 | ||
| De start en finish, op de grens van Nederland en Duitsland ‘Sponslopen langs de Berkel’ Als je het drielandenpunt
noemt, denk je al snel aan het zuiden van Limburg, maar veel dichter bij huis
en zeker zo mooi ligt ook een drielandenpunt wat maar weinigen weten. Op de
plek waar Duitsland, de Achterhoek en Tukkerland elkaar raken, startte onze 14e
wandeletappe, genaamd het Reckense Markepad. Het werd weer een gedenkwaardig
avontuur….. De chauffeur van de dag krijgt
ook altijd gelijk de rol van regenanalist. Dat wil zeggen dat hij bepaalt of
het weer een fijne wandeling toelaat. Frank kreeg deze pittige taak toegewezen,
bekeek de buienradar een keer of 10 en zag dat het goed was. In Rekken
aangekomen, bleek dat de miezerregen aanhield, terwijl dit niet aangekondigd
was. Omdat de neerslag al enige dagen voor de nodige waterproductie had
gezorgd, waren onze schoenen al na exact 378 meter struinen door het lange gras
volledig verzadigd en voelden aan, alsof je sponsen aan de voeten had. Wat een
feest! Theo, die natuurlijk bekend
staat om zijn sierlijke pas en dito houding hield, in tegenstelling tot zijn
kompanen, de broekspijpen volledig droog. Een logische verklaring hiervoor is
het feit dat de veteraan van medio maart tot eind oktober in de korte bokse
loopt en slaapt. Geert daarentegen klaagde behoorlijk, maar hij slenterde dan
ook voorop en moest het spoor trekken. Dat is natuurlijk bij deze omstandigheden zeker geen pretje en hij had
inmiddels alles onder de gordel al drijfnat. Na een krappe kilometer passeerden
we de haven van Oldenkotte waar een stuk of 40 jachten keurig gerangschikt klaar
lagen. We waanden ons even in Monaco, maar deze gedachte was van korte duur,
want alle aandacht was gericht op het meanderende smalle paadje dat gevolgd
moest worden. Hoewel het nog betrekkelijk
vroeg was, floten de vogels al het hoogste lied en liepen de hazen kruislings
voor ons langs. Het was best genieten geblazen en dat gevoel werd verder
versterkt, toen een ree wed gespot op 10 over 1. Frank dacht er zelfs twee waar
te nemen, maar werd totaal niet serieus genomen. Na 3,5 kilometer moesten we
met een pondje over de Berkel en Theo begon als een dolle aan het touw te
hengsten, omdat hij van menig was, dat hij het dobberende vlot naar zich toe
moest halen. Niets was minder waar, want samen met Geert dreven ze langzaam van
de kant weg. Frank stond niets anders te doen dan een geweldige sprong te maken
om ook mee te varen. De heldendaad lukte ternauwernood en eenmaal aan de
overkant werd besloten om maar even een eetpauze in te lassen. Geert trok een zak
onbesmeerde, dus kale mueslibollen los en werkte er in no-time 4 of 5 naar
binnen. Theo genoot intens van een beker afgetapte melk en sloot tijdens het
lurken zelfs even de ogen. Frank stond er stampvoetend bij, want hij heeft een
bloedhekel aan regen en wilde de tocht het liefst zo snel mogelijk vervolgen. Opvallend genoeg kwamen we
werkelijk niemand tegen in de prachtig natuurlijke omgeving, op één vrouw na.
Ze had naast een enorme rugzak ook een tweetal skistokken bij zich en keek een
beetje verdwaald rond. Logisch natuurlijk, want ze was, gezien haar uitrusting,
de weg volledig kwijt. We passeerden een mooi
watertje, waar een reiger een lekker visje aan het zoeken was en een flinke
brulkikker zich van de beste kant liet horen. We hadden werkelijk het idee dat
we op de open afdeling van Artis rondliepen, zoveel diersoorten passeerden ons
of lieten zich spotten in de bomen, op de velden en langs het water van de
Berkel. Naast het natte gras, vormden
een veertigtal smalle slootoversteek plekken af en toe voor hilarische
momenten. De met kippengaas bedekte spoorbielzen waren goed te nemen. Lastiger
waren de passages, waar je eerst over een hoge balk moest stappen alvorens je
op een 14 centimeter dikke plank terecht kwam. Theo, die bij de gymnastiek
altijd al een bloedhekel had aan het onderdeel balk, zat ook deze morgen aardig
te stuntelen. Nu is hij ook al aan zijn derde heup bezig, dus dat hielp zeker
niet mee. Dat deed ook vooral Geert niet, want hij kieperde Theo bijkans over
het obstakel of hield hem dusdanig vast dat onze nestor er bijna vanaf
flikkerde. Van iemand die al ruim 43 jaar werkzaam is in de zorg mag je wat
meer barmhartigheid verwachten, maar dit terzijde. In het zicht van de haven werd
besloten om nog maar even een korte pauze in te lassen en hier ontstond opnieuw
enige consternatie. Theo beweerde dat zijn vrouw een overheerlijke Knopper in
de tas had gedaan en daar had hij gruwelijk zin in. Maar waar hij ook zocht,
nergens was de lekkernij te vinden. De 70-plusser dreigde finaal over de zeik
te gaan en ging verbaal geweldig van gat richting Geert en Frank, die als
verdachten werden gekenmerkt. Tot groot vermaak van het beschuldigde duo zat
het koekje gewoon in het voorste vakje, daar waar het altijd zit, zo is bekend. De finish werd even voor de
middag bereikt en helaas stond er niemand in de grensplaats klaar met bloemen,
aanmoedigingen of applaus. Ook het ererondje achter de grenspaal leverde weinig
respons op, dus werd besloten om gauw aan te schuiven in het lokale bruine café
Raterink. De tijd had hier zo`n dikke 180 jaar stilgestaan, maar dit werd
ruimschoots gecompenseerd door een soepkom cappuccino en overheerlijke
appeltaart. De Reckense Markeloop van ruim 11 kilometer is een absolute aanrader met heel veel natuurgebied, talloze diersoorten en leuke passages. Met een paar medewandelaars kun je een bijzonder gezellige tocht beleven, net als wij……
|
vrijdag 12 juni 2026
Reckense Markepad in Oldenkotte
vrijdag 5 juni 2026
Uitslagen van de 40e Citylauf in Borken(D)
 |
| Herman Domhof, Mark te Brake, Yann Lahser en Tim Mengerink, de nummers 2 t/m 5 op de 5 kilometer Uitslagen AVA'70 leden en Aaltenaren: 5 kilometer: Tim Mengerink 16.02 min, Herman Domhof 16.14 min, Mark te Brake 16.19 min, Janne Wenting 18.55 min, Hans Monasso 19.43 min Klik op de link voor alle uitslagen 5 kilometer 10 kilometer site organisatie |
zaterdag 9 mei 2026
Bocholt 25e Cityrun 5 km - 26,32 min - 3e plaats M65
 |
| Voor de wedstrijd bij het inschrijfbureau |
De meeste leden spreken met elkaar af om op de fiets naar onze oosterburen te gaan. Zelf wordt ik rond 17.30 uur door Theo Stronks met de auto opgehaald. Het is in Bocholt even zoeken naar een parkeerplaats omdat die er bij het winkelcentrum Arkade grotendeels uit ligt. Drie weken geleden bij de Twistesee lauf in Bad Arolsen in het Sauerland kwam ik met de 5 kilometer in een tijd van 27.52 minuten over de finish en het zou mooi zijn als ik deze tijd vandaag wat kan verbeteren. Na het ophalen van het startnummer lopen we een klein rondje warm en gaan we zo'n 20 minuten van tevoren in het startvak staan.
