Meer dan Zeven Heuvelen Trail

Eric, Angelique en Andre

De 7Heuvelenloop is al jaren een fenomeen binnen hardlopend Nederland. Maar al een aantal jaren is er ook een trail alternatief. Marketingtechnisch is het dan logisch om die 7HeuvelenTrail te noemen, maar in de praktijk bleek dat toch wat misleidend…. Aangezien ik deze nog nooit gelopen had werd het hoog tijd om me eens in te schrijven. Angelique wilde ook de lange afstand wel doen en zo schreven we in voor de 56 km. Iets van 1200 hoogtemeters, dus een flinke kluif. Eerder 700 heuvelenloop dan 7… We wisten Eric ook nog te strikken om mee te rijden, maar die beperkte zich wijselijk tot de 45 km.

De start was al bijtijds dus zondagmorgen ging de wekker al om 6:15… Ik had alles al klaarliggen dus hoefde ik alleen even aan te kleden, te eten en daarna kon ik Angelique en Eric oppikken. Ruim een uur rijden, dan is carpoolen toch een stuk gezelliger dan alleen rijden. Het was uiteraard rustig op de weg en we waren dan ook al met ruim een uur bij Museum Orientalis in Heilig Landstichting, bij Nijmegen. Toch was de eerste parkeerplaats al vol en werden we bijna een kilometer verderop naar een weiland verwezen. Het eerste stukje extra lopen hadden we al te pakken.

De ontvangst, startnummeruitgifte, toiletbezoek etc. liep op rolletjes, maar dat mag ook wel als je als organisatie ook het NK trail organiseert. De recreanten werden gelukkig op dezelfde manier behandeld. De zandloperstart duurde wel wat lang, maar zorgde ervoor dat je niet meteen na de start weer stilstond op de singletracks. Angelique en ik begonnen vol goede moed aan onze bijna 60 km, met eerst de route van de 14 kilometer. Later kwam dan de route van de 45 km erachter aan. We zouden dus meerdere keren het start-/finishterrein overkomen.

Gezien het feit dat Berg en Dal deel van het parcours was en ze daar hun naam heel serieus nemen hadden we van tevoren al een redelijk behoudende strategie bedacht. Naar boven hiken en volop gebruik maken van onze trailstokken om maar zoveel mogelijk energie uit te sparen. Naar beneden in een zo ontspannen mogelijk tempo. Dat zou dan later in het parcours zijn vruchten moeten gaan afwerpen. Zogezegd, zo gedaan, de eerste 20 kilometer gingen dan ook eigenlijk redelijk voorspoedig. We konden zelfs nog wel genieten van de werkelijk schitterende route. Het slingerde over allerlei mooie paadjes en singletracks door de heuvels.

Het weer was ook fantastisch voor de tijd van het jaar. Lekker warm in het zonnetje, heerlijk genieten van de natuur. Alles leek erop te duiden dat het een geweldige dag zou worden. Bij de verzorgingsposten namen we even de tijd voor een colaatje en wat lekkers, maar dan meteen weer verder. Om ons heen liepen wel een aantal medelopers met ongeveer hetzelfde tempo, maar het was heerlijk rustig in het bos. Die rust hield op een gegeven moment op omdat de route overlap had met de route van de 45 km lopers die later gestart waren. Op sommige stukken kwamen we lopers tegemoet en op andere stukken kwamen snellere lopers ineens weer achterop. Het gaf me een beetje onrustig gevoel, ook al omdat je dan twee keer zo goed op moet letten dat je niet domweg achter iemand aan rent, die misschien wel een andere kant op moet bij een afslag.

Op een gegeven moment merkte ik dat Angelique wat stil werd en ook niet meer zo goed meekwam als eerst. De blessure waar ze een tijd geleden last van had bleek zich weer te melden. Na het een tijdje aangezien te hebben leek het verstandiger voor Angelique om de route af te korten op een moment waar dat redelijk in de buurt van de finish was om verergering van de klachten te voorkomen. Er staan immers nog meer leuke dingen op de planning dit jaar. Wel verstandig, maar niet leuk om zo iemand achter te laten. Ik moest de rest dus alleen doen, maar ik voelde me verder goed en sterk en liep dus lekker in mijn eigen tempo verder.

Nu was ik zeker niet alleen op het parcours. Op het stuk vanaf de 30 kilometer kwamen er eigenlijk voortdurend snellere lopers voorbij. Maar ze waren ook weer niet heel veel sneller en ik betrapte me er regelmatig op dat ik weer vrolijk meeging in het tempo van een ander, in plaats van mijn eigen tempo aan te houden. Gemiddeld liep ik eigenlijk steeds te hard, bleek achteraf. Maar op dat moment voelde het best goed. Dat ik ook steeds persoonlijke aanmoedigingen kreeg van mensen (die mijn naam op het startnummer lazen) maakte me ook zeker niet langzamer. Leuke gesprekken links en rechts met allerlei lopers leidden ook mijn aandacht steeds af van waar ik mee bezig was: het lopen van een pittige ultra.

Dat was achteraf gezien ook wel één van de hoofdredenen voor het feit dat ik zo rond 50 kilometer de benen wat leeg begon te krijgen. Op zich niet rampzalig, maar het was wel net bij Berg en Dal, een stuk met hele steile klimmen en afdalingen. Op een gegeven moment struikelde ik een beetje over een boomwortel en meteen schoot er een kramp door mijn been. En daarna door mijn andere been en zo stond ik aan de grond genageld. Bij iedere beweging schoot er een kramp in een andere spiergroep. Na even wachten tot het minder werd strompelde ik met hulp van mijn stokken de bult af. Het zag er blijkbaar niet goed uit want een nietsvermoedende wandelaar bood zelfs aan om een EHBO’er van de organisatie erbij te halen… Ik sloeg het aanbod vriendelijk, maar heel beslist af. Ik ging het gewoon redden.

Ik hoopte dat de steeds dreigende krampen met wat extra cola en wat chips bij de verzorgingspost opgelost zouden worden en strompelde dus nog een paar heuvels over om bij die post te komen. Helaas bleken de lopers van alle afstanden daarlangs te komen en zaten ze zonder cola en verder was er ook niet veel meer. Een vrijwilliger bood mij wat van zijn eigen cola aan om me uit de brand te helpen en na een korte rust besloot ik maar verder te hiken om te kijken of te spieren weer een beetje loskwamen.

Wel irritant dat juist in dit stuk de lopers van de 11 kilmeter met heel veel snelheid voorbij kwamen rennen terwijl bij mij het rennen er echt niet inzat zonder in de kramp te schieten. Gelukkig ligt nordic walking me ook goed en zo kon ik toch in een heel redelijk wandeltempo richting de finish. Maar nog een stukje rennen zat er eigenlijk gewoon niet meer in tot 500 meter voor de streep. Ik was blij dat ik Eric en Angelique bij de finish zag staan en nog blijer dat ik de finish überhaupt zag. Toch maar weer gedaan! De winnaar van het NK Lange trail was toen alweer thuis denk ik, die was namelijk ongeveer twee keer zo snel…

Na even zitten en wat bijkletsen met Angelique, Eric en wat mede AVA-leden hees ik me met moeite weer overeind om samen naar de auto te lopen. Wat leek die parkeerplaats een stuk verder weg dan ’s morgens… De volgende dag was het zondag en had ik niets op de planning. Maar goed ook want ik had een spierpijn van jewelste en een dagje bankhangen was noodzakelijk om wat bij te trekken en maandag weer naar het werk te kunnen. Gelukkig heb ik een kantoorbaan, dat is prima voor het herstel. Na een paar dagen was de grootste spierpijn wel weer over en kon ik zoetjes aan het sporten weer oppakken.

Achteraf was het eigenlijk een prima georganiseerd evenement met een geweldig mooie route. Het enige wat ik als nadeel zie, is de drukte op het parcours door de overlappende lussen. Maar dat is voor de organisatie natuurlijk ideaal qua posten en vrijwilligers. Bovendien vonden heel veel mensen dat blijkbaar juist erg leuk, als ik de reacties op de social media mag geloven. Maar ik geloof niet dat ik deze nog een keer ga doen als evenement. Ik download de route wel om die een keer met een klein groepje te lopen. Denk dat ik dat veel leuker vind dan zo’n groot deelnemersveld. (bron)

Andre Bleumink

Foto's van de Airborne Freedom Run in Arnhem

Raymond Bohm

Klik op de link voor de foto's van Eric Beatse, de Kiekjesdief

deel 1

deel 2

deel 3

deel 4

deel 5

deel 6

deel 7

site organisatie

Leo van den Berg

Teuto Social Trail in Georgsmarienhütte(D)

De deelnemers aan de Teuto Social Trail

Tijdens het zoeken van een pittige uitdaging voor het voorjaar zat ik me te verbazen over het aanbod aan evenementen. Aan de ene kant is het broedseizoen, dus mag er niet veel in de Nederlandse bossen. Aan de andere kant zijn de evenementen die er wel zijn behoorlijk vercommercialiseerd. Hoge inschrijfprijzen en zoveel mogelijk mensen aan de start is dan het streven blijkbaar. Wat doe je dan? Je verzint zelf wat.

