 |
| De deelnemers aan de Teuto Social Trail Tijdens het zoeken van een
pittige uitdaging voor het voorjaar zat ik me te verbazen over het aanbod aan
evenementen. Aan de ene kant is het broedseizoen, dus mag er niet veel in de
Nederlandse bossen. Aan de andere kant zijn de evenementen die er wel zijn
behoorlijk vercommercialiseerd. Hoge inschrijfprijzen en zoveel mogelijk mensen
aan de start is dan het streven blijkbaar. Wat doe je dan? Je verzint zelf wat. Loopmaatje Michiel weet zo
langzamerhand ieder paadje in het Teutoburger Wald en wist wel een uitdagende
route van zo’n 50 km in de buurt van Bad Iburg te verzinnen. Met maar twee
punten onderweg om wat eten of drinken te kopen zou het dan wel redelijk zelfvoorzienend
worden. En de heuvels zijn daar ook wel wat hoger dan we van het Montferland
gewend zijn, pittige uitdaging dus. Na een polletje in de Lekker Buitenspelen
appgroep waren er voldoende mensen voor te porren om samen een dagje door de
heuvels te rennen. Zo kwamen we op het idee voor de TeutoSocialTrail, hoewel
het eigenlijk nooit een officiële naam gekregen heeft. Een datum werd geprikt en een
trainingsschema werd bedacht en uitgevoerd. Na wekenlang vele kilometers en
hoogtemeters maken was het dan eindelijk zo ver! Zondag 3 mei zaten we al vroeg
in de auto richting Duitsland. We hadden 8:30 afgesproken op een Wanderparkplatz
in de buurt van Georgsmarienhütte, anderhalf uur rijden vanaf Groenlo. Bijtijds
uit bed dus…. Het zou qua weer een prachtige dag worden dus hadden we er
allemaal zin in. iedereen was op tijd op de parkeerplaats en na wat
voorbereiding als zonnebril op, deet spuiten, zonnebrandcreme opdoen, stokken
uitklappen en de rugzak omhangen waren we er klaar voor. We doken vrijwel meteen het
bos in en de kleine paadjes op. Het bos lag er prachtig bij in de voorjaarszon,
met ontelbare tinten groen en een strakblauwe lucht. De stemming zat er meteen
goed in en al kletsend over van alles en nog wat liepen we heerlijk te genieten
van de omgeving. Het was ook al snel duidelijk dat de Teutoburger heuvels wel
een andere categorie zijn dan de Lochemse Berg, de hiking skills werden dan ook
al meteen ingezet om de hoogtemeters te overbruggen. ’s Morgens was het eerst nog
wat fris en de zon scheen in prachtige stralen door de bomen. De vogels trokken
zich niets aan van ons geklets en floten er op los. Een geweldige ochtend om in
het bos te zijn eigenlijk, maar het was heel rustig in het bos. Heel af en toe
zagen we iemand lopen, maar we hadden het bos bijna voor ons alleen. Het tempo
lag ook laag genoeg om nog wat rond te kijken en te genieten van de omgeving. Na een kilometer of tien keek
ik echter blijkbaar wat teveel rond en kreeg ik het voor elkaar om mijn linker
enkel flink te verzwikken. Na een krachtterm of wat zakte de pijn en kon ik
verder strompelen, na een minuutje of wat kon ik het ongemak zelfs redelijk
verdringen in mijn hoofd. Ik vertrouwde er op dat het wel goed zou komen en
daar leek het ook naar uit te zien. Op 17 km hadden we een kort
rustpunt in de vorm van een bakkertje die open was op zondagochtend. Dat is
fijn na al meer dan drie uur onderweg te zijn. Kaffee en Kuchen in de zon! Even
de rugzak af en het zweet op de rug op laten drogen. Heerlijk! De dame achter
de balie zei dat we rustig nog even mochten blijven zitten, ze was toch nog wel
een half uurtje bezig met schoonmaken. Ze wilde zelfs nog wel een extra kan
koffie zetten als we dat wilden. Maar we kwamen natuurlijk niet alleen voor de
koffie, we moesten nog verder. Na nog snel even het sanitair gebruikt te hebben
gingen de rugzakken weer op en gingen we weer op weg. In het stuk wat nu kwam zaten
een paar hele forse klimmen en, waar er tot dan toe nog wel eens vlot naar
boven gerend werd door de ‘jonge honden’ in de groep, werd het nu wat rustiger
aangevlogen. De temperatuur was inmiddels ook al een stuk gestegen en het was
wat benauwd aan het worden. Maar de lucht was nog steeds blauw zo ver we konden
zien, dus hoefden we niet op een verfrissend buitje te rekenen. Het zweet
gutste en het werd af en toe wat stil in de groep. Waar moet je het ook nog
over hebben nadat je al uren samenloopt? Voor sommigen was het vinden van
gespreksstof overigens nooit een probleem… Ik begon zoetjes aan mijn
rechterbovenbeen te voelen. Waarschijnlijk doordat ik mijn linker enkel
onbewust ontzag overbelastte ik mijn rechterquadriceps en die was het daar
steeds minder mee eens…. Gelukkig hadden we een tweede rustpunt op 27 km.
Bosrestaurant Malepartus voelde aan als een oase in de woestijn na al een best
stuk van de dag onderweg te zijn. We konden nog net een plekje op het terras
veroveren, met het mooie weer waren de meeste plekken natuurlijk bezet. Even
lekker uitpuffen en wat eten en drinken. Maar net nu trok natuurlijk even de
zon weg en bleek het toch nuttig dat ik een jasje in mijn rugzak had. Met frisse moed stonden we na
een half uurtje weer op om verder te gaan. Maar de moed zakte me meteen weer
enigszins in de schoenen. Dat je in een half uur ineens 10 jaar ouder kunt
worden…. Het duurde een paar kilometer om met mijn stramme benen weer een
beetje in het ritme te komen, zeker naar beneden rennen begon ik steeds minder
leuk te vinden. Maar gewoon door en de moed niet laten zakken, normaal trekt
zo’n dipje wel weer bij na verloop van tijd. De omgeving maakte in ieder geval
heel veel goed en het goede gezelschap natuurlijk ook. Na weer een prachtig, maar
technisch zeker niet makkelijk stuk, was het voor mij wel duidelijk dat ik
misschien maar beter voor de ‘optie B’ kon kiezen. Vooral naar beneden werd
steeds meer een probleem met mijn rechter quadriceps. En als ik zo uit mijn ooghoeken
naar Eric keek was dat voor hem misschien ook een betere keuze. Ik zag hem het
laatste uur ook steeds moeizamer bewegen…. Ik besloot maar eens te vragen of
hij het misschien ook een goed idee vond om samen een stukje af te korten
voordat het echt een lijdensweg zou worden. We hielden anders de rest van de
groep ook nogal op was zo mijn inschatting. Het bleek dat Eric hetzelfde
idee ook al een minuut of 10 had, dat was dus snel beslist. De rest van de
groep was het er nog niet meteen mee eens, maar toen ik ook nog eens viel over
een boomwortel en mijn ribben flink bezeerde was het voor iedereen duidelijk.
