Uitslagen van de Run um Halle

Veel leden van de Zandloper waren in Halle aanwezig

Klik op de link voor de uitslagen

uitslagen

site organisatie

Uitslagen van de Run um Halle

Nanda en Andries de Waard, Hans Monasso en Alfred Gaasbeek

Uitslagen AVA'70 leden en Aaltenaren:

5 kilometer: Thom Berkelder 19.25, Niek van Zeil 21.46, Hans Monasso 21.59

10 kilometer: Nova Rave 66.01, Isa Rave 66.02

Klik op de link voor alle uitslagen

5 kilometer

10 kilometer

site organisatie

Uitslagen van de 4e editie van de SV.Halle hardlooprun

Foto van een eerdere editie

Uitslagen AVA'70 leden:

5.7 kilometer: Dirk-Jan Robbe 33.57 minuten

Klik op de link voor alle uitslagen

uitslagen

fb site organisatie

Midzomeravondloop B-groep AVA'70 op de Heelweg

De B-groep van AVA'70

De zomer staat voor de B-lopers van AVA’70 al jaren in het teken van gluren bij de buren, toeren bij de boeren en het gras dat elders altijd groener schijnt te zijn. Kortweg, de befaamde zomeravondlopen met Marco! Een aantal keren hebben we inmiddels al gehad. Daarbij liepen we weliswaar een mooie route, maar het echte zomeravondgevoel liet nog even afweten qua temperatuur. 

Midzomer was natuurlijk de uitgelezen mogelijkheid voor een echte zomeravondloop en gelukkig werkte moedertje natuur ook mee met prachtige weersvooruitzichten en zomerse temperaturen. Marco had spreekstalmeester en entertainer-buschauffeur Dirk weten te strikken om de meute thuis uit te nodigen. Dirk had zich terdege voorbereid op de zoete inval van enkele tientallen loopmaatjes en dat bleek dan ook uit alles.

Dirk woont aan de rand van het roemruchte Heelweg-Oost, op kruipafstand van de Radstake,  en heeft in zijn achtertuin een prachtige mancave gebouwd. Bij wijze van uitzondering waren deze keer ook dames van harte welkom. Ingrid van Z. voelde zich al helemaal thuis bij het zien van de achterwand van lege bierflessen en een prachtig kroeg interieur. Ze stelde zelfs voor om het lopen maar gewoon over te slaan…

Dirk had echter niet voor niets een mooie route voorbereid en na een korte peptalk van de gastheer draafde er al snel een illuster gezelschap door de Heelwegse dreven. Maaipaden, bosjes, langs visvijvers en BH’s (Bekende Heelweggers) voerde de route en Dirk zou Dirk niet zijn of hij wist wel een snedige opmerking of smeuïge anekdote te vertellen over alles waar we langs kwamen. 

Onderling kwamen de onderlinge gesprekken ook goed op gang en zo verstoorde een lang lint van lopers de avondrust in Heelweg-Oost en West, Halle en mogelijk nog een buurtschap of twee. Het spotten van wild had deze keer dan ook weinig kans, maar het plaatselijke vee liet zich niet verstoren en graasde rustig verder in de avondzon. Het tempo was rustig zodat iedereen mee kon komen en zelfs Marco als begeleider op de fiets kon ondanks het terrein goed bijblijven.

De midzomerzon deed goed zijn best en het luie zweet stroomde dan ook van de lijven van de rennende meute. Het stof dat op de zandweggetjes werd opgeworpen maakte de dorst zeker niet minder. Maar vooral het beeld van de Bartainer met zijn aanlokkende achterwand zat als een verleidend duiveltje op de schouder van sommigen. En ongetwijfeld was dat één van de belangrijkste redenen waarom het tempo in de laatste kilometers toch nog wat opgevoerd werd…

Eenmaal weer terug bij Dirk werd het bezwete shirtje verwisseld voor droge kleding en Dirk trok een koelkastlade met flesjes water tevoorschijn voor de eerste dorst. Hiervan werd dan ook gretig gebruik gemaakt. Voor de tweede dorst en verder kon er zelf een keuze gemaakt worden uit diverse gerstenatjes en druivesapjes. De chips en doppinda’s ontbraken ook niet. Fantastisch om zo’n mooie zomeravond zo af te sluiten. Op Strava bleek wel dat de terugtocht per fiets bij sommige mensen een stuk langer duurde dan de heenweg. 

