Verslag van de 70.3 Ironman in Remich (Luxemburg)

Bianca Piek

Twee dagen later....eerst wil ik alle mensen die mij berichtjes, kaartjes, bloemen enz. heel erg bedanken voor jullie aanmoedigingen, steun en medeleven. Was echt hartverwarmend. Nu ga ik natuurlijk even een verslagje doen van mijn avontuur in Luxemburg waar ik best wel wat maanden naar toe getraind heb. Dit zou dan de wedstrijd worden waarin ik zou proberen om een slot te behalen voor het WK van 2027. Uiteindelijk heb ik deze ook kunnen pakken in de 'performance pool' maar niet aangenomen want we waren al onderweg naar huis en voor mijn gevoel had ik 'm ook niet echt verdiend. En waarom niet ? Nou eerst maar eens mijn verslag van de wedstrijddag.

De dagen voor de wedstrijd was het al te zien dat de temperatuur flink zou oplopen in het weekend. Ik las op verschillende nieuwsberichten dat IM in Versailles een dik kruis doorheen ging ivm de warmte. Ik dacht oei zal Luxemburg dan wel doorgaan? Maar daar werd het 'maar ' 34 graden en in Versailles toch wel zo rond de 38 graden. Dus we gaan zolang de organisatie niks veranderd gewoon richting Luxemburg. Wel zag ik nog een bericht voorbij komen op FB waarop iemand reageerde met een officieel bericht van de regio Luxemburg dat er blauwalg in de Moezel zou zitten. Dit bericht werd al snel door de IM organisatie verwijderd. Nou dan zal het vast wel niet kloppen, maar het had natuurlijk wel zo kunnen zijn met deze temperaturen. Dus op naar Luxemburg, niks wijst erop dat er wat gewijzigd gaat worden.

Vrijdag hebben we de bus opgehaald bij Mazda Winkelhorst die wij dat weekend mochten lenen als sponsoring ,echt super tof!  En heel handig want alles kan dan mee. De halve inboedel en mijn triatlon verzameling, geen keuzes stress want alles kan mee. Dubbele fietsschoenen, 2 fietshelmen, extra triatlon kleding want stel je toch eens voor dat er wat kapot gaat net voor de wedstrijd. Dat zou toch drama zijn! Op alles voorbereid, ook de wetsuit gaat mee mocht het toch nog worden toegestaan om met de wetsuit te zwemmen.

Zaterdagochtend om 7.00 uur vetrokken om zo op tijd bij de briefing te zijn en mijn fiets en spullen op tijd in te kunnen checken. Rond 13.00 uur zaten we netjes op tijd bij de briefing waarin alle laatste informatie in het Engels nog even werd doorgenomen voor de wedstrijd dag. Johnny ging alles nog even netjes vertalen want hij heeft heel wat jaartjes in Engeland gereden en kan de taal wel dromen. Ook hier werd verteld we gaan 100% zwemmen, fietsen , lopen. Ook de volledige halve afstand. Wel zonder wetsuit ivm de watertemperatuur van 26 graden. Nou ja ik ben zowel met als zonder wetsuit geen snelle zwemmer. Dus dat maakt geen verschil. Daarna mijn startbewijs opgehaald en alles netjes verdeeld in de tassen om vervolgens de fiets en de spullen in te leveren in de wisselzone. Op naar het hotel om nog een beetje te relaxen en mijn stapel pannenkoeken met jam en stroop naar binnen te werken. Ook over de hele dag heel wat bidons met ORS naar binnen gewerkt. Blijven hydrateren is 'de key' bij 34 graden! Om 4.50 uur het wekkertje gezet om rond 5.00 uur gezellig aan mijn ontbijt te zitten.

Om 6.15 uur zou de wisselzone open gaan en om 8.00 uur de zwemstart. Ik ben in zulke dingen altijd erg georganiseerd en wil alles netjes op tijd klaar hebben zodat ik niet teveel stress heb. Voeding op de fiets en in de tassen. Dan even de banden op spanning brengen. Nog even een laatste check, kijken waar ik straks de wisselzone in en uit ga enz. En 10x naar de dixie voor de laatste zenuwplasjes. Het kost allemaal heel veel tijd. Mijn 'before bidon ' keurig leeg gedronken..'let the game begin!' Werd er vlak voor de start omgeroepen dat de zwemstart niet door kon gaan omdat er in die nacht waardes van blauwalg was gemeten, neeee wat!! nu pas??? Tjee das even schakelen zeg, voor mij is toch echt een halve ironman alleen compleet met alle 3 onderdelen. Dus goed de balen ervan omdat het ook nog allemaal zo vlak voor de start pas mede gedeeld word. Je zag dat iedereen een beetje van slag was. Ok en nu?

Er werd verteld dat we gewoon vanaf onze zwemtijdvak zouden starten zonder onze sokken en hardloopschoenen dus gewoon zoals je normaal gesproken uit het water zou komen. Dan zouden er per 5 seconden 2 deelnemers naar de fiets mogen rennen. En dan verder met de 2 onderdelen. Dus ik ben keurig met Daphne ( mijn teamlid van Woest) in onze zwemtijdvak gaan staan, niks geen schaduw lekker in de volle zon. Toen hoorde we dat ze om 8.25 uur pas gingen starten. Mmm word het nog wat later...wacht ja er komt beweging in, ja paar centimeter en toen stond het stil. Grote massa deelnemers lekker dicht bij elkaar, temperatuur liep lekker op, zweet brak alle kanten uit en ook nog steeds die wedstrijdspanning. Uiteindelijk gingen we om half 10 pas van start. Ik proberen in een hoog tempo naar de fiets te rennen. Mijn lichaam was al behoorlijk warm maar mijn spieren natuurlijk nog niet. Half gaar op de fiets gestapt en gelijk wat gedronken en een gelletje. Hopelijk kom ik snel in mijn wedstrijd ritme en kunnen we lekker volle bak gaan racen!

Het heen en weertje dat ging dan nog en de eerste paar klimmetjes gingen ook nog redelijk maar toen voelde ik toch best al snel dat ik niet de energie level had wat ik normaal zou moeten hebben en dat betaalde zich ook uit in het trap vermogen. Normaal 180/190 watt moet prima te doen zijn. Maar alles werd een gevecht. Bas riep nog dat ik van plaats 13 naar 8 was gegaan bij de dames maar ik wist dat dit niet mijn dag ging worden. Onderweg wat water in mijn nek gegooid, netjes mijn bidons leeg gedronken en de gelletjes op tijd ingenomen maar de 90 km voelde voor mij als 150 km. Blij dat het fiets gedeelte erop zat. Nu op naar de wissel voor het lopen. Ik had het zo warm, hopelijk kan ik na de eerste post weer een beetje afkoelen en kan ik mijn loop ritme goed oppakken. Al zal het met 34 graden geen toptijd worden. Uiteindelijk ben ik bij elke post gaan koelen en heeft Johnny mij ook nog fijn nagenoeg ijswater in mijn nek gegooid. Oh wat was dat fijn! De sfeer was goed maar omdat ik zo aan het vechten was met mezelf en dat ik niet meer mijn energie heb terug gevonden die dag, kon ik niet optimaal van de sfeer genieten. Het was overleven! Na 3 rondes van 7 km was ik echt zo blij dat het erop zat! Wat een bizarre dag!

Bij de finish moest ik zelf mijn medaille gaan halen en werd mij een lauw kersensap in de handen gedrukt. Ohhh en ik snakte zo naar koude cola, zoutjes, meloen, sinaasappel of iets dergelijks. Helemaal niets stond er. Gelukkig wel een koude douche  en Johnny die mij een dikke knuffel gaf! Hij was zo blij dat ik heel en in levende lijve over de finish was gekomen. Hij zag ook dat ik het zwaar had, zelfs voor de supporters was het haast te warm om daar te staan. Het zit erop gelukkig. Niet de wedstrijd waar ik op gehoopt had en totaal niet in mijn ritme gekomen die dag, dus ik was natuurlijk teleur gesteld. Ook niet meer gewacht tot de ceremonie waarin ik dus uiteindelijk een slot had kunnen claimen. Maar voor mijn gevoel was deze wedstrijd niet compleet en heb ik ook niet goed kunnen racen. Al veel energie verloren doordat ik om 5.00 uur al had ontbeten en pas om half 10 van start ging en te lang in de brandende zon heb gestaan. Nee niet verdiend die slot. dus uithuilen en weer doorgaan!! Dit neem ik weer mee met de volgende wedstrijden. Nu nog 2 weken werken en dan even fijn vakantie vieren. 22 augustus nog een halve op de planning van de Gelreman. Dan zonder verwachtingen maar gewoon lekker racen en hopelijk dan weer met alle onderdelen. Ik kom als de vrouwelijke Arnold Zwarzenegger terug I'll be back hasta la vista!

Mede mogelijk gemaakt weer door mijn top sponsoren, sorry dat het niet de dag is geworden maar ik ga zeker door met mooie nieuwe wedstrijden plannen. Deze sport is te leuk om ermee te stoppen. En al die tijd geen blessures, niet ziek of verkouden geweest topfit thanx Frank Heldoorn.