Na het aftellen van zehn bis null gaan we op weg. Langs de kant van het parcours is het op de meeste plaatsen ontzettend druk en dat brengt een mooie sfeer met zich mee. Na een snelle start gaan binnen de twee kilometer Evelien en Siep me al voorbij en lopen langzaam bij me weg. De eerste ronde kom ik door in 12.42 minuten en het beste is er dan al wel af bij mij. In de tweede ronde gaat het dan ook bijna een halve minuut per kilometer langzamer en merk ik dat ik nog wat meer inhoud moet krijgen.
In de winkelstraat wil ik nog wat versnellen maar het zit er niet meer in. Als ik de hoek om ga ben ik blij dat de finish in zicht is en ruim een minuut sneller ben dan in mijn laatste wedstrijd. Ik ga op een bankje zitten en even later komt er een vrouw naast me zitten die niet zo lekker in orde is. Bijna gelijk heeft ze iemand van de EHBO naast zich staan. Het enige wat ik doen kan is een bekertje water voor haar halen, dat ze dankbaar in ontvangst neemt. Ik hoop dat het met haar allemaal weer helemaal goed is gekomen.
Foto's van de 25e Cityrun in Bocholt(D)
 | ||
| Frank Roos Klik op de link voor de foto's van Michiel Tebeest fotoalbum
|
Uitslagen van de 25e Cityrun in Bocholt(D)
 |
| Ibrahim, Evelien, Ingrid, Lisa en Mirit |
5 kilometer: Lisa te Molder 18.41 min, Marc Heideman 19.09 min, Mirit van Middelkoop 20.30 min, Erwin Wamelink 20.49 min, Frank Roos 21.03 min, Ibrahim Balci 23.38 min, Evelien Hillen 25.00 min, Siep van Schepen 25.43 min, Geert Wevers 26.32 min, Theo Stronks 28.02 min, Ingrid Monasso 28.15 min
10 kilometer: Twan ter Horst 32.38, Mark te Brake 34.01 min, Herman Domhof 34.47 min, Luuk Amkreutz 35.53 min, Christian Roeterink 36.06, Luuk te Brake 36.20 min, Erwin Nieuwboer 36.26 min, Harm te Hennepe 36.56 min, Tom Waalder 37.19 min, Dennis Bloemers 38.56 min, Wouter Raben 41.21 min, Hans Monasso 41.32 min, Hans Lammers 49.24 min, Maikel Toebes 49.26 min, Michiel Winkelhorst 50.45 min, Lieke Hengeveld 50.52 min
Klik op de link voor alle uitslagen
 |
| Herman, Dennis, Wouter en Luuk |
zondag 3 mei 2026
Teuto Social Trail in Georgsmarienhütte(D)
 |
| De deelnemers aan de Teuto Social Trail Tijdens het zoeken van een
pittige uitdaging voor het voorjaar zat ik me te verbazen over het aanbod aan
evenementen. Aan de ene kant is het broedseizoen, dus mag er niet veel in de
Nederlandse bossen. Aan de andere kant zijn de evenementen die er wel zijn
behoorlijk vercommercialiseerd. Hoge inschrijfprijzen en zoveel mogelijk mensen
aan de start is dan het streven blijkbaar. Wat doe je dan? Je verzint zelf wat. Loopmaatje Michiel weet zo
langzamerhand ieder paadje in het Teutoburger Wald en wist wel een uitdagende
route van zo’n 50 km in de buurt van Bad Iburg te verzinnen. Met maar twee
punten onderweg om wat eten of drinken te kopen zou het dan wel redelijk zelfvoorzienend
worden. En de heuvels zijn daar ook wel wat hoger dan we van het Montferland
gewend zijn, pittige uitdaging dus. Na een polletje in de Lekker Buitenspelen
appgroep waren er voldoende mensen voor te porren om samen een dagje door de
heuvels te rennen. Zo kwamen we op het idee voor de TeutoSocialTrail, hoewel
het eigenlijk nooit een officiële naam gekregen heeft. Een datum werd geprikt en een
trainingsschema werd bedacht en uitgevoerd. Na wekenlang vele kilometers en
hoogtemeters maken was het dan eindelijk zo ver! Zondag 3 mei zaten we al vroeg
in de auto richting Duitsland. We hadden 8:30 afgesproken op een Wanderparkplatz
in de buurt van Georgsmarienhütte, anderhalf uur rijden vanaf Groenlo. Bijtijds
uit bed dus…. Het zou qua weer een prachtige dag worden dus hadden we er
allemaal zin in. iedereen was op tijd op de parkeerplaats en na wat
voorbereiding als zonnebril op, deet spuiten, zonnebrandcreme opdoen, stokken
uitklappen en de rugzak omhangen waren we er klaar voor. We doken vrijwel meteen het
bos in en de kleine paadjes op. Het bos lag er prachtig bij in de voorjaarszon,
met ontelbare tinten groen en een strakblauwe lucht. De stemming zat er meteen
goed in en al kletsend over van alles en nog wat liepen we heerlijk te genieten
van de omgeving. Het was ook al snel duidelijk dat de Teutoburger heuvels wel
een andere categorie zijn dan de Lochemse Berg, de hiking skills werden dan ook
al meteen ingezet om de hoogtemeters te overbruggen. ’s Morgens was het eerst nog
wat fris en de zon scheen in prachtige stralen door de bomen. De vogels trokken
zich niets aan van ons geklets en floten er op los. Een geweldige ochtend om in
het bos te zijn eigenlijk, maar het was heel rustig in het bos. Heel af en toe
zagen we iemand lopen, maar we hadden het bos bijna voor ons alleen. Het tempo
lag ook laag genoeg om nog wat rond te kijken en te genieten van de omgeving. Na een kilometer of tien keek
ik echter blijkbaar wat teveel rond en kreeg ik het voor elkaar om mijn linker
enkel flink te verzwikken. Na een krachtterm of wat zakte de pijn en kon ik
verder strompelen, na een minuutje of wat kon ik het ongemak zelfs redelijk
verdringen in mijn hoofd. Ik vertrouwde er op dat het wel goed zou komen en
daar leek het ook naar uit te zien. Op 17 km hadden we een kort
rustpunt in de vorm van een bakkertje die open was op zondagochtend. Dat is
fijn na al meer dan drie uur onderweg te zijn. Kaffee en Kuchen in de zon! Even
de rugzak af en het zweet op de rug op laten drogen. Heerlijk! De dame achter
de balie zei dat we rustig nog even mochten blijven zitten, ze was toch nog wel
een half uurtje bezig met schoonmaken. Ze wilde zelfs nog wel een extra kan
koffie zetten als we dat wilden. Maar we kwamen natuurlijk niet alleen voor de
koffie, we moesten nog verder. Na nog snel even het sanitair gebruikt te hebben
gingen de rugzakken weer op en gingen we weer op weg. In het stuk wat nu kwam zaten
een paar hele forse klimmen en, waar er tot dan toe nog wel eens vlot naar
boven gerend werd door de ‘jonge honden’ in de groep, werd het nu wat rustiger
aangevlogen. De temperatuur was inmiddels ook al een stuk gestegen en het was
wat benauwd aan het worden. Maar de lucht was nog steeds blauw zo ver we konden
zien, dus hoefden we niet op een verfrissend buitje te rekenen. Het zweet
gutste en het werd af en toe wat stil in de groep. Waar moet je het ook nog
over hebben nadat je al uren samenloopt? Voor sommigen was het vinden van
gespreksstof overigens nooit een probleem… Ik begon zoetjes aan mijn
rechterbovenbeen te voelen. Waarschijnlijk doordat ik mijn linker enkel
onbewust ontzag overbelastte ik mijn rechterquadriceps en die was het daar
steeds minder mee eens…. Gelukkig hadden we een tweede rustpunt op 27 km.
