Marijke Esselink vecht zich in Zweden een weg terug

Marijke Esselink is na een zware blessure weer op de weg terug

Atlete Marijke Esselink viel bijna anderhalf jaar geleden uit met een zware rugblessure. Tijdens haar revalidatietraject verhuisde ze naar Zweden om daar een ultieme poging te doen om de Olympische Spelen te halen.

Door Esther Broenink

Als ik iets wil, dan moet het nu, dacht Marijke Esselink (27) ruim een jaar geleden toen ze de uitslag van haar MRI-scan kreeg. De atlete, die jarenlang in Heerenveen trainde en op internationaal niveau acteerde, wist dat ze een nieuwe prikkel nodig had om beter te worden. Tegelijk was ze zich er maar al te zeer van bewust dat grote aanpassingen tijd kosten en een sportcarrière niet oneindig is.

Toen de sportarts haar in maart 2025 meedeelde dat ze vanwege een verschoven ruggenwervel ruim een jaar uit roulatie zou zijn, zag ze een kans om het roer flink om te gooien. Ze verhuisde in januari met haar vriend naar Zweden om daar in een nieuwe omgeving met een nieuwe trainingsgroep haar carrière een tweede leven in te blazen.

Emigreren

Esselink speelde al geruime tijd met het idee om te emigreren. Ze had het naar haar zin in Heerenveen, maar de kwaliteit van de trainingsfaciliteiten kwam niet in de buurt van die van haar concurrentes. „De paar procent die ik zocht om beter te worden, kon ik hier niet halen.”

Tegenstanders trainden de hele winter in een indoorhal door, terwijl Esselink met haar trainingsgenoten moest hopen op een zachte winter, zodat er buiten getraind kon worden. De enige indoorhal van het land staat immers in Apeldoorn. Dit is niet alleen ver weg, maar vooral ook prijzig om af te huren.

De meerkampster informeerde bij andere atleten naar hun trainingsomgeving en de mogelijkheden om bij een groep aan te sluiten. In eerste instantie liet ze haar oog op Engeland vallen, maar de regelgeving rond emigratie en werk was door de Brexit dusdanig streng dat het niet haalbaar was. Toen Esselink vanwege een discgolftoernooi van haar zwager in Zweden was, besloot ze Växjö te bezoeken.

Scandinavische winter

De stad in het zuiden van Zweden ligt op tweeënhalf uur rijden van Malmö en is de thuisbasis van Esselinks concurrente Lovisa Karlsson. Na een rondleiding was Esselink enthousiast en zag ze kansen om hier haar route naar de Olympische Spelen van Los Angeles voort te zetten. De faciliteiten waren goed, de trainingsgroep klein en van hoog niveau. Toen haar vriend Jelger Kan in de omgeving ook een baan als fysiotherapeut bij de eredivisieclub Växjö DFF vond, stond niks de verhuizing nog in de weg.

Direct maakte het koppel kennis met de Scandinavische winter. Het kwik zakte tot -20 graden en de dagen waren kort. De schemering trad al rond half drie ‘s middags in en een halfuur later was het donker. „We hadden het ook niet getroffen. Normaal is er in januari veertig uur zonlicht en dit jaar maar vier. Het was echt een heel donkere maand.”

Verschoven wervel

Volle bak trainen was er niet meteen bij voor de atlete. Ze zat nog midden in het herstel van haar rugblessure. Deze werd veroorzaakt door een breuk die ze in 2017 in een ruggenwervel opliep. Dat de wervel weer kon gaan schuiven, was bekend. Toch was dit niet het eerste waaraan gedacht werd toen Esselink in december 2024 met pijnklachten kampte. „Eerst leek het onschuldig en dachten we dat het stijfheid was. Maar het werd alleen maar erger en erger.”

Toen de sportarts die haar voor de breuk had behandeld ook op het EK in maart was, besloot ze hem om hulp te vragen. Ze kreeg de pijnstiller diclofenac en moest na het toernooi langskomen voor een scan. Het betekende de start van een lang revalidatietraject voor de oud-Nederlands kampioen.