Lavalux Peters Installatietechniek WN Kozijnen & Prefab Wanden Aloys Roemaat Transport Demkes Tegelzet- en Terrazzobedrijf Racestation Warnsveld Mazda Winkelhorst Tonnie Rave #HDFprefab

Uiteindelijk ben ik 17de van de 55 dames geworden in mijn leeftijdscategorie. Totaaltijd van 5.01.01 uur en plaats 105 van de 501 dames totaal. En plaats 928 van 2.189 deelnemers overal

Bianca Piek

Hels weekend Björn Demkes bij Ironman Tours in Frankrijk

Bjorn Demkes met Loes en Kris, twee van zijn trouwe supporters

Ironman Tours 2026

Bjorn heeft zich vorig jaar in 2025 na Ironman Barcelona ingeschreven voor IM Tours. Waar hij in Barcelona in een zeer snelle tijd geen startbewijs kon claimen voor het WK Championships Kona Hawaii, hoopte hij dit dan nog één keer te gaan proberen in Tours Frankrijk. Doortrainen met lichte blessures, geen feestjes en alcohol. We werden al net twee bejaarden die in een bejaardentehuis woonden. Rust, regelmaat en op tied noar bed elke dag. Saai, maar alles om zijn droom het WK Kona te gaan halen. Alles moest ervoor wijken. lk had vaak mijn T-shirt aan met de tekst: Ironwife, I survived his trainingsplan, om hem eraan te herinneren dat zijn gezin ook nog bestond. Maar dat we wel achter hem stonden.

Een paar weken voor vertrek werd Bjorn verkouden. Het ging richting voorhoofdsholteontsteking en hij was met regelmaat aan het hoesten. lk had mijn twijfels. Af en toe zei ik: moet je wel meedoen met die verkoudheid? Ja zei Bjorn ik start gewoon, als het niet gaat dan stop ik. Ja ja, ik ken hem onderhand wel. lk stelde mijzelf nog als voorbeeld, zover zou hij het niet laten komen. Voor onze reis had ik nog een busje geregeld bij de firma Tanck. We moesten hier met 5 man in, en alle spullen van Bjorn ,waaronder zijn fiets moesten ook mee. Ideaal zo’n busje, we waren er klaar voor. Op naar Tours, we voelden ons net the A-team in het zwarte busje

Vrijdag 12 juni 

Om 04:00 uur vertrokken Björn, Loes en ik. Allemaal goed wakker en klaar voor de reis van 800 kilometer. Kris en Sam gingen met de trein eerst een nachtje romantisch naar Parijs. De stad der liefde. In Antwerpen kwamen we in een dikke file terecht. lk zat achter het stuur en was er klaar mee. Gewoon ruilen met Bjorn en door. Daarna weer door richting Parijs. Hier stonden we weer dik een uur of langer in de file. Weer had ik de pech om te rijden. Loes heeft heerlijk geslapen de hele reis, terwijl ze had aangegeven ook wel te willen rijden. Na ongeveer 10 uur kwamen we aan bij Parc des Expositions de Tours. Registreren, rondkijken en door naar het hotel. Het kon ermee door. Loes en Bjorn gingen samen even een rondje hardlopen. lk ging een stukje wandelen. Daarna eten, rusten en slapen.

Zaterdag 13 juni 

Eerst ontbijten in het hotel. Voor 22 euro per persoon verwacht je toch wel een redelijk ontbijt. Bevroren ei, pompoenpitten en een paar broodjes om uit te kiezen. Maar ja daar zet je je ook wel weer overheen. Björn ging een testritje met zijn fiets doen en ik ging kijken of er een supermarkt in de buurt was, om voor ons een ontbijt te halen voor de volgende dag. Daarna ging Björn eerst een stukje zwemmen in de rivier. Dat zag er goed uit, hij gaf aan wat buiten adem te zijn. Daarna door naar het Parc voor de briefing. Loes werd helemaal blij, want Joep Schillemans was ook gearriveerd. Samen met zijn medevlogger Jens zouden zij ook meedoen aan de Ironman. Als ik die Joep toch eens te spreken krijg, want in Barcelona zoals jullie weten durfden ze Joep niet aan te spreken en moeders moest hem vooral niet aanspreken. Dat zou te beschamend zijn.

Na de briefing kon Bjorn de fiets inleveren. Tot zijn schrik zag Bjorn dat zijn band van de fiets geknapt was. Eerst maar een nieuw bandje erop zetten dan. Het was ook bloedheet in de the A-team bus. Daarna door naar het station, waar we Kris en Sam op zouden pikken. Dit duurde echter nog 2 uur. Daarom maar 2 uur bij de Mac Donalds in de buurt gezeten om daar heerlijk uit eten te gaan en te wachten op de andere twee. Daarna door naar het hotel en gelijk door naar bed, want om 04:00 uur zou de wekker weer gaan voor Raceday. Björn was nog steeds niet fit.

Zondag 14 juni Raceday

We kwamen mooi op tijd aan en er stond al een groepje mensen te wachten bij het Parc. Ook zag ik Joep Schillemans staan. lk dacht dit is mijn kans. lk loop er naartoe. lk hoorde Kris en Loes roepen: wat ga je doen, niet naar Joep toegaan. Mama niet doen. lk negeerde ze en met een smoes vroeg ik aan Joep: moeten jullie hier naar binnen. Daarna kwamen we aan de praat en zei ik dat ik van mijn dochters niet met hem mocht praten. Zijn vlogger zei: laten we dan vooral een foto van Joep en jou maken. Hartstikke leuk. lk heb hem succes gewenst en hij wenste Bjorn ook veel succes. Kris en Loes wilden natuurlijk weten waar we over gepraat hadden. Dit natuurlijk niet met ze gedeeld.

Om 06:00 uur stonden we bij de start. Bjorn trok zijn wetsuit aan. lk zag aan hem dat hij er niet helemaal op gerust was. Maar dit herkende ik ook van hem in Barcelona. Gezonde spanning dacht ik. We wensten hem succes en gingen verderop bij het water staan. Om 06:30 viel het startschot, een uur later kwam Bjorn uit het water en hij oogde fit en mijn ongerustheid zakte af. Tijdens het fietsen konden we hem volgen via de live track. Het eerste uur fietste hij harder dan normaal, daarna zakte het af. Het werd steeds langzamer. We gingen vast naar de finishstraat, want daar zouden de lopers ook 4 keer langskomen.

Joep kwam als eerste langs rennen, want dat wisten Kris en Loes, omdat ze hem ook volgden. We moedigden Joep aan en kregen ook nog reactie. Daarna kwam Bjorn en hij oogde niet fit. lk zag het aan hem en de zorgen namen weer toe. Bij het 9 km punt zagen we op de livetrack dat hij niet verder liep. Het was ook bloedheet. lk besloot naar dat punt te gaan lopen. Kris, Loes en Sam bleven op het punt staan, waar we al stonden.

Toen ik richting de brug liep, hoorde ik een ambulance. lk voelde gewoon dat Bjorn daarin lag. lk zag dat de ambulance nog stilstond en rende ernaar toe. Net voor ik daaraan kwam zag ik de ambulance voor mijn neus wegrijden. Kris, Loes en Sam kwamen ook al aanlopen en toen werd ik gebeld, het was Bjorn. Hij lag inderdaad in de ambulance en zag mij lopen. Hij moest tijdens het fietsen hoesten en tijdens het hardlopen moest hij bloed ophoesten. Hij zag de ambulancebroeders en wilde ze om advies vragen en wat verstandig was. Om toch nog door te lopen of te stoppen. Hij werd meteen in de ambulance gegooid.

Wij werden daarna van het kastje naar de muur gestuurd en mochten niet bij hem komen. Uiteindelijk konden we Bjorn meenemen. Longen, zuurstof en bloeddruk waren goed. Hij had een branderig gevoel in de longen en kon moeilijk doorademen. Niet benauwd. Thuis moest hij maar zo snel mogelijk naar zijn eigen huisarts gaan. Een enorme domper en tegenvaller. Ook balen van een DNF, maar de knop kon Bjorn gelukkig vrij snel omzetten.

Maandag 15 juni

Bjorn voelt zich nog niet fit. Hij heeft een afspraak bij de huisarts gemaakt voor woensdag. We willen het vandaag rustig aan doen en dan de bus inpakken om morgen naar huis te gaan. Eerst zijn we met zijn allen wezen ontbijten in een lokaal overdekt winkelcentrum om daarna Kris, Sam en Loes af te zetten in het centrum. Wij rijden terug naar het hotel en onderweg gaat er een rood lampje branden met de melding motorstoring, ik zet de auto meteen stil. We kunnen de bus net parkeren voor een makelaarskantoor. Bellen met de pechhulp. Na 2,5 uur komt de afsleep.

We converseren via google translate, want we kunnen elkaars taal niet verstaan. Het is geen goed nieuws. De bus maken, dat gaat wel vrijdag worden. We moeten maar via de verzekering vervoer voor de bus naar Nederland regelen en zelf vervangend vervoer regelen. Sta je dan in Frankrijk. Gelukkig blijft Bjorn rustig als altijd en ik zit me wel op te vreten. Rustig blijven. Om 20:00 uur eindelijk bericht dat we 60 kilometer verderop een vervangende auto voor 3 dagen mee kunnen krijgen. Dus dinsdag kunnen we als het goed is met een taxi de vervangende auto ophalen en dan met gierende banden terug naar Nederland.

Helaas heeft Bjorn zijn doel om een ticket te bemachtigen voor de WK Championships in Hawaii niet behaald, maar dat is nu niet belangrijk. Eerst moet hij herstellen. Gezondheid is het allerbelangrijkste en een bus die het wel doet.

Groetjes Katja en ik mag hopen dat zijn dromen vanaf nu wat kleiner worden en wat dichter in de buurt.

