 | ||
| Eric Hoogerbrug Eindelijk was het voor mij na een jaar weer eens zo ver! Een trailrun/hike met de nodige hoogtemeters en naar mijn herinnering van vorig jaar prachtige natuur. Samen met Linda de Vries en Yvette Heusinkveld hadden we ons opgegeven voor de Trail des Fantomes in La Roche-en-Ardennes. Er was besloten dat we er de dag ervoor heen gingen en daar op het landgoed bij de start te kamperen. Het leek ons ook wel gezellig om tussen andere “trail-zolen” te verblijven om elkaars sterke verhalen en gezelligheid te ervaren. Na aankomst kwamen we erachter dat een geschikt plekje vinden voor de tenten best een uitdaging werd. We hadden namelijk keuzestress waar we ons plekje gingen claimen, aangezien we de volledige oppervlakte van 500 vierkante meter tot onze beschikking hadden. De organisatie had, net als vorig jaar, besloten om er een meerdaags evenement van te maken waardoor het deelnemersveld mooi gespreid van start kon gaan. Één van de corona-maatregelen die wat mij betreft mag blijven in de toekomst. Nadat we de tenten hadden
geïnstalleerd zijn we op zoek gegaan naar een eetgelegenheid die na de heftige
overstromingen wel geopend was en nadat we in het dorp Nisramont een Pizzeria
hadden gespot hebben we de auto teruggebracht en te voet alvast een paar
hoogtemeters gemaakt daar naartoe. Na het nuttigen van uitermate prettige
Italiaanse schijven en wat tarwesmoothies en gefermenteerd druivensap zouden we
“met een klein lusje” terug gaan naar de tenten. Dit werd uiteindelijk een
voorverkenning van een deel van het
parcours, maar dan in tegengestelde richting. Ondanks de steile hellingen en de
kruip-door-sluip-door-stukjes was de glimlach al niet meer van het gezicht te
krijgen! Dat beloofde wat voor de
volgende dag. Na een prima nacht met een nachtelijk concert van de lokale uil
die het bos naast ons tot jachtgebied had verkozen, konden we maandagochtend
officieel vanaf 10:00 uur van start gaan. Maar gezien het feit dat er heel
weinig mensen van start zouden gaan en we beloofden om niemand in de weg te
lopen mochten we gelukkig om 9:00 uur al op pad voor mijn 18km en de 24 km van
de dames. We zouden tot het splitspunt samen oplopen en daar voor onze afstand
verder gaan. Gaandeweg het zware parcours zaten er zoveel klimmetjes die een
behoorlijke aanslag op de kuiten en hamstrings pleegden, sommigen zelfs met
touwen om de afdaling wat veiliger en makkelijker te maken, dat er al snel
stemmen opgingen dat die 18 km misschien voor ons “vlaklanders” eigenlijk al
meer dan genoeg zou zijn. Met het voornemen om dan volgend jaar terug te komen
om dan gezamenlijk de 24 km te gaan doen werd bij het keuzepunt de knoop
doorgehakt en de 18 km route door alle drie gevolgd. We hebben de volle bijna 5 uur
(inclusief krentenbol-lunch na de eerste beek oversteek) alleen maar genoten.
Van de hellingen die soms echt steil omhoog gingen, de doorwadingen van de
beek, de bossen en de magistrale vergezichten. Ook de ontmoetingen met andere
lopers waren een leuke afwisseling onderweg. Trailrunners maken toch wat
makkelijker even een kort praatje onderweg. Je gaat over het algemeen niet voor
een Olympische recordtijd. Dit kan gezien het parcours ook niet echt. Even in
perspectief: de snelste dames van zondag op de 42km deden er ruim 7 uur over en
dat waren zeker niet de traagste dames….. Onze complimenten aan de
organisatie van Sportevents.be! De routeaanduiding onderweg was perfect met
pijlen aangegeven en de verzorgingsplaats was prima voorzien van de basic
benodigdheden. De Garmin GPS kon de hele loop in de zak blijven zitten. Als campinggasten mochten we gebruik maken van de douchegelegenheid van het landgoed en daar hebben we dan ook heel dankbaar gebruik van gemaakt voordat we aan de thuisreis begonnen die door het verkeer in Luik en de hoosbui van een uur richting Keulen vooral voor chauffeur Linda een extra uitdaging werd. Na een voedzame Schnitzel mit Pommes und Mayo in het traditionele restaurant Hunxe (ja, die met die trappen) zat het feest er weer op en kunnen we nu nog even nagenieten met de bijbehorende spierpijn. Zoals we al onderweg al besproken hadden: er is een hoop weakness mijn body aan het leaven. Maar het is het voor de volle 100% waard geweest!!
|
Posts tonen met het label La Roche-en-Ardenne(België). Alle posts tonen
Posts tonen met het label La Roche-en-Ardenne(België). Alle posts tonen
zondag 8 augustus 2021
Trail des Fantomes in La Roche-en- Ardenne (België)
zaterdag 1 juni 2019
AVA'70 meets de Ardennen - deel 2
 |
| Een groepsfoto, net voor de start van de trail |
De Grotten van Han Tieltjes
De organisatie van het Ardennen-weekend vond het nodig om ook een trail in het programma op te nemen. Het overgrote deel zag daar meer tegenop dan tegen het eindexamen Duits. Luuk te Brake niet. Hij had op vrijdagavond bewust maar 21 pijpjes naar binnen gegooid. “Ik wil morgen ook nog een beetje fit zijn. ” Hij liep de sterren van de hemel. Rob van der Donk liet zich vlak voor de start overschrijven van de halve marathon naar de tien kilometer, dit stond in schril contrast met zijn grootspraak van een paar uur eerder. “Ach, ik ben marathons gewend”, riep hij terwijl hij een iets te grote slok van zijn La Trappe nam. Gerjo Wevers profiteerde 9970 meter van de brede schouders van Linda Scholten maar in de absolute slotfase ging hij schaamteloos met de eer strijken en drukte zijn forse neus net iets eerder over de meet, dit tot ongenoegen van Linda, die het later ook nog aan de stok kreeg met Geert Wevers (hierover later meer).