Loopmaatje Michiel weet zo langzamerhand ieder paadje in het Teutoburger Wald en wist wel een uitdagende route van zo’n 50 km in de buurt van Bad Iburg te verzinnen. Met maar twee punten onderweg om wat eten of drinken te kopen zou het dan wel redelijk zelfvoorzienend worden. En de heuvels zijn daar ook wel wat hoger dan we van het Montferland gewend zijn, pittige uitdaging dus. Na een polletje in de Lekker Buitenspelen appgroep waren er voldoende mensen voor te porren om samen een dagje door de heuvels te rennen. Zo kwamen we op het idee voor de TeutoSocialTrail, hoewel het eigenlijk nooit een officiële naam gekregen heeft.

Een datum werd geprikt en een trainingsschema werd bedacht en uitgevoerd. Na wekenlang vele kilometers en hoogtemeters maken was het dan eindelijk zo ver! Zondag 3 mei zaten we al vroeg in de auto richting Duitsland. We hadden 8:30 afgesproken op een Wanderparkplatz in de buurt van Georgsmarienhütte, anderhalf uur rijden vanaf Groenlo. Bijtijds uit bed dus…. Het zou qua weer een prachtige dag worden dus hadden we er allemaal zin in. iedereen was op tijd op de parkeerplaats en na wat voorbereiding als zonnebril op, deet spuiten, zonnebrandcreme opdoen, stokken uitklappen en de rugzak omhangen waren we er klaar voor.

We doken vrijwel meteen het bos in en de kleine paadjes op. Het bos lag er prachtig bij in de voorjaarszon, met ontelbare tinten groen en een strakblauwe lucht. De stemming zat er meteen goed in en al kletsend over van alles en nog wat liepen we heerlijk te genieten van de omgeving. Het was ook al snel duidelijk dat de Teutoburger heuvels wel een andere categorie zijn dan de Lochemse Berg, de hiking skills werden dan ook al meteen ingezet om de hoogtemeters te overbruggen.

’s Morgens was het eerst nog wat fris en de zon scheen in prachtige stralen door de bomen. De vogels trokken zich niets aan van ons geklets en floten er op los. Een geweldige ochtend om in het bos te zijn eigenlijk, maar het was heel rustig in het bos. Heel af en toe zagen we iemand lopen, maar we hadden het bos bijna voor ons alleen. Het tempo lag ook laag genoeg om nog wat rond te kijken en te genieten van de omgeving.

Na een kilometer of tien keek ik echter blijkbaar wat teveel rond en kreeg ik het voor elkaar om mijn linker enkel flink te verzwikken. Na een krachtterm of wat zakte de pijn en kon ik verder strompelen, na een minuutje of wat kon ik het ongemak zelfs redelijk verdringen in mijn hoofd. Ik vertrouwde er op dat het wel goed zou komen en daar leek het ook naar uit te zien.

Op 17 km hadden we een kort rustpunt in de vorm van een bakkertje die open was op zondagochtend. Dat is fijn na al meer dan drie uur onderweg te zijn. Kaffee en Kuchen in de zon! Even de rugzak af en het zweet op de rug op laten drogen. Heerlijk! De dame achter de balie zei dat we rustig nog even mochten blijven zitten, ze was toch nog wel een half uurtje bezig met schoonmaken. Ze wilde zelfs nog wel een extra kan koffie zetten als we dat wilden. Maar we kwamen natuurlijk niet alleen voor de koffie, we moesten nog verder. Na nog snel even het sanitair gebruikt te hebben gingen de rugzakken weer op en gingen we weer op weg.

In het stuk wat nu kwam zaten een paar hele forse klimmen en, waar er tot dan toe nog wel eens vlot naar boven gerend werd door de ‘jonge honden’ in de groep, werd het nu wat rustiger aangevlogen. De temperatuur was inmiddels ook al een stuk gestegen en het was wat benauwd aan het worden. Maar de lucht was nog steeds blauw zo ver we konden zien, dus hoefden we niet op een verfrissend buitje te rekenen. Het zweet gutste en het werd af en toe wat stil in de groep. Waar moet je het ook nog over hebben nadat je al uren samenloopt? Voor sommigen was het vinden van gespreksstof overigens nooit een probleem…

Ik begon zoetjes aan mijn rechterbovenbeen te voelen. Waarschijnlijk doordat ik mijn linker enkel onbewust ontzag overbelastte ik mijn rechterquadriceps en die was het daar steeds minder mee eens…. Gelukkig hadden we een tweede rustpunt op 27 km. Bosrestaurant Malepartus voelde aan als een oase in de woestijn na al een best stuk van de dag onderweg te zijn. We konden nog net een plekje op het terras veroveren, met het mooie weer waren de meeste plekken natuurlijk bezet. Even lekker uitpuffen en wat eten en drinken. Maar net nu trok natuurlijk even de zon weg en bleek het toch nuttig dat ik een jasje in mijn rugzak had.

Met frisse moed stonden we na een half uurtje weer op om verder te gaan. Maar de moed zakte me meteen weer enigszins in de schoenen. Dat je in een half uur ineens 10 jaar ouder kunt worden…. Het duurde een paar kilometer om met mijn stramme benen weer een beetje in het ritme te komen, zeker naar beneden rennen begon ik steeds minder leuk te vinden. Maar gewoon door en de moed niet laten zakken, normaal trekt zo’n dipje wel weer bij na verloop van tijd. De omgeving maakte in ieder geval heel veel goed en het goede gezelschap natuurlijk ook.

Na weer een prachtig, maar technisch zeker niet makkelijk stuk, was het voor mij wel duidelijk dat ik misschien maar beter voor de ‘optie B’ kon kiezen. Vooral naar beneden werd steeds meer een probleem met mijn rechter quadriceps. En als ik zo uit mijn ooghoeken naar Eric keek was dat voor hem misschien ook een betere keuze. Ik zag hem het laatste uur ook steeds moeizamer bewegen…. Ik besloot maar eens te vragen of hij het misschien ook een goed idee vond om samen een stukje af te korten voordat het echt een lijdensweg zou worden. We hielden anders de rest van de groep ook nogal op was zo mijn inschatting.

Het bleek dat Eric hetzelfde idee ook al een minuut of 10 had, dat was dus snel beslist. De rest van de groep was het er nog niet meteen mee eens, maar toen ik ook nog eens viel over een boomwortel en mijn ribben flink bezeerde was het voor iedereen duidelijk. Eric en ik sneden een stukje af over het fietspad langs een grotere weg en pakten dan de laatste vijf kilometer van de route weer op. Dat zou ons een kilometer of tien schelen, maar we pakten dan wel een heel mooi stuk aan het eind nog mee. Het was wel jammer natuurlijk, maar we lopen al lang genoeg op de trails rond om te weten dat dit soort dingen gebeuren en dat je er op dat moment gewoon zo goed mogelijk mee moet omgaan om verdere ellende te voorkomen.

Na een saai stuk langs de grote weg doken we weer het bos in en de kleine paden op. Rennen lukte niet omdat mijn ribben het daar niet mee eens waren. En de hamstring van Eric vond er ook wat van… Maar in een vlot tempo hiken ging nog wel en zo tikten we de kilometers weg. We mochten gelukkig nog wel de grootste klim uit de route meepakken, maar daarna konden we de laatste kilometers naar de parkeerplaats afdalend afleggen. Bij de auto moesten we natuurlijk nog wel een tijdje wachten op de rest van de groep, maar we konden lekker zitten en eten en drinken hadden we genoeg. Wie doet je wat? We hadden toch nog ruim 41 km en zo’n 1250 hoogtemeters weggetikt. Best aardig toch op een mooie zondag.