Eric en ik sneden een stukje af over het fietspad langs een grotere weg en
pakten dan de laatste vijf kilometer van de route weer op. Dat zou ons een
kilometer of tien schelen, maar we pakten dan wel een heel mooi stuk aan het
eind nog mee. Het was wel jammer natuurlijk, maar we lopen al lang genoeg op de
trails rond om te weten dat dit soort dingen gebeuren en dat je er op dat
moment gewoon zo goed mogelijk mee moet omgaan om verdere ellende te voorkomen. Na een saai stuk langs de
grote weg doken we weer het bos in en de kleine paden op. Rennen lukte niet
omdat mijn ribben het daar niet mee eens waren. En de hamstring van Eric vond
er ook wat van… Maar in een vlot tempo hiken ging nog wel en zo tikten we de
kilometers weg. We mochten gelukkig nog wel de grootste klim uit de route
meepakken, maar daarna konden we de laatste kilometers naar de parkeerplaats
afdalend afleggen. Bij de auto moesten we natuurlijk nog wel een tijdje wachten
op de rest van de groep, maar we konden lekker zitten en eten en drinken hadden
we genoeg. Wie doet je wat? We hadden toch nog ruim 41 km en zo’n 1250
hoogtemeters weggetikt. Best aardig toch op een mooie zondag. Uiteindelijk kwam de rest ook
over de streep. Sommigen nog redelijk fris en fruitig alsof ze geen 53
kilometer met een dikke 1500 hoogtemeters hadden afgelegd. Anderen hadden het
duidelijk ook moeilijk gehad in het laatste stuk en hadden de steun van de medelopers
echt wel nodig gehad. Maar iedereen was blij dat de finish bereikt was. Voor
sommigen was het zelfs de alleerste ultraloop! We waren het er in ieder geval
roerend over eens dat het een geweldige dag geweest was. Toch mooi dat op deze
manier een aantal mensen die heel verschillend zijn en elkaar nog nooit gezien
hebben binnen de kortste keren een band kunnen krijgen. De foto’s tonen
eigenlijk alleen maar beelden van mensen met een grote glimlach, we mogen dus
wel van een succes spreken. Dat er een keer een vervolg gaat komen staat
daarmee eigenlijk al wel vast. Dank aan Michiel en Christian
Kats voor de route en de begeleiding. Op naar het volgende avontuur! Andre Bleumink  |
zondag 3 mei 2026
Teuto Social Trail in Georgsmarienhütte(D)
zaterdag 28 februari 2026
Foto's van de Jutbergtrail in Dieren
maandag 1 december 2025
Hoge pieken en diepe dalen….
 |
| Henrie en Andre Ergens begin mei van dit jaar
kwam Henrie met een berichtje over de Ranger Ultras – Peak District South &
North, een tweedaags evenement in de UK, in het Peak District, in November.
Even op de website gekeken, beetje gegoogled naar het Peak District. Dat zag er
prima uit, mooie plaatjes, mooie uitdaging qua afstanden en hoogtemeters,
heerlijk kleinschalig, precies waar we van houden. En we konden na ons avontuur
in Duitsland rond midzomer best nog een tweede keer pieken. Dat was tenminste
de theorie…. Na wat heen en weer appen schreven Henrie, Michiel en ik ons in.
Maar aangezien het nog een hele tijd zou duren verdween de hele trail een
beetje naar de achtergrond. Tot eind juli de pijntjes van de PAUL weer achter
de rug waren en we de blik weer naar voren richtten. Met een groep van de Lekker
Buitenspelen app werd er een schema opgesteld om ons voor te bereiden op de 60
km Bear trail. De voorbereiding liep goed (ondanks mijn oogoperatie) en het
verslag over de Bear trail heb je al kunnen lezen. Wie had echter van tevoren
kunnen denken dat het slechte weer en de modder in de Voerstreek zo perfect
zouden zijn als voorbereiding op het Peak District? Achteraf bleek het echter
een super goede generale repetitie te zijn geweest, dat hadden we nooit kunnen
dromen. De week van tevoren werd er
nog veel heen en weer geappt over de lijst van spullen die je verplicht bij je
moest hebben. Die was behoorlijk lang en leek eigenlijk overdreven.
Regenkleding, extra lagen kleding, handschoenen, muts, lampje, bivybag, kaart en
kompas etc. etc. Het leek wel alsof we op expeditie gingen in plaats van een
trailrunning evenement. Maar dat moest ook nog eens allemaal in een koffer
gepropt worden die hooguit 15 kg mocht wegen. Het werd al snel duidelijk dat we
nog even boodschappen moesten doen als we in Engeland aankwamen, als we al onze
spullen mee wilden krijgen. De vlucht van een uurtje naar
Manchester zelf verliep voorspoedig en na een lunch en boodschappen doen konden
we op de trein stappen richting Edale. Edale is een gehucht van 250 inwoners
midden in de Peak District. Door de ligging aan de start van de Pennine Way en
de goede spoorverbinding is het in het zomer seizoen de belangrijkste plek om
te verblijven als je wilt hiken, fietsen of wat voor buitensport activiteiten
je ook maar wil doen. Maar op een mooie zonnige dag in November is een het
troosteloos gehucht van één straat, twee cafés en een Youth Hostel die we al
voorbij gelopen waren voor we in de gaten hadden dat we er waren…. We hadden
ook mee aandacht voor het uitzicht op de White Peak, geen idee of het inderdaad
de goede berg was maar hij was wel besneeuwd. Er was iemand aanwezig die ons
wist te vertellen dat we veel te vroeg waren (het was net over twee uur in de
middag), we mochten de koffers wel even in de hoek zetten en dan moesten we
later maar teugkomen. Het leek ons een mooi moment om ons te verdiepen in een
typisch Engels cultuurverschijnsel: de pub. We liepen naar de pub waar we van
zondag op maandag ook zouden overnachten en nestelden ons in de gezellige
traditionele huiskamer van de pub. Uiteraard hoorde daar een pint bij. Helaas
bleek het haardvuur het niet te doen. Maar Michiel had niet voor niets een
degelijke buitensport opleiding gehad…. Na wat aanmaak hout nog kleiner gemaakt
te hebben en een papieren menukaart werd er een keurig vuurtje opgestart. We
konden het die middag niet meer fout doen bij de barkeepster… ’s Avond meldden we ons bij de
organisatie om ons slaaplekje in te richten en de kit te laten checken. Dat
namen ze echt wel heel serieus. Gelukkig bleek alles OK en mochten we meedoen.
Ons slaapkamertje met stapelbedden was redelijk spartaans en er was verder ook
niets te koop qua eten en drinken, dus besloten we maar weer pubwaarts te gaan.
Daar nuttigden we een lekkere maaltijd en zorgden we voor een optimale
hydratie. Maar we maakten het ook weer niet te gek. De start was 8:00 de
volgende ochtend, dus op tijd er uit. Een Engels ontbijt zat er niet in, de
organisatie had een heel bescheiden budget en dat kon je zien aan het ontbijt.
Maar snel wat naar binnen proppen en nog even de F1 kwalificatie kijken (Henrie
dan). De weersverwachting voor
zaterdag was regen in de ochtend en later kans op droog weer. De regenkleding
ging dus maar meteen aan. Na de start ging het meteen heuvelop en konden de
ritsen eigenlijk al weer open om de warmte kwijt te worden. Maar ook weer niet
te ver open, want dan kwam de regen naar binnen. Het was al snel duidelijk dat
de heuvels in het Peak Districht wel van een ander categorie waren dan die in
België en Duitsland. Kleine paadjes die gewoon door boerenland voeren, best
steil omhoog en naar beneden. En de heuvels waren ook best een serieus stuk
hoger dan ik eerst ingeschat had. De beelden van de heuvels uit de serie van
dierenarts James Herriott waren een stuk lieflijker in mijn herinnering. Na de eerste berg kregen we
een heel stuk langs een rivier, best vlak en ‘runnable’. Ware het niet dat het
één grote, natte rivierklei zooi was waar je doorheen moest glibberen en
glijden. Rennen kon je er nauwelijks zonder te vallen. Het scheelde veel energie
als je gewoon stevig doorwandelde, dat deden Henrie en ik dan ook. Michiel liep
veel makkelijker en vlotter, die moest dus maar in zijn eentje verder rennen.
Gelukkig waren er nog voldoende Engelse deelnemers om een praatje mee te maken. Het werd gelukkig in de middag
inderdaad een stuk droger. Dat scheelde toch wel een stuk en we liepen
onverdroten voort. Heel veel hiken in een vlot tempo omdat rennen gewoon niet
kon, maar waar het kon pakten we toch steeds weer een dribbeltje mee. De verzorgingsposten
waren steeds heel karig in onze ogen. Alleen water en een handvol snoepjes.
Blijkbaar is dat in de UK anders dan hier, waar trailrunning soms meer een
running buffet is. Gelukkig hadden we zelf ook van alles bij ons. Het werd een
lange dag en op het moment dat we eindelijk wat zon zagen ging die ook al weer
bijna onder. De laatste berg bleek nog een
taai ding te zijn, met een pad met stenen omhoog. Normaal geen probleem, maar
de invallende duisternis maakte het niet makkelijker. Toen een soort hoogvlakte
met diepe moddergeulen waar je steeds een nieuw spoor moest zoeken om niet
helemaal tot de knieën het water in te gaan. Hier dacht ik even hallucinaties
te krijgen. Er lag een auto op zijn kop naast het pad, helemaal verwoest en
gevandaliseerd. Maar hoe was het ding in godsnaam daargekomen? Geen tijd om
over na te denken, de hoofdlamp moest uit de rugzak gehaald worden en op. In
het pikkedonker mochten we een akelig spekgladde afdaling inzetten. Op de
billen naar beneden, drie keer onderuit in de modder, van alle kunsten moesten
we uithalen om toch een beetje heelhuids beneden te komen. Onder de modder was het daarna
nog een paar kilometer over een boerenweggetje die we gewoon rennend konden.