Andre Bleumink

Spreekstalmeester en entertainer-buschauffeur Dirk

De prachtige mancave in zijn achtertuin

Drie gele hesjes en één zwarte ridder trekken ten strijde

Gerjo, Theo, Geert en Wim

Bij het lezen van deze kop verwacht je toch minstens één of ander spannend verhaal, maar hoe anders kan het zijn? Ik neem u mee naar een doodgewone vrijdagmiddag rond een uur of één.

Huize Geert Wevers: Geert zit aan de hoge tafel de krant voor zich, maar het lezen wil niet lukken omdat zijn ogen steeds dicht vallen. Ina vraagt hem nog wel wat maar Geert hoort niets.

Huize Gerjo Wevers: De heer des huizes heeft zijn vrouw Henrika naar de plaatselijke supermarkt gestuurd om boodschappen te halen, zodat hij zelf heerlijk languit op de bank kan vertoeven.

Huize Theo Stronks: Hier is het al niet anders. Adri is s morgens nog even extra voor Theo naar de kapper geweest, maar Theo heeft al genoeg moeite met zich zelf om hier ook nog aandacht aan te besteden. En dan komt er die middag ook nog een vracht Japanse split, verzucht Theo.

Huize Brinkman: Er wordt een verhaal in elkaar gezet voor de site van Geert.

Hoe heeft dit toch allemaal kunnen gebeuren? Ongeveer 6 uur eerder, dus rond 6.45 uur heerst er al een vreemde spanning bij huize Wevers. Geert en een strak voor zich uitkijkende Theo zitten aan de hoge tafel. Gerjo en Wim komen er ook bij, waarbij Wim er direct door Geert op wordt gewezen dat hij stil moet zijn want Ina slaapt nog (dit is voor ondergetekende niet gemakkelijk). Rond 7.00 uur kruipen we bij Bram, de zoon van Geert, in de auto om richting zijn werk te gaan in de buurt van Vorden. Bram werkt nu nog bij Dostal, dat achter café ‘Het wapen van Medler’, tussen Ruurlo en Vorden zit.

Je zult je afvragen, wat moeten deze heren daar op dat tijdstip? Geert had zich namelijk bedacht om in de voorbereiding van de Rotterdam marathon een extra lange duurloop te gaan maken en wat is er nu mooier om van Medler terug te lopen naar Aalten. Omdat wij toch wel een bepaald verantwoordelijkheid gevoel hebben tegenover Geert, hadden wij besloten om hem niet alleen te laten lopen, maar dan ook samen deze strijd aan te gaan. Gelukkig had Gerjo zijn fiets computer mee genomen en hij had thuis al vast een mooie route uitgezocht. En zo kan het gebeuren dat op deze mooie vrijdagmorgen rond 7.45 uur drie gele hesjes en één zwarte ridder bij een opkomende zon zich richting Aalten begeven, een kleine 30 kilometer verder op.

De eerste 10 kilometer gingen zeer voorspoedig, op enkele sanitaire stops na (bij sommige mensen is het hele bioritme ook van slag zo vroeg in de ochtend). Via de golfbaan ’t Zelle, de Varsselring en de Veldhoek kwamen we bij het restaurant ‘De Heeren van Wolfersveen’. Maar op dit vroege tijdstip was er nog weinig te doen, dus wij ook maar weer door. Gelukkig liepen we op de Aaltenseweg, wat toch al weer erg vertrouwd aan voelde en de vermoeidheid voor even deed vergeten .

