Dinxperloër Bram van den Bergh leeft van de uitdagingen

Bram van de Bergh voorafgaand aan de Marathon des Sables

Bram van den Bergh leeft van de uitdagingen

Bram van den Bergh uit Dinxperlo beleeft een jaar vol uitdagingen. De atleet liep dit voorjaar eerst de Marathon des Sables, een zesdaagse ultraloop van ongeveer 250 kilometer in de Sahara-woestijn van Zuid-Marokko, in het pinksterweekeinde deed hij mee aan de Ropa Run. Dit is een estafette van Parijs naar Rotterdam. De verklaring voor zijn deelname was simpel: "Ze hadden nog een hardloper nodig."

Aanvankelijk stond de Ropa Run niet in de agenda van de 48-jarige Bram van den Berg. "Maar ik werd benaderd door een hardloper die bij mij in de tent sliep tijdens de Marathon des Sables", herinnert de Dinxperloër zich. "Hij zat in een team en ze kwamen een hardloper te kort. Dat was ongeveer 3,5 week voor Pinksteren." En dus volgde overleg met het thuisfront. "En heb ik ze daarna teruggebeld dat ik mee zou doen met hun team 136. Ik was na Marokko ook al weer wat aan het sporten."

Format

Wie denk aan een estafetteloop over 540 kilometer, die krijgt het misschien al snel benauwd. Van den Bergh: "Maar dit team doet al vanaf 2011 mee en heeft veel ervaring. Zo hebben zij de ploeg van acht hardlopers opgedeeld in twee viertallen. Terwijl het ene viertal uitrust, loopt de andere ploeg een paar uur." Met enige verbazing hoorde Van den Bergh de verdeling. "We liepen per man steeds 1.500 meter en werden dan afgelost. Dat is dus een minuut of zeven per keer."

Je zou zeggen dat iedereen 5 of 10 kilometer zou kunnen lopen, en dan het stokje voor langere tijd zou overgeven. "Fysiek hoeft dat geen probleem te zijn, maar je hebt ook met het mentale deel te dealen. Door steeds maar 1.500 meter te lopen, kon je daarna weer een minuut of twintig uitrusten. Na 55 of 60 kilometer was dan het andere viertal hardlopers aan de beurt. Ik ben meer een diesel, maar ik zei tegen hen: 'Ik ben hier te gast, zeg maar wat ik moet doen'."

Team

Het team bestond echter uit veel meer dan de acht genoemde hardlopers. "We hadden een bus als basis. Het viertal dat niet liep, kon daar rusten en proberen dan een paar uur te slapen. Daarnaast was er ook een fysio mee, meerdere etsers, een chaueur, een navigator. In totaal waren we denk ik met ruim dertig mannen en vrouwen." Een kleiner busje begeleidde de 'dienstdoende lopers' van team A of B. "Inclusief de etsers, want een regel van de organisatie is dat een loper altijd wordt voorafgegaan door een etser en wordt gevolgd door een etser."

Licht

Omdat er in de nacht wordt doorgelopen, was enig licht ook geen overbodige luxe. "Je wilt toch graag weten waar je je voet neerzet. Wat verder wel even lastig was, was dat je bioritme verstoord is door 's nachts hard te lopen. Dat leidde wel tot enige moeite in de nacht van zondag op maandag. Ook liepen we bijna het gehele parcours in de regen, dat hielp ook niet." Uiteindelijk rekende de Dinxperloër voor dat hij in die 24 uur tussen de 70 en 80 kilometer in stukjes van 1.500 meter had bijgedragen aan het volbrengen van de Ropa Run. "We hadden een vaste volgorde van lopen, maar in mijn team heb ik een paar keer een beurtje van een van de anderen overgenomen."

Goede doel

Eenmaal met Rotterdam in zicht, ontstond een euforisch gevoel. "De aankomst was een chaos, met eerst de finish van de loper in kwestie en daarna een extra finish van het hele team." Met team 136 liep Van den Bergh geld bijeen voor mensen met kanker die in de terminale fase van hun leven zitten. "Het motto is dat we leven willen toevoegen aan dagen als we geen dagen meer kunnen toevoegen aan het leven. Mooi dat we met zo'n actie iets kunnen betekenen." Ook in zijn omgeving heeft Van den Bergh te maken met personen die aan kanker lijden. "Dat geldt voor een vriendin van ons, maar ook de dochter van mijn beste vriend. Het is mooi iets te kunnen bijdragen voor een ander."