Het middagprogramma bestond uit een rondleiding in de Grotten van Han Tieltjes. Het treintje liet even op zich wachten. Gelukkig was het op het perron maar 34 graden en windstil. Dit tot genoegen van ‘Assepoester Woeltjes’. “Klootzak”, mompelde hij tegen de machinist van de verlate trein. In de grotten was het prachtig. Af en toe werd de wandeling hinderlijk onderbroken door de gids, die met een boel zinloze informatie op de proppen kwam. Dat gelul over druipstenen van honderd miljoen jaren oud kwam Ingrid van Zolingen de neus uit, zij zocht in de grot tevergeefs naar een poffertjeskraam. “Ik heb suuker neudig.” Na anderhalf uur kwam er een einde aan de rondleiding en keerde het 23-koppige gezelschap weer terug naar de camping.
Om 19:00 uur werd de barbecue aangestoken door een net iets te enthousiaste chef-kok. Ze sprak ons aan alsof we halftamme kleuters waren maar ze kon wel lekker koken. Ben Wesselink kreeg na een paar stukken vlees weer wat kleur in zijn gezicht. Hij had vlak voor de barbecue vreselijk ordinair ruzie staan maken met een stelletje kampers. Uiteraard trok Ben aan het langste eind maar het ging hem duidelijk niet in de koude kleren zitten. Dick Hilbelink vertelde ondertussen eindeloos veel verhalen uit grootmoeders tijd, de jonge talenten hingen aan zijn charismatische lippen. Rond 23:45 uur keerden de meesten, een stukje minder bezopen dan de avond ervoor, in hun mandje om zich voor te bereiden op de laatste dag. Ik geef niet teveel weg maar in het laatste deel komt de wereldrecordpoging van Rianne en Denis ongetwijfeld aan bod, net als de zoveelste aflevering van de ‘Ik Kan Het Aan-tjes’, die meer bezig waren met ‘Struken duken’ dan met kajakken.
Erwin Wamelink
 |
| Dick Hilbelink vertelde tijdens de barbecue veel verhalen uit grootmoeders tijd, de jonge talenten hingen aan zijn charismatische lippen |
Trail Les Boucles Ardennaises in La Roche-en- Ardennen - 21,1km - 2:35:40 - 227e plaats
 |
| Ruim 21 kilometer staan op mij te wachten! |
*Donderdag 30 mei 2019:
Vandaag onverwachts kaarten kunnen bemachtigen voor het optreden van Normaal in
Lochem. Björn zegt tegen mij: "Is het verstandig dat jij meegaat?"
Hoezo? Omdat je morgen naar de Ardennen gaat met AVA'70? Dat wordt een zwaar
weekend. Aah dat is morgen pas.
Vrijdag 31 mei 2019: Ik sta om
07:00 uur op, douchen en naar beneden. Beneden ga ik in de stoel zitten. Kris
heeft om 08:00 uur rijles. Ik kan nog net succes uitbrengen. Om 09:00 uur komt
Kris thuis en zit ik nog in de stoel. Kris vind dit erg grappig. Ik hijs me uit
de stoel en ga naar boven om mijn koffer in te pakken. Om 10:10 uur word ik
opgehaald door familie ik kan het aan.nl De paracetamol werkt gelukkig en ik
wurm me in het barrel van Rob en Denise van der Donk. Onderweg probeer ik mij
te bedenken hoe ik toch in een andere auto kan overstappen. Ik voel me niet zo
veilig in deze auto. Gelukkig hoor ik Rob en Denise zeggen dat ik misschien
beter bij iemand anders in de auto kan gaan, omdat ik anders teveel last van
mijn rug ga krijgen, gelukkig. Bij AVA'70 regel ik meteen dat ik bij Patrick
Weijers in de auto kan.
Om 11:00 uur vertrek bij
AVA'70. Onderweg gaan we 1x pauze houden op de parkeerplaats bij Luik. Helaas
gaat dit allemaal mis. De familie van der Donk krijgt een klapband onderweg net
voorbij Hünxe. Ben ik blij dat ik daar niet in de auto zat. Wij rijden door
richting Luik. Onderweg krijgen we te horen dat Walter Vaags de reddende engel
is bij het wisselen van de autoband. Frank Roos zat bij Rob en Denise in de
auto. Zij besluiten om toch maar naar huis te rijden in verband met de
veiligheid. Frank komt bij Walter Vaags en Daan Migchelbrink in de auto.
Aangezien er maar voor 2 personen plek is in deze vette truck, moet Frank
achterin plaats nemen bovenop de 18 kratten bier.
Onderweg zal Frank in Luik
overdragen worden aan een andere auto. Maar dit gaat helaas ook niet door. Luuk
te Brake komt via Antwerpen, Parijs, Brussel aan op de camping in de Ardennen.
Dick, Gerjo, Gerrit en Gerrit Jan rijden via Maastricht naar Nijmegen, en weer
naar Maastricht en Luik naar de Ardennen. Wij rijden dan maar naar een andere
parkeerplaats en spreken daar af met de familie Wesselink en Rianne bij een
andere parkeerplaats en worden daar voorzien van een heerlijk lunchpakket van
Everdien Lammers, gezond gesmeerd.nl, heerlijk bietenbrood met rucola, erg
lekker. De broodjes van de anderen ook maar meteen opgegeten. Ondertussen
krijgen we het voor elkaar dat het echtpaar ikkanhetaan.nl die avond mee kan
rijden met Linda Scholten. Ze sluiten dan later op de avond aan.
Wij komen aan op de camping.
Heerlijke oude huisjes. Vrouwen bij elkaar en mannen bij elkaar. Ineke en Ben
worden voor het eerst in 40 jaar van elkaar gescheiden. Evelien krijgt haar
eigen apneu kamertje en Ingrid, Linda en ik durven het met oordoppen aan om bij
Evelien te overnachten. Dan meteen op naar een kort duurloopje van 6,4
kilometer. Douchen en wandelen naar het restaurant in het nabijgelegen dorpje
Ave.
Heerlijk eten en vooral veel
zware aparte biertjes worden er besteld. We zitten met 20 man in de serre. Wat
een geschreeuw. Mensen lopen spontaan weg uit het restaurant. La Chouffe, la
Trappe, Leffe, niks is te gek. Dan komen Linda en het echtpaar van der Donk
aan. Ze zijn nog op tijd voor het dessert. Binnen 10 minuten heeft Rob van der Donk
3 La Trappe's van 11 procent weggewerkt. We zien hem dronken worden. Wat een
lol. Denise lacht, maar vind het vast niet zo leuk.