Aangekomen in Halle, werd door Geert eerst de plaatselijke supermarkt aan gedaan. Gelukkig deed hij op tijd zijn muts af, omdat men anders wel eens kon denken dat het om een overval zou gaan. Van daar uit gingen de drie gele hesjes en de zwarte ridder richting huis, even de Radstake en dan ben je zo thuis, zo sprak men elkaar moed in. Maar zoals altijd viel dat vies tegen. Een lange weg naar de Radstake, namelijk de beroemde en beruchte Landstraat, meer dan 5 kilometer recht uit. Wat Theo halverwege ook terecht  deed opmerken: ‘bij ons in Aalten is  de Landstraat niet zooooo lang’. Ja Theo was nog scherp aanwezig.

Aan gekomen bij de Radstake kwamen de sterke verhalen over lang vervlogen tijden weer naar boven en kwam er nieuwe spirit in de groep. Maar ja, die Romienendijk is ook een verrekt lange weg en dan ook nog die klim naar de Watertoren. Maar als kinderen zo blij waren wij met deze mooie watertoren en het idee: we zijn er bijna. Wat zou de kortste weg naar Aalten zijn werd er al overlegt? Maar ja Geert moest en zou 30 kilometer op zijn Garmin hebben, dus er kwam nog een kort lusje bij, want anders kon hij niet thuis komen zo vertelde hij ons. Natuurlijk gingen wij ook nu weer mee, want samen uit, samen thuis. Na iets meer dan 3 uur kwam aan deze mooie tocht een einde en niemand van ons had dan ook spijt dat hij zo veel uren eerder vroeg was opgestaan voor dit avontuur. En die ene zwarte ridder, diep diep respect voor deze super prestatie.

Wim Brinkman

Aangekomen in Halle, werd door Geert eerst de plaatselijke supermarkt aan gedaan

Route 9: Halle - Boelekeerlspad

In de afgelopen jaren heb ik veel routes door het prachtige Achterhoekse landschap gelopen en een aantal hiervan wil ik graag met jullie delen. Ik probeer de komende tijd iedere maand een route hieraan toe te voegen, uiteraard ook geschikt om te wandelen. Opmerkingen of aanvullingen hoor ik graag.

Vandaag de 9e route uit deze serie: Het Boelekeerlspad in Halle. In de omgeving van de Heidenhoekse Vloed is bij de uitvoering van de landinrichtingsprojecten Hengelo/Zelhem en Halle/Wolfersveen een natuurgebied ontwikkeld. Op initiatief van buurtbewoners is hierin een pad, het zogenaamde 'Boelekeerlspad' aangelegd. Dit pad van 5,7 kilometer voert door oude en nieuwe natuur.

De wandelroute kreeg de naam Boelekeerlspad. De Boelekeerl was vroeger het schrikbeeld van de jeugd, die bang werd gemaakt voor 'disse keerl'. De man was onzichtbaar, hield zich op in watergaten en het was als kind beter om dit kwaadaardig schepsel niet te ontmoeten.

Route 9: Het Boelekeerlspad in Halle

Afstand: 5,7 kilometer
Start: Boerderij Boldiek, Boldijk 6 - 7025 EL Halle
Bewegwijzerd: Ja, groene plaatjes met witte driehoek
Afkortingen: LA Linksaf, RA rechtsaf, RD rechtdoor
Foto's van de route: fotoalbum
GPX bestand van de route

Laatst aangepast: 27 november 2020
Klik hier voor alle wandel- en hardlooproute's in de omgeving van Aalten