Iron Man

Met de Marathon des Sables en de Ropa Run in de pocket richt Van den Bergh zich alweer op iets nieuws. "Ik zou wel weer eens een Iron Man-triatlon willen doen", stelt de Dinxperloër die onregelmatige werktijden heeft en in de jeugdzorg werkzaam is. "Maar dat ga ik eerst met de familie overleggen. Ik heb leuke triatlons zien staan in de bergen van Oostenrijk en ook in Spanje. Ik hou ervan om steeds op nieuwe plaatsen een evenement te bezoeken. Ik merk aan mezelf dat het alweer begint te kriebelen." (bron)

Ook Anita Lahuis, lid van de Zandloper, loopt op de Olympische Spelen

Al in november vorig jaar hoorde Lahuis dat ze was ingeloot voor deelname: ‘Ik was helemaal euforisch, ik vind het ook echt héél leuk

Voor het eerst in de geschiedenis van de Spelen is er aan de Olympische marathon ook een publiek evenement gekoppeld. De Hengelose Anita Lahuis(52) is één van de gelukkigen, zij mag volgende week zaterdagavond in Parijs meedoen aan de Marathon Pour Tous.

Door Luuk Stam

Het klinkt vrij bizar: recreatief hardloopster Anita Lahuis uit Hengelo doet mee aan de Olympische Spelen in Parijs. Toch staat ze eind volgende week wel degelijk aan de start van een hardloopwedstrijd die officieel deel uitmaakt van dit grootste sportevenement ter wereld. De Olympische marathon voor de mannen is op zaterdagochtend 10 augustus, die voor de vrouwen op zondagochtend 11 augustus. Precies daartussenin vindt er op hetzelfde parcours ook een wedstrijd voor amateurhardlopers plaats: de Marathon Pour Tous.

Voor de recreatieve lopers zijn er twee afstanden: de traditionele marathonafstand (42,195 kilometer) en de 10 kilometer. Hier meelopen gaat niet zomaar, net als bij de ‘echte’ Olympische Spelen is ook hieraan een selectie voorafgegaan. Die ging in dit geval per loting, maar om daarin mee te doen, moesten eerst de hardloopschoenen uit de kast. Door via hardloopapps deel te nemen aan verschillende challenges maakten belangstellenden kans op een startbewijs. Twee keer 20.024 startnummers zijn er uitgedeeld.

Eén van die startbewijzen is dus in handen van Lahuis, zij loopt de 10 kilometer. Al in maart vorig jaar koppelde ze hiervoor haar Strava-app – die sportactiviteiten registreert – aan die van de organisatie van Parijs 2024. “Mijn schoonzus had het ergens langs zien komen”, blikt de Hengelose terug. “Ik ben sowieso altijd al veel aan het hardlopen dus ik dacht: dit is leuk, dit ga ik doen. Een marathon heb ik nog nooit gelopen, om dat midden in de zomer voor het eerst te gaan doen, dat zag ik niet zo zitten. Toen ik zag dat er ook een 10 kilometer was, dacht ik: dan ga ik daarvoor!”

In het verleden liep ze al regelmatig wedstrijden van deze afstand. Het was echter lange tijd totaal onduidelijk of het voor Lahuis – in haar thuisdorp één van de kartrekkers van de jaarlijkse Quintusloop, ook daadwerkelijk van ‘een Olympische wedstrijd’ zou komen. Toch maakte ze heel wat looprondjes. Zodoende kon ze de individuele challenges op de app één voor één afvinken.  20 kilometer hardlopen in één week, 200 minuten hardlopen in één maand, minimaal 30 kilometer afleggen in drie runs enzovoort. Daarnaast waren er groepschallenges, voor alle deelnemende lopers wereldwijd. Bijvoorbeeld: Loop samen 4,5 miljoen kilometer in een maand. Ook dat lukte.