Na 10 La Trappe's is het
gebeurd. Patrick Weijers van de organisatie kijkt zorgelijk. De rekening moet
namelijk betaald worden. Iedereen valt stil. Patrick komt blij terug. De
rekening viel mee, maar klopt waarschijnlijk niet. Snel lopen we allemaal terug
naar de camping waar Bob Color de avond verzorgt met zijn karaoke machine.
Ingrid zegt as ik ow 350 euro geefe goaj dan alstubleeft weg? Wat een slechte
voorstelling en dat voor 350 euro. De drank heeft Rob van der Donk de das om
gedaan, de lampe geet ut. Rob wordt door Daan Migchelbrink naar het huisje
begeleid waar Rob meteen in slaap valt. Denise komt nog even kijken en laat hem
daar maar liggen. Hoe dit is afgelopen dat lezen jullie in het volgende verslag
van Erwin of Frank. Rest mij nog te zeggen, wat een top organisatie tot nu toe.
Bedankt alvast en ik hoop dat ik over 2 jaar ook wel weer mee mag. (Katja)
*De Grotten van Han Tieltjes
Het weekend is amper begonnen
en toch heeft een enkeling zijn kruid al verschoten. Totaal gedesoriënteerd en
met ogen zo groot als rozijnen, komen enkele nachtbrakers de ontbijtzaal binnen
gesloft. Hoewel er slechts één heftige zuippartij heeft plaats gevonden, lijkt
het er meer op alsof ze na drie dagen ploeteren in de Belgische grotten voor
het eerst weer daglicht zien. De stoere praatjes van de vrijdagavond hebben
plaatsgemaakt voor een boel gepuf en gekreun.
De organisatie van het
Ardennen-weekend vond het nodig om ook een trail in het programma op te nemen.
Het overgrote deel zag daar meer tegenop dan tegen het eindexamen Duits. Luuk
te Brake niet. Hij had op vrijdagavond bewust maar 21 pijpjes naar binnen gegooid.
“Ik wil morgen ook nog een beetje fit zijn. ” Hij liep de sterren van de hemel.
Rob van der Donk liet zich vlak voor de start overschrijven van de halve
marathon naar de tien kilometer, dit stond in schril contrast met zijn
grootspraak van een paar uur eerder. “Ach, ik ben marathons gewend”, riep hij
terwijl hij een iets te grote slok van zijn La Trappe nam. Gerjo Wevers
profiteerde 9970 meter van de brede schouders van Linda Scholten maar in de
absolute slotfase ging hij schaamteloos met de eer strijken en drukte zijn
forse neus net iets eerder over de meet, dit tot ongenoegen van Linda.
Het middagprogramma bestond
uit een rondleiding in de Grotten van Han Tieltjes. Het treintje liet even op
zich wachten. Gelukkig was het op het perron maar 34 graden en windstil. Dit
tot genoegen van ‘Assepoester Woeltjes’. “Klootzak”, mompelde hij tegen de
machinist van de verlate trein. In de grotten was het prachtig. Af en toe werd
de wandeling hinderlijk onderbroken door de gids, die met een boel zinloze
informatie op de proppen kwam. Dat gelul over druipstenen van honderd miljoen
jaren oud kwam Ingrid van Zolingen de neus uit, zij zocht in de grot tevergeefs
naar een poffertjeskraam. “Ik heb suuker neudig.” Na anderhalf uur kwam er een
einde aan de rondleiding en keerde het 23-koppige gezelschap weer terug naar de
camping.
Om 19:00 uur werd de barbecue
aangestoken door een net iets te enthousiaste chef-kok. Ze sprak ons aan alsof
we halftamme kleuters waren maar ze kon wel lekker koken. Ben Wesselink kreeg
na een paar stukken vlees weer wat kleur in zijn gezicht. Hij had vlak voor de
barbecue vreselijk ordinair ruzie staan maken met een stelletje kampers.
Uiteraard trok Ben aan het langste eind maar het ging hem duidelijk niet in de
koude kleren zitten. Dick Hilbelink vertelde ondertussen eindeloos veel
verhalen uit grootmoeders tijd, de jonge talenten hingen aan zijn
charismatische lippen. Rond 23:45 uur keerden de meesten, een stukje minder
bezopen dan de avond ervoor, in hun mandje om zich voor te bereiden op de
laatste dag. Ik geef niet teveel weg maar in het laatste deel komt de
wereldrecordpoging van Rianne en Denis ongetwijfeld aan bod, net als de
zoveelste aflevering van de ‘Ik Kan Het Aan-tjes’, die meer bezig waren met
‘Struken duken’ dan met kajakken. (Erwin)
*Spetterend slotoffensief
Het werd weer licht en het was
de derde dag. De nacht bleek voor menigeen weer veel tekort te zijn geweest,
toen om even voor half 7 het wekkertje ratelde. Waar de één zich flink
uitrekte, was de ander al volop in bedrijf. Hipse, een ras-AD`er die zich
tussen de Rooien opvallend goed thuis blijkt te voelen, had de koffie ouderwets
lekker aan het pruttelen. Ook Gerrit Ormel liet zich alweer zien, deftig
gekleed in een strak Peddelaars-pakje en het bolletje glimmend van de
zonnemelk. Het is werkelijk verbazingwekkend, waar deze noeste werker de
energie telkens vandaan haalt en dat bleek ook deze dag maar weer eens. Een
hutje verderop, heeft Dennis Woeltjes al het hele weekend de rol van poetsmiep op zich genomen en is
wederom het balkon aan het stofzuigen. Dat blijkt ook wel erg nodig, want zijn
jeugdige huisgenoten blijken er werkelijk een grote puinzooi van gemaakt te
hebben. Het komt het trio op een gele kaart te staan, maar deze waarschuwing
zet weinig zoden aan de dijk. Sterker nog, ze flikken het ook nog om hun
zorgzame ouder voor 3 dagen, totaal voor gek te zeggen. Erg stoer natuurlijk,
maar ze beseffen nauwelijks dat ze het risico lopen om op de zwarte lijst
terecht te komen. Het lijkt de youngsters niet te deren. Bij de damesafdeling
gaat het er veel gemoedelijker aan toe. Dit blijkt echter uiterlijke schijn te
zijn, want binnen is van alles gaande, als de verhalen de ronde gaan doen. Met
name vrouw Hillen scoort punten bij het produceren van beste bolussen, die tot
grote hilariteit leiden. Daarnaast is ze de ganse tijd op zoek naar toiletten
en als die niet toevallig voor handen zijn, trekt ze zich rustig terug in het
lage struikgewas.
