiets van Joppe Roos. “Joppe wil ook graag een stukje lopen.” Joa Joa dat zal wal Ingrid!

Als huize Te Molder weer in zicht is, flikt Lisa haar medelopers een geintje dat haar niet in dank wordt afgenomen. “We plakken er nog een lusje aan vast”, zegt de kleine blonde diva met een smerig lachje op haar gezicht. Vooral Dirk Vreman, die een dag eerder ook geprofiteerd heeft van de lage bierprijzen in het AvaCafé is not amused. Op z’n Vremans roept hij: “Ik mag toch hopen dat we niet nog zo’n tegenslag te verwerken krijgen". Dit blijkt niet het geval. Als het zonnetje zich voor het eerst laat zien, bereiken de lopers start/finish.

De heer en vrouw des huizes hebben de hele keuken uitgestald met koffie, thee, frisdrank en koeken. De calorieën worden weer in recordtijd aangevuld. Als werkelijk alles is kaalgevreten verlaten de sportievelingen het pand. Voor de licht geestelijk beperkten staat er op 1 januari om 10:00 uur in de ochtend wederom een trainingsloopje op het programma. De ronde biedt de uitgelezen mogelijkheid voor een Nieuwjaarsduik. Erg leuk, maar ik sla een rondje over. 

Lisa bedankt namens iedereen! 

Dirk Vreman, “Ik mag toch hopen dat we niet nog zo’n tegenslag te verwerken krijgen"

Luuk te Brake, de Popie Jopie van de groep

Foto's van de 7e te Late Kerst en te vroege Nieuwjaarsloop in Zieuwent

De deelnemers aan de 7e te Late Kerst en te vroege Nieuwjaarsloop

Vandaag stond al weer de 7e editie van de Late Kerst en te vroege Nieuwjaarsloop op het programma en Lisa te Molder had dit jaar de taak op zich genomen om een route rond haar dorp Zieuwent uit te zetten. 

Via verschillende kerkenpaden met de namen Binn'nkamp, Rondeelpad, Otterpad, Rollaspad, Hazenpad, de Korte Voare en Peskespad stond er na afloop van de training ruim 11 kilometer op de Garmin. Lisa bedankt voor deze prachtige tocht.

Klik op de link voor de foto's

fotoalbum