Uiteindelijk had de Hengelose elf succesvol afgeronde challenges op haar naam staan, maar of dat genoeg was? “Je had echt geen idee, er was in de app nergens een ranglijst of iets dergelijks te vinden”, vertelt het lid van de Achterhoekse loopgroep Zandloper. “Je kon ook punten halen per gelopen kilometer, maar ik vraag me af in hoeverre die een rol hebben gespeeld. Ik lees nu ook berichten van mensen die veel meer punten hadden dan ik, maar zij hebben geen startbewijs gekregen. Volgens mij heb ik gewoon enorm veel mazzel gehad.”

In november vorig jaar kreeg Lahuis een mailtje van de organisatie, met daarin haar startbewijs voor de 10 kilometer. “Ik was helemaal euforisch”, blikt ze terug op dat moment. “Ik vindt het ook echt heel leuk. Dat je bij zo’n groot evenement mag lopen, over de wegen waar de profs ook lopen, dat is toch geweldig? Het klinkt alleen al mooi. Nu het dichterbij komt vertel je het ook aan meer mensen. Dan zijn de reacties van: ‘Huh? Jij loopt op de Olympische Spelen? Hoe dan!?’ Dat is heel grappig.”

Hoewel de Hengelose binnen het regionale hardloopwereldje heel wat mensen kent, ontdekte ze in haar directe thuisomgeving nog niemand die net als haar is ingeloot, want ook haar schoonzus Mey Low – die in het Overijsselse Holten woont – behoort tot de gelukkigen. Zij gaat voor de marathon. “Ze is wel wat geblesseerd”, vertelt Lahuis. ‘Maar ze zegt: ‘Desnoods wandel ik af en toe een stuk, dit maak je maar één keer in je leven mee.’ Zo zie ik het ook, dit gaat een unieke ervaring zijn, het wordt mijn hoogtepunt van het jaar. En ja, zeker ook het hoogtepunt van mijn hardloop carrière als je het zo wil noemen, haha!”

Met haar man en twee dochters had de Hengelose in het kader van de Olympische Spelen al een tripje Parijs gepland staan. Het gezin is zeer sportminded, zo zullen de vier onder meer op de tribune zitten bij een wedstrijd van het Nederlands vrouwen handbalteam. Kaarten hiervoor hebben ze al een tijd in huis. “Al toen bekend werd dat de Spelen dit keer gaan we naartoe!’ Ook de camping hadden we al geregeld. We hebben wel een dagje bij moeten boeken, gelukkig kon dat nog.”

Haar wedstrijd is volgende week zaterdag laat in de avond, om 23.30 uur zal het startschot klinken. De start ligt net als voor de profs bij het Hôtel de Ville, de finish op het Esplanade des Invalides. De eindtijd zal voor velen bijzaak zijn, al bepaalt een geschatte eindtijd wel de startpositie. Lahuis is op basis van haar prestaties in de challenges ingedeeld in een vak met lopers die naar verwachting precies een uur over de 10 kilometer zullen doen. “Dat is voor mij wat ambitieus, dat lijkt me net niet haalbaar”, zegt ze. “Maar wie weet loop je door de beleving daar net een stukje sneller’. Een ding is al vast zeker: ook de Hengelose zal met eremetaal huiswaarts keren. Bij de Marathon Pour Tous is er voor iedereen een medaille.(bron)