Katja met vlogger Joep Schillemans

Knappe prestatie Cindy Brusse op WK Ironman 70.3 te Marbella

Cindy komt hier als 2e dame de bocht om

Na maanden van voorbereiding was het nu eindelijk zo ver! Om 7.50 gingen de pro’s van start en daarna volgde elke 9 minuten een agegroup. In totaal waren er 12 waves wel meer dan 2238 enthousiaste vrouwen. Mijn groep F50-54 was met 216 dames als wave 9 om 9.03 aan de beurt. Ik had goed ontbeten, om 8.00 ook nog ff een banaantje gegeten en een kwartier voor de start ook nog de laatste snelle calorieën ingenomen, want het zou een lange dag worden.

Al wachtende werd er vrolijke ABBA-muziek gedraaid en toen het onze tijd was (de gouden-badmuts serie), gingen we per 10 deelneemsters elke 5 seconden te water. Het was rennen de golven in, en tjee, wat was de zee woelig! Een dag ervoor lag het er zo strak bij en nu dit! Het leek een eeuwigheid te duren voordat ik bij de eerste driehoekige boei was, en linksaf mocht. Inmiddels was ik al zilveren-badmuts-spartelaars van de vorige serie aan het inhalen. Alhoewel ik nooit golf-zeezwemmen oefen, leek het me toch beter af te gaan dan heel veel deelneemsters van vorige series en bij bosjes haalde ik ze in. Helaas zorgden de golven er ook voor dat ik slokken water binnen kreeg, gatver! Dit gebeurde zeker 6 keer.

Na 1900m was er na 32 minuten de finish (mijn gebruikelijke tijd in vlak water is 28.30). Ik bleek als 4e gouden badmuts het strand op te rennen en was op weg naar de Bike-bag. Tas van het rek pakken, snel de helm op, wetsuit terug in de tas, tas afgeven en hup snel naar de fiets. Op de blote voeten met de fiets aan de hand snelde ik door de transitie zone en ik zat als 2e op de fiets!

Het zeewater lag niet zo lekker op mijn maag. En ik was nog geen 3 km op pad en hupsakee alles kwam er met een noodgang uit en belande over mijn hele stuur. De banaan was als 1 grote gespikkelde toestand te herkennen. Dit bracht me even terug naar mijn werk. Als iemand een overdosis gevaarlijke pillen heeft ingenomen en zich binnen een uur op de SEH meldt, dan gaat de slang door de keel en spoelen we de pillen uit de maag. Als ze er langer dan 1u in zitten, dan zou het niet zinvol meer zijn en doen we dat dus niet. Nou, deze banaan zat echt al 1u en 40 minuten binnen en zat nu ontploft op mijn stuur. Misschien moeten we de spoeltijd toch wat ruimer gaan aanhouden op de SEH.

Gelukkig was ik in een positieve stemming en dacht niet…hoe ga ik dik 5u sporten volhouden als ik nu al niks binnen hou. Maar dacht: zo dat lucht op, dan ga ik over een paar kilometer met de sportvoeding beginnen. En oh ja, ik zou gaan tellen hoeveel mensen ik inhaal, dat houd me een beetje bezig tijdens de 90km fietsen. Ik wordt natuurlijk ook ingehaald, maar 2 tellingen bijhouden, dat kan het sportende brein niet aan.

Na 5 km begonnen we met klimmen. In totaal zouden het 1785 hoogtemeters zijn, waarvan de eerste klim veruit het langst is. Het is een tempo kiezen, waarvan je denkt dat je het lang kan volhouden. Het was leuk fietsen, want ik was lekker van de 1 naar de ander aan het rijden. De telling verliep goed. Eenmaal boven volgde het leuke deel: recht naar beneden! Helaas stond er vrij veel zijwind, wat de afdaling minder ontspannen maakte en op het ligstuur liggen niet altijd mogelijk was. Gelukkig was ik toch wel lekker aero op de fiets en de telling liep lekker door. Bij het keerpunt na 45km zat ik al op 175.

Het hele tussenstuk was op en af en het was aftellen naar km 73. Daarna zou het heel lang afdalen worden, joepie! Het ging ondertussen goed met de voeding en ook met de telling, die inmiddels op 290 stond. Op de tracker-app kon Dennis zien dat ik langzaam steeds een plekje zakte tijdens het klimmen, maar in de afdaling weer wat goed maakte. Als 9e dame kwam ik de transitie zone in (teller gepasseerde dames op 340).

Fiets wegzetten in de parkeergarage , Rode Run Bag pakken, sokken en schoenen aan, heuptas met sportvoeding om, petje, bril op, tas afgeven en gaan (zonder banaan). Ik kwam uit de parkeergarage en moest een flinke loopbrug op, bah. Naar beneden kwam ik gelukkig in de vrolijkheid terecht. Uit grote geluidsboxen schalde het  “don’t you wish your girlfriend was hot like this “ Nou hot had ik het zeker bij de 26 gr die het inmiddels was. Dus bij de verzorgingspost keerde ik meteen 2 bekers water op mijn hoofd om.

Er volgde een stuk onverhard parcours langs het strand met brug nr 2. Op de weg terug was het best een lang stuk licht omhoog met vervolgens een stijl stukje weer een brug over. Dit parcours zou flat zijn, maar was het duidelijk niet! Het viel me op dat ik de gehele tijd samen met een dame in lichtblauw pakje liep. Het viel haar ook op en we wisselden wat woorden uit. Hé, hoe heet jij? Sarah. Enne, waar kom je vandaan: California. Sarah liep soms een paar meter voor me, maar bij de drankpost wandelde ze even. Het lukte mij om er steeds rennend door heen te gaan en 2 bekers water deels te drinken en deels op mijn hoofd te legen. Elke 1.6km was er een drankpost. Sarah had steeds 1km nodig, om weer aan te haken en me te begroeten.

Na 13 km werd ik aangemoedigd door Yvonne van Vlerken (vroegere steengoede Pro) en ze riep dat ik mooi 10e lag, maar wel ff door moest lopen om dat zo te houden. Dat was de eerste keer dat ik hoorde hoe ik in de wedstrijd lag en dat was wel heel positief! 3 jaar geleden werd ik in St George te Utah 40e. Dit zou wel een hele verbetering zijn. Helaas is het lopen niet mijn beste onderdeel, dus met nog 8 km te gaan zou het een lastige klus worden. Ik had ook geen idee wat mijn snelheid was, ik had wel eerder getracht te kijken wat mijn hartslag op mijn horloge was, maar die werd niet goed weergegeven en toen was ik ook gelijk klaar met mijn horloge.

Het einde van de loopmartelgang begon te naderen.Het parcours bestond uit 2 ronden en een toegift. Volgens Sarah hoefden we niet voor de 3e keer de loopbrug op. Helaas….wel dus. Gelukkig was de gezelligheid weer beneden en uit de speakers galmde het “Girls wanne have fun”. Nou ik wilde vooral zo snel mogelijk naar de finish. Ik bleek inmiddels 17e te liggen, maar trok er nog een eindsprint uit in werd 16e en 3 seconde na de 15e. Er waren uiteindelijk 216  F50-54 finishers! Het was mijn beste IM 70.3 ooit!

Bij deze een bedankje aan Frank Heldoorn,  voor de mooie en gevarieerde schema’s en dank aan Dennis voor de support, de gezelligheid en het maken van de foto’s en filmpjes! Oh ja, Dennis heeft alweer een mooie IM 70.3 voor me op het oog, de IM 70.3 Mossel Bay in Zuid-Afrika. Dat lijkt hem wel wat. Ik heb gehoord dat daar aapjes langs het parcours zitten, dus dat lijkt mij ook wel wat!

Cindy Brusse

Björn Demkes is een Ironman

Bjorn Demkes

Ironman Barcelona/Calella 2025

Begin november 2024 schreef Björn zich in voor de Ironman van Barcelona/Calella 2025. Na zijn finish van Challenge Almere in 2023, bleef Björn doortrainen op de schema’s van Evert Scheltinga. Zijn doel besproken met Evert en het consistente trainen ging over naar doelgericht trainen. Alles moest er voor wijken. Ik werd gebombardeerd van vrouw naar personal cook, voedingscoach en vlogger. Helaas is er van die drie niks terechtgekomen. Na 1 week nam Björn ook die taken alweer van mij over. Het trainen werd steeds meer en de fietstrainingen vielen hem vooral zwaar. Tijdens het begin van de trainingen had Björn nog een langdurige enkelblessure. Lopen was er dus de eerste maanden niet bij. Dit werd vervangen door 5 keer in de week zwemmen en 5 keer fietsen in de week. Plus 2 keer in de week krachttraining. Later kreeg Björn een injectie in zijn enkel door de arts. Na zes weken kon hij het lopen gelukkig weer oppakken.

Vanaf mei 2025 werd het zeer serieus allemaal.  Eten, werken, trainen, slapen en trainen met voeding. Geen alcohol meer. Je zag Björn sterk vermageren. Afgetraind in sporttermen. Bij ons in het dorp noemden ze het: buj wal good wies? Björn trok zich er niks van aan en ging gewoon door met zijn doel. Een mooie tijd neerzetten in Barcelona en mogelijk een startbewijs halen voor de wereldkampioenschappen in Hawaii voor oktober 2026. Na alle berekeningen erop losgelaten te hebben, zou een tijd van onder de 9:30 uur hem mogelijk een startbewijs kunnen opleveren. Eerst maar eens zien te finishen. Zware weken van trainingen kwamen eraan en je zag Björn fitter en sterker worden. Weekenden van 10 uur trainen. En weken van 18 uur trainen. We zagen hem niet meer. En als we hem zagen dan was hij of aan het eten, want ja hij moest dan wel 6000 calorieën per dag eten om alles weer aan te vullen, of aan het slapen.