Bosrestaurant Malepartus voelde aan als een oase in de woestijn na al een best
stuk van de dag onderweg te zijn. We konden nog net een plekje op het terras
veroveren, met het mooie weer waren de meeste plekken natuurlijk bezet. Even
lekker uitpuffen en wat eten en drinken. Maar net nu trok natuurlijk even de
zon weg en bleek het toch nuttig dat ik een jasje in mijn rugzak had. Met frisse moed stonden we na
een half uurtje weer op om verder te gaan. Maar de moed zakte me meteen weer
enigszins in de schoenen. Dat je in een half uur ineens 10 jaar ouder kunt
worden…. Het duurde een paar kilometer om met mijn stramme benen weer een
beetje in het ritme te komen, zeker naar beneden rennen begon ik steeds minder
leuk te vinden. Maar gewoon door en de moed niet laten zakken, normaal trekt
zo’n dipje wel weer bij na verloop van tijd. De omgeving maakte in ieder geval
heel veel goed en het goede gezelschap natuurlijk ook. Na weer een prachtig, maar
technisch zeker niet makkelijk stuk, was het voor mij wel duidelijk dat ik
misschien maar beter voor de ‘optie B’ kon kiezen. Vooral naar beneden werd
steeds meer een probleem met mijn rechter quadriceps. En als ik zo uit mijn ooghoeken
naar Eric keek was dat voor hem misschien ook een betere keuze. Ik zag hem het
laatste uur ook steeds moeizamer bewegen…. Ik besloot maar eens te vragen of
hij het misschien ook een goed idee vond om samen een stukje af te korten
voordat het echt een lijdensweg zou worden. We hielden anders de rest van de
groep ook nogal op was zo mijn inschatting. Het bleek dat Eric hetzelfde
idee ook al een minuut of 10 had, dat was dus snel beslist. De rest van de
groep was het er nog niet meteen mee eens, maar toen ik ook nog eens viel over
een boomwortel en mijn ribben flink bezeerde was het voor iedereen duidelijk.
Eric en ik sneden een stukje af over het fietspad langs een grotere weg en
pakten dan de laatste vijf kilometer van de route weer op. Dat zou ons een
kilometer of tien schelen, maar we pakten dan wel een heel mooi stuk aan het
eind nog mee. Het was wel jammer natuurlijk, maar we lopen al lang genoeg op de
trails rond om te weten dat dit soort dingen gebeuren en dat je er op dat
moment gewoon zo goed mogelijk mee moet omgaan om verdere ellende te voorkomen. Na een saai stuk langs de
grote weg doken we weer het bos in en de kleine paden op. Rennen lukte niet
omdat mijn ribben het daar niet mee eens waren. En de hamstring van Eric vond
er ook wat van… Maar in een vlot tempo hiken ging nog wel en zo tikten we de
kilometers weg. We mochten gelukkig nog wel de grootste klim uit de route
meepakken, maar daarna konden we de laatste kilometers naar de parkeerplaats
afdalend afleggen. Bij de auto moesten we natuurlijk nog wel een tijdje wachten
op de rest van de groep, maar we konden lekker zitten en eten en drinken hadden
we genoeg. Wie doet je wat? We hadden toch nog ruim 41 km en zo’n 1250
hoogtemeters weggetikt. Best aardig toch op een mooie zondag. Uiteindelijk kwam de rest ook
over de streep. Sommigen nog redelijk fris en fruitig alsof ze geen 53
kilometer met een dikke 1500 hoogtemeters hadden afgelegd. Anderen hadden het
duidelijk ook moeilijk gehad in het laatste stuk en hadden de steun van de medelopers
echt wel nodig gehad. Maar iedereen was blij dat de finish bereikt was. Voor
sommigen was het zelfs de alleerste ultraloop! We waren het er in ieder geval
roerend over eens dat het een geweldige dag geweest was. Toch mooi dat op deze
manier een aantal mensen die heel verschillend zijn en elkaar nog nooit gezien
hebben binnen de kortste keren een band kunnen krijgen. De foto’s tonen
eigenlijk alleen maar beelden van mensen met een grote glimlach, we mogen dus
wel van een succes spreken. Dat er een keer een vervolg gaat komen staat
daarmee eigenlijk al wel vast. Dank aan Michiel en Christian
Kats voor de route en de begeleiding. Op naar het volgende avontuur! Andre Bleumink  |
zondag 19 april 2026
AVA'70 in Marienhagen-Vöhl (Sauerland) - dag 3
 |
| Gerrit, Jaap, Mariska, Ingrid en Evelien, de organisatie van het weekendje Sauerland |
De trouwe lezer van dit fijne weblog van neef Geert kan het niet ontgaan zijn: AVA ’70 is een weekendje weg geweest. Met een mooie groep atleten is er gedaldeed in Sauerland, rundum das Familienhaus Zum Schwanenteeg, van de familie Oberink. Dag 1 is beeldend beschreven door Frank Roos, zoals alleen hij dat kan. Dag 2 werd onder de loep genomen door meesterwaarnemer en -schrijver en meester Erwin Wamelink. Aan mij de eer om dag 3 te beschrijven. De dag van de wedstrijd: we zijn immers niet alleen naar Sauerland afgereisd om te daldeeën; er moet uiteraard gerend worden. En hard!
Op een klein half uurtje rijden van ons idyllische familiehuis werd voor de 6e keer de Twistesee Lauf georganiseerd. Geert Wevers heeft in zijn wedstrijdverslag een mooi omgevingsbeeld geschetst. Dit werd dus de wedstrijd waar we mochten knallen op de 5 of 10 km.
Rennen langs het water betekent een vlak parcours. En dat zijn de hardlopers van AVA ’70 wel gewend. Nu houd ik wel van een spelletje en polletje en heb de zaterdagavond, de avond voor de wedstrijd, een wedstrijd in een wedstrijd bedacht. In mijn opschrijfboekje heb ik van alle Avajanen de te verwachten tijd genoteerd. Die moest toch redelijk in te schatten zijn, op zo’n vlak parcours zou je denken? Nou, ik kan je alvast verklappen: dat kan lang niet iedereen. Na de wedstrijd zou ik dan alle werkelijk gelopen tijden invullen en degene die het dichtst bij haar of zijn geschatte tijd zou finishen, zou een fijne prijs winnen. Een mooi hebbedingetje uit de Zevenbultenloop-merchandise-shop én een krat Krombacher. Want hier waren er om onduidelijke logistieke redenen heel veel van over.