Kon de modder weer een beetje van de schoenen afvallen, dachten we. Bij de
finish bleek dat niet helemaal gelukt. Als een paar modderzwijntjes kwamen we
over de streep, hartelijk onthaald door Michiel die al een uur of zo binnen
was. De eerste dag zat er op, 50 km met ruim 1500 hoogtemeters in de pocket.
Snel de natte kleren uit, douchen en eten. Het eten hield niet over en verder
was er niets te doen. Beetje jammer en gemiste kans voor de organisatie. Tijd
voor wat herstelbiertjes en vertier in de andere pub in het dorp dus. Daar was
het zaterdagavond en dus behoorlijk vol met locals en vooral heel gezellig.
Heel fijn om de avond door te brengen, maar we moesten er wel weer een beetje
op tijd inliggen natuurlijk. Route dag 1 De volgende ochtend zag ik dat
de Engelsen die gisteren nog in een korte broek liepen nu ineens ook een
regenpak aan hadden getrokken. Dat hield vast in dat het serieus slecht weer
zou worden. En dat was ook zo. In de briefing werd de hele dag veel regen
voorspeld en harde wind. Op de toppen kon de gevoelstemperatuur naar -10 dalen.
Gelukkig had Max de F1 gewonnen en stonden we dus goed gemutst aan de start.
Vooral Henrie met zijn Max verstappen hoedje dan… Voor de start moest er nog
even een foto gemaakt worden en daar waaide het al behoorlijk. Na de start
dachten we nog wel een stukje te kunnen rennen voor we bij het steile stuk van
de eerste berg waren, maar we hadden zo’n harde wind recht van voren dat daar
al besloten om maar weer te hiken. En hoe hoger we de berg op kwamen, hoe
harder het begon te waaien. Op de top konden we tegen de wind in leunen en
liepen we over een ruige hoogvlakte. De regen en natte sneeuw vloog horizontaal
en ik zag niet veel meer door de spetters om mijn bril. Gelukkig lipe er noeg
iemand voor ons waardoor we de route nog wat makkelijker konden vinden. Ondanks
alle (regen)kleding die ik aanhad, had ik het helemaal niet warm. Zo vlot
mogelijk door dus, die berg af…. Het duurde echter nogal om van
die berg af te komen. Door de ruigheid van het terrein ging het niet snel, maar
het was ook een heel eind en het duurde daardoor ook letterlijk uren voordat we
weer het gevoel hadden van de berg af te zijn. Ik was inmiddels zou koud als
een bot doordat we steeds tegen de wind in liepen en Henrie was er niet veel
beter aan toe. Gelukkig draaiden we net voor de verzorgingspost op de helft van
de wind af en konden we weer wat tempo maken. De grootste kou ging er daardoor
weer af. De verzorgingspost was lekker
warm binnen en ze hadden warme cup a soup en pizza en zo. Eindelijk even
opwarmen en een extra shirt met lange mouwen er nog bij aan. Alles van de hele
kitlist die ons overdreven leek had ik inmiddels aan… Nog maar een halve
marathon zeiden we lachend tegen elkaar, wetend dat dat bij ons gemiddelde
tempo van maar 5-6 km/uur wat we tot dan toe gelopen hadden nog wel even zou
duren…. Vol goede moed liepen we de regen weer in. We wisten dat er in de laatste
helft nog een paar flinke klimmen zaten en probeerden dus overal waar het kon
zoveel mogelijk energie te sparen. De klimmen waren steil en fors, een flinke
aanslag op de energievoorraad. De afdalingen waren ook heel technisch en
lastig, Na afloop bleek dan ook dat we driekwart van de route gehiked hadden.
De trailstokken kwamen weer heel goed van pas., hoewel het in Engeland
eigenlijk niet hoort. Cheat sticks noemen ze die daar smalend…. Maar wij konden
de inboorlingen zo toch redelijk bijhouden (achterin het deelnemersveld dan
wel, maar toch). Het weer bleef de hele dag
drama, iedere keer als we dachten dat het een beetje droger werd kregen we weer
de volle laag. Ook een degelijk regenpak voorkomt dan niet dat je nat wordt,
maar je krijgt in ieder geval niet steeds vers koud water over je heen en het
houdt de wind tegen waardoor je warmer blijft. Maar als je dan een keer moet
plassen heb je een probleem. Natte handschoenen uit, touwjte van de regenbroek
los, touwtje van de loopbroek los. En dan in omgekeerde volgorde alle weer
dicht. Tegen die tijd heb je zulke koude handen dat je er tien minuten over
doet om de de natte handschoenen weer aan te krijgen. Pas op het allerlaatst
klaarde het een beetje op en scoorden we de volle vijf minuten zon van die dag…
Dat hielp overigens niet tegen natte voeten. We liepen voor mijn gevoel vaker
door het water te stampen dan dat we droge grond onder de voeten hadden. Paden
waren veranderd in riviertjes en waterafvoeren, waar we maar door heen moesten
stampen. En het water in het Peak District in November is best fris kan ik
vertellen. Helaas lukte het ons weer niet
om voor het donker binnen te komen en konden we nog een keer die spekgladde
helling af bij het licht van onze hoofdlampjes. We konden er na vier keer
vallen in 200 meter inmiddels niet meer om lachen, maar het klonk verdacht veel
alsof de schapen in het donker wel om ons lachten… Het laatste stukje harde weg
kwam ons inmiddels bekend voor, maar ik speelde het toch nog klaar om daar toch
nog een laatste keer tegen het asfalt te kwakken. Onder de modder, een beetje
gebutst en gehavend, maar toch blij en trots dat we het weer geflikt hadden
kwamen we na 44,5 km en ruim 2000 hoogtemeters weer bij de finish. Michiel
onthaalde ons met lekker warme koffie. Hij had ook een stevige dag gehad, maar
was meer dan een uur voor ons gefinisht en dus al gedoucht en alles. Klasbak. Route dag 2 Na het douchen en omkleden
moesten we de spullen inpakken en verkassen naar de pub waar we zouden
overnachten. We namen nog even afscheid van de organisatoren. Op de vraag of we
nog een keer weer kwamen kon ik niet anders dan zeggen dat dat alleen het geval
zou zijn als het in de zomer zou zijn… Twee dagen regen, wind en ellende was
mij echt zwaar gevallen. Uiteraard merkten zij toen op dat het daar in de zomer
ook vaak regende… Na een goede maaltijd, een
paar biertjes en een goede nachtrust in een heerlijk zacht zag de wereld er de
volgende ochtend al weer een stuk rooskleuriger uit. Een lekker Engels ontbijt
helpt daar altijd bij natuurlijk. Even een praatje met de eigenaar van de pub
gemaakt. Die stond helemaal niet te kijken van wat we gedaan hadden dat
weekend. Alsof het de normaalste zaak van de wereld was. De terugreis duurde
ongeveer de hele dag, maar gaf ons de gelegenheid om weer een beetje fysiek te
herstellen en ons te realiseren wat een geweldig avontuur we weer beleefd
hadden. Type 2 fun, dat wel, maar is toch ook een soort van fun? Op naar het
volgende avontuur…. Andre Bleumink  |
zaterdag 15 november 2025
Verslag van de 13e Springendalloop in Ootmarsum
 |
| Linda, Margo, Marieke en Jolanda |
In de ochtend verzamelen we
ons om 11.00 uur bij AVA’70. Samen met Margo Iekink, Marieke ter Beeke, Linda
Demkes, Dick Lubbers, Jolanda Jansen en mijzelf. We zijn allemaal
in tenue en klaar om te gaan! Het weer is druilerig maar dat mag de pret niet
drukken. Na een autorit van dik een uur kwamen we aan bij de Springendalloop in
Ootmarsum, georganiseerd door OLC 93. (een trail loop). We hebben onze startbewijzen
opgehaald en zijn klaar om van start te gaan. Zelf deed ik de 10 kilometer en
de anderen de 15 kilometer. In totaal deden er wel 600 honderd lopers mee, het
was er ook gezellig druk.