01.Start bij het infopaneel bij boerderij Boldiek en volg de richtingaanwijzer van het Boelekeerlspad
02.Ga bij het paaltje nummer 1 RA het bos in
03.Loop door tot de verharde weg (Jolinkdijk) en ga hier RA en gelijk LA, loop links langs de sloot
04.Loop dit pad uit tot de verharde weg (Boldijk)
05.Steek de weg schuin naar rechts over en loop aan de andere kant van de weg links langs de sloot verder
06.Loop dit pad uit tot de verharde weg (Jolinkdijk)
07.Ga over het bruggetje het natuurgebied de Heidenhoekse Vloed in
08.Na 50 meter RA pad vervolgen en weer 50 meter verder pad naar links volgen
09.Bij paaltje nummer 6 LA 
10.Na bankje bij paaltje nummer 7 RA
11.Ga 30 meter voor verharde weg, bij paaltje 8, LA
12.Loop met de bocht naar links mee en ga het 1e pad RA
13.Bij paaltje nummer 9 LA
14.Pad vervolgen tot houten brug, ga deze over en vervolg pad naar links
15.Ga bij de verharde weg (Boldijk) LA en na 50 meter RA langs de sloot
16.Na 100 meter RA
17.Einde pad LA langs bosrand
18.Voor Achterhoek Besseldersbos RA
19.Op bospad RA
20.Ga 20 meter voor verharde weg LA, Besseldersbos in

21.Bij paaltje nummer 13 RD
22.Bij paaltje nummer 14 RD
23.Bij pad LA
24.Ga om de vijver heen en sla RA 
*"De boelekeerl zit onder 't vlonder, doarumme meug i-j nooit dichte bi-j 't water of bi-j de kolk kommen."
25.Loop door het bos en ga in de richting van boerderij Boldiek, volg de borden

Mariënvelde en Halle-Heide

De houten richtingaanwijzer

Kerkepaden of Kerkenpaden? Kerkepaden, logisch toch? Net als pannekoeken. Fout! Vanaf 1 augustus 2006 is de spelling al veranderd en schrijven we deze woorden met een tussen-n-. Dus pannenkoeken, maar ook kerkenpaden. Mariënvelde kent 5,33 kilometer van deze paden die veelal liggen langs gronden van boeren. Het is één van de kerkdorpen van de gemeente Oost Gelre. Voor de gemeentelijke herindelingen in de Achterhoek, die op 1 januari 2005 in werking trad, lag het plaatsje in twee gemeenten Lichtenvoorde en Ruurlo. 

Ik heb me deze keer totaal niet voorbereid op een route maar als ik er naar toe rijdt kom ik langs een kerkenpad dat je volgen kunt naar knooppunt 9 van het fietsenroutenetwerk. Dat lijkt me wel wat maar eerst de auto maar eens kwijt zien te worden. Deze parkeer ik midden in het centrum bij de kerk en schuin tegenover café Heutinck, onder andere bekend van het spel Tour de Mariënvelde. 

Ik loop dezelfde weg bijna een kilometer terug en sla rechtsaf het Piepersdiekske op waar aangegeven wordt dat ik me op een privé-eigendom bevindt. Vaak zijn dit de mooiste paden en aan het einde van dit pad kom ik op de Tulnersweg. Een paar honderd meter verder sla ik rechtsaf het volgende kerkenpad, genaamd 't Fort op. Het Gait Dammerspad, een kuierpad, laat ik links liggen. Nu zal je denken “Wie is Gait Dammers?” Gait Dammers was bezembinder en een ‘kluizenaar’ die in 1952 is overleden. Hij heeft altijd in een eenvoudige hut geleefd die ergens tussen het Fortpad, boerderij Wossink van ‘t Joost’ en de Veengoot heeft gestaan.

Ik kom door het 't Vildersveen, dat vroeger een uitgebreid moerasgebied was dat overging in het Halse Veen. Het vormde een zodanige natuurlijke barrière dat bewoners van Halle en Mariënvelde niet of nauwelijks van elkaars bestaan afwisten. Als ik over het riviertje de Veengoot ben, kom ik in de buurtschap Halle-Heide (gemeente Bronckhorst), een kleine leefgemeenschap met als spil de Heideschool. Op het informatiebord bij het boerderijtje "Den Dingsdag" lees ik dat het tot 1950 volop werd bewoond maar dat het daarna 50 jaar in originele staat leeg is blijven staan. Nu is het een recreatiewoning waar het oude is gecombineerd met moderne leefomstandigheden. Er is niet bezuinigd op stromend water en verwarming maar er wordt wel in de bedstee geslapen. Als afscheiding naar de deel is een zogenaamde "wand" (wilgentenen met leem aangesmeerd) gebruikt. Mooi dat dit zo behouden is gebleven.