Bij het analyseren van zo’n polletje kun je interessante karaktereigenschappen van de atleten ontdekken. De een is heel bescheiden, de ander juist overmoedig en vol branie; er zitten voorzichtige inschattingen tussen, maar ook tegen-beter-weten-in of alles-of-niets types. Neem bijvoorbeeld Devlin. Hij kwam aankarren in een niet bescheiden Porsche 911 Carrera 4S 3,0-liter zescilinder boxermotor met dubbele turbo met 353 kW (480 pk). Hij schatte bescheiden in dat hij de 10 km in 49.59 minuten zou lopen. Hij raffelde de 10 km af in 45.57 min. Ruim 4.02 minuten sneller dus dan ingeschat! Hij zat dan ook het verst van iedereen af, wat inschatten betreft. Hij had een prijs goed kunnen gebruiken, want het zou een duur weekendje worden: de afstandsbediening van de Porsche was stuk gegaan. Peter B dacht dat het een microfoon was en had er de hele heenweg Schlagers in zitten zingen. “Dat kost me weer een dikke 600 knaken”, verzuchtte Devlin deemoedig. De mooie tijd op de 10 km was een enigszins een pleister op deze gapende wond.
Paula, ook een mooi voorbeeld van bescheidenheid. Ze schatte in dat ze net onder de 50 minuten zou lopen op de 10 km. Ze liep nota bene een vet PR: 47.11 minuten! Erwin daarentegen kunnen we scharen onder de alles-of-niets types. Hij wilde vriend Luuk hazen en goed wegzetten, met als doel Luuk een dikke Duitse beker mee naar huis te laten nemen. De grote motor van Erwin, de avond daarvoor rijkelijk gevuld met Krombacher-koolhydraten, was na een goeie kilometer al opgeblazen. Erwin kwam ruim later binnen dan ingeschat; laat ik maar geen cijfers noemen. Luuk werd keurig 5e. Gezien het vergelijkbare voedingspatroon als Erwin een puike prestatie.
Om de winnaar te bepalen van deze wedstrijd-in-een-wedstrijd moest de organisatie tot ver achter de komma rekenen. Evelien en Linda zaten beide 7 seconden van hun geschatte tijd af. Evelien, als langeafstandsklasbak, kent haar lichaam – haar mooie lichaam – natuurlijk erg goed. Ze weet wat ze kan. Ze deed er 7,2 seconden langer over dan ingeschat. Linda die gokte maar wat: ze deed er 6,8 seconden langer over. Tenminste, ik gok dat ze gokte. Want dat doet ze namelijk vaker. Op zaterdagavond strikte Gerdy jan en alleman om een potje ‘Slimste Mens’ te spelen. Ze liet een slagveld aan verliezers achter zich, dus ze zocht enige tegenstand. Omdat ik toch geen ‘nee’ tegen Gerdy kan zeggen deed ik ook een potje mee. En nog een en nog een. Harstikke leuk spel. Linda deed ook mee. En nu komt het: ze won! Tussen een ijzersterk deelnemersveld van universitair geschoolde kandidaten gokte zich met alle geluk van de wereld naar Slimste Mens! Nu gun ik dat haar van harte, want ze is niet alleen een slim mens maar ook een leuk mens, maar opvallend was het wel. Dus vermoedelijk gokte ze zich naar 28.0457 minuten op de 5 km en met een verschil van 0,4 seconden won Linda dus ook de Twistesee Lauf Poll. Ze zal nu wel aan de Krombacher zitten vermoed ik.
Ook mooi om te noemen zijn Siep, Gerjo en Henk L. Siep durfde het eigenlijk niet aan, in verband met zijn sluimerende hernia. Hij liep toch een knappe 27.37 en lijkt back on track. Dit geldt ook voor Gerjo. Hij loopt al een hele tijd te klungelen met z’n knie, maar verbeet de pijn en kwam binnen de 29 minuten over de finish. Henk L was de hele zaterdag al wat stilletjes: hij had al jaren geen 5 km wedstrijd meer gelopen. Henk tobde de laatste maanden met z’n snelheid en kon z’n tempo’s niet meer onder de 6 minuut de kilometer krijgen. Hoe mooi is het dan dat Henk piekte op het moment dat het moest. Hij liep dik onder de 6 minuut de kilometer en kwam op 30 rond binnen (het parcours was 100 m langer dan de beloofde 5 km). Voor Dirk, Gerrit-Jan en Denis kwam de wedstrijd te vroeg. Hun blessures lieten het rennen nog niet toe. Hun aanmoedigingen waren lavend en hielpen de Avajanen tot prachtige prestaties.
En zo sloten we een mooie wedstrijddag af. Ik kan natuurlijk niet iedereen noemen, maar geloof me, er is fantastisch gepresteerd!
Na deze wedstrijd sloten we het weekend af met een fijn etentje. Een keer wat anders dan een schnitzel. We hadden vrijdag- en zaterdagavond in het naastgelegen Zur Jägersruh gegeten. Een restaurant met 40 soorten schnitzels op de kaart. Minstens. En bierglazen kleiner dan maatje vaas hadden ze niet. Erwin, wat minder eufemistisch aangelegd dan ik, noemde het een vreetschuur. Voor vegetariër Wim viel er weinig te kiezen. Een salade en wat uienringen. En dan wel 25.53 minuten lopen hè. Wim had 2 goede nachten gehad, misschien was dat zijn geheim. Samen met Ingrid en Evelien op de kamer. Op mijn filosofische vraag aan Wim of een vegetariër wel van vrouwenvlees houdt heb ik nooit antwoord op gehad trouwens…Mijn filosofische vergelijking tussen een schnitzel en een marathon is ook het vermelden waard. Als je zwoegend een marathon hebt gelopen, denk je meestal: dat was eens maar nooit weer. Een dag later kan dat al wat bijgedraaid zijn: misschien volgend jaar nog eens proberen. Neem nu die schnitzel. Als je ‘em op hebt denk je: poeh, dat was voorlopig de laatste. Als je dag later, na het doen van de vele activiteiten, zo rond 19.00 uur weer aanschuift bij de rustende jagers denk je: laten we het maar weer eens proberen!
Ingrid en Evelien verdienen trouwens wel een vette pluim. Dankzij hun goede zorgen is er altijd koffie, thee, wordt er snel en adequaat opgeruimd, afgeruimd, ingepakt. Dat soort, vaak onzichtbare dingen. Bedankt dames, dat we weer simpelweg aan mochten schuiven. Ook Gerrit verdient een pluim, als mede-organisator van dit weekend. En Walter, en de nieuwe elektrische bus. Toen wij al lang en breed thuis uitgeteld in bad lagen, was Walter nog druk om alle kroam uit de bus op de juiste locaties te doen belanden. Ook fijn dat iedereen, na zo’n vermoeiend weekend, weer veilig thuis is gekomen.