Uiteindelijk kwam de rest ook over de streep. Sommigen nog redelijk fris en fruitig alsof ze geen 53 kilometer met een dikke 1500 hoogtemeters hadden afgelegd. Anderen hadden het duidelijk ook moeilijk gehad in het laatste stuk en hadden de steun van de medelopers echt wel nodig gehad. Maar iedereen was blij dat de finish bereikt was. Voor sommigen was het zelfs de alleerste ultraloop! We waren het er in ieder geval roerend over eens dat het een geweldige dag geweest was. Toch mooi dat op deze manier een aantal mensen die heel verschillend zijn en elkaar nog nooit gezien hebben binnen de kortste keren een band kunnen krijgen. De foto’s tonen eigenlijk alleen maar beelden van mensen met een grote glimlach, we mogen dus wel van een succes spreken. Dat er een keer een vervolg gaat komen staat daarmee eigenlijk al wel vast.

Dank aan Michiel en Christian Kats voor de route en de begeleiding. Op naar het volgende avontuur!

Andre Bleumink

Foto's van de Jutbergtrail in Dieren

De start van de 22.5 en 30 kilometer

Klik op de link voor de foto's van Eric Beatse, de Kiekjesdief

deel 1

deel 2

deel 3

deel 4

Hoge pieken en diepe dalen….

Henrie en Andre

Ergens begin mei van dit jaar kwam Henrie met een berichtje over de Ranger Ultras – Peak District South & North, een tweedaags evenement in de UK, in het Peak District, in November. Even op de website gekeken, beetje gegoogled naar het Peak District. Dat zag er prima uit, mooie plaatjes, mooie uitdaging qua afstanden en hoogtemeters, heerlijk kleinschalig, precies waar we van houden. En we konden na ons avontuur in Duitsland rond midzomer best nog een tweede keer pieken. Dat was tenminste de theorie…. Na wat heen en weer appen schreven Henrie, Michiel en ik ons in. Maar aangezien het nog een hele tijd zou duren verdween de hele trail een beetje naar de achtergrond. Tot eind juli de pijntjes van de PAUL weer achter de rug waren en we de blik weer naar voren richtten.

Met een groep van de Lekker Buitenspelen app werd er een schema opgesteld om ons voor te bereiden op de 60 km Bear trail. De voorbereiding liep goed (ondanks mijn oogoperatie) en het verslag over de Bear trail heb je al kunnen lezen. Wie had echter van tevoren kunnen denken dat het slechte weer en de modder in de Voerstreek zo perfect zouden zijn als voorbereiding op het Peak District? Achteraf bleek het echter een super goede generale repetitie te zijn geweest, dat hadden we nooit kunnen dromen.

De week van tevoren werd er nog veel heen en weer geappt over de lijst van spullen die je verplicht bij je moest hebben. Die was behoorlijk lang en leek eigenlijk overdreven. Regenkleding, extra lagen kleding, handschoenen, muts, lampje, bivybag, kaart en kompas etc. etc. Het leek wel alsof we op expeditie gingen in plaats van een trailrunning evenement. Maar dat moest ook nog eens allemaal in een koffer gepropt worden die hooguit 15 kg mocht wegen. Het werd al snel duidelijk dat we nog even boodschappen moesten doen als we in Engeland aankwamen, als we al onze spullen mee wilden krijgen.

De vlucht van een uurtje naar Manchester zelf verliep voorspoedig en na een lunch en boodschappen doen konden we op de trein stappen richting Edale. Edale is een gehucht van 250 inwoners midden in de Peak District. Door de ligging aan de start van de Pennine Way en de goede spoorverbinding is het in het zomer seizoen de belangrijkste plek om te verblijven als je wilt hiken, fietsen of wat voor buitensport activiteiten je ook maar wil doen. Maar op een mooie zonnige dag in November is een het troosteloos gehucht van één straat, twee cafés en een Youth Hostel die we al voorbij gelopen waren voor we in de gaten hadden dat we er waren…. We hadden ook mee aandacht voor het uitzicht op de White Peak, geen idee of het inderdaad de goede berg was maar hij was wel besneeuwd.

Er was iemand aanwezig die ons wist te vertellen dat we veel te vroeg waren (het was net over twee uur in de middag), we mochten de koffers wel even in de hoek zetten en dan moesten we later maar teugkomen. Het leek ons een mooi moment om ons te verdiepen in een typisch Engels cultuurverschijnsel: de pub. We liepen naar de pub waar we van zondag op maandag ook zouden overnachten en nestelden ons in de gezellige traditionele huiskamer van de pub. Uiteraard hoorde daar een pint bij. Helaas bleek het haardvuur het niet te doen. Maar Michiel had niet voor niets een degelijke buitensport opleiding gehad…. Na wat aanmaak hout nog kleiner gemaakt te hebben en een papieren menukaart werd er een keurig vuurtje opgestart. We konden het die middag niet meer fout doen bij de barkeepster…

’s Avond meldden we ons bij de organisatie om ons slaaplekje in te richten en de kit te laten checken. Dat namen ze echt wel heel serieus. Gelukkig bleek alles OK en mochten we meedoen. Ons slaapkamertje met stapelbedden was redelijk spartaans en er was verder ook niets te koop qua eten en drinken, dus besloten we maar weer pubwaarts te gaan. Daar nuttigden we een lekkere maaltijd en zorgden we voor een optimale hydratie. Maar we maakten het ook weer niet te gek. De start was 8:00 de volgende ochtend, dus op tijd er uit. Een Engels ontbijt zat er niet in, de organisatie had een heel bescheiden budget en dat kon je zien aan het ontbijt. Maar snel wat naar binnen proppen en nog even de F1 kwalificatie kijken (Henrie dan).

De weersverwachting voor zaterdag was regen in de ochtend en later kans op droog weer. De regenkleding ging dus maar meteen aan. Na de start ging het meteen heuvelop en konden de ritsen eigenlijk al weer open om de warmte kwijt te worden. Maar ook weer niet te ver open, want dan kwam de regen naar binnen. Het was al snel duidelijk dat de heuvels in het Peak Districht wel van een ander categorie waren dan die in België en Duitsland. Kleine paadjes die gewoon door boerenland voeren, best steil omhoog en naar beneden. En de heuvels waren ook best een serieus stuk hoger dan ik eerst ingeschat had. De beelden van de heuvels uit de serie van dierenarts James Herriott waren een stuk lieflijker in mijn herinnering.

Na de eerste berg kregen we een heel stuk langs een rivier, best vlak en ‘runnable’. Ware het niet dat het één grote, natte rivierklei zooi was waar je doorheen moest glibberen en glijden. Rennen kon je er nauwelijks zonder te vallen. Het scheelde veel energie als je gewoon stevig doorwandelde, dat deden Henrie en ik dan ook. Michiel liep veel makkelijker en vlotter, die moest dus maar in zijn eentje verder rennen. Gelukkig waren er nog voldoende Engelse deelnemers om een praatje mee te maken.

Het werd gelukkig in de middag inderdaad een stuk droger. Dat scheelde toch wel een stuk en we liepen onverdroten voort. Heel veel hiken in een vlot tempo omdat rennen gewoon niet kon, maar waar het kon pakten we toch steeds weer een dribbeltje mee. De verzorgingsposten waren steeds heel karig in onze ogen. Alleen water en een handvol snoepjes. Blijkbaar is dat in de UK anders dan hier, waar trailrunning soms meer een running buffet is. Gelukkig hadden we zelf ook van alles bij ons. Het werd een lange dag en op het moment dat we eindelijk wat zon zagen ging die ook al weer bijna onder.

De laatste berg bleek nog een taai ding te zijn, met een pad met stenen omhoog. Normaal geen probleem, maar de invallende duisternis maakte het niet makkelijker. Toen een soort hoogvlakte met diepe moddergeulen waar je steeds een nieuw spoor moest zoeken om niet helemaal tot de knieën het water in te gaan. Hier dacht ik even hallucinaties te krijgen. Er lag een auto op zijn kop naast het pad, helemaal verwoest en gevandaliseerd. Maar hoe was het ding in godsnaam daargekomen? Geen tijd om over na te denken, de hoofdlamp moest uit de rugzak gehaald worden en op. In het pikkedonker mochten we een akelig spekgladde afdaling inzetten. Op de billen naar beneden, drie keer onderuit in de modder, van alle kunsten moesten we uithalen om toch een beetje heelhuids beneden te komen.