Afijn, de vogels kwetteren dat
het een lieve lust is en de kudde Avajanen beweegt zich naar de kantine, waar
wederom een heel best ontbijtbuffet klaar staat. Na een rustig begin, wordt het
al wat rumoeriger en is de ene grap nog flauwer als de ander. Echter, omdat de
drempel niet al te hoog ligt, scoort elke grap toch wel een paar puntjes. Daan
Migchelbrink, heeft reeds een fijne ballenknijper aan en lijkt helemaal klaar
te zijn voor de activiteiten die op het programma staan. Echter ziet hij toch
wat pips om de neus, maar dit kunnen natuurlijk ook de zenuwen zijn geweest.
Op de laatste dag van het
pittige trainingskamp in de Ardennen zullen een aantal geelhemden flink vreemd
gaan, want in de ochtenduren staat er een ATB-rit op de agenda. Goed, enige fietservaring
was wel aanwezig, maar peddelen met hoge pieken en diepe dalen… dat toch wel
een nieuwe discipline voor velen. Maar het openingsonderdeel van de dag staan
bij voorbaat natuurlijk zeker garant voor de nodige hilariteit. Als startplaats
werd gekozen voor Dinant en ondanks het vroege tijdstip was het al een drukte
van belang en als daar bij wordt opgeteld, dat 23 AVA-janen worden losgelaten
is het helemaal gebeurt met de rust. Alleen al het passen van de helmen bleek
een waar schouwspel op zich te zijn en toen de bikes werden uitgedeeld, werd
nog een tandje onzin opgeschaald. De een zat te laag, bij de ander bleek de rem
te piepen, een bel ontbrak.. het oeverloze gezeik hield maar aan. Ingrid van
Zolingen maakte het helemaal te bont, toen ze haar shirt wat strakker trok en
zich bij de mekanieker meldde, omdat ze geen bidonhouder aan haar fiets bleek
te hebben. Ze eiste direct een ander exemplaar en het liefst een nieuwe, maar
tot haar ongeloof kreeg ze nul op haar rekest. Zo lukte het dus een tandeloze
Belg om onze enthousiaste spraakwaterval stil te krijgen. Hulde daarvoor…Een
volgend hoogtepunt was het moment, toen de 3 instructeurs zich meldden bij het
klaarstaande peloton. De woordvoerder scoorde nog wel een aantal punten bij de
voorstellingsronde, maar zijn kornuiten waren gelijk gespreksstof. Met name de
outfit moest het ontgelden, maar daar zat ook wel een kern van waarheid in. Je
gaat immers geen groep Ollanders begeleiden in een poeterig T-shirt en een veel te ruime plofbroek van de Wibra.
Dit kon echt niet.
Afijn, het peloton trok zich
in gang en in de neutrale zone werd er nog rustig wat nieuws uitgewisseld. Dit
duurde een kilometertje of 3, want toen doemden de eerste bulten op en al snel
werd het kaf van het koren gescheiden. Zwaargewicht drinker, maar lichtgewicht
fietser, Bart Wesselink toonde direct al zijn kunnen. Met een lage hartslag,
die menig landgenoot in zijn slaap nog niet eens haalt, danste de nieuwbakker
Brevoorter op de bergflanken richting de top. De ervaren rotten konden de
meester nog best wel een beetje volgen. Achterin was het direct een slagveld en
vormde zich al snel een bus met voorop, breedlachend zoals we haar kennen,
kapitein Ineke Wesselink. Inderdaad de moeder van. Haar vezelrijke,
eiwitbeperkte, vochtvasthoudende en koolhydraatarme voedingspatroon hielp haar
zichtbaar enorm om de zwakke broeders mee naar boven te sleuren. In de voorste
linie liet zich opeens ook geheel verrassend Erwin Wamelink gelden. Met een
stijl, die verdomd veel weg heeft van het gestump van Bauke Mollema, worstelde
de blonde Keniaan zich over de smalle paden omhoog. Ook Luuk te Brake dacht
zich al pratende in de kopgroep te kunnen handhaven. Hij is echter zeker een
litertje of 10 te zwaar en dat brak hem gruwelijk op. De praat werd zelfs af en
toe wat gedempt en dat was eigenlijk beslist niet vervelend. Een enkele keer
werd er in de remmen geknepen om te genieten van de krekels en de gerst, maar
het kan ook wel haver of rogge zijn geweest. Ja, de kennis van gewassen bleek
groots te zijn. Bij de laatste tussenstop, waarschuwde de gids, dat er best een
lastige finale aan zat te komen. Eerst moest de club zich met een ware
doodsverachting over een singletrack een stuk naar beneden laten afzakken, waar
de teller toch regelmatig de 60 aantikte. Maar het toetje sloeg echter alles.
Een ware afdaling over bazaltkeien, rotsblokken en ander puin volgde. Frank
Roos, valt normaliter niet gauw stil, maar nu ging hij gruwelijk zwetend met
licht bibberende knietjes naar beneden, waarbij het hem toch bijna dun door de
bokse ging. Nee, dan scoorde Gerrit-Jan Jansen veel meer punten. De frêle
atleet zit normaliter alleen op het zadel voor 673 meter woon-werkverkeer, maar
liet zien over een meesterlijk stukje
stuurmanskunst te beschikken.
Toen Geert Wevers bij de
finishlijn zijn loodzware taak als neuzenteller
met verve had volbracht en het hem wederom was gelukt om tot 23 te
komen, juichte hij van geluk. Het peloton had zonder schade de helse afdaling
doorstaan en vol sterke verhalen, ging het richting lunchplek. Omdat de
temperatuur inmiddels de 30 graden ruimschoots had gehaald, werd besloten de
schemme te zoeken op het overdekte terras. We zaten nog maar net onder het
tentdoek, toen Linda Scholten vanuit het niets opsprong en spontaan geweldig
begon te juichen. Ze had haar fietsgegevens op Strava gezet en bleek in den
vreemde, zomaar een kommetje te hebben gescoord op de Rue de Chawia climb. Uiteraard een grootse
prestatie van het multi-talent en de verwachtingen over de winstpremie zijn dan
ook hooggespannen.