De eerste maanden mocht Esselink enkel bekkenoefeningen doen om weer ruimte te creëren voor de verdrukte wervel. Na verloop van tijd kon ze beginnen met enkele krachtoefeningen en een halfuurtje joggen. In Zweden, tien maanden na de diagnose, kon ze weer beginnen met het beoefenen van de meerkamponderdelen.

Het was een zware periode voor de meerkampster. „De twijfel sluipt er wel in. De arts zei dat ik weer op mijn oude niveau kon komen, maar dan moest ik wel heel goed revalideren. Je weet nooit of dat echt lukt. Daar kom je pas achter als je het probeert.”

Ander afzetbeen

Hoewel ze de eerste wedstrijden achter de rug heeft, weet Esselink niet of ze haar oude records kan evenaren of zelfs verbeteren. „Sommige onderdelen gaan heel goed. Met speerwerpen gooi ik net zo ver als voor de blessure. Op andere onderdelen mis ik nog kracht en snelheid.”

Zo bleef ze in haar eerste wedstrijd nog ver van haar topscore bij het verspringen. Dit komt niet enkel door het feit dat ze nog maar een paar maanden volledig belastbaar is, maar vooral door een verandering in techniek. Esselink is van afzetbeen gewisseld. Het is een verandering die atleten zelden midden in hun carrière maken. Vanaf nul moest de meerkamper weer opnieuw de techniek leren.

De revalidatie was hier het ideale moment voor. „Ik heb alles op de schop gegooid. Het voelt nog heel onnatuurlijk en ik moet er nog aan wennen. Maar ergens vind ik het ook wel weer leuk dat ik het allemaal weer opnieuw kan doen met andere mensen en in een andere omgeving.”

„Soms voelt het alsof ik geen tijd meer heb. Ik word dit jaar 27 en dan ga je wel een beetje rekenen hoeveel jaar ik nog mee zou kunnen en hoelang mijn lichaam het nog vol kan houden. Dat gaat op een gegeven moment wel in mijn hoofd zitten..”

Olympische droom

Op de Olympische Spelen in Los Angeles zou Esselink 29 zijn. De leeftijd waarop veel meerkampers de piek in hun carrière beleven. De atlete heeft haar blik volledig gericht op dit evenement. Dit jaar zal nog in het teken van herstel staan, volgend jaar ‘is belangrijk, maar ook nog niet heel erg’. Het gaat om 2028.

Die visie past bij de aanpak van haar nieuwe trainer. Esselink had in Nederland minimaal één hoofddoel per jaar en moest hier ook presteren om een goede ranking te houden. In Zweden kan de atlete dat loslaten. „Ik ben alles op een heel andere manier gaan zien. Mijn coach werkt op een andere manier. Niet elk jaar hoeft een piek te zijn. Dat vind ik wel interessant, zeker omdat ik best blessuregevoelig ben.”

Om kans te maken op een olympisch debuut, moet Esselink niet alleen fysiek weer in topvorm komen. Ook moet ze haar plekje in de atletiekwereld opnieuw veroveren. Haar ranking, die recht geeft op deelname aan grote toernooien, is door anderhalf jaar afwezigheid vervallen. Zelfs inschrijving voor het Nederlands kampioenschap is op dit moment niet mogelijk; daarvoor moet ze eerst punten behalen op een andere meerkamp.

Buiten de gebaande paden

Esselink kiest met haar avontuur in Scandinavië voor een route buiten de gebaande paden. Ze had nog geprobeerd op Papendal bij het topsportprogramma aan te kunnen haken. Met haar scores voor de blessure haalde ze de vereiste limieten, maar de rugblessure werd als te ingewikkeld beschouwd, waardoor de Achterhoeker alsnog buiten de boot viel.