Onder de modder was het daarna nog een paar kilometer over een boerenweggetje die we gewoon rennend konden. Kon de modder weer een beetje van de schoenen afvallen, dachten we. Bij de finish bleek dat niet helemaal gelukt. Als een paar modderzwijntjes kwamen we over de streep, hartelijk onthaald door Michiel die al een uur of zo binnen was. De eerste dag zat er op, 50 km met ruim 1500 hoogtemeters in de pocket. Snel de natte kleren uit, douchen en eten. Het eten hield niet over en verder was er niets te doen. Beetje jammer en gemiste kans voor de organisatie. Tijd voor wat herstelbiertjes en vertier in de andere pub in het dorp dus. Daar was het zaterdagavond en dus behoorlijk vol met locals en vooral heel gezellig. Heel fijn om de avond door te brengen, maar we moesten er wel weer een beetje op tijd inliggen natuurlijk.

Route dag 1

De volgende ochtend zag ik dat de Engelsen die gisteren nog in een korte broek liepen nu ineens ook een regenpak aan hadden getrokken. Dat hield vast in dat het serieus slecht weer zou worden. En dat was ook zo. In de briefing werd de hele dag veel regen voorspeld en harde wind. Op de toppen kon de gevoelstemperatuur naar -10 dalen. Gelukkig had Max de F1 gewonnen en stonden we dus goed gemutst aan de start. Vooral Henrie met zijn Max verstappen hoedje dan…

Voor de start moest er nog even een foto gemaakt worden en daar waaide het al behoorlijk. Na de start dachten we nog wel een stukje te kunnen rennen voor we bij het steile stuk van de eerste berg waren, maar we hadden zo’n harde wind recht van voren dat daar al besloten om maar weer te hiken. En hoe hoger we de berg op kwamen, hoe harder het begon te waaien. Op de top konden we tegen de wind in leunen en liepen we over een ruige hoogvlakte. De regen en natte sneeuw vloog horizontaal en ik zag niet veel meer door de spetters om mijn bril. Gelukkig lipe er noeg iemand voor ons waardoor we de route nog wat makkelijker konden vinden. Ondanks alle (regen)kleding die ik aanhad, had ik het helemaal niet warm. Zo vlot mogelijk door dus, die berg af….

Het duurde echter nogal om van die berg af te komen. Door de ruigheid van het terrein ging het niet snel, maar het was ook een heel eind en het duurde daardoor ook letterlijk uren voordat we weer het gevoel hadden van de berg af te zijn. Ik was inmiddels zou koud als een bot doordat we steeds tegen de wind in liepen en Henrie was er niet veel beter aan toe. Gelukkig draaiden we net voor de verzorgingspost op de helft van de wind af en konden we weer wat tempo maken. De grootste kou ging er daardoor weer af.

De verzorgingspost was lekker warm binnen en ze hadden warme cup a soup en pizza en zo. Eindelijk even opwarmen en een extra shirt met lange mouwen er nog bij aan. Alles van de hele kitlist die ons overdreven leek had ik inmiddels aan… Nog maar een halve marathon zeiden we lachend tegen elkaar, wetend dat dat bij ons gemiddelde tempo van maar 5-6 km/uur wat we tot dan toe gelopen hadden nog wel even zou duren…. Vol goede moed liepen we de regen weer in.

We wisten dat er in de laatste helft nog een paar flinke klimmen zaten en probeerden dus overal waar het kon zoveel mogelijk energie te sparen. De klimmen waren steil en fors, een flinke aanslag op de energievoorraad. De afdalingen waren ook heel technisch en lastig, Na afloop bleek dan ook dat we driekwart van de route gehiked hadden. De trailstokken kwamen weer heel goed van pas., hoewel het in Engeland eigenlijk niet hoort. Cheat sticks noemen ze die daar smalend…. Maar wij konden de inboorlingen zo toch redelijk bijhouden (achterin het deelnemersveld dan wel, maar toch).

Het weer bleef de hele dag drama, iedere keer als we dachten dat het een beetje droger werd kregen we weer de volle laag. Ook een degelijk regenpak voorkomt dan niet dat je nat wordt, maar je krijgt in ieder geval niet steeds vers koud water over je heen en het houdt de wind tegen waardoor je warmer blijft. Maar als je dan een keer moet plassen heb je een probleem. Natte handschoenen uit, touwjte van de regenbroek los, touwtje van de loopbroek los. En dan in omgekeerde volgorde alle weer dicht. Tegen die tijd heb je zulke koude handen dat je er tien minuten over doet om de de natte handschoenen weer aan te krijgen. Pas op het allerlaatst klaarde het een beetje op en scoorden we de volle vijf minuten zon van die dag… Dat hielp overigens niet tegen natte voeten. We liepen voor mijn gevoel vaker door het water te stampen dan dat we droge grond onder de voeten hadden. Paden waren veranderd in riviertjes en waterafvoeren, waar we maar door heen moesten stampen. En het water in het Peak District in November is best fris kan ik vertellen.

Helaas lukte het ons weer niet om voor het donker binnen te komen en konden we nog een keer die spekgladde helling af bij het licht van onze hoofdlampjes. We konden er na vier keer vallen in 200 meter inmiddels niet meer om lachen, maar het klonk verdacht veel alsof de schapen in het donker wel om ons lachten… Het laatste stukje harde weg kwam ons inmiddels bekend voor, maar ik speelde het toch nog klaar om daar toch nog een laatste keer tegen het asfalt te kwakken. Onder de modder, een beetje gebutst en gehavend, maar toch blij en trots dat we het weer geflikt hadden kwamen we na 44,5 km en ruim 2000 hoogtemeters weer bij de finish. Michiel onthaalde ons met lekker warme koffie. Hij had ook een stevige dag gehad, maar was meer dan een uur voor ons gefinisht en dus al gedoucht en alles. Klasbak.

Route dag 2

Na het douchen en omkleden moesten we de spullen inpakken en verkassen naar de pub waar we zouden overnachten. We namen nog even afscheid van de organisatoren. Op de vraag of we nog een keer weer kwamen kon ik niet anders dan zeggen dat dat alleen het geval zou zijn als het in de zomer zou zijn… Twee dagen regen, wind en ellende was mij echt zwaar gevallen. Uiteraard merkten zij toen op dat het daar in de zomer ook vaak regende…

Na een goede maaltijd, een paar biertjes en een goede nachtrust in een heerlijk zacht zag de wereld er de volgende ochtend al weer een stuk rooskleuriger uit. Een lekker Engels ontbijt helpt daar altijd bij natuurlijk. Even een praatje met de eigenaar van de pub gemaakt. Die stond helemaal niet te kijken van wat we gedaan hadden dat weekend. Alsof het de normaalste zaak van de wereld was. De terugreis duurde ongeveer de hele dag, maar gaf ons de gelegenheid om weer een beetje fysiek te herstellen en ons te realiseren wat een geweldig avontuur we weer beleefd hadden. Type 2 fun, dat wel, maar is toch ook een soort van fun? Op naar het volgende avontuur….

Andre Bleumink

Verslag van de 13e Springendalloop in Ootmarsum

Linda, Margo, Marieke en Jolanda

In de ochtend verzamelen we ons om 11.00 uur bij AVA’70. Samen met Margo Iekink, Marieke ter Beeke, Linda Demkes, Dick Lubbers, Jolanda Jansen en mijzelf. We zijn allemaal in tenue en klaar om te gaan! Het weer is druilerig maar dat mag de pret niet drukken. Na een autorit van dik een uur kwamen we aan bij de Springendalloop in Ootmarsum, georganiseerd door OLC 93. (een trail loop). We hebben onze startbewijzen opgehaald en zijn klaar om van start te gaan. Zelf deed ik de 10 kilometer en de anderen de 15 kilometer. In totaal deden er wel 600 honderd lopers mee, het was er ook gezellig druk.

Er zit 10 minuten verschil tussen de start tijden van de 15-, 10- en de 5 kilometer, de bel klinkt en iedereen gaat van start. We beginnen door de bossen en paden, soms is het wel even aansluiten want de paden zijn soms smal. Het is ook een mooie omgeving met schapen en heide, soms was het erg glibberen door de gevallen regen. Maar niet alles ging  zonder slag of stoot. Want Margo Iekink verzwikte een enkel, wel licht en ze kon gelukkig gewoon door gaan. Maar ze moest wel de afslag van de 10 kilometer pakken in plaats van de 15, alsnog een mooie prestatie! Ikzelf had een blessure wat opspeelde maar toch wel mooi de 10 km kunnen uitlopen.