De Bolle uit Grolle is de weg kwijt in Parijs

Na 10 angstige kilometers was ik weer veilig terug in het hotel

Een bijzondere ervaring

Al jaren hebben wij een vriendenclubje bestaande uit 4 personen. We kennen  elkaar reeds meer dan 35 jaar, goede vrienden dus die het nodige met elkaar hebben meegemaakt. Het is een jaarlijkse traditie om met deze 4 mannen een tripje te maken. We gaan dan een lang weekend iets doen wat we leuk vinden. Dat kan zijn het bezoeken van een sportwedstrijd maar kan ook iets cultureels zijn. Aangezien wij allen een meer dan gebruikelijke interesse koesteren voor de tweede wereldoorlog ging de reis ditmaal naar Normandie. We zouden daar de stranden van D day gaan bezoeken. Zo gezegd zo gedaan. Als echte endorfinen junk neem ik mijn hardloopschoenen mee om toch maar aan mijn dagelijkse dosis endorfinen te komen. Nu blijft het altijd lastig om op een onbekende plek een geschikt hardlooprondje te vinden. Heb geen zin om de weg te zoeken en ben nog niet in het bezit van een supersonisch sporthorloge die de route voor je uitzoekt. Meestal los ik dit probleem op door dezelfde weg terug als heen te nemen. Zo ook in Normandie.

De dag voordat ik wilde gaan lopen had ik een mooie weg gevonden met flink wat klimwerk daarin. Dus deze weg 5 kilometer heen gelopen en vervolgens 5 kilometer weer terug. Was een pittige training maar wel eentje in een prachtige omgeving. Dus toen mijn vrienden rustig aan het ontwaken waren had ik er al een pittige training opzitten. De rest van de dag doorgebracht met het bezoeken van de stranden, musea en nog andere bezienswaardigheden die gerelateerd waren aan de oorlog. Aan het eind van de middag vertrokken we richting Parijs om daar nog 2 dagen rond te kijken. Ook wilden we nog kijken of we nog kaartjes konden krijgen voor Roland Garros maar dat is helaas niet gelukt.

De eerste dag in Parijs hebben we toen een fiets gehuurd en daar de stad mee bekeken. Prachtige ervaring. Ook nog even bij de Bataclan langs gefietst. Heel raar gevoel om te beseffen dat daar 90 personen gewoon domweg zijn dood geschoten… Maar al fietsende was ik al weer aan het bedenken  waar ik de volgende dag een stukje zou kunnen gaan lopen… Ik zag mooie parken en prachtige paden maar al dat moois was ver verwijderd van ons hotel. Toen ik die avond het kaartje aan het bestuderen was van de wijk waarin het hotel lag dacht ik een mooi hardlooprondje gevonden te hebben. Dit echter met de nadruk op dacht….

De volgende dag zouden we weer richting Nederland vertrekken maar ik vond dat ik voor die tijd nog mooi een stukje zou kunnen lopen… Vol goede moed vertrok ik vanuit het hotel en vond het een bijzonder gevoel om zo op een maandagochtend in Parijs te lopen. De stad was aan het ontwaken en iedereen toog weer aan  het werk. Het werd druk en vol en ik vond het prachtig. Ik liep op fietspaden, maar ook vaak gewoon op de weg. Na een kilometertje of 3 wilde ik eigenlijk weer richting het hotel. Was van plan een klein rondje te lopen dus ik sloeg af en dacht weer in de buurt van het hotel te komen. Foute inschatting, ik was nu ergens waar ik de weg niet meer herkende. Nu houd ik er totaal niet van om te stoppen met mijn training om de weg te vragen maar ik had nu geen keus. Gelukkig spreek ik redelijk Frans dus ik hield de eerste de beste Fransman aan en vroeg hem naar de avenue de Flandres..!!? Hij wist het niet, meer dan je connais pas kwam er niet uit. Vriendelijk als ik ben bedankte ik hem voor de moeite en liep met een onbestemd gevoel verder.

Ondertussen wist ik nog steeds niet waar ik was dus restte mij niks anders dan de weg nogmaals te vragen. Ik hield een wat oudere dame aan en vraag haar wederom naar de avenue de Flandres!? Ook zij had aucune idee. Lichte irritatie maakte zich van mij meester, wie woont er nu in Parijs dacht ik. Maar goed toch maar weer verder lopen in de hoop dat ik iets bekends zou zien.. Op een gegeven moment kwam ik op een plek  waar we dag daarvoor nog met de fiets waren geweest. Ik kon me nog goed herinneren dat het vanuit daar nog een heel eind fietsen was naar het hotel. Het onbestemde gevoel nam hierdoor alleen maar toe.