Er zit 10 minuten verschil
tussen de start tijden van de 15-, 10- en de 5 kilometer, de bel klinkt en
iedereen gaat van start. We beginnen door de bossen en paden, soms is het wel
even aansluiten want de paden zijn soms smal. Het is ook een mooie omgeving met
schapen en heide, soms was het erg
glibberen door de gevallen regen. Maar niet alles ging zonder slag of stoot. Want Margo Iekink
verzwikte een enkel, wel licht en ze kon gelukkig gewoon door gaan. Maar ze
moest wel de afslag van de 10 kilometer pakken in plaats van de 15, alsnog een
mooie prestatie! Ikzelf had een blessure wat opspeelde maar toch wel mooi de 10
km kunnen uitlopen.
We waren allemaal tevreden
over de tijd, wat naar mijn mening niet belangrijk is in een trail. En allemaal
hebben we genoten van de natuur en toen we over de finishlijn waren stond er
voor iedereen huisgemaakte gebak en koffie klaar. En wie daar behoefte aan had
vuurkorven met een heerlijke herfstbok biertje.
Dus echt gezellig! We keerden allemaal voldaan naar huis, het was een
leuke run en dag!
Tonnie Rave
 |
| Tonnie |
zondag 26 oktober 2025
Foto's van de Devil's Trail in Berg en Dal
zaterdag 25 oktober 2025
De beer is verslagen!
 |
| Met onder andere Angelique Vrijdag, Eric Hoogerbrug, Andre Bleumink, Rik Delsing en Lars Hoogerbrug |
Beren op de weg zien… De huid
niet verkopen voor de beer geschoten is…. de beer is los…. Zomaar wat
spreekwoorden over beren die allemaal gemeenschappelijk hebben dat een beer
niet onderschat moet worden. Dat bleek afgelopen weekend dan ook zeker waar tijdens
de Bear trail, net over de grens bij Vaals.
Ergens in het begin van het
jaar kwam het idee om op zoek te gaan naar een flinke uitdaging waar we met een
aantal mensen uit de “Lekker buitenspelen’ appgroep samen naar toe konden
werken. Na wat zoeken kwamen we bij de Beartrail terecht. Een prachtig gebied
met flinke heuvels, gecombineerd met een afstand die op zich al indrukwekkend
is. Toen ik de gpx in Komoot inlaadde kreeg ik zelfs als opmerking dat de
meeste mensen deze route in twee of drie dagen doen…. Samen met Angelique, Rik,
Lars, Eric, Wouter en Jeroen schreef ik me in voor de 58 km. Henrie ging zelfs
voor de 83 km.
Het schema dat ik bedacht had
bestond uit de gewone doordeweekse looptrainingen, aangevuld met krachttraining
om de heuvels aan te kunnen. 1500 hoogtemeters op 58 km is namelijk niet echt
kinderachtig. De duurlopen in het weekend zouden dus ook vooral in heuvelig
gebied gelopen moeten worden om een beetje goed voorbereid te zijn. Vol goede
moed begonnen we aan het schema en het mooie weer deze zomer maakte de weekend
duurlopen tot een feestje.
Maar zoals Mike Tyson zei:
Iedereen heeft een plan tot je een klap in je gezicht krijgt. Ineens kreeg ik
een acute netvliesloslating en moest ik geopereerd worden om niet volledig
blind te worden. Gelukkig verliep die operatie uiteindelijk helemaal goed, maar
ik was ruim vier weken uitgeschakeld qua rennen. Ondanks dat ik tijdelijk na de
operatie bijna niets zag mocht en kon ik als een blindemannetje op de lopende
band (omhoog) speedhiken en op de hometrainer fietsen om de conditie en mijn
geestelijke gezondheid ook op peil te houden . Toen de specialist me eindelijk
een OK gaf om weer te rennen en aangaf dat ik eigenlijk alles weer mocht doen
was het toch even spannend: zou het trailrunnen überhaupt nog lukken?
Tot mijn grote opluchting
bleek ik uiteindelijk net zo goed te zien als voor mijn operatie en bleek ook
het rennen over mijn favoriete kleine paadjes geen probleem. Een pak van mijn
hart, maar zou het dan misschien ook mogelijk zijn om op tijd in vorm te komen
voor de Beartrail? Je moet jezelf blijven uitdagen immers… Na de eerste stevige
duurloop kreeg ik er toch weer vertrouwen in, ik kon al snel weer aanhaken bij
mijn loopmaatjes met de weekend duurlopen. Die hadden ondertussen natuurlijk
ook niet stilgezeten en keurig hun lange duurlopen afgewerkt.
Na weken training was het dan
eindelijk zo ver. Vrijdags vertrokken we naar het huisje op de camping in de
buurt. Met een start om acht uur ’s morgens voor ons (en voor Henrie zelfs om
zes uur) was ’s morgens vertrekken geen optie. Lars was er zelfs al een hele
week met vrouw en kinderen. ’s Middags eerst het startnummer ophalen en
vervolgens met zijn allen uit eten in het restaurant van de camping. Heerlijk
gegeten en gedronken voor een heel schappelijke prijs. Er zijn slechtere
manieren om je voor te bereiden…
’s Nachts werd ik al een keer
wakker doordat er een enorme bui op het dak kletterde en ’s ochtends bij het
ontbijt was de conclusie dan ook unaniem dat het een regenjasjesdag zou worden.
Niet alleen veel regen, maar ook best veel wind. Qua temperatuur kon een korte
broek nog wel. Voor de start kon je nog even schuilen in de tent waar de
startnummers uitgereikt werden en die stond dan ook bomvol tot een minuut voor
de start. Maar uiteindelijk konden we er niet aan ontkomen en moest er gestart
worden. Gelukkig werd het net licht dus kon het hoofdlampje in de tas blijven.
We vonden met ons groepje al
snel de plek waar we hoorden, in de achterhoede dus… Voor ons zagen we in het
ochtendgloren een lang lint van lopers die zich uitstrekte door de heuvels. Ons
idee was om alles wat maar een beetje omhoog ging te hiken en daar mee waren we
niet de enige deelnemers. De Limburgse paadjes lagen er bij zoals ik
verwachtte, glibberig van de pratsj en vol met keien en boomwortels. Dat kon
wel eens een pittig dagje worden. De stokken kwamen in ieder geval goed van
pas.
Na een paar kilometer was Rik
al helemaal overtuigd van het nut van zijn leenstokken en steeg het vertrouwen.
Na een tijd met de groep gezamenlijk gelopen te hebben bleek dat Wouter en
Jeroen beduidend sneller waren, die gingen in hun eigen tempo verder. We
ploeterden rustig door, de ene heuvel na de andere achter ons latend. De
Limburgse pratsj zorgde voor wat uitglijers waardoor ongeveer iedereen een
modderig achterwerk had. Maar het moreel was hoog, we gingen ons niet door het
weer laten verslaan.
Bij 19 kilometer was de afslag voor de 38 km route, een psychologisch punt voor Rik en Eric die beide van tevoren nog niet zeker waren wat ze gingen doen. Wat lichte sociale druk uit de groep en een hoop karakter van beide mannen zorgde ervoor dat ze allebei hun route zonder twijfels vervolgden. We gingen volledig voor de volle 58 kilometers. Angelique, de enige dame in het gezelschap, hoefden we het niet eens te vragen. Het was immers haar idee om een grote uitdaging te doen dus die ging sowieso door. En Lars, de jongste van het gezelschap, liep de hele weg al te flierefluiten. Het leek er op dat hij vooral mee was om zijn vader Eric te zien lijden.
Zo ongeveer iedere 12
kilometer werden we onthaald door een uitgebreide verzorgingspost. Enthousiaste
vrijwilligers schonken onze bekers en softflasks vol met cola, we kregen
rijstevlaai, cake, winegums en van allerlei lekkers voorgeschoteld. Toch iedere
keer even een moment waarop je weer energie en ook moed verzameld om het
volgende stuk aan te vallen. En dat was hard nodig want het weer werd gaandeweg
echt bar en boos.
Storm Benjamin had dan wel
officieel opgegeven, maar er was nog wel een soort van Benjamini. Keiharde wind
en slagregens geselden ons gewoon op de stukken waar we in meer open gebied
liepen. In het bos hadden we er minder last van, maar de gierende wind door de
bomen klonk gewoon onheilspellend. Hardloopregenjassen zijn best duur als je
een beetje kwaliteit wilt hebben, maar ze bewezen nu hun waarde dubbel en
dwars. Heel af en toe kon de capuchon af, maar dat was even vaak maar van korte
duur.