We waren allemaal tevreden over de tijd, wat naar mijn mening niet belangrijk is in een trail. En allemaal hebben we genoten van de natuur en toen we over de finishlijn waren stond er voor iedereen huisgemaakte gebak en koffie klaar. En wie daar behoefte aan had vuurkorven met een heerlijke herfstbok biertje.  Dus echt gezellig! We keerden allemaal voldaan naar huis, het was een leuke run en dag!

Tonnie Rave

Tonnie

Foto's van de Devil's Trail in Berg en Dal

Jos Haagen aan kop van een groepje op de 22 kilometer

Klik op de link voor de foto's van Eric Beatse, de Kiekjesdief

deel 1

deel 2

deel 3

deel 4

deel 5

deel 6

uitslagen

site organisatie

De beer is verslagen!

Met onder andere Angelique Vrijdag, Eric Hoogerbrug, Andre Bleumink, Rik Delsing en Lars Hoogerbrug

Beren op de weg zien… De huid niet verkopen voor de beer geschoten is…. de beer is los…. Zomaar wat spreekwoorden over beren die allemaal gemeenschappelijk hebben dat een beer niet onderschat moet worden. Dat bleek afgelopen weekend dan ook zeker waar tijdens de Bear trail, net over de grens bij Vaals.

Ergens in het begin van het jaar kwam het idee om op zoek te gaan naar een flinke uitdaging waar we met een aantal mensen uit de “Lekker buitenspelen’ appgroep samen naar toe konden werken. Na wat zoeken kwamen we bij de Beartrail terecht. Een prachtig gebied met flinke heuvels, gecombineerd met een afstand die op zich al indrukwekkend is. Toen ik de gpx in Komoot inlaadde kreeg ik zelfs als opmerking dat de meeste mensen deze route in twee of drie dagen doen…. Samen met Angelique, Rik, Lars, Eric, Wouter en Jeroen schreef ik me in voor de 58 km. Henrie ging zelfs voor de 83 km.

Het schema dat ik bedacht had bestond uit de gewone doordeweekse looptrainingen, aangevuld met krachttraining om de heuvels aan te kunnen. 1500 hoogtemeters op 58 km is namelijk niet echt kinderachtig. De duurlopen in het weekend zouden dus ook vooral in heuvelig gebied gelopen moeten worden om een beetje goed voorbereid te zijn. Vol goede moed begonnen we aan het schema en het mooie weer deze zomer maakte de weekend duurlopen tot een feestje.

Maar zoals Mike Tyson zei: Iedereen heeft een plan tot je een klap in je gezicht krijgt. Ineens kreeg ik een acute netvliesloslating en moest ik geopereerd worden om niet volledig blind te worden. Gelukkig verliep die operatie uiteindelijk helemaal goed, maar ik was ruim vier weken uitgeschakeld qua rennen. Ondanks dat ik tijdelijk na de operatie bijna niets zag mocht en kon ik als een blindemannetje op de lopende band (omhoog) speedhiken en op de hometrainer fietsen om de conditie en mijn geestelijke gezondheid ook op peil te houden . Toen de specialist me eindelijk een OK gaf om weer te rennen en aangaf dat ik eigenlijk alles weer mocht doen was het toch even spannend: zou het trailrunnen überhaupt nog lukken?

Tot mijn grote opluchting bleek ik uiteindelijk net zo goed te zien als voor mijn operatie en bleek ook het rennen over mijn favoriete kleine paadjes geen probleem. Een pak van mijn hart, maar zou het dan misschien ook mogelijk zijn om op tijd in vorm te komen voor de Beartrail? Je moet jezelf blijven uitdagen immers… Na de eerste stevige duurloop kreeg ik er toch weer vertrouwen in, ik kon al snel weer aanhaken bij mijn loopmaatjes met de weekend duurlopen. Die hadden ondertussen natuurlijk ook niet stilgezeten en keurig hun lange duurlopen afgewerkt.

Na weken training was het dan eindelijk zo ver. Vrijdags vertrokken we naar het huisje op de camping in de buurt. Met een start om acht uur ’s morgens voor ons (en voor Henrie zelfs om zes uur) was ’s morgens vertrekken geen optie. Lars was er zelfs al een hele week met vrouw en kinderen. ’s Middags eerst het startnummer ophalen en vervolgens met zijn allen uit eten in het restaurant van de camping. Heerlijk gegeten en gedronken voor een heel schappelijke prijs. Er zijn slechtere manieren om je voor te bereiden…

’s Nachts werd ik al een keer wakker doordat er een enorme bui op het dak kletterde en ’s ochtends bij het ontbijt was de conclusie dan ook unaniem dat het een regenjasjesdag zou worden. Niet alleen veel regen, maar ook best veel wind. Qua temperatuur kon een korte broek nog wel. Voor de start kon je nog even schuilen in de tent waar de startnummers uitgereikt werden en die stond dan ook bomvol tot een minuut voor de start. Maar uiteindelijk konden we er niet aan ontkomen en moest er gestart worden. Gelukkig werd het net licht dus kon het hoofdlampje in de tas blijven.

We vonden met ons groepje al snel de plek waar we hoorden, in de achterhoede dus… Voor ons zagen we in het ochtendgloren een lang lint van lopers die zich uitstrekte door de heuvels. Ons idee was om alles wat maar een beetje omhoog ging te hiken en daar mee waren we niet de enige deelnemers. De Limburgse paadjes lagen er bij zoals ik verwachtte, glibberig van de pratsj en vol met keien en boomwortels. Dat kon wel eens een pittig dagje worden. De stokken kwamen in ieder geval goed van pas.

Na een paar kilometer was Rik al helemaal overtuigd van het nut van zijn leenstokken en steeg het vertrouwen. Na een tijd met de groep gezamenlijk gelopen te hebben bleek dat Wouter en Jeroen beduidend sneller waren, die gingen in hun eigen tempo verder. We ploeterden rustig door, de ene heuvel na de andere achter ons latend. De Limburgse pratsj zorgde voor wat uitglijers waardoor ongeveer iedereen een modderig achterwerk had. Maar het moreel was hoog, we gingen ons niet door het weer laten verslaan.

Bij 19 kilometer was de afslag voor de 38 km route, een psychologisch punt voor Rik en Eric die beide van tevoren nog niet zeker waren wat ze gingen doen. Wat lichte sociale druk uit de groep en een hoop karakter van beide mannen zorgde ervoor dat ze allebei hun route zonder twijfels vervolgden. We gingen volledig voor de volle 58 kilometers. Angelique, de enige dame in het gezelschap, hoefden we het niet eens te vragen. Het was immers haar idee om een grote uitdaging te doen dus die ging sowieso door. En Lars, de jongste van het gezelschap, liep de hele weg al te flierefluiten. Het leek er op dat hij vooral mee was om zijn vader Eric te zien lijden.

Zo ongeveer iedere 12 kilometer werden we onthaald door een uitgebreide verzorgingspost. Enthousiaste vrijwilligers schonken onze bekers en softflasks vol met cola, we kregen rijstevlaai, cake, winegums en van allerlei lekkers voorgeschoteld. Toch iedere keer even een moment waarop je weer energie en ook moed verzameld om het volgende stuk aan te vallen. En dat was hard nodig want het weer werd gaandeweg echt bar en boos.

Storm Benjamin had dan wel officieel opgegeven, maar er was nog wel een soort van Benjamini. Keiharde wind en slagregens geselden ons gewoon op de stukken waar we in meer open gebied liepen. In het bos hadden we er minder last van, maar de gierende wind door de bomen klonk gewoon onheilspellend. Hardloopregenjassen zijn best duur als je een beetje kwaliteit wilt hebben, maar ze bewezen nu hun waarde dubbel en dwars. Heel af en toe kon de capuchon af, maar dat was even vaak maar van korte duur.

Het mooie landschap ging helaas vaak schuil in de regen en, omdat ik als brildrager ook maar veel iets naar beneden keek om minder spetters op de bril te krijgen, ik heb helaas meer van de grond gezien dan van de omgeving. Een goede reden om nog een keer terug te gaan, maar dan in de zomer of zo… Het laatste derde deel begon bij mij de fut een beetje op te raken, waarschijnlijk toch doordat ik een maand specifieke training gemist had. Naar beneden ging het nogal en omhoog hiken eigenlijk ook wel maar de stukken waar je eigenlijk goed door zou moeten kunnen rennen gingen bij mij steeds minder. De rest van de groep had het ook niet altijd even makkelijk, maar we wisten elkaar er doorheen te slepen.