In aansluiting op de andere schrijvers wil ik tot slot ook Jaap en Mariska benoemen. Wat hebben we een mooi weekend mogen beleven in Sauerland; dank voor de organisatie en vette activiteiten! Dat zo’n gemêleerde groep hardlopers, tussen de 25 tot 70 jaar, zo’n lol met elkaar kan beleven. Erg waardevol. Natuurlijk staat iedereen op standje ‘ginnegappen’ maar er is ook ruimte voor bijzondere een-op-eentjes, voor mooie gesprekken, een luisterend oor, een lach en een traan. Toen de familie Oberink het familiehuis overnam, zat er ook een indrukwekkende eclectische platenverzameling bij. We hebben van alles gedraaid, van disco tot hardcore, al dan niet op het juiste toerental. Vooral ‘Du’ van Peter Maffay schalde dikwijls over de Sauerlandse heuvels. We hebben verzuimd, dat schiet me nu te binnen, het AVA clublied te zingen. Maar met ‘AVA’ in onze gedachten en ons hart, zingt Peter Maffay dit voor ons:
Ich kann nicht sagen, was du für mich bist
Sag, dass ich dich, dich nie verlier'
Ohne dich leben, das kann ich nicht mehr
Nichts kann mich trennen von dir
Du bist alles, was ich habe auf der Welt
Het zou zomaar over AVA kunnen gaan! (RtH)
 |
| Een kijkje in het befaamde notitieboekje van Rinke |
Uitslagen van de 6e Twistesee lauf in Bad Arolsen(D)
 | ||
| De groep AVA'70 leden die aan de Twistesee lauf meededen Klik op de link voor de uitslagen, bij Wettbewerb op 5 of 10 km klikken uitslagen site organisatie 
|
Bad Arolsen(D) 6e Twistesee Lauf - 5 km - 27.52 min - 1e plaats M65
 |
| De traditionele groepsfoto die net voor de wedstrijd is gemaakt Gemiddeld één keer in de twee a drie jaar trekken we er met mijn atletiekvereniging een weekend op uit. De laatste jaren zijn we in Londen, de Ardennen, op Vlieland en enkele keren met een kleinere groep in Spanje geweest. Dit jaar staat het Sauerland op het programma. Clubgenoot Jaap Oberink heeft in Marienhagen-Vöhl Familienhaus Zum Schwanenteig, waar we met 25 personen gebruik van mogen maken. Hij en zijn vrouw Mariska hebben een prachtig weekendprogramma samen gesteld waar door iedereen volop aan mee wordt gedaan. Op de laatste dag staat er een wedstrijd in Bad Arolsen op het programma en we kunnen kiezen uit een 5 of 10 kilometer. Ik kies bewust voor de korte afstand. Aan de ene kant ben ik nog steeds niet volledig 'hardloopfit' en aan de andere kant verwacht ik eigenlijk ook geen vlak parcours in het Sauerland. Dat laatste blijkt gelukkig erg mee te vallen en het vals plat dat we tussen de drie en vier kilometer voor de kiezen krijgen mag eigenlijk geen naam hebben. De avond voor de wedstrijd komt Rinke ter Haar met zijn notitieboekje langs en mag ik aangeven wat voor een tijd ik denk te gaan lopen. Ik geef een tijd op net onder het halve uur. Als we zondagmorgen na ruim een half uur rijden op de parkeerplaats aankomen, kijk ik eens om me heen en zie aan beide kanten van de weg behoorlijk wat heuveltjes liggen. Het zal toch niet denk ik nog, maar na een wandeling van ongeveer 500 meter ziet er het gelukkig bij de Twissesee al heel anders uit. Het is er gezellig, vlak en het parcours is simpel. Als het startschot valt rennen we zo'n 1500 meter in noordelijke richting, om na het keerpunt dezelfde weg terug te lopen naar de plaats waar we gestart zijn. Daarna een kilometer de andere kant op en je raad het al, om de pionnen heen en hetzelfde stuk weer terug. Een voordeel is dat je al je clubmaatjes twee keer tegenkomt en elkaar kunt groeten. Gemakkelijk gaat het allemaal nog niet maar door ruim twee minuten sneller te zijn dan mijn verwachte tijd, ben ik erg tevreden. Daar komt nog bij dat ik verkouden ben en bijna geen stem meer heb. De Garmin geeft zelfs nog een goede 100 meter meer aan! Na afloop van de wedstrijd krijgt iedereen van de organisatie een muntje om te douchen en kunnen we even later lekker ontspannen naar de 10 kilometer gaan kijken. Ruim een uur later heeft Jaap een mooie locatie bij de golfbaan gereserveerd waar een heerlijke maaltijd op ons staat te wachten. Van daaruit rijden we rechtstreeks terug naar de Achterhoek, een prachtig weekend is al weer voorbij. |
zaterdag 18 april 2026
AVA'70 in Marienhagen-Vöhl (Sauerland) - dag 2
 | ||
| Op weg naar de honderd meter hoge hangbrug In een gebied dat wordt gedomineerd door bejaarden, moet je met een vergrootglas zoeken naar vermaak. Al snel kom je uit bij iets als de Willinger Skywalk. Een honderd meter hoge hangbrug die je van niets naar nergens brengt. Aangelegd om de toerist een poot uit te draaien. Toegegeven; je hebt een aardig uitzicht en je bent weer een paar uurtjes van de straat maar het blijft een brug. Althans, dat zul je denken. Bij deze groep wereldvreemde hardlopers ligt het allemaal een beetje anders. Denis: bang. Frank: heel bang. Wim: wiebelig op de benen. Ingrid: stil. Theo: boos, teleurgesteld en bang. Het overgrote deel van de groep loopt haast verveeld over de brug. Dirk zingt het repertoire van de Band Zonder Banaan, Gerdy maakt weer eens een selfie. Evelien mijmert wat. Het doodsbange vijftal heeft echter wel iets anders aan het hoofd dan verveling. Ze worstelen zich stap voor stap over de 600 meter lange hangbrug. Met de dood in de ogen en de handen aan beide kanten vastgeklemd aan de reling, komen ook zij aan de overkant. Een enkeling kijkt trots, de ander opgelucht. Theo niet. Hij is nog steeds boos, teleurgesteld en verdrietig. Hij moet ook weer terug. Om Theo nog wat dieper de put in te drukken, wordt er uitgeweken naar de rodelbaan. Hij laat zich niet kennen en stapt al vrij snel in een karretje. Jaap neemt in het volgende bakje plaats. Hier krijgt hij al snel spijt van. Jaap is toe aan een goede shot adrenaline. Het pakt anders uit. Voor hem worden het slopende minuten waar hij zijn ergernis moet onderdrukken. Theo gaat zo langzaam dat Gerrit-Jan met speels gemak naast hem kan blijven wandelen. Gerdy, die van de selfies, houdt de zaak ook vreselijk op. Achter haar wordt de file steeds langer. Waar ze als politica bekend staat als doortastend en risicovol, is ze op de rodelbaan een blok aan menig been. Nadat de twee storende elementen van de baan zijn verwijderd, gaan in ronde twee de voeten van het rempedaal. De eerder genoemde Gerrit-Jan brengt het gezelschap nog zwaar in de moeilijkheden. HIj heeft zoveel overtredingen begaan naast de baan, dat er een officiële waarschuwing volgt voor heel de groep. De attractie-baas snauwt de groep met luide stem en duidelijke teksten toe. Vergelijkingen met het verleden worden al snel gemaakt. Bij terugkomst in het familiehuis ploppen de
kroonkurken al snel van de fles. Na een biertje of vier komen eindelijk de echt
goede gesprekken op gang. Het drinken wordt nog even hinderlijk onderbroken
door een bezoek aan de lokale vreetschuur maar na een paar uurtjes kan iedereen
gelukkig de draad weer oppakken in de thuiskroeg. Al snel vergeten de meesten
dat ze de volgende dag een wedstrijd lopen, een zorg voor later. (EW)
|
vrijdag 17 april 2026
AVA'70 in Marienhagen-Vöhl (Sauerland) - dag 1
 | ||
| Het eerste sportieve uitstapje van het weekend AVA'70 geht's los! Na zeer succesvolle
trainingskampen in Londen, de Ardennen en Vlieland was de bestemming dit keer
het heuvelachtige Sauerland. Bijzonder was dat de 24-koppige
hardloopselectie van AVA`70 dit keer was uitgenodigd om te komen verblijven in
het idyllische Marienhagen, waar hardloopmaatje Jaap Oberink en zijn familie
eigenaar zijn van Familienhaus Zum Schwanenteig. Hoe mooi is dat? Op vrijdag verzamelde de
sportievelingen zich bij het clubhuis om 08.00 uur, maar de reis liep gelijk al
vertraging op, want FC Kobus kon het, zoals wel werd verwacht, net niet redden.