Uiteindelijk was het dan zover. Kris en Loes gingen ook gezellig mee. Zij waren het weekend verantwoordelijk voor de vlogs, want zoals ik in het begin al opschreef nam Björn het na 1 week al van mij over, maar eigenlijk werd ik per direct ontslagen door hem. Gelukkig zijn Kris en Loes er erg handig mee. Vrijdag 3 oktober 2025 met teveel koffers en de fietskoffer op naar Eindhoven. Daar ging het al mis. De fietskoffer was in tussentijd door iemand omgezet naar ruimbagage. Wie had dit gedaan? Björn zelf was de schuldige. Hup extra geld betalen en door. Aangekomen in een prachtig hotel, dichtbij de finishstraat van de Ironman. Dat had ik dan wel mooi geregeld. Meteen vrijdag het startbewijs en de tassen ophalen. Daarna moest Björn zijn fiets in elkaar zetten. Daar kon je beter niet bij zijn, dus dochters en moeders gingen wat anders doen. Zaterdag gingen we heerlijk ontbijten. Björn niet want hij was al dagen wit brood met Nutella aan het eten. Dit had hij van Chat GPT doorgekregen. Wat eet een triatleet voor de Ironman.

Zo jammer, want er was ruime keuze uit het ontbijtbuffet. Daarna ging Björn met wetsuit een stukje in de zee zwemmen. Hij kwam vol zelfvertrouwen uit het water. Het was heerlijk weer en de zee was rustig. Daarna een stukje op de fiets fietsen om te kijken of alle onderdelen goed gemonteerd waren. Niet dat zijn wiel nog loszat. Dit had hij op vakantie namelijk geoefend en daar was hij vergeten zijn voorwiel vast te draaien. Gelukkig goed afgelopen. Tegen 18:30 uur konden de fietsen ingeleverd worden bij het park Ferme. Hier stonden aan het eind van de avond voor ongeveer 14 miljoen aan prachtige fietsen. Gelukkig zat er s’nachts bewaking bij. 

Zondag raceday. De wekker ging om 05:00 uur. Bjorn had redelijk geslapen. Ik daarentegen niet, ik was zenuwachtig voor hem. Björn ging heerlijk alweer wit brood met Nutella eten. Kris, Loes en ik ook. Zoo lekker. Het hotel had wel vanaf 05:00 uur ontbijtbuffet speciaal voor de triatleten, maar nee wij moesten natuurlijk met Björn mee, omdat meneertje vooraan in het startvak wilde starten. We hebben onszelf maar weer weggecijferd. Op weg naar het startvak. Björn had zijn bidonnen gevuld met voeding en zout. Fietspomp mee, wetsuit mee, badmuts en zwembril mee en tas mee met de gewone kleding voor na de wedstrijd. En dan zijn tri-suit aan en gaan. Buiten was het koud en er stond best veel wind.

Bij de start aangekomen ging Bjorn het startvak in om zijn banden van de fiets op te pompen, zijn bidonnen vastmaken, gelletjes te plaatsen, fietsschoenen met elastiekjes vastmaken op de trappers. Toen dat klaar was, trok Bjorn zijn wetsuit vast half aan en liepen we richting de start. Het was best fris en ik was blij dat ik een jas had aangedaan. Bjorn geholpen om de wetsuit dicht te doen. We gaven hem een knuffel en wensten hem een mooie werkdag toe. Het laatste jaar zei Björn vaak tegen mensen dat het gewoon een dag hard werken was een Ironman. Vandaar onze opmerking. Björn stond voor in het startvak. Wij liepen naar de voorkant van het startvak toe en stonden redelijk vooraan bij de zee. De zee was onstuimig en wild. Het ging ook een beetje miezeren. Ik maakte me best zorgen.

Om iets voor 7:55 uur begon het spektakel. Mooie start en muziek zorgden bij Kris, Loes en mijzelf voor kippenvel over het hele lichaam. Erg indrukwekkend en mooi. Bjorn zat in een rolling start vooraan. Kris had ons uitdrukkelijk gezegd om filmpjes te maken en geen foto’s. Dit voor de Vlogs. Wel raar dat achteraf geen filmpje van mij is gebruikt. Je zag de atleten struggelen in de golven. Wat heftig om te zien. We zagen al vrij snel een jetski met daar achterop een atleet uit het water gehaald worden. Gelukkig een roze badmuts. Bjorn had een paarse badmuts op. We liepen over het strand naar de finish van het zwemmen. Bjorn dacht er 1 uur over te doen. Na 59:45 minuten kwam Björn uit het water. Ik kon zien dat hij het zwaar gehad had, want hij kwam lopend uit het water. Normaal komen atleten rennend uit het water.

Op naar deel 2 het fietsen. We konden Björn zien achter de dranghekken. Hij kreeg zijn helm niet goed dicht. Terwijl hij hier zo op geoefend had. Ja eindelijk zagen we hem rennen naar zijn fiets. Wat een snelle wissel zeg. Kris, Loes en ik liepen richting de rotonde. Daar zouden we Björn twee keer kunnen zien. Dit was bij het 90 km punt. Onderweg zag ik Joep Schillemans. Een youtuber/vlogger die ook een ironman onder de 09:00 uur had gedaan. Hij is zeer populair bij de jonge vrouwen, zo ook bij mijn dochters. Ik kende hem niet. Eerst zat hij schijnbaar voor ons in het vliegtuig. Dit omdat de dochters helemaal hysterisch reageerden in het vliegtuig. Joep komt het vliegtuig in. Wie? Oh nee hij komt voor ons te zitten. De hele weg hebben Kris en Loes voor zich gekeken. Durfden niet naar hem te kijken, omdat hij zooo knap is. 

Maar we waren dus onderweg naar het 90 km. punt toen ik Joep met zijn kameraad zag lopen rechts naast ons. Ik zei tegen Loes: kijk eens rechts van jou. Loes keek naar links. Ik weer iets harder nee rechts van jou. Loes keek naar rechts en keek Joep recht in zijn gezicht. Ze durfde weer niks te zeggen. Later toen hij weg was zeiden Loes en Kris heel stoer, als we hem nog een keer tegenkomen dan maken we een foto hoor. We zouden hem nog vaker tegenkomen, maar ze durfden het toch niet aan. Björn kwam op het 90 km punt langsfietsen en zag er goed uit en stak een duimpje omhoog. Gelukkig. Op naar ronde twee.

Wij gingen ondertussen lunchen bij de Mac Donalds. Daarna liepen we vast naar het wisselpunt, want daar zou Björn rond 14:00 uur arriveren. Het werd ondertussen echt wel warm. Voor 14:00 uur kwam Björn bij het wisselpunt aan en hij haalde al rennend met fiets zijn voorganger in. Hij zag er nog steeds fit uit. Fietstijd van 05:00 uur. Wij gingen vast aan de overkant bij het loopparcours staan en daar kwam Björn al aan. Weer een zeer snelle wissel.

Het loopparcours bestond uit drie rondes van 14 km. Het was zeer druk op het loopparcours. Bij ronde twee zou ik een zakje met gelletjes en paracetamol en ibuprofen aangeven, omdat je de pijntjes voor moet blijven. Dit zakje werd zeer gretig aangepakt door Björn. Toen we dit hadden afgeleverd liepen Kris, Loes en ik richting de finish. Het zou nog wel even duren voordat Bjorn kwam. Wat een spektakel in die arena. Gewoon weer een kippenvelmoment.

Het moment is daar, via de livetrack zagen we dat Björn nog 200 meter had te gaan. We zagen hem niet komen, waar bleef hij toch. Zou er wat gebeurd zijn. Iedereen leek ineens op elkaar. Ze hadden ook bijna allemaal hetzelfde pakje aan. Ja daar in de verte kwam Björn aan. Ik kreeg een brok in mijn keel. De speaker riep door de microfoon: Björn Demkes from the Netherlands you are an Ironman. Bjorn rende al juichend over de finish. Björn liep de marathon in 3 uur en 10 minuten. Niet normaal.

Prachtig om te zien. Kris en Loes waren ook onder de indruk. Eindtijd: 09:17:07 uur. Wat een mooi weekend en wat fijn dat Björn een dik PR heeft gehaald op een dagje hard werken. Zal het genoeg zijn voor een ticket naar Hawaii? Dat werd bij de prijsuitreiking nog niet duidelijk. Dit wordt de komende twee weken pas duidelijk als je een e-mail ontvangt met daarin een ticket to Hawaii. De kans is heel klein, maar je weet maar nooit. Björn is een Ironman en dat nemen ze hem niet meer af. Wij zijn wel blij dat hij nu weer wat meer tijd voor ons gaat hebben. Of toch niet?

Groetjes Katja Demkes

Prachtige prestatie Cindy Brusse op Ironman 70.3 St.George (Utah) in Amerika

Cindy Brusse met haar verdiende medaille

Op woensdag registreerde ik me en kreeg daarbij een hele mooie Ironman rugtas! Daarbij ook nog even door Ironman village gelopen waar je tal van mooie spullies kon kopen. Donderdag moesten de spullen in de transitie zones gelegd worden. Hierbij lagen T1 (zwemmen en daarna op de fiets stappen) en T2 (van de fiets stappen en beginnen met lopen) 30 km uit elkaar! Via een tijdschema moest je opgeven hoe laat je dat kwam doen. Dit ivm met bijna 2400 deelneemsters. De fiets werd gestald en de blauwe bike-bag met helm, arm stukken en windbody werd 200m verder opgehangen. Daar mocht je op de wedstrijddag voor het zwemmen niet meer bij.