Wat ook hielp was het feit dat het weer drukker werd op het parcours. Dat zorgde in ieder geval voor wat afleiding. Al kort na het 34 kilometer punt werden we tot onze verassing al ingehaald door 80 km lopers en niet veel later zelfs ook door 100 km lopers. Die waren twee uur voor ons gestart…. Ongelofelijk wat die mannen konden rennen, zelfs op stukken waar wij alleen maar konden hiken…. Maar aan de andere kant werden we eigenlijk door geen enkele 60 km loper meer ingehaald. Het laatste stuk werd het zelfs nog druk op de smalle paadjes. met inhalers van allerlei kortere afstanden. Het maakte ons eigenlijk ook niet uit, we gingen immers voor onze eigen prestatie en de meeste tijd voor ons geld.

De laatste vijf kilometer leek het wel alsof de organisatie nog wat extra gaten in de paden gemaakt had met extra water en modder, waarschijnlijk om zeker te weten dat ook de lopers van de korte afstanden niet met droge voeten over zouden komen. Net voor de finish was het slechte weer eindelijk op en dreigde er nog bijna een zonnetje door te breken. Maar toen hoefden we nog maar een kilometer… Wel leverde het voldoende oppepper voor iedereen om in ieder geval met een glimlach over de streep te komen. We hadden het weer gered met zijn allen, de beer was geschoten! Op naar het volgende avontuur!

Andre Bleumink

Verslag van de Chouffle Trail in Houffalize (België)

Rik en Angelique

Zaterdagmorgen 5 uur gaat de wekker, ik heb slecht geslapen. Alle spullen en proviand staan al klaar, dus alles in de auto en op naar Groenlo om Angelique op te pikken. Wij zijn beide van de klok dus zij stond al klaar en zo gingen we op naar Houffalize in de Belgische Ardennen voor de Chouffe trail. Het is 3 uur rijden voor een trailrun van 19 km, de één zou zeggen wat een gekkenwerk, maar wij hadden zo iets van vaak buj te bange. Rond 9 uur reden we de wei in die dienst deed als parkeerplaats en gingen we lopend naar de startplek, dit is een kwartier lopen en was al een kleine trailrun en voorproefje van wat er ging komen. Deze trailruns zijn perfect georganiseerd, dus startnummer ophalen, tas afgeven in de garderobe en chillen in de zon voor de start met een dj die de meute opwarmde.

Er was een rolling start, dus 1 voor 1 starten in groepjes van 20 en dat bleek goed te werken want meteen mochten we klimmen en klauteren naar boven, de ondergrond wisselende van een mooi fietspad naar een singletrack met stenen en scherp grind en wortels. Het werd meteen voor iedereen hiken naar boven met de handen op de bovenbenen met de hartslag in de keel. En bovengekomen wachtte steeds een technische afdaling waarbij je elke stap goed moest plaatsen en zorgen dat je niet weggleed in het grind of op een steen, wortel of in een gat trapte. Na 3,5 km keken we elkaar aan, de toon was gezet dit werd een zware dag.

Gelukkig was het terrein erg afwisselend met mooie uitzichten, bruggetjes, gravel wegen, bospaden en zelfs wat stukjes verhard wat erg fijn was om even bij te komen. Wat een prachtige omgeving is dit toch, veel tijd om foto’s te maken was er niet want even niet opletten en je ligt gestrekt op de grond. De zon begon fel te schijnen en het werd warm tegen de 30 graden dus maakte het nog zwaarder en de stukken in de schaduw afgewisseld met in de zon waren steeds weer wennen om goed te kijken waar je loopt. Na zo’n 7 km kwam ik er een beetje door en ging het wat soepeler, Angelique liep steeds wat bij me weg en wachtte steeds op mij en nam mij op sleeptouw.

Ik snakte naar de drankpost op 12 km om daar even op adem te komen en bij te tanken en wat te eten. Er was van alles te krijgen, en daar maakten we gretig gebruik van, maar niet te lang en weer door. Lekker even rustig afdalen op een soort gravelseizoen met grote scherpe stenen, het was ondertussen erg warm geworden en ik gooide het koude water van de drankpost over mijn hoofd en nek, heerlijk even wat koelen. Na onze schoenen even ontdaan te hebben van wat kleine steentjes gingen we beginnen aan de laatste 5 km en dat liep nog best goed tot we weer het bos indoken met een singletrack, dit had veel weg van de eerste kilometers dus klimmen en klauteren en met handen en voeten en dalen met soms zelfs een touw om aan af te dalen, zo steil waren de korte hellingen. Na ons nog wat extra te plagen met wat lusjes om de finishlocatie met nog meer klimmen en klauteren was de finish dan echt in zicht.

Moe maar voldaan gaven we elkaar een high five, dat hadden we mooi gefikst met z’n tweeën. Nu eerst wat drinken en zelfs een rijstepapmousse even op adem komen. Mijn t-shirt ophalen en douchen. En dan ons welverdiende Chouffe biertje ophalen, wel 0.0 maar die ging er wel in. En dan weer uitlopen naar de auto wat een extra trailrun was, we konden bijna weer douchen. Na 3 uurtjes rijden konden we eindelijk als twee oudjes uit de auto klimmen en op de bank plaatsnemen en ons laten verwennen door onze partners die het eten hadden geregeld. In oktober staat de Bear trail van 60 km op het programma in een vergelijkbaar gebied in België dus we weten waar we nog aan moeten werken.

Rik Delsing

Drenthel en Bleumink rennen 260 km door het Bergische Land - deel 3

1e Platz Staffel Panoramasteig Ultralauf

In de middag was hittebeheersing letterlijk van levensbelang. Ik had een buff om mijn nek die ik bij ieder beek, watertje en andere gelegenheid nat maakte om te koelen. Zoveel mogelijk in de schaduw lopen en indien nodig even stoppen om de temperatuur te laten zakken. Gelukkig was er een klein windje om iets te helpen koelen, maar als je die achter had en je liep vol in de zon was het bloedheet. Het trok alle energie uit je lichaam, een beetje als de Dementors in Harry Potter….

De combinatie van hitte en vermoeidheid maakte dat het denkvermogen met sprongen naar beneden ging. Af en toe kwam je op een plek waar je het gewoon even niet meer zag. De route op het horloge gaf rechts aan, maar daar was geen pad. Stukje rechtdoor proberen om te zien of dat meteen zou afbuigen naar de goede richting, maar nee. Teruglopen maar en weer opnieuw proberen. Deze keer zag ik tot mijn verbazing een paadje waarvan ik zeker wist dat die er net niet was… heel vreemd. Wel een goed plan om na de wissel eerst even een beetje bij te trekken met eten drinken en wat rust voor we de camper verder reden naar de volgende wissel.

De officiële wisselposten waren ook als een soort van oase in de woestijn. Je kon er even heerlijk bijkomen, soepje, watermeloen, koud water, van alles te eten en te drinken. Even een praatje maken en als je echt geluk had kreeg je zelfs een koude Erdinger alcoholfrei, zo uit de koelkast… die smaakte dan als een ware godendrank. De mensen die de individuele loop deden konden even gaan liggen op een veldbedje en de ogen dichtdoen als dat nodig was. Werkelijk niets was de vrijwilligers te veel om iedereen naar de finish te krijgen.

Het ritme van wisselen zat er goed in, Henrie en ik hadden er nog steeds alle vertrouwen in. Maar toen de avond aanbrak werd al wel duidelijk dat ons doel van zondag 0:00 uur nooit meer gehaald kon worden. De zon en de afstand hadden hun tol geëist en het gemiddelde tempo doorrekenend zou het een finish rond 06:00 zondagmorgen worden. Het is wat het is, we maakten er geen punt van maar namen het aan als een feit. Gewoon wat langer doorgaan, maar die finish gingen we halen, dat stond voor ons vast.

Zoetjes aan werd het weer later en mocht ik weer een zonsondergang bewonderen terwijl ik aan het lopen was. Dat leverde mooie beelden op over een stuwmeer. Overigens was mijn denkvermogen misschien wel teruggelopen, maar ik kon nog steeds enorm genieten van mooie uitzichten, koeien in de wei, buizerds die hun rondjes in de lucht maakten etcetera. Helemaal in het hier en nu, zo zen als wat. Soort van dan, want er moest natuurlijk wel gewoon doorgelopen worden. Die finish kwam niet vanzelf dichterbij natuurlijk.