Ze was de enige op het Europees kampioenschap die niet bij de nationale bond traint. Dat betekent dat ze niet alleen geen gebruik kon maken van de faciliteiten die er op Papendal zijn, maar ook dat alle kosten die de sport met zich meebrengt niet vergoed worden. „Frustrerend”, vindt Esselink. Tegelijk twijfelt ze hardop of die topsportbubbel wel bij haar past.

Esselink geniet van de kleinschalige trainingsgroep waar ze zich nu in begeeft. Trainingsmaatjes zijn concurrenten en vriendinnen tegelijkertijd. De meerkamper heeft in Växjö haar thuis gevonden en zal daar in ieder geval tot haar droom in 2028 blijven wonen. (bron)

3e plaats Cindy Brusse bij Ironman 70.3 in Jönkoping (Zweden)

Cindy Brusse

Na een periode met voor mijn doen geregeld een lange fietstocht (100-115 km, lang fietsen blijf ik lastig vinden) was het dan zover, de halve triatlon in Zweden. De voorbereiding ging goed tot in ieder geval 2 weken ervoor. Toen was de kwart triatlon Aalten en 6 dagen later de OD triatlon Holten. Super leuke events, die ik niet wilde missen, maar of dat nou de beste idee was zo kort op dit pittige evenement? Via een verblijf van 3 dagen in Denemarken kwamen Dennis en ik aan in Zweden en verbleven we in een AirB&B 15km buiten Jönkoping in de countryside. Klinkt idyllisch, maar gaat ook gepaard met wat bijzondere omstandigheden. Geen Wifi, een niet werkende TV (jammer als je de tour de france volgt) en vreemd toilet. Voor elk soort boodschap moest er eerst een papieren uitvouwzak in en vervolgens werd het geheel na op de foetsie-knop te hebben gedrukt verbrand. Buiten het huisje hing daarna een vreemde lucht. We noemden het idyllische stulpje daarna "het crematorium".

Op de racedag waren de omstandigheden best goed! Temperatuur 15-17 graden, wind NW3. De eerste helft fietsen wind tegen, daarna mee. Ik ging in het startvak met de uitgekozen donkergroene badmutsen staan: de groep die de 1.9km in minder dan 33min aflegt. Ik raakte aan de praat met de man naast mij, David van Oosten. Een Nederlander, maar woonachtig in Zweden. Hij had deze triatlon als 3x eerder gedaan en zijn PR was 4.22u. Heel snel dus. Hij zou dit later verbeteren naar 4u 20 minuten!! Het startschot ging en elke 5 sec mochten er 4 donkergroene badmutsen te water. Als 9e setje ging ik erin. 

Het zwemmen ging goed en na 29 minuten stond ik weer op de kant. Later bleek het de 8e zwemtijd van 435 dames met slechts 10sec verschil met de 3e tijd.  Bij het verlaten van het water had ik als enige mijn slippers neergezet, want we moesten vervolgens 1km ! door de stad hollen om onze fietsen te bereiken. Dat vinden mijn blote voeten niet fijn. Na 5.17 zat ik op de fiets. Ik was nog niet zo lang onderweg toen ik werd begroet door David uit het startvak. Hij bleek 30 minuten gezwommen te hebben en had nu een rap tempo.

Na 7km stond ons een 2.5km lange klim te wachten. Daar werd ik ingehaald door Alex uit Colombia, bleek later. We groeten elkaar en later tijdens het fietsen haalde ik hem weer in. Bij de finish vertelde hij materiaal problemen te hebben gehad. Na 1 uur fietsen was mijn gemiddelde snelheid 30km/u. Dat was balen, want ik hoopte op een eind gemiddelde van 31-32km/u. Dat zou er waarschijnlijk dus niet inzitten. Maar....het kan verkeren. Het "rolling" parcours lag mij wel en na de eerste 45km werd de wind op de terugweg gunstig!!  Steeds was het even op de trappers staan om daarna weer als een komeet de heuvel af te rijden, heerlijk! Na 90km was ik 2u en 38 min onderweg en had een gemiddelde van 34.1km/u op de teller. Later zag ik dat ik ook mijn wattage record had verbroken. Deze stond op een kwart triatlon op 192W en nu op 90km 193W!