Op advies van een houten richtingaanwijzer loop ik de kant van Lichtenvoorde weer op en sla ik linksaf De Riete, mijn derde en laatste kerkenpad van vandaag op. In de verte zie ik de toren van "Onze Lieve Vrouwe van Lourdeskerk" al weer schitteren, waar ik via het Vossenpad naar toe loop. Ik heb in ruim 8 kilometer veel gezien en een stukje Mariënveldse geschiedenis tot me eigen gemaakt!

Klik op de link voor de foto's

fotoalbum

Boerderijtje "Den Dingsdag"

Prachtige natuur

Halle-Wolfersveen-Veldhoek

Prachtig optrekje langs de Veengoot

Vandaag is het Blue Monday (deprimaandag), een naam gegeven aan een datum voor de zogenaamd meest deprimerende dag van het jaar. De vader van 'blauwe maandag' is de Britse psycholoog Cliff Arnall. Hij bedacht in 2005 een, naar zijn zeggen, wetenschappelijk verantwoorde formule waaruit zou blijken dat de maandag van de laatste volle week van januari de dag is waarop de meeste mensen zich treurig, neerslachtig of weemoedig voelen. Dit zou te maken hebben met het feit dat goede voornemens mislukt zijn en de vakanties ver weg lijken. Daarnaast zijn de dagen nog donker en is de maandag voor veel mensen de eerste dag van de werkweek. Arnall werd in academische kringen overladen met kritiek, maar desondanks wijdden veel grote kranten en andere media vandaag kritiekloos aandacht aan het fenomeen.

Voor mij een extra reden om er eens lekker op uit te trekken voor een duurloop in de prachtig natuur van de gemeente Bronckhorst. De zon laat zich inderdaad niet zien en het weerbeeld is wat troostig maar ik heb er zin in. Ik parkeer mijn auto achter de motorsportaccommodatie van de Kappenbulten in Halle. Ik ken de omgeving nog een klein beetje doordat ik vroeger op de gelijknamig camping met mijn ouders heb gestaan. Volgens mij vertrokken we toen nog niet 's nachts maar dit terzijde. De eerste vier kilometer loop ik op de lange rechte Wolfersveenweg, waar ik de plaatselijke- school en het restaurant links laat liggen. Dit was het ook wel zo'n beetje en nadat ik de Ruurloseweg ben overgestoken gaat de verharde weg over in een zandpad en loop ik in de richting van de Veldhoek, het mooiste gedeelte van de route.

Op de hoek van de Stellingweg en de Oude Ruurloseweg stop ik even bij een geplaatst monumentje dat een zoeklicht voorstelt. Eerstgenoemde weg kreeg zijn naam na de 2e Wereldoorlog omdat de Duitse bezetter hier in het jong aangeplante landgoed een luchtafweergeschut en zoeklichten hadden geplaatst. In 1944 werd er naast nog nog een betonnen onderbouw gemaakt voor een lanceerplaats van V1 raketten richting Antwerpen. Ruim een kilometer verder kom ik langs het rode kerkje aan de Kapelweg. De Veldhoek behoorde tot de gemeente Hengelo(G) maar heeft ook banden met Zelhem. In het kerkje preekt zondags dan ook een Zelhemse dominee.