Afijn de aanwezigen kregen alvast een goodiebag overhandigd en daarmee werd
gelijk al een uitstekende basis gelegd voor een fijn samenzijn. De inhoud was
toepasselijk, want uiteraard nam het traditionele herinneringsshirt de meeste
plek in en ook dit keer is het weer een fantastisch collectors item. Over de
rest van de inhoud volgde gelijk wat uitleg. De opdracht was simpel. Je pakt
eerst de banaan, houdt hier een blikje cola onder en vervolgens een stuk mars.
Een enkeling had in de gaten dat de geel, rode en zwarte kleur de Deutsche
Fahne weergeven. Daar was dus wel beregoed over nagedacht. Het was tijd om te vertrekken
en om een beetje indruk te gaan maken bij onze Oosterburen, stond er een aantal
fraaie bolides klaar om het gezelschap te gaan vervoeren. De dravers wilden wel
scoren, dus een Porsche, Mercedes, BMW en een E-bus, die meer weg had van een winkel
op wielen, maakten deel uit van het Aaltense wagenpark. De trip van een kleine
300 kilometer verliep verdraaid prima en al voor elf uur pruttelde de koffie
reeds fijn. De kamerindeling leverde verrassend genoeg geen enkel probleem op
en de groep bewoog zich snel naar de ruime Garten om in een lekker zonnetje
alvast Duitse sfeer te snuiven en te genieten van het bonensap. De stemming was
direct al opperbest en dat bleef ook het hele weekend de rode draad. Jaap en
Mariska heetten een ieder van harte welkom en de eerste speech leverde gelijk
al een ovationeel applaus op. Wat menigeen reeds vermoedde, bleek ook waarheid
te gaan worden, namelijk dat een scala aan verschillende activiteiten elkaar in
sneltreinvaart op zouden gaan volgen, dus een ware sloop op de conditie bij
sommigen. De meest fanatieke hardlopers
konden zich alvast gereed gaan maken voor het eerste sportieve uitstapje in de
vorm van een duurloop. De keus was om 5 kilometer te rennen, maar er was ook de
mogelijkheid voor een extra lus waar de nodige hoogtemeters in verpakt zaten.
De dresscode was het felrode weekendshirt en dat trok uiteraard de nodige
aandacht van de plaatselijke bevolking, die volledig verrast bleken te zijn
door de aanwezigheid van de Aaltense talenten. De groep werd dan ook lang
nagestaard en de lokale paparazzi hun werk deed, alvorens de roodhemden het
Nationalpark in renden, waar de ondergrond van asfalt veranderde in ruwen
stenen. Na 4975 meter zat het eerste gedeelte erop en haakte de helft af om te
gaan douchen. Een stel dapperen besloten Jaap te vergezellen en na een prettige
afdaling volgde tenslotte een veel minder prettige klim, die de hartslag in
snel tempo omhoog joeg. Toch zeker wel tevreden gezichten bij de finish, want
de missie was een prima training en test voor de dingen die nog komen zouden.
Bovendien hadden de dravers het grote geluk, dat de groenling werd gespot en
een enkeling meende zelfs de zeldzame polifinario in een hoge den te horen,
maar daar was iedereen niet helemaal zeker van. Na een snelle douchebeurt
vertrok het hele peloton richting Waldeck om op de Edersee te gaan genieten van
een 2-uur durende rondvaart. Het Zonnebloemgefühl kreeg behoorlijk de overhand
en met een aantal (bijna) pensionado`s onder de aanwezigen is dit ook wel een
beetje logisch. Het lompgrote stuwmeer met een omtrek van dik 50 kilometer werd
van diverse kanten bevaren en de sfeer aan denk was bijzonder aangenaam. De zon
speelde het spel voortreffelijk mee en dat is natuurlijk een geweldige
opsteker. Na een hele behouden vaart, meerde das Fahrgastschiff rustig aan en
werd er weer voet aan land gezet. Terug op de thuisbasis werd er
snel een sapje genuttigd, waarna het lopend richting het centrum van
Marienhagen gewandeld, waar de AVA-janen met het luiden van de kerkklokken
werden begroet. Bestemming was Landgasthof zur Jaegersruh, een hele mondvol voor
een lokaal restaurantje, maar de ontvangst was allerhartelijkst. De gastheer
had al snel in de smiezen dat er wat te verdienen was en begon gelijk maar te
rennen met vazen bier. De dinerkaart had een zeer groot snitzelgehalte, dus
daar werd volop uit gekozen. De stemming nam intussen een meer dan gezellig
gehalte aan en de ober bleef breedlachend de meute bedienen. De conclusie na
een paar uurtjes schranzen was duidelijk: een Michelin-ster zit er in 2026
waarschijnlijk niet in, maar dat is ook in het geheel niet nodig om 25 gasten
een prettige en smakelijke avond te bezorgen. Was dit dan de laatste
activiteit van deze eerste dag? Zeker niet! Na een korte verkleedpartij kwamen
ons tijdelijke gastouders, Jaap en Mariska in volledig Duitse kledij weer in de
ontmoetingsruimte, waar de chips intussen alweer van hand tot hand ging en de
Krombachers ontdopt werden. De club werd rigoureus door elkaar gehusseld voor
een adembenemend spannende Hauszimmerquiz. De 5 teams werden onderworpen aan