De wedstrijddag begon met 41 F , lees 5 Celsius, vrij fris. De professionals gingen bij zonsopkomst om 7.30 te water en ik in de 12e en laatste wave om 9.06. Dat scheelt dan alweer een graad of 3-4! Ik had heerlijke thermo-merinoswol sokken aangetrokken, want ik moest voor de start eerst nog 2 uren in de buitenlucht daar overleven. De schoolbus had ons vanuit het centrum van St George naar Sand Hollow reservoir gebracht. Ik bedacht me dat sokken op de fiets ook geen overbodige luxe zouden zijn, maar ja, die had ik niet in de bike-bag gedaan. En daar mocht ik niet meer bij. Ik had ook niet aan wegwerpslippers bij de voorstart gedacht. Daar stonden we dan 15 minuten op het asfalt te wachten totdat we met heel wave 12 naar voorstartplaats 2 op de (plas)mat mochten gaan staan. Op het asfalt had ik mijn heerlijke thermosokken nog aan en vond t zonde om ze weg te werpen en helemaal jammer dat ik ze niet op de fiets aan kon. Dus bedacht ik het volgende experiment: het plaatsen van de sokken tussen de 2 badmutsen die ik op had. Na de (plas)mat te hebben verlaten op weg naar de laatste voorstartplaats werd er nog even flink gewaved door de enthousiaste groep blauwe badmutsen van wave 12 F45-49 en stonden we te dansen op Dancing Queen van ABBA!

Om 9.06 gingen we te water. Het zwemmen ging wel lekker, maar mijn tempo was niet zo hoog als gebruikelijk. De gebrekkige zwemvoorbereiding door langdurige verkoudheid en een hele week voor de wedstrijddag niet zwemmen was niet de juiste taper-methode. Na 1900m zwemmen stond ik na 31.51 op de kant. Vervolgens rennen naar mijn blauwe bike-bag nr 2253 en daarna zitten op een stoel om de armwarmers, windbody en de hopelijk nog droge sokken aan te trekken. En ja hoor….ze kwamen droog tussen de 2 badmutsen vandaan!! Vervolgens rennen naar mijn fiets waar ik in het gelletjes bakje s’ ochtends nog ff survival-fleece-wantjes in had gestopt (die mochten namelijk ook niet meer in de bike-tas) Goed ingepakt begon ik dus bij 8-9 graden, maar wel met een gezellig zonnetje, aan de 90km fietsen. Ik was tijdens het zwemmen al deelnemers aan het oprollen van de 9 minuten ervoor gestarte wave en tijdens het fietsen ging ik ermee verder en begon ze te tellen.

Het parcours was mooi glooiend met af en toe een pittige klim gevolgd door een snelle afdaling. Binnen 30km had ik inmiddels ruim 100 deelneemsters ingehaald, best leuk fietsen zo! Ik had t niet koud en na 1.5 uur begon het zowaar lekker van temperatuur te worden en gingen mijn wantjes weer terug in het gelletjes opbergvakje.  Na ruim 60km en 250 inhaalmanoeuvres verder (voelde me net Sam Long zoals hij iedereen voorbij speert) stonden daar mijn supporters enthousiast te zwaaien! Ze waren aangesproken door een Amerikaan dat ze wat “louder’ moesten doen en dat deden ze dan ook even tijdelijk. Na een stukje heen en weer parcours stonden ze er weer en boog ik af naar het zwaarste en mooiste stuk van de wedstrijd: klimmen door het natuurreservaat Snow Canyon!

Op de stukken van 11% werd het denken en bijhouden van hoeveel voorbij gereden deelneemsters lastiger, maar ik probeerde dat toch zo goed mogelijk te doen. En natuurlijk ook nog even leuk lachen naar de fotograaf, hopend op straks mooie plaatjes! Op het steilste stuk stond nog een amerikaanse grappenmaker met een bord: watch out, over 50 meters you will see a naked man! En inderdaad, daar stond een man, die niet veel aan had, behalve een bordje voor zijn edele delen, enthousiast te supporten.  Eindelijk was daar na 5 km klimmen de top en kon er 11 km lang over 1 rechte weg naar beneden afgedaald worden. Op bepaalde stukken hoefde je op het grote verzet niet meer mee te trappen en kon er gesupertucked (benen stil en aero houding) worden. Dat leek me het beste moment om de blaas te legen. Na 90 km en +/- 320 ingehaalde medestrijdsters mocht ik de fiets afgeven aan een “bike-grabber”. Dat scheelt weer zoeken naar ophang-plek 2253. Dus door naar de rode run-bag 2253 en op een stoel wisselen naar de hardloop attributen.

Ik loop weg en na 100m bedenk ik me dat ik de windbody ben vergeten uit te doen. Ik zoek tussen de toeschouwers naar mijn supporters, maar ze staan er niet. Ik besluit de eerste ronde van 10.5km dat ding dan maar aan te houden,puf puf. Ik wist dat het parcours veel hoogtemeters had, maar waar die zouden liggen wist ik niet. Het werd me snel duidelijk: eerst 5 km lang klimmen en daarna 5km lang dalen en dat 2x. Het klimmen viel me heel zwaar en kon absoluut geen tempo houden. Bij de steilere stukken moest ik zelfs steeds even wandelen. Daar voegde ik wandelen bij de verzorgingsposten elke 2km aan toe. Dit alles leidde tot de slechtste looptijd ooit over een halve marathon, namelijk 1.58u. Tussendoor kreeg ik een schrale neus van het snuiten en bleek de verkoudheid, die ik nu heb daar te beginnen. Uitstappen vanwege een slechte looptijd is geen optie, de finish bereiken was het enige doel geworden.  

Lang lag ik tijdens de wedstrijd binnen de top 20, maar op finish bleek ik na een bagger-loop onderdeel 40e van 262 vrouwen F45-49 in 5.35 uur. Zwemmen 19e, fietsen 38e (heel blij mee), lopen 132^e Zoals ze bij de fiets aankomst bike-grabbers hadden, waren en bij de finish “finishers-grabbers”. De aardige lady ondersteunde me door de finishstraat, waar ik eerst een mega-grote medaille kreeg, vervolgens een mooie WK strandhanddoek, een T-shirt en daarna een dames model finishers petje. Superleuk allemaal. Ze zette me af bij het buffet! Daarna volgde liggen in het gras en het opzoeken van mijn supporters Arie, Anneke en Dennis! Het was een bijzonder en echt geweldig evenement. Over een paar jaar wil ik wel weer aan zo’n WK meedoen als het weer op zo’n mooie plek plaats vindt.

AVA’70 lid Danny Boom kwam in een schitterende tijd van 4:48:52 over de finish!

De finish van Cindy

Prachtige prestaties Demkes en Oosterholt op Ironman 70.3 in Cervia (Italië)

Björn Demkes en Gijs Oosterholt

Na een reis van ongeveer 11 uur (met 1 uur verkeerd rijden), ik noem geen namen Gijs, komen we aan voor onze overnachting in Fidenza. Bjorn heeft een zo goedkoop mogelijke overnachting geboekt in een achterwijk. Als we ons hotel eindelijk vinden worden we in het Italiaans welkom geheten door een 93 jarig vrouwtje van nog geen 1,25 cm groot. We begrijpen elkaar compleet niet. Ze blijft maar Italiaans brallen en kijkt vooral Gijs steeds boos aan.

Op de vraag via google translate, ( gelukkig ben ik wel heel alert) of we onze zeer dure fietsen boven op onze kamers mogen neerzetten horen we meteen NO. Dit gaat dus ook echt niet gebeuren. De fietsen mogen beneden in het keukentje en het oude enge vrouwtje zal het met haar leven bewaken. Ze wijst hierbij met haar hand naar Bjōrn en zegt Pang Pang. Wat een toestand. We doen geen oog dicht. Het is 40 graden op de kamer en er lopen allemaal drugsdealers rondom het hotel.

S'morgens na een goed verzorgd ontbijt, welgeteld 1 droog beschuitje, gaan we met gierende banden onze tot nu toe hilarische reis vervolgen. Vrijdag komen we aan bij ons verblijf voor de komende 4 nachten. Hier mogen de triathlon fietsen wel op de hotelkamers. Vrijdag gaan Bjorn en Gijs meteen inchecken. Zaterdag is er noodweer voorspeld en is de hele triathlon is gecanceld. 

Zaterdag bijna de hele dag binnen op de hotelkamer gezeten. Bij het ontbijt mogen we niks zelf pakken. Je kunt aanwijzen wat je wilt hebben. Er is keus uit welgeteld 1 hard broodje en een plakje cake en yoghurt met slierten erin. Ook al een succes. Gijs wordt ongeduldig en loopt naar de keuken met de vraag of we 3 koppen koffie kunnen krijgen. Hij krijgt een Italiaanse tirade te verwerken en de serveerster komt vanzelf aan onze tafel. Eindelijk 3 koppen koffie. Daarna vraagt Bjorn om koffie. De serveerster wordt steeds bozer. Uiteindelijk hebben we ieders 3 koppen koffie gehad. Het werd gewoon neergesmeten. Gelukkig is het hotel wel beter dan het eerste hotel. 