Over vreemd gaan gesproken….
Na een korte rustpauze van 23 minuten werd besloten om de Ardennen-3-daagse af
te sluiten met een pittige kayaktocht van 12 kilometer op de Lesse. We bleken
niet de enigen te zijn, die dit plan hadden, want er had zich inmiddels een
akelige file van peddellustigen gevormd. Staande in de wachtrij, wist Katja
Demkes al snel de aandacht op zich gevestigd en niet louter om haar
aanstekelige lach, die in het middelgebergte nogal door echoot. Nee, de
zontatoeage op haar bovenrug bleek bijzonder in trek en er werden zelfs foto`s
van gemaakt. Best onfatsoenlijk natuurlijk om iemand haar achterzijde op de
gevoelige plaat te zetten, maar Belgen doen dit blijkbaar zonder enkele schroom
en niemand bleek ook in te grijpen. In de kayak bleek plaats te zijn voor twee
en al snel vormden zich de diverse groepjes. Zittend in het gekleurde bootje
was het een uit de kluiten gewassen neger, die de drijvende plastics met een
noodvaart de helling afduwde, waardoor je vanzelf op het water neersloeg. Grote
vraag was natuurlijk of de kinetische tape van Ben Wesselink al deze nattigheid
wel aan zou kunnen. Al het hele weekend hield de nestor van de groep zijn kuit
bij elkaar met groene en zwarte kinetisch plakband. Ben was ervan overtuigd dat
de kracht bij het kayakken vooral uit de benen moest komen, dus zou hij zeker
in het voordeel kunnen zijn. Vooraf leken echter Gerjo Wevers en zijn metgezel
Dick Hilbelink, een eeneiige tweeling die geen meter op elkaar lijkt, favoriet
voor de overwinning. Het duo beschikt immers samen over de perfecte BMI,
waardoor het drijfvermogen optimaal is en de kayak meer op een speedboot begint
te lijken. Dus, met de punt licht omhoog. In praktijk bleek het echter allemaal
flink tegen te vallen, want van fatsoenlijke samenwerking bleek bij het tweetal
totaal geen sprake te zijn. Nee, dan had Rianne Fokkers de zaakjes veel beter
voor elkaar. Als stoere stuurvrouw van de dubbel twee, gaf ze met haar vaste
roeimaatje voor 1 dag, vol gas en leidde van start tot finish.
Voor de rest was het eigenlijk
best een armetierige bedoening. Tussen de honderden drijvende vaartuigen,
scoorde het AVA`70-gezelschap eigenlijk voornamelijk punten op zaken, die niets
met deze serieuze en zelfs Olympische sport te maken hebben. Echter, het was
wel oergezellig op de anders zo rustige Lesse. Molenmakker Vaags hield de kop
er nog het beste bij en het was er hem veel, zo niet alles aan gelegen om de
rijen gesloten te houden. Af en toe liet hij de troepen een surplace maken, om
de orde nog enigszins te handhaven, maar zelfs dat lukte nauwelijks. Bootje
1001 met daarin Denise en Rob van der
Donk, beter bekend als de Grolse Veerkampjes, waren letterlijk en figuurlijk
stuurloos. Ze hadden zich uniform gekleed en droegen een shirt en broek met de
alleszeggende slogan “Ik kan het aan!” maar elke passant vroeg zich gelijk af
waar dit op sloeg. Het mixed-duo lag namelijk continu dwars in het water en
waren vooral druk met het slopen van de natuurlijke kade. Een uit de kluiten
gewassen zwaan maakte zich over deze vorm van onbenulligheid zo giftig, dat hij
een geweldig offensief inzette en een hele beste aanval plaatste. De vrouw aan
boord gilde het uit en sprong met een snoekduik het koude water in. Herman
Finkers had er in zijn liedje over de Ardennen nog zo voor gewaarschuwd, maar
je moet natuurlijk wel opletten….. Opvallend was dat Julia Roos, toch met
voorsprong de Benjamin van het gezelschap, met name tijdens het peddelen steeds
meer praatjes kreeg. Ze begon zelfs initiatief te nemen en op eigen houtje wat
zaakjes te regelen. Hoe brutaal kun je zijn? Na een roeiavontuur van een dikke
2 uur kwam de finish in zicht. Helaas was de prijsuitreiking al geweest, want
het winnende duo bleek een voorsprong te hebben opgebouwd van tientallen
minuten. Het peloton kreeg als beloning een koude douche, maar dit mocht de
pret niet drukken, want een fantastische belevenis ging weer mee in de koffer
naar huis. Nadat de neuzen voor de tigste keer met succes waren geteld, werd
besloten het prachtige weekend af te sluiten met de laatste maaltijd en Stegers
mocht dit gaan verzorgen. Ze hadden hier exact 316 kilometer de tijd voor, dus
dit moest gaan lukken. Aangekomen in ons vertrouwde dorpje bleek het ook hier
aangenaam warm te zijn, dus werd er besloten maar snel naar binnen te gaan. Er
was nog een feestje gaande, maar de gasten vlogen naar buiten, toen het
AVA`70-gezelschap de zaal in kwam lopen. Nadat de glazen weer gevuld waren was
het de hoogste tijd om Patrick Weijers in het zonnetje te zetten. Hij was
namelijk eindverantwoordelijk voor het loodzware traject dat door de club met
veel succes en nog meer plezier in 3 dagen was afgelegd. Het kwam de regelneef
op een staande ovatie te staan, die minutenlang aanhield. Het is dat de
organisator best een leuke baan heeft, maar hij zou met gemak kunnen switchen
naar de reisbranche.
Tijdens het eten en drinken
werd al druk gespeculeerd over de bestemming van de volgende trip en de
suggesties liepen nogal ver uiteen. Dat er echter een derde editie zal volgen
is wel zeker. Na Londen en de Ardennen is de honger naar gezelligheid en
sportiviteit nog lang niet gestild. Het afscheid werd steeds uitgesteld, maar
rond de papklok kwam het er toch van. Een prachtig avontuur werd afgesloten met
een welgemeende handdruk en met een tas vol vuile was en een koffer prachtige
ervaringen, vertrok een ieder naar de thuisbasis! (Frank)
zondag 16 augustus 2015
Henrie Drenthel loopt Trail des Fantomes in La Roche(B)
 |
| Henrie Drenthel |
Deel 2 :16 augustus 2015: Trails
des Fantômes
Na een geslaagde Eigertrail (zie deel 1) trokken we
vanuit Zwitserland via Liechtenstein en Noord-Italie door naar Oostenrijk.