een scala van onderwerpen met een 96% Duits tintje. Over sport, politiek,
gebouwen, cultuur en muziek… je kon het zo gek niet bedenken of het kwam wel
aan bod. Nu was het met de kennis over het algemeen best wel redelijk gesteld,
maar het is meer het geheugen, dat hier en daar toch een flinke opdoffer heeft
gehad. Ze werden Udo Jürgens en Peter Maffay bij een groepje door elkaar
gehaald, waar een ander Olaf Thon voor Lothar Matthäus aanzag. Uiteraard waren
dit vragen uit de categorie “eenvoudig”, die je niet mag missen. De stress
haalde even voor middernacht het hoogtepunt bij velen, toen de formulieren
ingeleverd moesten worden en de tweekoppige jury aan het rekenen ging. Er
werden een flink aantal wiskundige formules losgelaten, maar diep in de nacht,
volgde toch nog de prijsuitreiking. Retespannend bleek het uiteindelijk te zijn
en was het puntenverschil minimaal. Slim was de speldirectie wel om geen
discussie aan te gaan, louter de totaalscore te noemen en bleek dat de winnaar
toch best wel uit een zeer onverwachte hoek kwam. Tijdens de prijsuitreiking
werd quizmaster Japie nog een kleine envelop met inhoud toegeschoven, maar
slechts een enkeling nam dit waar. Mooi dat de groep, die normaal mijlenver van
het podium verwijdert blijven, nu eens het zoet der overwinning mochten smaken. De klok tikte inmiddels
gestaag door en zelfs de koekoek kwam al niet meer naar buiten, dus de hoogste
tijd om te gaan rusten. Zaterdag zou het programma immers ook weer zeer
intensief en anstrengend zijn, dus was een goede nachtrust de beste voorbereiding. (FR)
|
zondag 29 maart 2026
Aaltenaren lopen de 45e halve marathon van Berlijn
 |
| Andre Bruil Andrea Kiptoo wint de 45e
halve marathon van Berlijn Dubbel feest voor Kenia:
Andrea Kiptoo (59:11 minuten) won de 45e Berlijnse Halve Marathon, vóór zijn
landgenoot en tempomaker Dennis Kipkemoi, die direct na hem over de finish
kwam. Likina Amebaw uit Ethiopië won
de vrouwenrace in 65:07 minuten. De Keniaanse Daisilah Jerono (65:21) en
Veronica Loleo (65:35) completeerden het podium. Internationale records werden
dit keer niet verbroken, mede door de koele temperaturen. AVA’70 lid Andre Bruil kwam in
een prachtige tijd van 1:42.29 over de finish terwijl Linda en Eljo Stronks in 2:05.36 de streep passeerden. Ook een afvaardiging van de familie Boekelder was volop aanwezig in Berlijn. Klik op de link voor alle uitslagen |
 | ||
Linda en Eljo Stronks
|
zaterdag 28 februari 2026
Uitslagen van de 55e Volkslauf in Vreden (D)
 | ||
| Hans Monasso, Rob Berkelder, Dirk-Jan Robbe, Thom Berkelder en Wim Brinkman Op de 5 kilometer is maar 4 kilometer gelopen, doordat de voorfietser iedereen de verkeerde kant op stuurde. Daardoor is het lusje in het begin van de route niet gelopen! Uitslagen: 4 kilometer: Thom Berkelder 14.47 min, Hans Monasso 16.06 min, Rob Berkelder 19.54 min 10 kilometer: Dirk-Jan Robbe 57.03 min, Wim Brinkman 57.07 min Klik op de link voor alle uitslagen 4 kilometer 10 kilometer halve marathon site organisatie
|
zondag 4 januari 2026
Uitslagen van de 4e (halve) marathon in Wesel(D)
 |
| Leden van Loopgroep Zandloper in Wesel Klik op de link voor de uitslagen halve marathon marathon site organisatie |
woensdag 31 december 2025
Uitslagen van de 13e Silvesterlauf in Bocholt (D)
 |
| Sam, Patrick en Rinke Uitslagen AVA'70 leden en Aaltenaren: 5 kilometer: Stef Grotenhuis 16.45 min, Tim Mengerink 17.00 min, Luuk te Brake 17.33 min, Tim Houwers 18.09 min, Sam ter Haar 19.36 min, Patrick Ikink 20.37 min, Rinke ter Haar 21.50 min, Hans Lammers 24.13 min 10 kilometer: Mark te Brake 33.17 min, Twan Meinen 35.15 min, Sven Meinen 36,02 min, Dennis Bloemers 41.11 min, Hans Monasso 41.53 min, Michel Wijnroks 42.31 min, Niels Houwer 48.11 min Klik op de link voor alle uitslagen 5 kilometer 10 kilometer site organisatie |
zaterdag 13 december 2025
Uitslagen van de 8e Adventslauf in Ellewick(D)
 | ||
| 1.Lisa te Molder, 2.Linda Ooms, 3.Paula Böttcher Klik op de link voor de uitslagen 1,5 kilometer 5 kilometer site organisatie
|
zaterdag 18 oktober 2025
Verslag van de 28e Teutolauf in Lengerich(D)
 |
| Henk, Ingrid, Linda, Theo en Siep Teutolauf - Een prachtige dag
met de club Wat een dag. We hadden er zin in vanaf het
moment dat we vertrokken. Eerst werden alle “medische dossiers” nog even
doorgenomen: hier en daar wat pijntjes en klachten, maar de stemming zat er
meteen goed in. De rit naar Lengerich (uiteraard de juiste Lengerich) vloog
voorbij dankzij de gezellige gesprekken onderweg. Bij aankomst werden de
startnummers opgehaald, gevolgd door een kop koffie met gebak voor de
liefhebbers. Daarna maakten we ons klaar voor de start. Het weer werkte perfect
mee. Een mooi zonnetje, niet te warm en niet te koud, precies goed om te lopen.