Ik had geen geld, geen plattegrond, geen telefoon, ik had niks bij me.. Hoe moest ik nu weer terugkomen. Maar goed jullie kennen me, altijd vriendelijk en beleefd, dus toch maar weer eens vragen. Nu trof ik een naar later bleek  taxi chauffeur en die vroeg mij in welk arrondissement ik moest zijn!? Toevalligerwijze had ik de avond ervoor begrepen dat het hotel zich in het 19^e arrondissement bevond. Dat vertelde ik de taxi chauffeur. Hij trok wat bleek weg en vertelde toen dat ik me nu in het 10^e arrondissement bevond. Hij zei dat iemand uit het 10^e arrondissement geen enkele straat kent in het 19^e. Totale paniek maakte zich nu van mij meester, hoe nu verder, ik was verloren, mijn vrienden zouden zonder mij vertrekken, wat nu te doen. De taxi chauffeur zag mijn paniek en bood aan om een stukje mee te lopen. Hij moest toch naar zijn taxi. Gezellig Frans keuvelend liepen we samen op richting zijn taxi. Na daar te zijn aangekomen vertelde hij me welke route ik moest volgen. 

Maar goed, al mijn zelfvertrouwen was al sneeuw voor de zon verdwenen dus ik moest nog wel een paar keer de route vragen. Op een gegeven moment zag ik een hardloper. Alsof ik een fata morgana zag liep ik op hem af. Ik vroeg hem naar de avenue de Flandres. Hij wilde  me gaan vertellen hoe ik moest lopen maar ik vroeg hem of hij een stukje richting het hotel met mij wilde lopen. Dat wilde hij gelukkig wel. Samen liepen we een stukje op en hij wees me de weg naar de verlossing. Op een gegeven moment herkende ik de omgeving weer en liet de sympathieke Franse atleet me los. Als een ware Mo Farah heb ik de laatste meters sprintend afgelegd. Eindelijk, ik was er. Na 10 angstige kilometers was ik weer veilig terug. Ik had weer een goed verhaal te vertellen. Mijn vrienden zaten al angstig op me te wachten. Hadden John van de Heuvel reeds gebeld en bezwoeren me hen nooit meer zo in angst te laten. Ik vertelde hen over de heftige avonturen die ik had beleefd in de wereldstad Parijs. Daar had ik me als eenvoudige boerenlul uit de Achterhoek toch maar mooi staande gehouden. Dit was nog eens een echte survival of the fittest.. En wie was the fittest…!!??Juist ja, de enige echte Bolle uit Grolle!!!

Sportieve groet,

Dirk-Jan Robbe

Uitslagen van de 41e Marathon van Parijs

Prachtige prestatie Carla Hoornenborg

Unicum: Keniaans koppel zegeviert op de marathon van Parijs

Dat Kenia de scepter zwaait op de marathon is niet nieuw, maar voor het eerst blijven de gouden medailles op een belangrijke marathon binnen één Keniaans gezin. Bij de mannen was Paul Lonyangata de beste, bij de vrouwen liep Purity Rionoripo een parcoursrecord in Parijs. Meer dan 50.000 sportievelingen liepen onder een stralende hemel door de Parijse straten en passeerden onder meer langs de Eiffeltoren. Van alle architecturale pracht kon Paul Lonyangata niet echt genieten.

Na ruim 42 kilometer hield de ex-winnaar van de marathons van Lissabon en Sjanghai met een eindtijd van 2u 06'10" ruim een halve minuut over op zijn landgenoten Stephen Chebogut en Solomon Yego. Lonyangata moest vervolgens nog geen kwartiertje wachten om zijn winnende vrouw te omarmen. Purity Rionoripo dook vier minuten onder haar vorige PR en deed met een tijd van 2u 20'50" ook ruim een minuut af van het Parijse parcoursrecord. De Keniaanse Agnes Barsosio en de Ethiopische Flomena Cheyech vervolledigden het podium.

Uitslagen AVA'70 leden:

Marathon: Carla Hoornenborg 3:54:18 uur

Klik op de link voor alle uitslagen

uitslagen

site organisatie

Lonyangata en Rionoripo doen niet voor elkaar onder