Hoofdstop van onze vakantie aan de prachtige Faaker See op ca. 500 meter
hoogte. Rondom volop bergen dus er kunnen lekker veel hoogte meters gemaakt
worden in voorbereiding op de Trail des Fantomes (TdF) wat de afsluiting van de
vakantie zou worden. Ik had daar nog een revanche in gedachten na de DNF bij 75
km vorig jaar. Tussen de beide wedstrijden in heerlijk zo’n 225
kilometer afgelegd met ruim 11.000 hoogtemeters. Als dat geen voorbereiding is. Via het onderkomen van Hitler in Berchtesgaden, het
Bayrische Wald en het Schwarzwald komen we donderdags voor de TdF aan in La
Roche op de camping. Op vrijdag alvast een gedeelte van de route verkend,
start en finish gedeelte over ca 15 km en het parkoers ligt er (nog) goed bij.
Zaterdags vanaf 14.00 uur het startnummer ophalen en
als ik die rond 15.00 uur in mijn bezit heb begint zo’n beetje ook de grote,
lange regen. Bah, het is weer hetzelfde als vorig jaar toen André en ik ook de
middag er voor in de regen zaten. In tegenstelling tot vorig jaar houdt de
regen nu rond 22.00 uur op en wordt het (gelukkig) droog. Dit jaar is er niet de 100 km (had ik anders toch ook
maar niet gedaan), die is er maar eens in de drie jaar, maar gekozen voor de 53
km met ruim 2000 hoogtemeters. Dus ook nog knap wat arbeid te verzetten.
Zondagmorgen 7.00 uur is het vertrek vanuit de tuin
van hotel Floreal en ik begin behoudend aan de race. Weet wat er nog komt dus
niet te veel energie aan het begin verspillen. Het gaat als een tierelier en de eerste twee uur vliegen
om. Juist op dat moment bedenk ik me dat ik hier vorig jaar nog in het donker
liep en dat het nu toch wel een stuk eenvoudiger is met daglicht. Heb het nog
niet gedacht of ik schiet onderuit op een grote glibberige rots en val op m’n
rechterzij en schiet door tot tegen een boom. Moet er kolderiek uitgezien
hebben denk ik maar na wat poetswerk valt de schade gelukkig mee. Licht
gekneusde ribben, zwaar gekneusd ego en wat schaafwonden. Had erger gekund.
Het verdere afdalen gaat na deze smakkerd niet veel
vlotter en gaat nog houteriger en voorzichtiger, ik zal dat dus wel nooit
leren.
Plotseling beginnen enkelen uit het groepje waar ik
achteraan in mee loop zich op de benen te slaan en ook ik voel ineens dat ik op
m’n kuit gestoken wordt en mep net zo hard mee. Bleek een zwerm horzels of
aardwespen te zijn geweest die aardig agressief waren. De steek jeukt enorm en
tijdig wordt de aandacht voor de zere rib en het moeilijke ademhalen verlegd
naar de kuit. Gelukkig komt vlak hierna de eerste doorwading door de Ourthe,
wat verfrissend is voor de beentjes en de jeukende plek.
Hierna komt het middelgedeelte van de trail. Op
papier/profiel het gemakkelijkste maar in de praktijk uiterst moeizaam. Korte
steile klimmetjes en afdalingen (40%!), glibberige boomwortels in combinatie
met rotsen/stenen. Kortom, net als vorig jaar schiet dat niet op. Na zo’n 4 ½ uur kom ik op het punt aan waar ik vorig
jaar de strijd heb moeten staken. Voelt nu een stuk beter al voel ik
langzamerhand wel alle (hoogte)meters van de afgelopen weken en weet dat het
nog een taai stuk wordt. Nog 25 km te gaan met daarin eerst nog een stuk langs
de Ourthe en daarna nog een viertal steile beklimmingen (en dus ook
afdalingen).
Het stuk is inderdaad niet zo moeilijk als de eerste
helft en ik kan redelijk blijven gaan en kom redelijk fris bij de laatste
verzorging in Maboge aan. Hier wacht de laatste serieuze klim van vandaag, de
‘Muur van Maboge’. Volgens vele Facebook-verhalen van deelnemers met stukken
van 40%. Wat het precies was weet ik niet maar dat het steil was en pijn deed
weet ik nog wel. Eindelijk boven moet ik even uithijgen en begin aan het
laatste stuk over de bergkam richting finish. Dit ken ik nog van de wandeling
van vrijdag en weet dat het meeste leed geleden is. Even nog een mooie afdaling
in het bos bij de camping en dan de Ourthe voor de laatste keer over.
Aan de
overzijde staat mij een verassing te wachten; Claudia met hond wachten me op
bij de tuin van Floreal, dus nog even een eindsprintje voor de foto. Eindtijd 8.30 uur en een plaatsje in de middenmoot.
Ben best tevreden, maar mijn lievelingsparkoers zal het wel nooit worden. Na
afloop even lekker een cooling-down met een biertje in de Ourthe en een BBQ als
afsluiting van de vakantie. Nu eerst twee weekjes rustig aan doen en dan nog het
najaarsprogramma met een viertal trail-marathons waarover later meer.
Groeten, Henrie
zondag 17 augustus 2014
Video van Trail des Fantomes 2014 in La Roche-en-Ardene (België)
Prachtig filmpje van de Trail des Fantomes van afgelopen zaterdag, met deelname van twee AVA'70 leden, Henrie Drenthel en Andre Bleumink. De video is gemaakt door Sport Events België
Trail des Fantomes 2014 in La Roche-en-Ardene (België) - deel 2
 |
| Henrie Drenthel, na 75 kilometer uitgestapt, voor hij uitgeput in het donker van een helling naar beneden zou storten |
Ultra
Trail des Fantomes
Zaterdag
16 augustus 2014
De
Dikke van Dale zegt er het volgende over: fan·toom (het; o; meervoud: fantomen)
1: angstwekkend
droombeeld; spook (zelf toegevoegd:
naargeestig, monsterlijk L)
Zoals vele jaren al te doen
gebruikelijk is probeer ik aan het eind van de zomervakantie nog ergens een
leuke trail te plannen. Na de afgelopen jaren oa de Trail de La Roche, de
Swiss-Alpinerun en de Trail du Val Heure te hebben gelopen stond nu de Trail des
Fantomes op het programma. Keuze was er genoeg; 13, 26 en 50 km. Voor het eerst
was er dit jaar de Ultra Trail des Fantomes over 100 km. Deze wordt 1x in de 3
jaar georganiseerd is de bedoeling. Hoewel ik wist uit
voorgaande trails (La Roche en Houffalize) dat het een pittig parkoers zou zijn
heb ik besloten mij toch (in wellicht een vlaag van verstandverbijstering) hier
voor in te schrijven. Ach, 100 km hier zal wel niet veel anders zijn dan 100 km
in het Sauerland. Nou, wel dus!