Zaterdagavond knapt het op en ontvangen Gijs en Bjōrn mail van de Ironman dat de fietsen dezelfde avond ingecheckt moeten worden, omdat de hele triathlon ook zondag verreden gaat worden. Wat een chaos in het stadje. Rijen dik. Allemaal mensen wie de fiets willen inleveren. Een paar uur later gaan we vermoeid terug naar de hotelkamer.

Zondagmorgen 07:30 uur ontbijt en 08:30 naar het evenement. Helaas zoals de hele reis loopt ook dit weer anders. Het ontbijt is pas om 08:00 uur. En er was weer keus uit harde broodjes waar je nog geen mes in kon zetten. Dan maar koffie. De serveerster ziet ons en komt 3 koffie en een extra kannetje koffie brengen. Haha daar zeggen we wel grazie op.

Op naar de triathlon. Het is prachtig weer en Bjorn en Gijs hebben er zin in. Ik neem afscheid en ga vast bij de start staan. Om 10:27 uur zie ik Bjorn voorbij komen. Hij rent het water in en niet veel later zie ik Gijs het water in rennen met een iets te kleine wetsuit. Na 28 minuten komt Bjorn al uit het water. Ik was net op tijd om hem nog te kunnen aanmoedigen. Gijs komt na 33 minuten voorbij. Hierna gaan ze op de fiets. Even rust tussendoor. Ik ga met vrienden uit Lievelde oftewel Groupies op een terrasje koffie drinken. Daarna lopen we verder naar het wisselpunt, want via de app is te zien dat Bjorn en Gijs na 90 km fietsen al bijna weer terug zijn.

We staan te wachten in de menigte als we Bjorn voorbij zien komen. Hij ziet er nog fit uit. Niet veel later komt Gijs ook al aanlopen. Hij ziet er ook fris en fruitig uit. Wat knap van Gijs. Hij heeft bijna 2,5 jaar niet veel getraind. Toch knap dat je dit dan even doet. Het lopen gaat bij beide niet van harte. Ze zien er niet zo fris meer uit. Uiteindelijk komt Bjorn na 4:45:45 over de finish en Gijs om 05:07:48 over de finish.

Niet veel later komen ze bij ons op het terras zitten en krijgen ze een grote mannen bier van 0,66 cl en beginnen de stoere praatjes alweer. Knappe prestatie en op naar de hele triathlon van .....

Groetjes Katja

Geweldige prestatie AVA'70 lid Bianca Ruesink bij Ironman Maastricht

 Bianca Ruesink is gewoon een Ironman!

Mijn 1ste Ironman Maastricht 2022  

Na een paar halve triathlon's was het altijd mijn wens een keer een hele te doen. Maar ja wanneer doe je zo'n hele? Het vergt nogal wat trainingstijd en ik vind het belangrijk dat m'n gezin ook achter m'n keuze staat. Gelukkig steunen ze me daar volop in dus Maastricht moest het gaan worden omdat ik 'm sowieso in Nederland wou gaan doen.  

Ingeschreven, nu nog een goede coach vinden die voor mij de schema's gaat maken. Want zomaar wat trainen zet geen zoden aan de dijk. Toen kwam ik uit op Evert Scheltinga, zelf ervaren triatleet op hoog niveau en weet als geen ander hoe je je kunt voorbereiden. M'n schema is gestart rond januari, 8 maanden lang geprobeerd zo strak mogelijk aan het schema te houden. Al was het soms puzzelen maar het lukte. En toen kwam eindelijk de dag, lang naar uitgekeken en nu ging het toch echt gebeuren.  

Zaterdag zijn we naar Maastricht gereden, we hadden daar een hotel geboekt in de buurt van het parcours. Daar kon ik mij gaan inchecken en heb ik netjes de briefing bijgewoond om te horen of er nog wijzigingen waren betreft de wedstrijd. Gelukkig weinig veranderingen. De vraag was alleen nog of er in wetsuit gezwommen mocht worden ivm de watertemperatuur. Dat kreeg je dan een uur voor de wedstrijd te horen. Vingers crossed dat hij aan mag. Daarna nog even ergens een restaurantje gepakt en lekker wezen eten met z'n 2 en daarna op tijd het bed in. Want de wekker zou om 4 uur afgaan.  

Na een onrustige nacht was het dan zover. Om 4 uur zat ik dan 3 witte bollen met appelstroop weg te kauwen, kreeg het nauwelijks weg maar zonder ontbijt starten is geen optie. Om half 6 kon ik nog even naar m'n fiets de laatste spulletjes toevoegen. Om 6 uur kregen we te horen dat de watertemperatuur onder de 24 graden was. Dus yess de wetsuit mocht aan  

Ik ging netjes met Thomas (was ook zijn eerste Ironman ) bij de groep staan wat onze uiteindelijk zwemtijd zou gaan worden aangezien het een Rolling start is. Dus gelukkig niet met z'n allen tegelijk het water in. Maar 2 mensen per 4 seconden. Zwemmen is absoluut m'n zwakste onderdeel dus ik zag er wel een beetje tegen op 3,8 km te zwemmen in de Maas. Met ook nog best een beetje golfslag. Geprobeerd zo rustig mogelijk te blijven en m'n ritme te vinden en uiteraard netjes om de boeien zwemmen anders word je eruit gehaald en mag je niet meer meedoen. Na ongeveer 1,5 uur zwemmen ohne ende was ik er eindelijk. Moet eerlijk zeggen het viel me niet tegen. Je had weinig last van mensen die zo over je heen zwommen. Hup het water uit en naar de transition zone wat nog een best stukje lopen was. 

M'n pak uit en mezelf gaan klaar maken voor het fietsen. De kunst is dan ook om rustig te blijven zodat je niks vergeet. Fiets pakken en gaan met de banaan. +/- 180 km en ruim 1200 hoogtemeters voor de boeg. Helaas heb ik geen parcours verkenning kunnen doen. Maar aangezien het 3 rondes van 60 km waren kon ik met de eerste ronde al goed zien waar de klimmetjes en de moeilijke stukken waren. Het is geen snel parcours, veel bochten slecht asfalt hier en daar en zelfs en stuk gravel als verrassing. Met een tt fiets niet echt ideaal maar de omgeving maakte een hoop goed.  

Daarbij goed eten en drinken tussendoor ook al wil je het liefst alleen maar drinken. Ik heb geprobeerd m'n energie zo goed mogelijk te verdelen. Hartslag niet te hoog te laten komen en met klimmetjes iets inhouden. Anders verzuur je al snel. Genoeg publiek onderweg die je erdoorheen schreeuwen haha geweldig!  

De laatste ronde begonnen m'n benen al pijn te doen met de klimmetjes. Ik denk oh jee en straks nog die marathon. Hopen dat het dan anders aanvoelt. Gelukkig was dat ook zo. De eerste 2 rondes van 10 km ging zelfs superlekker, en wat me ook nog een energieboost gaf dat was dat Johnny natuurlijk er stond onderweg maar dus ook m'n dochter en m'n schoonmoeder. Die waren als verrassing naar Maastricht gekomen. Erg leuk!  

Na de 2de ronde voelde ik wat in m'n rechter kuit. En bij iedere stap begon het steeds meer te zeuren. De bekende bijna kramp spiertrekkingen nog nooit last van kramp gehad maar helaas ik werd niet gespaard dit x. Combinatie warm weer en misschien toch net niet genoeg gedronken tja zeg het maar. Ik dacht wel oh jee hoe ga ik de volgende ruim 22 km nog volbrengen. Ik moet nog zo'n eind opgeven is geen optie dus hier en daar wat moeten wandelen. Zeker tijdens de 2 klimmetjes die erin zaten was hardlopen geen optie. Bij elke post goed even wat drinken m'n hoofd koel houden en hier daar een gelletje mee pakken of een colaatje. Zodra je in het centrum kwam werd je gedragen door het publiek al die aanmoedigingen, muziek geweldig! Wat een feest met een big smile van oor tot oor ging ik verder. 

Eindelijk kreeg ik m'n gele bandje dat betekende de laatste ronde. Daan Boekelder liep nog even een stukje mee om me een hart onder de riem te steken. Vol houden!! Je kunt het !! En met alle bemoedigende woorden van al m'n supporters en het publiek kon ik zo de laatste 10 km wegtikken. Jaaaa en daar is de finish wat was ik blij dat ik er was. Spookte 10 x door m'n hoofd waar ben ik aan begonnen en nooit weer maar als je dan bij de finish bent man wat is dat een fijn gevoel. Wat een onthaal, ik ben gewoon een IRONMAN! Yess in the pocket !! Een dag om nooit te vergeten! Wat was het gaaf! Nu lekker nagenieten van alles en de spierpijn auw auw.  

Ik wil iedereen bedanken vooral m'n eigen gezin die me hierin volop gesteund hebben, zonder hun was het nooit gelukt! Ik weet niet of ik er ooit weer 1 ga doen maar deze pakken ze in ieder geval niet meer af! Trots. 

Mirjam Lammers loopt Ironman Triatlon uit

Mirjam Lammers op de rode loper, de Ironman volbracht

Op 5 juni deed Mirjam Lammers mee aan de Ironman Triatlon in Hamburg. Na 12 uur en 21 minuten hoorde ze de magische woorden: Mirjam Lammers; You Are An Ironman. Die dag legde ze meer dan 225 kilometer af in de Duitse stad. 3,8 kilometer in het water, 180,2 kilometer op de fiets en 42,2 kilometer al hardlopend. 