Het lopen begon met een aanloop van 1km over kasseien dwars door de stad heen voordat er 3 rondes van 6.6 km konden worden gelopen. In totaal dus 21km. Het lichaam was al best moe, maar een tempo van 4.45min/km voelde oké. Helaas was er elke ronde een nare klim. Hierbij liep de snelheid hard terug en was er daarna tevens de extra verzuring in de benen. Niet lang daarna volgde een 3km gravelparcourd.  Na de heuvel in de 2e ronde begonnen de ongemakken: bijna kramp in de hamstring, een zere voetzool rechts. Het tempo liep na 11km terug en dat terwijl ik op dat moment 3e lag en aan het inlopen was op de nr 2 in mijn agegroup. Nr 4 lag toen nog op een paar minuten achterstand. Ik bleef joggen, maar de snelheid was niet meer wat het moest zijn. Het aftellen was begonnen en het was flink pijn lijden.

Eindelijk de finish in zicht, maar wel met daarvoor nog een heuveltje en hopsakee....80m voor de finish kramp!! Op een wellicht vreemd uitziende manier ben ik toch met dit ongemak doorgehobbeld en kwam na 5 uur 4 minuten 29 seconden met een voor mij nieuw Ironman 70.3 record als 3e dame F45-49 van totaal 93 dames in deze categorie over de finish! De nr 4 bleek rap dichterbij te zijn gekomen, maar kon het gat gelukkig niet dichten. Na de finish was er van alles aanwezig om te herstellen in de "Atletes garden".  Een heerlijke salade, drankjes, meloen etc etc. Dat is altijd super geregeld door Ironman. 

Om 19.00 was de "Award ceremony" en mocht ik plaats nemen op het podium. En dat alles ging onder het genot van hamburgers en drankjes. Dat was ook weer super geregeld. Er werden ook slots uitgereikt voor het WK 70.3 2023 te Lahti. Ik had m verdiend en mijn naam werd omgeroepen, maar ik liet deze kans aan mij voorbij gaan. Vorig jaar  had ik namelijk al aan deze race meegedaan. Daarbij was de entry fee 629 euro!!! Knap overprijst vind ik zelf. Het grote volgende evenement voor mij is het WK IM 70.3 2022 te Utah in de USA op 28 oktober. Nu al zin in! Ervoor zal ik nog een paar andere leuke kortere triatlons plannen. Maar nu eerst nog even vakantie houden!

Cindy Brusse

Vakantietraining Zweden

Zweden heeft een schitterende natuur en het mooie weer maakte het tot een geweldige vakantietrip

Vorige week was ik op een roadtrip samen met mijn vader, even op familiebezoek in Zweden. Veel rondtoeren met de auto, bijkletsen met de familie, laat eten etc. Erg gezellig en zeker de moeite waard. Zweden heeft een schitterende natuur en het mooie weer maakte het tot een geweldige vakantietrip. Maar door het volle schema raakte het trainen wel wat op de achtergrond. En dat terwijl je als trailrunner hier echt je hart kunt ophalen. Gelukkig wist ik toch nog een ochtend in te plannen om een mooie ronde te maken. Mijn zus had al een kaartje met een route uitgestippeld en ik had natuurlijk mijn GPS meegenomen voor de zekerheid. De route zou grotendeels over grusvegen voeren, onverharde achterafweggetjes die nog net met de (4×4)auto begaanbaar zijn. Mijn zus dacht dat een 20-25 km zou zijn, redelijk makkelijk te lopen. Singletracks kennen ze in dit gebied bijna niet, aangezien er te weinig mensen wonen om deze te vormen. Offtrack mag weliswaar in Zweden wegens het zgn. Allemansrecht, maar het werd me afgeraden dat te doen wegens de ondoordringbaarheid van het bos. Met mijn racevest gevuld met water, reepjes, noodkit etc. begaf ik me op weg, maar eerst smeerde ik me nog even goed in met sterk antimuggenspul. In Zweden hebben ze namelijk muggen die gespecialiseerd zijn in het vergallen van de vakantiepret van toeristen…. Maar de zon scheen en er stond een beetje wind, daar houdt het rondvliegende ongedierte niet van.