Vol goede moed op vrijdagmorgen
met André
Bleumink vertrokken naar camping Floreal in La Roche-en-Ardenne. Een
camping direct naast het prachtige hotel Floreal waar in de tuin de start en
finish zou zijn. Na een voorspoedige reis staan wij op de camping al direct
vast in het gras. Door de overvloedige regenval de afgelopen weken was de hele
camping zompig en zakte de camper tot aan zijn assen weg. Met behulp van wat
sterke buren en stalen rijplaten de boel weer vlot getrokken en het geheel maar
even wat tactischer neergezet. We willen tenslotte zondag ook weer weg kunnen. Even een terrasje gepakt in
La Roche en wat paste gegeten waarna we onze startnummers op konden halen.
André had besloten de 50 km te doen welke om 11.00 uur zou starten. Ikzelf mocht
er om 3.00 uur uit en om 4.00 uur te beginnen. Dus niet te laat pitten. 22.00
uur gingen de luiken dicht maar helaas toch nog weer iets te vaak open omdat
flinke buien neerdaalden op het dak van de camper. Dat beloofd niet veel goeds.
Na een klein ontbijtje met
wat koffie gaat het naar de start. André was toch wakker en loopt even mee om
wat foto’s te maken en alvast wat sfeer te proeven. (zijn foto’s en verslag
zijn te zien op de website van Trailruinning
Oost-Nederland). 150 trailatleten hebben zich
ingeschreven voor de 100 km, maar ik kan bij de start niet echt inschatten of
ze er ook allemaal zijn. Het is in ieder geval een mooie bonte groep met alle
hoofdlampen etc. op. Ik begin met een dun jasje (kon ook niet anders want mijn
regenjas lag nog in Aalten L),
maar het voelde niet koud. We beginnen met een stukje
vals plat omhoog en na 500 meter schieten we het bos in om gelijk flink te
klimmen. Blij dat ik m’n stokken bij me heb. Gezien het tijdstip is mijn
biologische ritme nog wel enigszins verstoort en dat houdt in een sanitaire
stop na 4 km waarbij ook gelijk het jasje al uit kan. ’T Is warm zat.
Tot zover ging het nog wel
redelijk maar wat daarna kwam is met geen pen te beschrijven. Ongelooflijk
steile klimmen en nog veel steilere (lees: gevaarlijker) afdalingen over
scherpe rotsen die besmeurd zijn met modder en drek en dat allemaal in het
stikkedonker. Inderdaad het heeft helemaal
niets meer met hardlopen te maken. Het lijkt een combinatie van een stormbaan
en een mudrace voor blinden en slechtzienden. In 10 km tijd ga ik vijf keer
onderuit wat enkele schaafwonden en een nat pak oplevert. Verder geen
noemenswaardige ongemakken.
Bij kilometer 15 kom ik Leonie vd Haak achterop. Nederlands
Recordhouder 24-uurs loop en Ultrafanaat (liefst asfalt en vlak). Ze scheldt en
tiert op de omstandigheden en zegt dat ze bij de eerste verzorging (19 km) er
mee kapt. Is er helemaal klaar mee. Even later is de 1ste van vier
doorsteken door de rivier de Ourthe en het begint ook gelijk ongenadig hard te
regenen. Kan er ook nog wel bij. Eindelijk de 1ste verzorging na 19
km; bijna 3 ½ uur!! Vol goede moed verder. Eerst
even samen met een Nederlander gelopen maar al gauw geeft hij aan dat ik maar
door moet gaan, hij heeft last van een teen. Bij 23 km is er de splitsing; 50
km rechts af over de brug en de 100 km rechtdoor. Twijfel even. Als de 50 en de
100 km gelijk gestart waren had ik het wel geweten. Nu ga ik rechtdoor en ben
gelijk al een beetje trots.
Dat duurt maar even. Ik hoor ineens muziek. Kijk
achterom en zie daar een loper met koptelefoon aankomen met het volume nogal
hoog. Wil weer doorlopen, draai me om en knal!, vol met m’n kop tegen een
omgevallen boom die het pad kruist. Ik hoor het kraken en ga met rondvliegende
stokken onderuit. De muzikale Belg achter mij helpt me overeind en onderzoekt
m’n hoofd. Gelukkig geen wond maar wel een bult die snel groter wordt. Het
kraken zal de tak wel geweest zijn J.
Niet getreurd, gewoon weer verder en loop samen met een Vlaming (Filip) naar de
verzorging bij La Chouffe. Daar moeten we nog een lusje lopen waarin zomaar de
enige kilometer ligt die we compleet konden blijven rennen. Joepie!
Ondertussen moeten we het
tempo er aardig inhouden want ze hadden ons verteld dat de cut-off tijd bij de
tweede keer La Chouffe om 12.00 uur zou zijn. Om 11.40 uur, na 7.40 uur koers,
waren we er en bleek de limiet op 12.30 uur te liggen. Ruim drie kwartier dus
nog over. Van hieruit gaat het richting Houffalize waar op 57 km de volgende
verzorging is.