Ik mocht maar weer een wissel doen waarna Henrie een wat langer blokje liep. Kon ik mooi even een uur slapen voor ik de camper verder reed. Dat was misschien ook maar beter, want we reden met de camper puur op navigatie door de binnenlanden. En daar was het enorm donker, geen lantarenpalen, niks, helemaal donker. De smalle weggetjes slingerden door de heuvels en ik hoopte steeds maar dat er verder niets aan kwam. Gelukkig ging alles goed en ik kwam heelhuids bij het wisselpunt aan. Op de trackingsite zag ik dat het nog wel een klein uurtje kon duren voor Henrie er was, dus ik pakte mooi nog een half uurtje extra slaap.

Uiteindelijk kon ik aan mijn laatste etappe beginnen. Nog zo’n 15 kilometer door het donker, daarna had Henrie nog een acht kilometer en dan waren we er. Zoetjes aan begon ik aan het idee te wennen dat we het echt zouden gaan redden. Maar de laatste etappe gaf zich niet zomaar gewonnen. De route was niet overal helemaal duidelijk en er zaten nog een aantal flinke bergen in die nog even beklommen moesten worden. En toen liepen er dus ook nog wilde zwijnen rond…

Met nog een kilometer of tien te gaan kwam ik nog een loper van de 125 km achterop. Die had een flinke inzinking, maar kon bij mij aanhaken. Samen liepen we door het donker, dat scheelde enorm in het zoeken naar de juiste route. Ik zag het voor de tweede keer in twee dagen licht worden en hoorde de hanen kraaien. Henrie stond met de camper langs het parcours om het voor de laatste etappe van me over te nemen. Het einde van mijn gedeelte van de wedstrijd zat er op! High five met Henrie, tracker doorgeven en weg was hij voor zijn allerlaatste stukje.

Ik was natuurlijk blij dat het er voor mij op zat, maar het was nog niet klaar en ik was zo moe als een hond. Dus maar weer dutje doen, auto naar de parkeerplaats bij de finish rijden. Nog maar dutje… vervolgens naar de finish wandelen om op tijd te zijn voor de finish van het beste estafette team van de PAUL. De organisatoren waren inmiddels ook al uren op de been en dat was ze ook aan te zien. Maar de mensen die zo af en toe over de finish kwamen werden als ware helden onthaald. Dat gold ook voor Henrie.

Ik stond uiteraard bij de finish te wachten toen hij binnenkwam, hij wist er zelfs nog een soort van eindsprintje uit te persen. Na een high five tussen ons tweeën was er ook voor ons een hartelijk ontvangst. Even zitten en wat eten en drinken. Beetje kletsen met de mensen die binnen waren, allemaal lopers van de 130 km. Ineens kwam de organisatie in actie en werd er een prijsuitreiking georganiseerd om half zeven of zo. De top drie heren van de 100 km, en de top twee dames (nummer drie duurde nog wel een uur voor die binnenkwam) en toen kregen ook wij onze bokaal. Keihard voor gewerkt en ik ben nog steeds enorm trots op onze gezamelijke prestatie. Het was een echte teamprestatie in alle opzichten. Uiteindelijk bleken we allebei ongeveer 130 km gelopen te hebben, dus samen 260 km. Daarbij hebben we ook nog eens 6925 hoogtemeters geklommen en weer gedaald.

Klik op de link voor deel 1 en deel 2

Drenthel en Bleumink rennen 260 km door het Bergische Land - deel 2

Even bijpraten tijdens een welverdiende pauze

De langzamere lopers voor de hele afstand mochten al om 06:00 uur starten, maar aangezien de verwachting was dat de estafette teams sneller zouden zijn mochten wij uitslapen en hoefden we pas om 10:00 te starten. Ik mocht de spits afbijten. In een rustig tempo ging de groep van start, maar eigenlijk zag ik bijna iedereen meteen heuvelop bij me weglopen. Als Flachländer is dat toch lastiger dan voor een inboorling van het Bergische land. Alleen een Belg liep bij mij in de buurt. Als snel raakten we aan de praat, zoals dat bij ultra’s vaak gebeurd.

De route bleek helaas niet overal helemaal zo goed uitgepijld als de organisatie had gehoopt en af en toe was de gpx op mijn horloge dan ook het enige houvast dat ik had, zeker nadat ik mijn Belgische maatje kwijtraakte tijdens een sanitaire stop. De gele bordjes met zwarte ‘Kreis’ waren soms weggeraakt doordat de boom waarop ze bevestigd waren geweest omgezaagd was, op andere plekken waren de bordjes door nieuwe begroeiing bedekt. Je moest dus eigenlijk steeds je hoofd er bij houden.

Ondanks dat was het genieten geblazen van de omgeving. De route voerde van heuvel naar heuvel over allerlei mooie wandelpaden. Mijn eerste etappe zat er na ruim een uur op en Henrie mocht aan de bak. De temperatuur begon al lekker op te lopen en de airco in de camper was welkom. Even droog shirt aan, wat eten en drinken en hup met de camper naar de volgende wisselplek (een kwartiertje rijden). Dit was ook een officiele verorgingspost en die waren prima voorzien van allerlei lekkers qua eten en drinken. Daar dus nog wat eten en drinken, de softflasks vullen en de repen in de rugzak bijvullen. Vervolgens rustig in de schaduw gaan zitten met de vrijwillligers van de verzorgingspost en op de tracking website kijken waar Henrie was op het parcours.

Nadat Henrie bij de post aankwam nam ik de tracker over en vertrok ik voor mijn tweede blok. De warmte begon aardig door te drukken. 28 graden in de schaduw is iets heel anders dan de volle zon op je kop op een prachtig boerenlandweggetje dat tussen de weilanden doorvoert. Ik drukte het tempo nog maar wat verder, de temperatuur werd meer sturend dan vermoeidheid. Het idee van tevoren was altijd al om alles omhoog te hiken en naar beneden te rennen, maar in de volle zon was het af en toe gewoon nodig om even te hiken om de temperatuur niet te hoog te laten oplopen.

Al wisselend op deze manier kwamen Henrie en ik de hete middag door, vooral proberend om heel rustig te doen op hete stukken waar de zon onbarmhartig op je neer scheen. De uitzichten over de heuvels waren geweldig mooi en de stukken in het bos waren een stuk koeler (hoewel het ook daar steeds warmer werd). Bij de posten was het steeds gezellig toeven en voor degene die niet liep was er tijd genoeg voor een kletspraatje. Ook bij de wissel namen Henrie en ik steeds heel even de tijd om bij te praten. Ondanks de moordende hitte was het een prima dag en we vermaakten ons beiden kostelijk. Gelukkig werd het na 18:00 uur snel een stuk aangenamer qua temperatuur en zou het in de nacht zelfs nog best fris kunnen worden. Daar keken we inmiddels echt naar uit.

In de eerste nacht hadden we beiden een dubbele shift gepland, dus een kilometer of 20 in plaats van zo’n 10. Dit om de ander de kans te geven om een aantal uren goed te slapen. Nu kwam het zo uit dat ik dit blok (mijn vijfde etappe) terwijl het nog wat licht was. De zonsondergang kwam vlotter dan gedacht in het donker van het bos en het hoofdlampje moest bijtijds aan. Nu ben ik nooit zo’n fan van nighttrails omdat je dan zo weinig ziet van de omgeving, maar deze keer vond ik het helemaal prima. Ik had ook al een uurtje ‘voorgeslapen’ dus ik was best fris. Net zo fris als de koelte van de nacht die een heerlijke afwisseling van de hete middag voelde.

Het is verbazingwekkend hoe het gevoel van tijd heel anders wordt tijdens zo’n lang evenement. Ik wist dat mijn blok een uurtje of vier zou gaan duren, maar ik keek niet naar de tijd. Heel mindfull? Nou, ik was vooral bezig om niet te struikelen over allerlei stenen en boomwortels. De bossen in Duitsland zijn echt enorm donker ’s nachts, dus meer dan alleen mijn lichtcirkel zag ik niet. Naast op mijn eten en drinken te letten probeerde ik ook nog wat rond te kijken in de hoop nog wild te spotten. Maar niets dan motjes en ongedierte dat in het licht van mijn hoofdlamp vloog. Aan het eind van mijn nachtblok werd het al weer wat licht, de vogels begonnen weer volop te fluiten. Voor het eerst in mijn leven midzomernacht rennend van begin tot eind meegemaakt. Ik genoot volop ondanks het vroege uur en de opkomende vermoeidheid.