Het mooie landschap ging
helaas vaak schuil in de regen en, omdat ik als brildrager ook maar veel iets
naar beneden keek om minder spetters op de bril te krijgen, ik heb helaas meer
van de grond gezien dan van de omgeving. Een goede reden om nog een keer terug
te gaan, maar dan in de zomer of zo… Het laatste derde deel begon bij mij de
fut een beetje op te raken, waarschijnlijk toch doordat ik een maand specifieke
training gemist had. Naar beneden ging het nogal en omhoog hiken eigenlijk ook
wel maar de stukken waar je eigenlijk goed door zou moeten kunnen rennen gingen
bij mij steeds minder. De rest van de groep had het ook niet altijd even
makkelijk, maar we wisten elkaar er doorheen te slepen.
Wat ook hielp was het feit dat
het weer drukker werd op het parcours. Dat zorgde in ieder geval voor wat
afleiding. Al kort na het 34 kilometer punt werden we tot onze verassing al
ingehaald door 80 km lopers en niet veel later zelfs ook door 100 km lopers.
Die waren twee uur voor ons gestart…. Ongelofelijk wat die mannen konden
rennen, zelfs op stukken waar wij alleen maar konden hiken…. Maar aan de andere
kant werden we eigenlijk door geen enkele 60 km loper meer ingehaald. Het
laatste stuk werd het zelfs nog druk op de smalle paadjes. met inhalers van
allerlei kortere afstanden. Het maakte ons eigenlijk ook niet uit, we gingen
immers voor onze eigen prestatie en de meeste tijd voor ons geld.
De laatste vijf kilometer leek het wel alsof de organisatie nog wat extra gaten in de paden gemaakt had met extra water en modder, waarschijnlijk om zeker te weten dat ook de lopers van de korte afstanden niet met droge voeten over zouden komen. Net voor de finish was het slechte weer eindelijk op en dreigde er nog bijna een zonnetje door te breken. Maar toen hoefden we nog maar een kilometer… Wel leverde het voldoende oppepper voor iedereen om in ieder geval met een glimlach over de streep te komen. We hadden het weer gered met zijn allen, de beer was geschoten! Op naar het volgende avontuur!
Andre Bleumink
zaterdag 5 juli 2025
Verslag van de Chouffle Trail in Houffalize (België)
 |
| Rik en Angelique Zaterdagmorgen 5 uur gaat de
wekker, ik heb slecht geslapen. Alle spullen en proviand staan al klaar, dus
alles in de auto en op naar Groenlo om Angelique op te pikken. Wij zijn beide
van de klok dus zij stond al klaar en zo gingen we op naar Houffalize in de
Belgische Ardennen voor de Chouffe trail. Het is 3 uur rijden voor een trailrun
van 19 km, de één zou zeggen wat een gekkenwerk, maar wij hadden zo iets van
vaak buj te bange. Rond 9 uur reden we de wei in die dienst deed als
parkeerplaats en gingen we lopend naar de startplek, dit is een kwartier lopen
en was al een kleine trailrun en voorproefje van wat er ging komen. Deze
trailruns zijn perfect georganiseerd, dus startnummer ophalen, tas afgeven in
de garderobe en chillen in de zon voor de start met een dj die de meute
opwarmde. Er was een rolling start, dus
1 voor 1 starten in groepjes van 20 en dat bleek goed te werken want meteen
mochten we klimmen en klauteren naar boven, de ondergrond wisselende van een
mooi fietspad naar een singletrack met stenen en scherp grind en wortels. Het
werd meteen voor iedereen hiken naar boven met de handen op de bovenbenen met
de hartslag in de keel. En bovengekomen wachtte steeds een technische afdaling
waarbij je elke stap goed moest plaatsen en zorgen dat je niet weggleed in het
grind of op een steen, wortel of in een gat trapte. Na 3,5 km keken we elkaar
aan, de toon was gezet dit werd een zware dag. Gelukkig was het terrein erg
afwisselend met mooie uitzichten, bruggetjes, gravel wegen, bospaden en zelfs
wat stukjes verhard wat erg fijn was om even bij te komen. Wat een prachtige
omgeving is dit toch, veel tijd om foto’s te maken was er niet want even niet
opletten en je ligt gestrekt op de grond. De zon begon fel te schijnen en het
werd warm tegen de 30 graden dus maakte het nog zwaarder en de stukken in de
schaduw afgewisseld met in de zon waren steeds weer wennen om goed te kijken
waar je loopt. Na zo’n 7 km kwam ik er een beetje door en ging het wat
soepeler, Angelique liep steeds wat bij me weg en wachtte steeds op mij en nam
mij op sleeptouw. Ik snakte naar de drankpost op
12 km om daar even op adem te komen en bij te tanken en wat te eten. Er was van
alles te krijgen, en daar maakten we gretig gebruik van, maar niet te lang en
weer door. Lekker even rustig afdalen op een soort gravelseizoen met grote
scherpe stenen, het was ondertussen erg warm geworden en ik gooide het koude
water van de drankpost over mijn hoofd en nek, heerlijk even wat koelen. Na
onze schoenen even ontdaan te hebben van wat kleine steentjes gingen we
beginnen aan de laatste 5 km en dat liep nog best goed tot we weer het bos
indoken met een singletrack, dit had veel weg van de eerste kilometers dus
klimmen en klauteren en met handen en voeten en dalen met soms zelfs een touw
om aan af te dalen, zo steil waren de korte hellingen. Na ons nog wat extra te
plagen met wat lusjes om de finishlocatie met nog meer klimmen en klauteren was
de finish dan echt in zicht. Moe maar voldaan gaven we
elkaar een high five, dat hadden we mooi gefikst met z’n tweeën. Nu eerst wat
drinken en zelfs een rijstepapmousse even op adem komen. Mijn t-shirt ophalen
en douchen. En dan ons welverdiende Chouffe biertje ophalen, wel 0.0 maar die
ging er wel in. En dan weer uitlopen naar de auto wat een extra trailrun was,
we konden bijna weer douchen. Na 3 uurtjes rijden konden we eindelijk als twee
oudjes uit de auto klimmen en op de bank plaatsnemen en ons laten verwennen
door onze partners die het eten hadden geregeld. In oktober staat de Bear trail van 60 km op
het programma in een vergelijkbaar gebied in België dus we weten waar we nog
aan moeten werken. Rik Delsing  |
zondag 22 juni 2025
Drenthel en Bleumink rennen 260 km door het Bergische Land - deel 3
 |
| 1e Platz Staffel Panoramasteig Ultralauf In de middag was
hittebeheersing letterlijk van levensbelang. Ik had een buff om mijn nek die ik
bij ieder beek, watertje en andere gelegenheid nat maakte om te koelen. Zoveel
mogelijk in de schaduw lopen en indien nodig even stoppen om de temperatuur te
laten zakken. Gelukkig was er een klein windje om iets te helpen koelen, maar
als je die achter had en je liep vol in de zon was het bloedheet. Het trok alle
energie uit je lichaam, een beetje als de Dementors in Harry Potter…. De combinatie van hitte en
vermoeidheid maakte dat het denkvermogen met sprongen naar beneden ging. Af en
toe kwam je op een plek waar je het gewoon even niet meer zag. De route op het
horloge gaf rechts aan, maar daar was geen pad. Stukje rechtdoor proberen om te
zien of dat meteen zou afbuigen naar de goede richting, maar nee. Teruglopen
maar en weer opnieuw proberen. Deze keer zag ik tot mijn verbazing een paadje
waarvan ik zeker wist dat die er net niet was… heel vreemd. Wel een goed plan
om na de wissel eerst even een beetje bij te trekken met eten drinken en wat
rust voor we de camper verder reden naar de volgende wissel. De officiële wisselposten
waren ook als een soort van oase in de woestijn. Je kon er even heerlijk
bijkomen, soepje, watermeloen, koud water, van alles te eten en te drinken.