De omgeving was schitterend, met glooiende heuvels en frisse buitenlucht. Wat
wil je nog meer? De AVA’janen van de lange afstand, 29 kilometer, waren al
onderweg. Daarna waren wij aan de beurt. Eerst nog even de vele bekenden de
hand geschud en iedereen succes gewenst. Rustig beginnen, niet te hard
en niet te langzaam. De krachten goed verdelen over de afstand. Al snel bleek
weer dat een bult oprennen niet bepaald mijn specialiteit is. Meer bulten
trainen zou geen kwaad kunnen. De benen hadden er al snel genoeg van, maar
goed, dat hoort erbij. En dan is daar natuurlijk onze diesel Theo, die mij en
velen met mij telkens weer versteld doet staan. Met zijn vaste tempo kachelt
hij rustig de heuvel op, geen moment gewandeld, gewoon doorgaan. Na een tijdje
met Linda te hebben opgelopen, moest ik halverwege de bult ook van haar
afscheid nemen. Soms wil het rennen wel eens haperen door wedstrijdspanning,
maar dat speelde vandaag geen enkele rol. Ze liep ontspannen en zichtbaar
genietend. Vlak daarachter kwamen Ingrid en Henk, die ook een prachtige dag
hadden. Ze liepen lekker door, maar namen tegelijk de tijd om foto’s te maken. Wat dit soort dagen zo
bijzonder maakt, is de sfeer binnen de groep. Iedereen liep op zijn eigen
tempo, maar toch met elkaar. Tussendoor gewoon genieten van de omgeving en de
natuur. Na de finish even de hoogte- en dieptepunten doornemen en daarna door
naar de douche. We zouden nog uit eten gaan, dus dan moesten we wel even fris
ruiken. Links en rechts een beetje lokollie, en gaan. De keuze viel op Münster
en dat bleek een schot in de roos. We vonden een romantisch restaurantje en
hebben er heerlijk gegeten. Een perfecte afsluiting van een geslaagde dag. Dat
is wat dit zo mooi maakt: mooie mensen, humor, gezelligheid en samen iets doen. Siep van Schepen |
Uitslagen van de 28e Teutolauf in Lengerich(D)
 |
| Een afvaardiging van AVA'70 bij de laatste editie van de Teutolauf Uitslagen AVA'70 leden en Aaltenaren 12.2 kilometer: Theo Stronks 1:14.02, Linda Scholten 1:14.03, Siep van Schepen 1:14.14, Marieke ter Beeke 1:22.33, Sandra Wassink 1:23.33, Henk Lammers 1:24.02, Ingrid van Zolingen 1:24.04, Linda Demkes 1:24.06, Paul Stortelder 1:24.07, Gert Tolkamp 1:27.02, Dick Lubbers 1:29.12 29.0 kilometer: Gerrit Dijkslag 2:32.23, Walter Vaags 3:12.41, Jannelien Magis 3:22.43, Raymond Bohm 3:22.43 Klik op de link voor alle uitslagen uitslagen site organisatie |
zondag 12 oktober 2025
Mijn eerste marathonavontuur in Essen(D)
 |
| Marcel wordt gefeliciteerd door Nicole Steeds meer hardlopers in mijn
omgeving hebben een marathon gelopen. Lang heb ik gedacht, dat is niets voor
mij. Maar met het verstrijken van de jaren begon het toch steeds meer te
kriebelen. Buurman Henk zei steeds: “Gezien je gezinssituatie zou ik nog een
paar jaar wachten.” Maar Nicole zei:
“Als je echt wil, dan moet je het doen.” Vaak heb ik met kantoorgenoot Rinke
over een marathon gesproken. Hij stelde me de vraag: “Denk je dat je een
marathon kunt lopen?” Hierop was mijn overtuigende antwoord: “Ik heb het nog
nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan.” Steeds als ik bij anderen zag
hoe de voorbereiding voor Rotterdam verliep, had ik daar niet veel vertrouwen
in: te vaak, te veel kilometers, en in de winter ben ik vaak net niet fit. Dit
gaat mijn lijf en gezin niet volhouden. Dit voorjaar had Rinke het over de
Landschapsmarathon in Winterswijk en dat leek me wel wat, kleinschalig, en aan
het eind van de zomer. Perfect! Ik was nog herstellend van een blessure na de
Zevenheuvelentrail, maar het uitbouwen van de kilometers ging prima. Daar dus
lekker mee doorgegaan. Half juli toch maar eens op
ChatGPT opgezocht of het mogelijk was om eind september een marathon te lopen
in vier uur, met maximaal twee à drie trainingen per week. Zo vriendelijk
ChatGPT altijd is, was dit geen enkel probleem. Vandaaruit de lange duurlopen
uitgebouwd en steeds rekening gehouden met mijn lijf en gezin. Begin september
voel ik me berensterk. Ik ben vier kilo afgevallen. Ik heb geen noemenswaardige
blessures gehad en Nicole zegt zelfs dat ze er niet veel van hebben gemerkt dat
ik meer heb getraind. De Kramprun gaat als een
speer. Nu nog taperen, en dan kunnen we. Oeps een verkoudheidje, geen probleem.
We hebben nog twee weken. Steeds heb ik het vertrouwen dat ik het kan lopen.
Maar eigenlijk voel ik nog steeds ziek. Een dag voor de landschapsmarathon komt
Gerdie met de opmerking: “Wie hou je nu voor de gek?” Inderdaad ik word al moe
van de gedachten om 5 km te lopen voor de sponsorloop laat staan een marathon. Wat
te doen met al die trainingsarbeid, ik ben al zover gekomen…. Kan ik ergens in
oktober een andere marathon lopen? Eindhoven, Amsterdam, Zeeland, allemaal vol.
In Duitsland is op 12 oktober een marathon in Essen. Dat is maar een uur rijden
en ik kan me ook nog inschrijven. Zondag 12 oktober op tijd naar
Essen. Wel een beetje aan de vroege kant. Gelukkig maar, ik kan nog naar de wc.
Maar anderhalf uur later en een kwartier voor de start staan er twee enorme
rijen voor de toiletten. Omdat ik me lang niet zo fit voel als een maand
eerder, heb ik het plan laten varen om binnen vier uur te finishen. Maar
kilometer twee loop ik al aan de snelle kant. Kilometer voor kilometer zit ik
steeds op het schema van vier uur. Het koolhydraat stapelen lijkt te zijn
gelukt. Ik heb geen honger als het tijd is voor het eerste gelletje. Heel erg
lekker gaat het niet. Ik twijfel, loop ik toch niet te hard, en komt dadelijk
de man met de hamer? Bij het 20 kilometer punt
staan Nicole, Riv, Lune en Damian. Daar had ik ze nog niet verwacht. Erg fijn!
Lune rent nog een paar honderd meter met me mee. Op het halve marathon punt ik
zit op twee uur en een paar seconden, Dat is niet gek. Maar het ging lang niet
zo lekker als een training samen met buurman Henk. Na elke drinkpost, publiek
of heuveltje moet ik me herpakken. Terug naar de rustige, diepe neusademhaling,
zoals een schaatser met de armen op de rug. Mijn lijf wordt weer rustiger, mijn
hartslag zakt. Ik kom eindelijk meer in de flow, het sporthorloge, drinkpost en
gelletje, dit gaat lekker. Daar is de 30 kilometer, nog 10 te gaan. Maar dat
klopt niet. Het zijn er nog 12. Deze fout blijf ik maken. Onderweg is er publiek met
borden waarop staat: Dein stärkster Muskel ist dein Wille! Aan het begin dacht
ik nog leuk zo’n bord. Nu begin ik deze borden echt nodig te hebben. Soms dwaal
ik in gedachten af en begin mezelf de put in te praten. Dein größter Gegner ist
dein Geist! Kop op, je bent zo ver gekomen. Wat moet je er allemaal voor doen
om weer op dit punt te komen. Maanden trainen, gezond eten en drinken,
voldoende slaap. 38 kilometer hardlopen. Niet echt een punt waarop je
binnenkort weer terechtkomt. Dus doorlopen! Nog maar twee… eh, vier kilometer. De
pacers van vier uur komen in zicht. Kilometer voor kilometer loop ik in. Op 25
meter na ben ik bij de pacers. Maar ik kan niet aanpikken, toch net iets te
veel gegeven, en ik moet ze laten gaan. Ik kan de snelheid gelukkig nog
redelijk volhouden. 700 meter voor de finish…..
eindelijk Lune en Damian, dit heb ik nodig. Het moet uit mijn tenen komen. Ik
zie de finish links van me, het 500-meterpunt, oei zover nog. Aan het eind nog
drie haakse bochten en dan 200 meter recht naar de streep. Wat een ongelooflijk
eind. Nicole en Riv nog een slap high-five-je. Eindelijk de finish. Ik hoor de
speaker in het Nederlands mijn naam en tijd roepen – “Marcel Mateman van Ava’70
– 4:00:17.” Het kan me allemaal gestolen worden. Alles doet pijn. Ik kan bijna
niet op mijn benen staan. Iso, cola en alcoholvrij bier. Ik proost met een
andere deelnemer. Pff… dit noemen ze dus leeg. Nicole geeft me een shirt met
Marathon Essen - I did it! Ik moet een
traantje wegpinken….. Marcel Mateman |