Langs het water van de Veengoot loop ik verder. Deze voormalige sloot is als werkverschaffingsproject gegraven als afwateringskanaal van het Veengebied zodat hier woningbouw mogelijk werd. Een aantal eigenaren van boerderijen kunnen ook alleen over een brug bij hun huis komen. Via de Dwarsdijk kom ik op de Bielemansdijk, dat één van de oudste verbindingen tussen Lichtenvoorde en Zelhem is. In de 19e eeuw heette deze nog de "Weg naar Lichtenvoorde". Aan de zuidzijde hiervan ligt de hoge en droge Halse rug en aan de noordzijde het Wolfersveen, voorheen een uitgebreid ondoordringbaar moerasgebied, vandaag is het er een stuk gemakkelijker om te lopen. Als ik weer terug ben bij mijn auto heb ik van het Blue Monday gevoel weinig gemerkt! (knooppunten: 5-73-74-22-5-6).

Klik op de link voor alle foto's

fotoalbum

Het rode kerkje aan de Kapelweg in Veldhoek

Het zoeklicht op de hoek van de Stellingweg en de Oude Ruurloseweg 

Boelekeerlspad in Halle

Al hef de boelekearl moar enen voes meer, ongeveurlek is 'e zeker niet!

Vrogger wiern de kinder bange e'maakt veur de boelekearl, den grep ow a'j te-kort bi-j de graven kwammen. Zo geet 't verhaal dat d'r lange eleen een deerne deur de boelekeerl is e'greppen. Een boer den an't hied maejen was heurn een vreselek geschreeuw. De boer hef toen met de zeise de boelekearl een voes af e'maejd. De deerne hef 't d'r goed af e'bracht. Moar al hef de boelekearl moar enen voes meer, ongeveurlek is 'e zeker niet! "Kinder, blief uut de buurte van kolk of vlonder, want de beolekearl zit d'r onder!"

Vroeger werden kinderen bang gemaakt voor de boelekearl, in andere streken de bullebak of boeman. Je werd door de boelekearl gegrepen als je te dicht bij het water kwam.

Bijna een maand geleden waren we ergens op visite en kwam er op een gegeven moment de vraag of ik weleens van het Boelekearlspad gehoord had. Nou dat had ik nog nooit en al vrij snel konden ze me overtuigen om dit pad eens te gaan lopen. De route heeft drie startpunten en ik kies er voor om bij boerderij Boldiek weg te gaan, dat ligt in de driehoek van Doetinchem, Halle en Zelhem. Het begin van de route loop ik overwegend langs de weilanden, enkele singels of houtwallen, de voorlopers van het huidige prikkeldraad.

Als ik de Jolinkdijk oversteek kom ik in het ontwikkelingsgebied de Heidenhoeksevloed, een prachtig natuurgebied met vele kleine waterpoeltjes. In dit gebied bevindt zich ook een vleermuizenkelder, dat dient als een mooie overwinteringsplaats voor deze dieren. Ze hangen aan de wanden van de betonnen duikers of kruipen in de kleine spleten. Het water op de bodem zorgt voor een constante luchtvochtigheid in de kelder.

Bijna aan het eind van de route kan ik kiezen of ik het droge of natte gedeelte van de route neem. Ik kies voor het lage en onder natte omstandigheden niet of nauwelijks begaanbare gedeelte. Deze loopt langs de verschraalde vloeiweide van de Halse Vloed, die hier buiten haar oevers mag treden. De beekbedding is verhoogd waardoor het water minder snel wordt afgevoerd. Zo ontstaat er een grote verscheidenheid aan vochtminnende planten.

Als ik dit gehad heb, verschijnt er weer een bord dat verwijst naar de boerderij Boldiek, waar ik gestart ben. Het is een schitterende route van bijna zes kilometer waarbij ik op het hele gedeelte maar enkele mensen ben tegengekomen en waar je op een mooie winterdag ook een prachtige wandeling van kunt maken.

Klik hier voor meer informatie van het Boelekeerlspad en hier voor enkele foto's.


De vleermuizenkelder in het natuurgebied de Heidenhoeksevloed


Prachtig loopweer onder een bewolkte hemel