Even een praatje maken en als je echt geluk had kreeg je zelfs een koude Erdinger
alcoholfrei, zo uit de koelkast… die smaakte dan als een ware godendrank. De
mensen die de individuele loop deden konden even gaan liggen op een veldbedje
en de ogen dichtdoen als dat nodig was. Werkelijk niets was de vrijwilligers te
veel om iedereen naar de finish te krijgen. Het ritme van wisselen zat er
goed in, Henrie en ik hadden er nog steeds alle vertrouwen in. Maar toen de
avond aanbrak werd al wel duidelijk dat ons doel van zondag 0:00 uur nooit meer
gehaald kon worden. De zon en de afstand hadden hun tol geëist en het
gemiddelde tempo doorrekenend zou het een finish rond 06:00 zondagmorgen
worden. Het is wat het is, we maakten er geen punt van maar namen het aan als
een feit. Gewoon wat langer doorgaan, maar die finish gingen we halen, dat
stond voor ons vast. Zoetjes aan werd het weer
later en mocht ik weer een zonsondergang bewonderen terwijl ik aan het lopen
was. Dat leverde mooie beelden op over een stuwmeer. Overigens was mijn
denkvermogen misschien wel teruggelopen, maar ik kon nog steeds enorm genieten van
mooie uitzichten, koeien in de wei, buizerds die hun rondjes in de lucht
maakten etcetera. Helemaal in het hier en nu, zo zen als wat. Soort van dan,
want er moest natuurlijk wel gewoon doorgelopen worden. Die finish kwam niet
vanzelf dichterbij natuurlijk. Ik mocht maar weer een wissel
doen waarna Henrie een wat langer blokje liep. Kon ik mooi even een uur slapen
voor ik de camper verder reed. Dat was misschien ook maar beter, want we reden
met de camper puur op navigatie door de binnenlanden. En daar was het enorm
donker, geen lantarenpalen, niks, helemaal donker. De smalle weggetjes
slingerden door de heuvels en ik hoopte steeds maar dat er verder niets aan
kwam. Gelukkig ging alles goed en ik kwam heelhuids bij het wisselpunt aan. Op
de trackingsite zag ik dat het nog wel een klein uurtje kon duren voor Henrie
er was, dus ik pakte mooi nog een half uurtje extra slaap. Uiteindelijk kon ik aan mijn
laatste etappe beginnen. Nog zo’n 15 kilometer door het donker, daarna had
Henrie nog een acht kilometer en dan waren we er. Zoetjes aan begon ik aan het
idee te wennen dat we het echt zouden gaan redden. Maar de laatste etappe gaf
zich niet zomaar gewonnen. De route was niet overal helemaal duidelijk en er
zaten nog een aantal flinke bergen in die nog even beklommen moesten worden. En
toen liepen er dus ook nog wilde zwijnen rond… Met nog een kilometer of tien
te gaan kwam ik nog een loper van de 125 km achterop. Die had een flinke
inzinking, maar kon bij mij aanhaken. Samen liepen we door het donker, dat
scheelde enorm in het zoeken naar de juiste route. Ik zag het voor de tweede
keer in twee dagen licht worden en hoorde de hanen kraaien. Henrie stond met de
camper langs het parcours om het voor de laatste etappe van me over te nemen.
Het einde van mijn gedeelte van de wedstrijd zat er op! High five met Henrie,
tracker doorgeven en weg was hij voor zijn allerlaatste stukje. Ik was natuurlijk blij dat het er voor mij op zat, maar het was nog niet klaar en ik was zo moe als een hond. Dus maar weer dutje doen, auto naar de parkeerplaats bij de finish rijden. Nog maar dutje… vervolgens naar de finish wandelen om op tijd te zijn voor de finish van het beste estafette team van de PAUL. De organisatoren waren inmiddels ook al uren op de been en dat was ze ook aan te zien. Maar de mensen die zo af en toe over de finish kwamen werden als ware helden onthaald. Dat gold ook voor Henrie. Ik stond uiteraard bij de finish te wachten toen hij binnenkwam, hij wist er zelfs nog een soort van eindsprintje uit te persen. Na een high five tussen ons tweeën was er ook voor ons een hartelijk ontvangst. Even zitten en wat eten en drinken. Beetje kletsen met de mensen die binnen waren, allemaal lopers van de 130 km. Ineens kwam de organisatie in actie en werd er een prijsuitreiking georganiseerd om half zeven of zo. De top drie heren van de 100 km, en de top twee dames (nummer drie duurde nog wel een uur voor die binnenkwam) en toen kregen ook wij onze bokaal. Keihard voor gewerkt en ik ben nog steeds enorm trots op onze gezamelijke prestatie. Het was een echte teamprestatie in alle opzichten. Uiteindelijk bleken we allebei ongeveer 130 km gelopen te hebben, dus samen 260 km. Daarbij hebben we ook nog eens 6925 hoogtemeters geklommen en weer gedaald. Klik op de link voor deel 1 en deel 2  |
zaterdag 21 juni 2025
Drenthel en Bleumink rennen 260 km door het Bergische Land - deel 2
 |
| Even bijpraten tijdens een welverdiende pauze |
De langzamere lopers voor de
hele afstand mochten al om 06:00 uur starten, maar aangezien de verwachting was
dat de estafette teams sneller zouden zijn mochten wij uitslapen en hoefden we
pas om 10:00 te starten. Ik mocht de spits afbijten. In een rustig tempo ging
de groep van start, maar eigenlijk zag ik bijna iedereen meteen heuvelop bij me
weglopen. Als Flachländer is dat toch lastiger dan voor een inboorling van het
Bergische land. Alleen een Belg liep bij mij in de buurt. Als snel raakten we
aan de praat, zoals dat bij ultra’s vaak gebeurd.
De route bleek helaas niet
overal helemaal zo goed uitgepijld als de organisatie had gehoopt en af en toe
was de gpx op mijn horloge dan ook het enige houvast dat ik had, zeker nadat ik
mijn Belgische maatje kwijtraakte tijdens een sanitaire stop. De gele bordjes
met zwarte ‘Kreis’ waren soms weggeraakt doordat de boom waarop ze bevestigd
waren geweest omgezaagd was, op andere plekken waren de bordjes door nieuwe
begroeiing bedekt. Je moest dus eigenlijk steeds je hoofd er bij houden.
Ondanks dat was het genieten
geblazen van de omgeving. De route voerde van heuvel naar heuvel over allerlei
mooie wandelpaden. Mijn eerste etappe zat er na ruim een uur op en Henrie mocht
aan de bak. De temperatuur begon al lekker op te lopen en de airco in de camper
was welkom. Even droog shirt aan, wat eten en drinken en hup met de camper naar
de volgende wisselplek (een kwartiertje rijden). Dit was ook een officiele
verorgingspost en die waren prima voorzien van allerlei lekkers qua eten en
drinken. Daar dus nog wat eten en drinken, de softflasks vullen en de repen in
de rugzak bijvullen. Vervolgens rustig in de schaduw gaan zitten met de
vrijwillligers van de verzorgingspost en op de tracking website kijken waar
Henrie was op het parcours.
Nadat Henrie bij de post
aankwam nam ik de tracker over en vertrok ik voor mijn tweede blok. De warmte
begon aardig door te drukken. 28 graden in de schaduw is iets heel anders dan
de volle zon op je kop op een prachtig boerenlandweggetje dat tussen de weilanden
doorvoert. Ik drukte het tempo nog maar wat verder, de temperatuur werd meer
sturend dan vermoeidheid. Het idee van tevoren was altijd al om alles omhoog te
hiken en naar beneden te rennen, maar in de volle zon was het af en toe gewoon
nodig om even te hiken om de temperatuur niet te hoog te laten oplopen.
Al wisselend op deze manier
kwamen Henrie en ik de hete middag door, vooral proberend om heel rustig te
doen op hete stukken waar de zon onbarmhartig op je neer scheen. De uitzichten
over de heuvels waren geweldig mooi en de stukken in het bos waren een stuk
koeler (hoewel het ook daar steeds warmer werd). Bij de posten was het steeds
gezellig toeven en voor degene die niet liep was er tijd genoeg voor een
kletspraatje. Ook bij de wissel namen Henrie en ik steeds heel even de tijd om
bij te praten. Ondanks de moordende hitte was het een prima dag en we
vermaakten ons beiden kostelijk. Gelukkig werd het na 18:00 uur snel een stuk
aangenamer qua temperatuur en zou het in de nacht zelfs nog best fris kunnen
worden. Daar keken we inmiddels echt naar uit.
In de eerste nacht hadden we
beiden een dubbele shift gepland, dus een kilometer of 20 in plaats van zo’n
10. Dit om de ander de kans te geven om een aantal uren goed te slapen. Nu kwam
het zo uit dat ik dit blok (mijn vijfde etappe) terwijl het nog wat licht was.