Na maanden van trainen was het zondag 5 juni eindelijk zover. De Ironman Triatlon kon doorgaan. Mirjam Lammers stond aan de start en daarmee is een droom uitgekomen. “Dit is iets wat ik heel graag een keer in mijn leven gedaan wilde hebben. Eigenlijk zou ik in 2020 meedoen, maar toen ging het niet door vanwege coronamaatregelen. Ik heb even getwijfeld of ik dan nu nog wel mee wilde doen, maar ik ben er toch voor gegaan.”

Het is niet de eerste keer dat Lammers een triatlon doet. “In Almere deed ik al eens eerder mee. Deze keer vond ik het zwaarder. Het voorbereiden was moeilijker. Ik had net een nieuwe baan, het was winter en kwam daardoor wat later op gang. Ik heb me ook wel eens afgevraagd of ik het zou gaan redden.” Toch begon de Ironman Triatlon in Hamburg heel goed. “Met het zwemmen was ik acht minuten sneller dan de vorige keer. En ook het fietsen ging heel goed. Alleen het hardlopen viel me vanaf de eerste kilometer zwaar.” Daardoor is Lammers extra trots op deze prestatie. “In Almere was ik sneller, maar doordat deze zoveel zwaarder voelde, voelt het eigenlijk veel meer verdiend.”

Tijdens het hardlopen heeft Lammers het dus zwaar. Motivatie om de Ironman Triatlon uit te lopen vindt Lammers in verschillende dingen. “Een vriendin die ik al ken vanaf de basisschool, Linda Scholten, was mee. Het was heel fijn om een vertrouwd iemand mee te hebben om op terug te kunnen vallen. Tijdens elk onderdeel kwam ik haar meerdere keren tegen, dat motiveert. En ook de app waarop mensen me van een afstandje konden volgen gaf motivatie.”

Een van de mooiste momenten tijdens de triatlon is voor Lammers de finish: “Als je de finish overkomt, heb je de hele rode loper voor jezelf en wordt er omgeroepen: Mirjam Lammers, You Are An Ironman. Super gaaf.”

Lammers is enorm blij met de prestatie. “Ik besef me heel goed dat ik het kan, dat mijn lichaam dit aankan en me er blessurevrij doorheen heeft gekregen. Ik ben me ervan bewust dat veel mensen dit wel zouden willen, maar dat lichamelijk niet kunnen. Ik besef me dat heel goed en ben dan ook heel dankbaar.”

Ondanks dat Lammers de triatlon zonder kleerscheuren doorkomt, is het een lange en zware dag. Ze roept dan ook twee dagen lang: “Ik doe het nooit meer”. Maar intussen bestaat er een kans dat ze daarop terugkomt. Lammers vertelt: “Het was super gaaf om te doen en de dag zelf zou ik graag nog een keer meemaken. Maar de aanloop ernaartoe… Aan het eind was ik best een beetje klaar met het trainen. Je bent er continu mee bezig en je wilt soms toch ook andere dingen doen. Maar nu het voorbij is, ga je het toch weer missen. Echt uitsluiten doe ik het dus niet.” (bron)

Geweldige prestatie Mirjam Lammers op Ironman in Hamburg

Mirjam Lammers

De Ironman vanaf de zijlijn 

Afgelopen weekend met Mirjam Lammers mee geweest naar Hamburg, waar zij op zondag de IRONMAN ging doen. Ik was ter opluistering, ondersteuning, tasjesdrager en supporter het hele weekend mee. Vrijdagmorgen na de koffie en het afscheid van de mannen zijn we vertrokken naar Hamburg waar we rond 16 uur na een extra rondje door de stad ons hotel vonden. Na incheck, de koffers en fiets naar de kamer gebracht op de vijfde verdieping. Toen de stad in, zodat Mirjam zich kon registeren. Even zoeken, niks leek er nog op dat hier over 2 dagen een groot evenement zou plaatsvinden. Maar uiteindelijk vonden we de incheck tent. Een mooie rugtas rijker en de tasjes voor de spullen tijdens de wedstrijd en de startnummers en stickers, konden we op naar de pasta party. 

Op tijd naar bed en de zaterdag rustig besteden. Na heerlijk ontbijt terug naar de kamer. Terwijl ik rustig een boek kon lezen, was Mirjam druk om alle tasjes te vullen met de juiste spullen. Na de middag weer richting de stad om de fiets en de tasjes klaar te zetten in de wisselzone. De wisselzone was opgebouwd maar op de dranghekken na die al klaar stonden om rond gezet te worden nog steeds niet het idee dat hier morgen een IRONMAN ging plaatsvinden. Ergens nog wat gegeten, Mirjam uiteraard weer pasta en terug naar het hotel. Op tijd op bed. Na  een oude Amerikaanse film, nagesynchroniseerd in het Duits, te hebben gekeken, ging de tv en lamp uit. 

Zondagmorgen om 4.20u gaat de wekker. Ik ga naar beneden naar de receptie om das fruhstuck box op te halen. Echter de beste man van de receptie weet nergens van en nee ze hebben kein brutchen. Gelukkig hebben we nog 2 krentenbollen, met enige moeite en een flesje water werkt Mirjam deze weg. Tegen 5 uur lopen we weg bij t hotel. Het uitgaanspubliek zwalkt nog over straat en de zwervers slapen nog in de portieken. De bidons met gelletjes en water worden op de fiets geplaatst, bandjes gecheckt, wetsuit wordt aangewrongen (daarom vind ik zwemmen niks) en ze is er klaar voor. Haar IRONMAN! 

Om half zeven begint de rolling start. Mirjam gaat om 7 uur het water in. Ik ga terug naar het hotel om te ontbijten. Anderhalf uur denkt ze er over te doen, dus zorg ik dat ik met een uur weer terug ben. En ja hoor na 1 uur en 20 minuten komt ze vrolijk het water uitgerend. Op naar de wisselzone om de fiets te pakken. En wat voor wisselzone, die is wel een km lang. Maar goed dat ik de hardloopschoenen aan heb, ren er langs op om op tijd te zijn als ze op de fiets springt. Dat lukt. Op naar 180 km fietsen. Het zijn 2 lussen van 90 km. Op km punt 18 ga ik staan om haar aan te moedigen. Het parcours gaat voor ons hotel langs. Dus zorg dat ik op tijd ben om haar bij km 88 en 105 opnieuw aan te moedigen. Dan is het wachten tot ze binnenkomt van het fietsen. Tijd voor mijn lunch op een bankje, in de schaduw werk ik mijn koffie met broodjes weg terwijl ik vast begin met dit verslag. Op tijd naar de finish van het fietsen. Netjes volgens schema komt ze binnen. Nog 1 onderdeel te gaan. Maar eerst weer door de ellenlange wisselzone. Dus sprintje voor mij om op tijd bij de start van het loopgedeelte te zijn. Weer gelukt. 

Lachend begint ze aan haar marathon. Ik ben nu al trots. 4 rondes moet ze lopen. Bij de 9 km zie ik haar, ze lacht…. Maar niet van harte. Bij 10 km stopt ze even bij me. Zwaar, ik weet niet of ik het ga halen zegt ze. Ik zeg rustig verder gaan en ze dribbelt al weer verder. Bij de doorkomst van ronde 2 zie ik dat ze zich herpakt heeft. De duimpjes gaan omhoog. Uitlopen dat gaat ze doen. Ze heeft het zwaar maar bij doorkomst ronde drie zegt ze: maar uitlopen ga ik hem. Ik ga naar de finish toe, wat een spektakel. De rode loper is al uitgerold. Nu wachten op Mirjam. Dan hapert de tracker, waar blijft nou die doorkomst tijd van de 40.2 km? Daar had ze toch al moeten zijn? Net als ik denk, het zou toch niet, komt ze er aan met een grote glimlach. Ze heeft het gewoon gefixt. En dan klinken de magische woorden door de speaker: Mirjam Lammers, you are an IRONMAN!! 

Wat een superprestatie, zo trots!! Na even gezeten te hebben, halen we de fiets en tassen weer op. Op terugweg naar hotel haal ik een menuutje bij de MacDonalds voor haar die ze op de hotel kamer smakelijk naar binnen schrokt. Ik geloof dat ze de hele nacht klaarwakker is geweest, nog vol van de adrenaline. Maandag springt ze uit bed alsof ze niks bijzonders heeft gedaan. Dus wat die mensen die een hele marathon hebben gelopen nou klagen, over alles doet zeer en kan geen trap op- of afkomen, je moet gewoon eerst 3,8 km zwemmen en 180 km fietsen en dan pas aan de marathon beginnen. Mirjam, ik heb genoten van dit weekend, gaaf om erbij te mogen zijn. Topper! 

Linda Scholten

Knappe prestatie Cindy Brusse bij Ironman 70.3 West-Friesland

Cindy Brusse

1 maand geleden kreeg ik het idee om misschien wel aan een halve triatlon te gaan meedoen. Het leek me een mooie afsluiter van het seizoen en ik had best consistent getraind en dan met name op het fietsen. Het zwemmen deed ik meestal (1 a) 2x per week en is goed genoeg om 30 min over 1.9 km te doen. Alleen het lopen....dat deed ik minder. Door intensief fietsen had ik hier weinig zin in en verder was ik tijdelijk ook niet erg gemotiveerd voor dit onderdeel. 