Aangezien mijn tocht begon in het dal mocht ik eerst een flink eind klimmen. Vals plat omhoog afgewisseld met klimmetjes die nog net te doen waren brachten de hartslag en de temperatuur al snel omhoog. Het pad voerde me door het bos omhoog naar het meer dat bovenop de heuvel lag. De kwaliteit van het water van dit meer is zo goed dat het gewoon als drinkwater gebruikt wordt door de bewoners in het dal. Daarnaast levert het een prachtig panorama op als je er omheen loopt. Om het meer liep een redelijk begaanbare grusweg, met enkele vakantiehuisjes. Maar aangezien ik al bijtijds op pad was sliepen de bewoners waarschijnlijk nog. Er was geen enkel menselijk geluid te horen. Geen auto, geen stemmen, helemaal niets. Alleen vogels, insecten en het geluid van de wind in de bomen, verder was het oorverdovend stil. Heerlijk. Na langs het meer gelopen te hebben mocht ik een aantal kilometers heerlijk afdalen. Vals plat naar beneden, gratis kilometers! Alsof het geen enkele moeite kostte. Met een grote glimlach op mijn gezicht liep ik door het bos. Een blik op de kaart en mijn GPS bracht de harde werkelijkheid echter al snel weer in beeld….. Na iedere afdaling volgt immers weer een klim. Een stukje asfalt was de verbinding naar het tweede deel van mijn ronde. Maar mijn idee dat het even een relatief makkelijk stuk zou zijn werd meteen de bodem ingeslagen. Een paar kilometer lang liep het zo vals omhoog dat ik op mijn kleinste pasje iedere nog net hardlopend een eind omhoog kon komen. Maar powerhiken was net zo snel en dan kon ik weer even bijkomen. Inmiddels had ik de helft van mijn route er op zitten en was ik wel één auto tegengekomen, verder niets….

Nadat ik weer van het asfalt af was kreeg ik een stevige klim voor de kiezen. Daar kon alleen een 4×4 nog omhoog rijden volgens mij, maar toch was het de enige weg naar een verzameling huizen die zelfs nog een plaatsnaam hadden gekregen. Het gehucht leek een verlaten ghosttown uit een western, maar dan op zijn Zweeds. Al powerhikend bereikte ik de top van de heuvel (waarschijnlijk hoger dan de hoogste berg in NL, maar hier was het gewoon een heuvel). Nadat ik even gezwaaid had naar auto nummer twee, met een paar nieuwsgierige inboorlingen, kon ik aan de lange afdaling beginnen. Volgens mijn kaartje kon ik nu kilometers dalen tot het einde van mijn ronde. Maar de kaartje vertelde me ook dat ik nog wel een aantal kilometers meer moest dan de 20-25 km waar mijn zus het over had. Maar aangezien het downhill was ging dat wel lukken. Ik liep in een lekker tempo bergaf en het leek wel of er geen eind kwam aan de afdaling. Genieten dus! Acht kilometer afdalen op een hellingspercentage wat nog precies lekker past bij je tempo. Tussendoor rustig rondkijken en af en toe stoppen voor een mooi uitzicht, dat dan weer wel. Na ruim 3 uur lopen, 28,5 km en ruim 500 hoogtemeters stond ik weer bij het huis van mijn zus. Geen mug gezien, wel twee auto’s en één fietser die vriendelijk groetend voorbij gingen. Kraanvogels, ruigpootbuizerd, bonte kraaien gezien en een heleboel vogels die ik wel gehoord heb, maar niet gezien. Ook geen eland, wolf, lynx of bever die er wel voor schijnen te komen. Desondanks een onvergetelijke trainingsloop. Jammer dat ik er maar een paar dagen was. 

Andre Bleumink