De zonsondergang kwam vlotter dan gedacht in het donker van het bos en het
hoofdlampje moest bijtijds aan. Nu ben ik nooit zo’n fan van nighttrails omdat
je dan zo weinig ziet van de omgeving, maar deze keer vond ik het helemaal
prima. Ik had ook al een uurtje ‘voorgeslapen’ dus ik was best fris. Net zo
fris als de koelte van de nacht die een heerlijke afwisseling van de hete
middag voelde.
Het is verbazingwekkend hoe
het gevoel van tijd heel anders wordt tijdens zo’n lang evenement. Ik wist dat
mijn blok een uurtje of vier zou gaan duren, maar ik keek niet naar de tijd.
Heel mindfull? Nou, ik was vooral bezig om niet te struikelen over allerlei
stenen en boomwortels. De bossen in Duitsland zijn echt enorm donker ’s nachts,
dus meer dan alleen mijn lichtcirkel zag ik niet. Naast op mijn eten en drinken
te letten probeerde ik ook nog wat rond te kijken in de hoop nog wild te
spotten. Maar niets dan motjes en ongedierte dat in het licht van mijn
hoofdlamp vloog. Aan het eind van mijn nachtblok werd het al weer wat licht, de
vogels begonnen weer volop te fluiten. Voor het eerst in mijn leven
midzomernacht rennend van begin tot eind meegemaakt. Ik genoot volop ondanks
het vroege uur en de opkomende vermoeidheid.
Henrie had de tijd nuttig
besteed met een lekker dutje en nam het weer over, mijn beurt voor een paar
uurtjes rust nadat ik de camper naar de volgende wisselplek gereden had. Helaas
lukte het slapen niet meteen, maar toen ik eenmaal sliep was het ook even een
hele diepe slaap. Hoewel het wakker worden even een schok was en ik even
helemaal gedesoriënteerd was kwam ik al snel weer op toeren. Ontbijten, alles
klaar maken om weer over te nemen en wachten tot Henrie kwam en weer door…
We liepen inmiddels al een
eindje achter op ons schema, maar we hoorden bij de officiële verzorgingsposten
al dat deelnemers van de hele run uitvielen als vliegen. Gelukkig startten op
zaterdag ook de lopers van de 125 km, dus kwamen we misschien weer wat lopers
tegen. Wel lekker, want we liepen inmiddels al voor het grootste deel helemaal
alleen op het parcours. In de nacht hadden veel lopers van de lange run een
dutje gedaan terwijl wij gewoon door konden. We begonnen hierdoor nu ook lopers
in te halen die 4 uur voor ons gestart waren. Dat leverde in ieder geval iedere
keer weer een praatje op.
De tweede dag liep de temperatuur in de ochtend al snel op, het zou minstens 32 graden worden. Gelukkig liep het parcours nu meer via bossen en rond stuwmeren en minder over boerengebied. Dat betekende meer schaduw, maar ook meer hoogtemeters. De heuvels begonnen inmiddels zoetjes aan behoorlijk in te slijten in de benen, zowel steil naar boven als steil naar beneden werd lastiger en pijnlijker. De stokken waren zeker heuvelop onmisbaar.
Deel 1 kun je hier lezen, het laatste deel volgt binnenkort!
vrijdag 20 juni 2025
Drenthel en Bleumink rennen 260 km door het Bergische Land - deel 1
 |
| De Panorama Ultra Lauf Het licht van mijn koplampje
maakt een perfecte lichtcirkel op het bospad. Buiten die cirkel is het
aardedonker. Ik loop al uren helemaal alleen in mijn eigen bubbel. Ineens hoor
ik overal gekraak in het bos om me heen. Ik twijfel even of het een hallucinatie
is na anderhalve dag zonder echte slaap, maar als ik ook nog geknor en ineens
een gil van een varken hoor schiet mijn hartslag naar de hoogste waarde van de
hele dag. Wilde zwijnen, een hele kudde, en ik zit er midden tussen! Mijn
nekharen staan ineens overeind van de schrik en ik kan niets anders bedenken
dan gewoon een flinke schreeuw. Gelukkig hoor ik de hele kudde daarna wegrennen
en is het spannendste moment van de PAUL al weer over…. De Panorama Ultra Lauf,
kortweg PAUL, is een trailrun over de hele 245 km van de Panoramasteig in het
Duitse Bergische Land, startend vanuit het dorpje Remshagen (bij Lindlar). In
2017 liepen Henrie en Heini al eens de helft van de route, waarbij ik als crew
mee was en ook een stuk liep. De organisatie had voor hun debuutevenement een
kleine 100 deelnemers weten te strikken waarvan iets minder dan de helft de
hele afstand liep en de rest de ‘Bambinodistanz’ van 125 km. Daarnaast was er
de mogelijkheid om mee te doen aan de hele afstand, maar dan in een
estafetteteam van twee personen. Die laatste mogelijkheid hadden Henrie en ik
gekozen als onze grootste uitdaging voor 2025. Eens per jaar zoeken we een
evenement die een echte uitdaging is, eentje van zo’n kaliber dat het niet van
tevoren zeker is dat je gaat finishen. Dit jaar hadden we toevallig de PAUL
gevonden. Een klein pareltje op de Duitse trailkalender. In het Bergische Land
nemen ze het ‘Bergische’ heel serieus. Alsof 245 kilometer niet genoeg zijn om
een normaal mens te slopen hadden ze er ook nog eens bijna 7000 hoogtemeters in
gepropt. Als tweetal doe je per persoon de helft en heb je natuurlijk meer rust
en tijd om even bij te trekken onderweg, maar je krijgt er ook een logistiek
vraagstuk bij. Naast de verzorgingsposten/wisselpunten van de organisatie
hadden we zelf ook wissels gepland, zodat we ongeveer elke 10 km konden
wisselen. Alleen al het maken van een goed ‘roadbook’ met de adressen van
wisselpunten, de rijtijden etc. was al een uitdaging. Om de kans op succes zo groot
mogelijk te maken hadden we uiteraard veel getraind. Veel in de heuvels van het
Montferland en Barchem, maar ook een aantal tripjes naar het Teutoburger Wald
bijvoorbeeld. Een combinatie van veel kilometers/uren en veel hoogtemeters
maken om de benen zo goed mogelijk voor te bereiden. Ik had ook vaak back2back
trainingen gepland en bijvoorbeeld twee of drie kortere trainingen op één dag.