Met nog 3 weken trainen met weekomvang van 12 a 13 uren en daarna een taperw eek zag ik het wel zitten. Dus op 4 september heb ik me ingeschreven voor jawel 341 euro! Waarom betaal je zoveel voor een wedstrijd zul je denken? Ten eerste omdat de 2 vorige IM 70.3 races te Mallorca en Finland me goed zijn bevallen: super mooie events, geweldig parcours, goed geregeld en heel leuk om tegen internationale atleten te racen. Ten tweede wat Bibian Mental voor haar dood de Nederlanders adviseerde is me goed bijgebleven: Gebruik je geld om mooie herinneringen maken ipv in spullen te steken. Dus zo gezegd, zo gedaan!

De herinnering is mooi en begint bij het overnachtingsadres de nacht voor de wedstrijd bij een vriend van Dennis aan de rand van Monnickendam aan het water. We waren er nog nooit geweest en was het gezellig! Na de lunch gingen Dennis en Rinse vanaf zijn huis een boottocht met bier maken en ik ging in Hoorn m’n registratie spullen halen en vervolgens mijn fiets stallen in het parc fermee. Daarna terug bij Rinse en Simone aan de borrel. Simone ging ervan uit dat ik de witte wijn zou afslaan. Echter mijn hoop op een goede wedstrijd was volledig van de baan omdat ik me vanaf woensdag niet fit voelde. Lees: heel erg moe, energielevel van niks, 30 min joggen al teveel (vrijdag nog ff geprobeerd op 6 min/km en ik wilde steeds gaan wandelen, maar dat mocht niet van mezelf) een bijna snotneus en als klap op de vuurpijl zaterdagochtend waterdunne diarree. Op vrijdag een patiënt met diarree onderzocht en steeds flink de handen gedesinfecteerd. Zou dat virus dan ook al in aerosolen ronddwalen? Anyway, 2 witte wijntjes gingen er goed in tezamen met heerlijke borrelhapjes. Oh ja, er moest ook nog gegeten worden. Wilden we echt pasta eten of was kip en worst op de BBQ met grilgroenten, salade etc ook een optie? Dat laatste werd het met ook nog een heerlijk ijsdessert. Met een goed gevulde buik en ontspannen mindset ging ik naar bed.

Na een goede nacht werd ik zondag fit wakker! Om 8.30 kwam ik bij de zwemstart. Wat een sfeer en gezelligheid daar zo in het haventje! Om 9.00 klonk het startschot en gingen elke 5 seconden drie atleten te water. Van te voren kon je je opstellen in startvakken op geschatte zwemtijd. Dit om over elkaar heen zwemmen te voorkomen. Nadat we het rustige water in het haventje uit zwommen werden we verrast door de flinke golfslag op het open water. Het ging me goed af en passeerde diverse atleten. Ik had wel het idee dat het geen toptijd ging worden met die golven, maar dat viel erg mee! In 29 minuten stond ik weer op de kant.

Ik racete door het parc fermee, waar het gras inmiddels glad was geworden doordat het was gaan regenen en ik ging in de hoek van het voetbalveld op mijn plaat. Snel opgestaan en op volle snelheid weer verder! Hup de fiets op en in de regen ging het feest verder. De bochten werden wel wat eng door mogelijke gladheid. Dus rustig aan erdoor heen gegaan. Ik ging lekker fietsen, waarbij de hartslag te hoog was om het 3 uren vol te houden. Dus keek ik er maar niet meer naar en bleef lekker doortrappen en daarbij regelmatig kerosine drank en water tot me nemend. De vaart zat er onwaarschijnlijk goed in. Waar de afgelopen 4 dagen het energielevel LOW was, bleek op D-day de batterij prima opgeladen!

Een paar keer liep het parcours dwars door een pittoreske dorp. In de hobbelige klinker straatjes was de support goed! Vele families maakten er een feestje van. Het was ook wel even een lekkere break van het op het stuur liggen en malen met die trappers. En daarna weer blij het asfalt weer op te gaan. Na 60 km kwam er wat ongemak....ik leek een volle blaas te krijgen. Hoe kan dat nu? Nog nooit meegemaakt in een wedstrijd! Het ongemak nam in de volgende 20km verder toe en ik moest denken aan een supporters bord: “smile if you ever peed on your bike”. En dacht ook: hoe dan? Anyway, na 90 km mocht ik van de fiets! Met een gemiddelde van 33.7km/u en 174W en tijd van 2.41 u was ik superblij!

Na weer een vlotte wissel ditmaal zonder sliding begon het looponderdeel strammig, maar met een mooie snelheid van 4.37/km. Vervolgens iets gas terug en een tempo gevonden wat lang vol te houden zou moeten zijn. Tja, dat hoop je dan maar..... Na 7 km begon het allemaal al wat minder fijn aan te voelen, maar ik bleef nog onder de 5min/km met 48 min na 10 km. Helaas werd het steeds ongemakkelijker en kreeg ik ook nog een zere rechter voetzool. Na 14km begonnen de kilometertijden op te lopen. En waar het de eerste 2 van in totaal 4 rondes super was om door het pittoreske Hoorn met straten van onregelmatige mini-klinkertjes maar vooral vele toeschouwers te hollen, werd het toch steeds lastiger om dan een lach op mijn gezicht te krijgen. En dat ondanks de vele aanmoedigen van mensen die riepen dat mijn mintgroene kleurige Hawaii pakje de mooiste was en dat ook elke ronde bleven herhalen. Het tweede deel van elke ronde ging over rustige en geasfalteerde wegen langs het meer. Dat was wel fijn.

Ik bleek in de Ironman app de uiteindelijke nummer 1 in mijn agegroup, een Duitse dame, op 20 sec te naderen bij een tussentijdse meting. Maar helaas...met 5 x een kilometertijd van 5.25/min verprutste ik de kans op de overwinning. Na 5.05 uur kwam ik als 2e in de agegroup F45-49 over de finish en kon geen stap meer zetten. 2 vrijwilligers hebben me naar een stoel geholpen en zorgden voor wat te drinken. Mijn doel een tijd onder de 5.12 uur had ik gehaald. Nu is het afwachten op de 2e plek genoeg is voor een slot voor het WK agegroupers volgend jaar oktober te St George Utah, USA. Mocht de Duitse dame deze niet accepteren dan rolt hij door naar mij. Afwachten dus! Komende week volgt dat per mail.

Cindy Brusse

Mooie 4e plaats Cindy Brusse bij Ironman 70.3 in Lathi in Finland

Cindy Brusse

3 juli raceday Ironman 70.3 Lahti: 1.9km zwemmen, 90km fietsen en 21.1km lopen. Op de warmste dag starten we om 15.15 bij 29 graden! Voor dik 5 uren sporten zou het wel eens heel zwaar kunnen worden en.....dat werd het zeker!

Het zwemmen ging prima. Maar toen t fietsen. Mijn god wat een geklim en meteen al na de wissel begon dat. Had gehoopt dat t een beetje flauwtjes op en af zou gaan, maar er waren slechts een paar vlakke segmenten. De eerste 60km gingen best goed met een gemiddelde van 31.9 km/u. Met dit vol te houden was een mooie tijd van 2.49.00 mogelijk. Helaas ging het na 70km ging t niet zo soepel meer. Het geklim en geinterval en de warmte begon zijn tol te eisen. En toen bij een pittige klim rond 83 km.....kramp midden op de klim!!! Dus ik moest de fiets af, rekken, dat hielp niet, toen wandelen met de fiets, onderonsje met de referee motor en op de klim weer op de fiets gestapt en behoudend verder. De fiets finish gehaald, maar kostbare tijd verloren in de laatste 10km. In totaal had ik wel 5 bidonnen van 750ml gedronken!

Het lopen: In de 1e km lopen een bijna krampgevoel, maar het ging net goed. Gelukkig liep ik het eruit. En wat was het heet!!! Geen flesjes bij de waterpost zoals op Mallorca, maar bekertjes die je zelf van de tafel moest pakken en waar steeds de helft uitlazerd als je niet gaat wandelen om het op te drinken. De bevoorradingspost begon met water, 2 wandelend genomen en eindigde ermee: weer wandelen en er 1 als douche gebruikt. Na 4 km een zere voetzool rechts. Dat bleef tot de finish. Tussendoor een ibuprofen genomen, maar had geen effect. Proberen de gang er in te houden. Bij km 19 had ik een onderonsje met een andere dame: ik zei "gelukkig bijna bij de finish"! Ze antwoordde: ik nog niet, ik moet nog een  rondje (van 10.5km)! Ik liep op haar uit en in de laatste km  was ik zo blij dat ik er bijna was, dat ik het tempo omhoog gooide en....kramp! Stond ik weer geparkeerd aan het hek met nog slechts 600m te gaan. De dame van het onderonsje kwam voorbij en sprak me bemoedigend toe. Wandelen, huppelen en weer het eerdere tempo opgepakt. Na 5u 24min over de finish. Mijn doel was onder de 5.15. Maar meer als mijn best en vooral doorgaan heb ik niet kunnen doen.

Vierde in de agegroup en 40e dame overall geworden. En zou mij dan nog een slot voor het WK in Utah, USA worden aangeboden voor 17 september 2021? 2 slots per agegroup en nog 25 extra voor de gehele damesgroep. Ik zou er erg graag heengaan. Maar....er is op dit moment een inreisverbod voor toeristen voor de USA. Hoe zal dat over 2 maanden zijn? Lijkt mij beter om dan t slot met direct de kosten van 500 euro niet te accepteren? Hoe denken jullie daarover?

Klik op de link voor de uitslagen

uitslagen

site organisatie

Cindy Brusse