Henrie had de tijd nuttig besteed met een lekker dutje en nam het weer over, mijn beurt voor een paar uurtjes rust nadat ik de camper naar de volgende wisselplek gereden had. Helaas lukte het slapen niet meteen, maar toen ik eenmaal sliep was het ook even een hele diepe slaap. Hoewel het wakker worden even een schok was en ik even helemaal gedesoriënteerd was kwam ik al snel weer op toeren. Ontbijten, alles klaar maken om weer over te nemen en wachten tot Henrie kwam en weer door…

We liepen inmiddels al een eindje achter op ons schema, maar we hoorden bij de officiële verzorgingsposten al dat deelnemers van de hele run uitvielen als vliegen. Gelukkig startten op zaterdag ook de lopers van de 125 km, dus kwamen we misschien weer wat lopers tegen. Wel lekker, want we liepen inmiddels al voor het grootste deel helemaal alleen op het parcours. In de nacht hadden veel lopers van de lange run een dutje gedaan terwijl wij gewoon door konden. We begonnen hierdoor nu ook lopers in te halen die 4 uur voor ons gestart waren. Dat leverde in ieder geval iedere keer weer een praatje op.

De tweede dag liep de temperatuur in de ochtend al snel op, het zou minstens 32 graden worden. Gelukkig liep het parcours nu meer via bossen en rond stuwmeren en minder over boerengebied. Dat betekende meer schaduw, maar ook meer hoogtemeters. De heuvels begonnen inmiddels zoetjes aan behoorlijk in te slijten in de benen, zowel steil naar boven als steil naar beneden werd lastiger en pijnlijker. De stokken waren zeker heuvelop onmisbaar.

Deel 1 kun je hier lezen, het laatste deel volgt binnenkort!

Drenthel en Bleumink rennen 260 km door het Bergische Land - deel 1

De Panorama Ultra Lauf 

Het licht van mijn koplampje maakt een perfecte lichtcirkel op het bospad. Buiten die cirkel is het aardedonker. Ik loop al uren helemaal alleen in mijn eigen bubbel. Ineens hoor ik overal gekraak in het bos om me heen. Ik twijfel even of het een hallucinatie is na anderhalve dag zonder echte slaap, maar als ik ook nog geknor en ineens een gil van een varken hoor schiet mijn hartslag naar de hoogste waarde van de hele dag. Wilde zwijnen, een hele kudde, en ik zit er midden tussen! Mijn nekharen staan ineens overeind van de schrik en ik kan niets anders bedenken dan gewoon een flinke schreeuw. Gelukkig hoor ik de hele kudde daarna wegrennen en is het spannendste moment van de PAUL al weer over….

De Panorama Ultra Lauf, kortweg PAUL, is een trailrun over de hele 245 km van de Panoramasteig in het Duitse Bergische Land, startend vanuit het dorpje Remshagen (bij Lindlar). In 2017 liepen Henrie en Heini al eens de helft van de route, waarbij ik als crew mee was en ook een stuk liep. De organisatie had voor hun debuutevenement een kleine 100 deelnemers weten te strikken waarvan iets minder dan de helft de hele afstand liep en de rest de ‘Bambinodistanz’ van 125 km. Daarnaast was er de mogelijkheid om mee te doen aan de hele afstand, maar dan in een estafetteteam van twee personen. Die laatste mogelijkheid hadden Henrie en ik gekozen als onze grootste uitdaging voor 2025.

Eens per jaar zoeken we een evenement die een echte uitdaging is, eentje van zo’n kaliber dat het niet van tevoren zeker is dat je gaat finishen. Dit jaar hadden we toevallig de PAUL gevonden. Een klein pareltje op de Duitse trailkalender. In het Bergische Land nemen ze het ‘Bergische’ heel serieus. Alsof 245 kilometer niet genoeg zijn om een normaal mens te slopen hadden ze er ook nog eens bijna 7000 hoogtemeters in gepropt. Als tweetal doe je per persoon de helft en heb je natuurlijk meer rust en tijd om even bij te trekken onderweg, maar je krijgt er ook een logistiek vraagstuk bij. Naast de verzorgingsposten/wisselpunten van de organisatie hadden we zelf ook wissels gepland, zodat we ongeveer elke 10 km konden wisselen. Alleen al het maken van een goed ‘roadbook’ met de adressen van wisselpunten, de rijtijden etc. was al een uitdaging.

Om de kans op succes zo groot mogelijk te maken hadden we uiteraard veel getraind. Veel in de heuvels van het Montferland en Barchem, maar ook een aantal tripjes naar het Teutoburger Wald bijvoorbeeld. Een combinatie van veel kilometers/uren en veel hoogtemeters maken om de benen zo goed mogelijk voor te bereiden. Ik had ook vaak back2back trainingen gepland en bijvoorbeeld twee of drie kortere trainingen op één dag. Alles om maar een beetje te wennen aan het gevoel van meerdere keren achter elkaar actief te zijn. Maar dat is natuurlijk heel wat anders dan twee dagen doorgaan. Bovendien zou 125 kilometer lopen voor mij een recordafstand zijn… We waren allebei gelukkig blessurevrij gebleven en waren eigenlijk fysiek dik in orde. Mentaal was ik er ook klaar voor, in ieder geval voor zo ver ik het in de hand had.

De organisatie bestookte ons in de weken voor de start regelmatig met updates, maar die riepen soms meer vragen op dan dat ze antwoorden gaven. Het bleef best spannend allemaal en dat werd zeker niet minder toen begin van de week de weersverwachting temperaturen van 28 graden op vrijdag en 32 op zaterdag aan ging geven. Dat betekende dat we op de langste dagen van het jaar heel lang in de volle zon zouden lopen. Veel stukken van de route liepen weliswaar door bossen, maar er zaten ook best grote stukken over paden die tussen de weilanden en akkers doorliepen. Nu kan ik aardig goed met warmte overweg, maar het is zeker niet Henries beste eigenschap en deze temperaturen waren sowieso best extreem te noemen.

Op donderdag 19 juni laadden we Henries camper vol met tassen met allerlei loopspullen die we nodig zouden kunnen hebben, genoeg eten en drinken een half weeshuis een week mee te voeden en gingen we op weg. Het viel een keertje mee met de Baustelles en voor we het wisten waren we het Ruhrgebied al door. We slingerden door de binnenlanden van het Bergische land en waren al bijtijds bij de camping waar we ’s nachts voor het evenement zouden verblijven. Nog even tijd voor lekker in het zonnetje voor de camper met een alcoholvrij biertje. Het leek wel vakantie maar uiteraard was het onderwerp van gesprek vooral de PAUL.

Eind van de dag stapten we in de camper en reden we naar Remshagen waar start en finish was. Er bleek een weilandje te zijn gemaaid wat door de deelnemers als parkeerplaats gebruikt mocht worden, dit omdat het dorpje niet meer dan een stuk of 20 huizen was en verder dus geen parkeergelegenheid had.. Dat was mooi voor na afloop. Het Dorfgemeinschafthaus was zo klein dat eigenlijk alle banken en tafels buiten neergezet waren. We meldden ons en babbelden wat met de organisatoren en medelopers. De meeste liepen de hele afstand en waren ervaren langeafstand lopers. Dat bleek ook duidelijk uit de finishershirts van diverse wedstrijden die ze bijna allemaal aanhadden. De ene van een honderd km wedstrijd, de ander van een 100 mijl. Gewone marathons liep blijkbaar niemand… ‘Normale’ mensen zag je eigenlijk niet, maar die verwacht je ook niet bij zo’n evenement.

De organisatoren hielden een korte speech. Heerlijk bevlogen mensen die uit pure liefde voor het ultralopen een evenement uit de grond stampten en een groep van even bevlogen vrijwilligers verzameld hadden om ons bij te staan. Ik wist nu in ieder geval zeker dat het niet aan de organisatie of de vrijwilligers zou gaan liggen als er iets mis zou gaan. Ook één van de belangrijkste redenen waarom we voor zo’n klein evenement gekozen hadden in plaats van een superdeluxe, maar commercieel evenement.

Na afloop gingen Henrie en ik terug naar de camping, want we hadden daar een prima eetgelegenheid gezien. En als je dan een keer in Duitsland bent moet je natuurlijk Schnitzel met Pommes eten met een heerlijk koud biertje er bij. Wetend dat dat waarschijnlijk het laatste ‘normale’ eten voor de komende dagen zou zijn genoten we er echt van. Daarna snel naar bed, want we konden maar beter uitgerust aan de start staan.

Er volgen van de week nog 2 delen!