Alles om maar een beetje te wennen aan het gevoel van meerdere keren achter
elkaar actief te zijn. Maar dat is natuurlijk heel wat anders dan twee dagen
doorgaan. Bovendien zou 125 kilometer lopen voor mij een recordafstand zijn… We
waren allebei gelukkig blessurevrij gebleven en waren eigenlijk fysiek dik in
orde. Mentaal was ik er ook klaar voor, in ieder geval voor zo ver ik het in de
hand had. De organisatie bestookte ons
in de weken voor de start regelmatig met updates, maar die riepen soms meer
vragen op dan dat ze antwoorden gaven. Het bleef best spannend allemaal en dat
werd zeker niet minder toen begin van de week de weersverwachting temperaturen
van 28 graden op vrijdag en 32 op zaterdag aan ging geven. Dat betekende dat we
op de langste dagen van het jaar heel lang in de volle zon zouden lopen. Veel
stukken van de route liepen weliswaar door bossen, maar er zaten ook best grote
stukken over paden die tussen de weilanden en akkers doorliepen. Nu kan ik
aardig goed met warmte overweg, maar het is zeker niet Henries beste eigenschap
en deze temperaturen waren sowieso best extreem te noemen. Op donderdag 19 juni laadden
we Henries camper vol met tassen met allerlei loopspullen die we nodig zouden
kunnen hebben, genoeg eten en drinken een half weeshuis een week mee te voeden
en gingen we op weg. Het viel een keertje mee met de Baustelles en voor we het
wisten waren we het Ruhrgebied al door. We slingerden door de binnenlanden van
het Bergische land en waren al bijtijds bij de camping waar we ’s nachts voor
het evenement zouden verblijven. Nog even tijd voor lekker in het zonnetje voor
de camper met een alcoholvrij biertje. Het leek wel vakantie maar uiteraard was
het onderwerp van gesprek vooral de PAUL. Eind van de dag stapten we in
de camper en reden we naar Remshagen waar start en finish was. Er bleek een
weilandje te zijn gemaaid wat door de deelnemers als parkeerplaats gebruikt
mocht worden, dit omdat het dorpje niet meer dan een stuk of 20 huizen was en
verder dus geen parkeergelegenheid had.. Dat was mooi voor na afloop. Het
Dorfgemeinschafthaus was zo klein dat eigenlijk alle banken en tafels buiten
neergezet waren. We meldden ons en babbelden wat met de organisatoren en
medelopers. De meeste liepen de hele afstand en waren ervaren langeafstand
lopers. Dat bleek ook duidelijk uit de finishershirts van diverse wedstrijden
die ze bijna allemaal aanhadden. De ene van een honderd km wedstrijd, de ander
van een 100 mijl. Gewone marathons liep blijkbaar niemand… ‘Normale’ mensen zag
je eigenlijk niet, maar die verwacht je ook niet bij zo’n evenement. De organisatoren hielden een
korte speech. Heerlijk bevlogen mensen die uit pure liefde voor het ultralopen
een evenement uit de grond stampten en een groep van even bevlogen
vrijwilligers verzameld hadden om ons bij te staan. Ik wist nu in ieder geval zeker
dat het niet aan de organisatie of de vrijwilligers zou gaan liggen als er iets
mis zou gaan. Ook één van de belangrijkste redenen waarom we voor zo’n klein
evenement gekozen hadden in plaats van een superdeluxe, maar commercieel
evenement. Na afloop gingen Henrie en ik
terug naar de camping, want we hadden daar een prima eetgelegenheid gezien. En
als je dan een keer in Duitsland bent moet je natuurlijk Schnitzel met Pommes
eten met een heerlijk koud biertje er bij. Wetend dat dat waarschijnlijk het
laatste ‘normale’ eten voor de komende dagen zou zijn genoten we er echt van.
Daarna snel naar bed, want we konden maar beter uitgerust aan de start staan. |
zaterdag 17 mei 2025
Zonnige Zandlopertrail in de Veldhoek
 |
| Even tijd voor een groepsfoto |
Eén maal per jaar organiseert
de trailrun groep van de Zandlopers een ‘social trail’. Lekker ontspannen met
een groep gelijkgezinde mensen een rondje door het bos rennen. Een simpel
concept, maar meer heb je eigenlijk niet nodig om een perfect evenementje te
organiseren. Dit jaar gingen ze daarvoor letterlijk terug naar de roots van de
Zandlopers: het Hengelse Zand. Daar waar nestor Henk Mengers begon met de
Zandlopers. Als start/finish/afterparty locatie was uiteraard Eetcafé de
Veldhoek gekozen, daarvandaan wordt immers al sinds jaar en dag gestart voor de
trainingen van de Zandlopers.
Zaterdag 17 mei mocht ik voor
mijn gevoel heerlijk uitslapen. Normaal gesproken begin ik liefst vroeg met de
training in het weekend, dan heb je nog tijd voor wat klusjes en sociale
dingen. Nu mocht ik om 11:00 starten voor de 30 km trail. De lopers van de
kortere afstanden mochten zelfs pas na de middag komen. Ik had wat reclame
gemaakt binnen mijn appgroepjes en of het daar aan lag of niet: er waren naast
Zandlopers heel wat leden van AVA ’70 en LVG op de diverse afstanden.
De 30 kilometer is toch een
afstand die wat af lijkt te schrikken, er waren maar vijf lopers aan de start.
De kortere afstanden hadden bijna last van teveel aanmeldingen. Bij de 15 km
waren er bijna teveel mensen om in één groep door de bossen te lopen, maar de
sfeer was uitermate goed. Even op elkaar wachten om de groep weer bij elkaar te
krijgen was dan ook geen groot probleem. De Boa’s waren ook druk met de wegrace
op de Varsseler Ring, dus liepen we daar geen groot risico om gepakt te worden
in verband met een te grote groep…
Die wegrace was dan ook het
enige minpuntje, voor zover je daarvan kon spreken. Het geluid van jankende
motoren klonk de hele tijd op de achtergrond terwijl we aan het lopen waren en
op diverse plekken waren zandwegen afgesloten voor verkeer. Dat was vooral voor
onze mobiele verzorgingspost een probleem, als lopers mochten we na een praatje
met de verkeersregelaar gewoon door. De 30 kilometer ging gelukkig ook nog een
heel stuk richting Ruurlo en daar was het een heel stuk rustiger en waren de
vogels weer volop te horen. Iedereen zijn hobby zullen we maar zeggen, ik geef
toch meer de voorkeur aan op eigen kracht voortbewegen in plaats van honderd pk
of meer in toom te moeten houden….
Het weer was werkelijk
fantastisch. De zon scheen volop, het was lekker warm (maar niet te warm),
weinig wind. Het bos is deze tijd van het jaar op zijn allermooist en de
paadjes lagen er prima bij. Op sommige plekken waren de zandwegen een beetje
mul, maar het was nergens echt modderig. Waar ik van de winter nog bijna tot
aan de knieën door het water ging moest je nu zoeken naar water in de sloot.
Een echte Zandloop was het dus.
Doordat het nog vroeg in het
seizoen was hadden we ook niet veel last van blinzen, muggen en ander
ongedierte. Hooguit een vliegje die onbedoeld naar binnen vloog en een flinke
hoestbui veroorzaakte. Wel deden de verse brandnetels en braamstruiken goed hun
best om ons tegen te houden, maar zonder succes. Tijdens zo’n 30 km is er
natuurlijk volop tijd om een goed gesprek te voeren en dat gebeurde dan ook
volop. Al kletsend en genietend van de omgeving tikten we de ene kilometer na
de andere weg en uiteindelijk was het dan toch nog best vlot weer klaar.
De 30 kilometer ging mij
eigenlijk best heel soepel af. Geen noemenswaardige problemen en ik voelde me
nog prima op het eind. Heel tevreden en vooral genoten van alles. En eigenlijk
gold dat voor zo goed als de hele groep. Weliswaar sommigen wat vermoeider en
wat strammer, maar zonder grote problemen of pijntjes kwamen we weer bij de
Veldhoek aan. Voor onze reisleider Peter was het zelfs al de tweede keer die
week, want hij had de route ook al een keer helemaal verkend.
We waren ruim voor de andere
groepen binnen, dus konden we de mooiste plekjes uitkiezen om te gaan zitten op
het terras en even wat drinken. Langzamerhand kwamen ook de andere groepen
binnen en werd het gezellig druk. Er werd volop gekletst en ervaringen werden
uitgewisseld. Mocht er al verschil zijn tussen de diverse deelnemende
verenigingen, dan was daar helemaal niets van te merken. Mooi dagje was het
weer! Dank aan de organisatie en aan eetcafé de Veldhoek voor de bediening en
service. (bron)
Andre Bleumink
zondag 13 april 2025
Uitslagen van de Trailrun in Beek
 |
| Tonnie en Isa Rave Uitslagen AVA'70 leden en Aaltenaren: 10 kilometer: Bert Klutman 53.23, Tonnie Rave 58.48, Marieke Wiendels 1:28.31, Steffie Lettink 1:28.32 20 kilometer: Gerrit Dijkslag 1:47.47 Klik op de link voor alle uitslagen 10 kilometer 20 kilometer site organisatie |
zondag 9 februari 2025
Uitslagen van de 10e Suikerbietentrail in Lemele
 |
| Gerrit, Dirk-Jan en Wim |
Op zondag 9 februari 2025
organiseerde Team Sukerbiet voor de 10e keer de trailrun onder de naam Ramaker
Bouw Sukerbiet Trailrun met dit jaar wederom 2 afstanden: 12,5 km en 25 km.
Beide routes zijn uitgezet in 1 van de mooiste natuurgebieden van Nederland.
Met de Lemelerberg en
Archemerberg, die 78 meter boven het Sallandse landschap uitsteekt, biedt dit
een uniek parcours met sportieve hoogteverschillen en mooie vergezichten. De 25
km heeft 375 hoogtemeters en de 12,5 km afstand 200 hoogtemeters!
De startlocatie is sinds enkele jaren Natuurcamping ‘De Lemeler Esch’ in Lemele. Doordat we op deze unieke locatie mogen starten, letterlijk aan de voet van de Lemelerberg, heeft de route geen asfalt.