We hebben beide onze klim-
en daalprobleempjes en houden het nog tot 50 km samen uit dan verkrampt Filip
enigszins en geeft hij aan dat ik maar alleen door moet en dat hij bij
Houffalize gaat stoppen. Rondom Houffalize ken ik de
omgeving van de onlangs gehouden X-Trails in juli en ik merk dat dit toch een
zekere rust geeft. De beklimmingen en afdalingen zijn hier niet zo extreem als
richting La Roche. Na een kleine 10 uur ben ik bij de stop waar je een tas met
spullen kon laten neerzetten. Trek een schoon/droog shirt aan, neem een shake
en zoek de wagen van het Rode Kruis op om m’n blaren aan de tenen te laten
verzorgen. Dit gaat niet zonder slag of stoot. De Franstalige Belgische madam
weigert Nederlands te spreken en zodoende kon ik zelf met een geleende speld
van een startnummer en wat desinfecteerspul de blaren doorprikken. Onder de
voorvoet was het alleen wel een allergaartje geworden. Door alle nattigheid en
doorsteken waren m’n voeten zo week geworden dat complete plooien onder de
voorvoet losgescheurd waren. Een pleister oid bleef niet zitten dus toch maar
weer de schoenen strak aan en een pijnstiller erin.
De volgende verzorging was
18 km verder, dus een lange weg voor de boeg. Samen met een gewonde Belg aan
dit traject begonnen maar al gauw geeft hij dat ik maar door moet lopen. Het
klimmen en dalen gaat inmiddels al echt niet meer. Naar boven voorzichtig op de
voorvoet en dalen maar op de zijkanten om de voeten zoveel mogelijk te ontzien.
Op een gegeven moment krijg je zelfs hier een ritme in en is het een kwestie
van gewoon doorgaan.
Bij 65 km gaan we voor de
derde keer de Ourthe door en vanaf daar werd de pijn alleen maar erger. Nog
maar een Paracetemolletje erin en hopen dat het weer net zo wegtrekt. Dat valt
tegen en het begint ook weer te plenzen. We komen weer op een heel lastig stuk
onder langs de rivier met allemaal rotsen en wortels. De kilometers gaan 13-14
minuten duren en de fun is ver te zoeken. Even later kom ik bij de brug waar
vanmorgen (het leek wel gisteren) de splitsing was. We moeten nog twee
kilometer tot de verzorgen bij 75 km en ik weet het nu zeker. Ik stop! Het hele
parkoers heeft me murw gebeukt. Alles doet zeer, de coördinatie is weg en ik
zie het niet zitten om straks weer m’n hoofdlamp op te moeten doen voor nog 2
uur levengevaarlijke omstandigheden. Goed is goed. 75 km is meer dan voldoende
in dit terrein onder deze omstandigheden. 13.04 uur is de uiteindelijke
looptijd als ik de organisatie doorgeef: nr 35 DNF. Voor mijn gevoel één van de
beste (wijste) beslissingen van de afgelopen jaren en ik heb er geen moment
spijt van. Doorgaan was onverantwoord en ook met 75 km ben ik dik tevreden.
Nu twee dagen later is de
spierpijn en vermoeidheid nog zo groot dat ik zeker weet dat ik deze week niet
loop. Nog nooit heb ik zo’n pijn en vermoeidheid gevoeld, zelfs niet na mij
Mont Blanc avonturen. Uiteindelijk zijn er 94
finishers, waarvoor hulde. André is het wel gelukt de 50 km geheel af te ronden
in 8.32 uur, proficiat, zodat we nog ongeveer tegelijkertijd weer op de camping
arriveerden.
De komende maanden staan er
wat kortere en minder zware wedstrijden op het programma (Marathon Winterswijk, Teutolauf,
Devil’s Trail) en
natuurlijk de geweldige primeur van de eerste trail in de Oost-Achterhoek, De Slingetrail op zondag 9 november met
afstanden van 8, 18 en 34 km.
Trail des Fantomes 2014 in La Roche-en-Ardene (België) - deel 1
 | |
|
Nadat we eind van de middag nog lekker gegeten hadden
in één van de plaatselijke Italiaanse restaurantjes en een paar Chouffes
kabouter gemaakt hadden haalden we onze startnummers op. Het start- en
finishterrein was inmiddels behoorlijk druk met deelnemers en we ontmoetten dan
ook weer veel bekenden. Altijd gezellig om wat bij te kletsen met
mede-trailrunners. Daarna kropen we vroeg onder de wol, aangezien Henrie om 4
uur mocht starten. Het slapen viel wat tegen door het gekletter van een aantal
flinke buien op het dak van de camper. Om 3 uur stonden we weer op en kon
Henrie zich voorbereiden, het was gelukkig inmiddels droog. Na de start van de
100 km kroop ik weer in bed om te proberen nog even wat slaap te pakken.
Tegen een uur of 9 werd ik weer wakker, ditmaal door
kinderen die buiten speelden. Tijd genoeg om rustig te ontbijten en mijn
spullen te pakken. Het weer was inmiddels een stuk opknapt en ik hoopte dat
Henrie al een mooi eind op weg was. Iets voor elven ‘s ochtends was het een
stuk drukker dan het ‘s nachts was. De standjes werden goed bezocht en de
dixies maakten overuren door alle wedstrijdzenuwen.
Na de start ging het al snel heuvelop, maar de eerste
kilometer of 5 was het prima te doen. Ik deed mijn isoshirtje er maar eens
onderuit, de temperatuur werd prima om te lopen met een graadje of 16. Vrij
plotseling was het echter gebeurd met de intro en begon de echte wedstrijd.
Steil omhoog via kleine paadjes die modderig en glibberig waren door de
overvloedige regenval van de afgelopen tijd. De vele boomwortels en rotsen
maakten het nog extra uitdagend. De stokken kwamen goed van pas om me een weg
naar boven te banen. Eenmaal boven aangekomen was het even genieten van het
prachtige uitzicht over het dal, met in de diepte de Ourthe.
Normaal gesproken is het altijd een fijn idee dat na
een steile klim weer een afdaling volgt. Even wat ‘gratis kilometers’
maken door de zwaartekracht het werk te laten doen. In de Trail des Fantomes
wordt er echter bijna niets weggeven… Iedere steile klim werd even vaak gevolgd
door een net zo steile of nog steilere afdaling. Modder, rotsen en
boomwortels maakten het afdalen op zijn zachts gezegd lastig, soms moest je
half glijdend naar beneden. Een flinke aanslag op de beenspieren.
Tussen de klimmen en dalen mochten we grote gedeeltes
langs de oever van de Ourthe lopen, maar wie dacht dat er een fijn wandelpad
liep waar je even kon relaxen en genieten van de voorbijvarende kano’s kwam
bedrogen uit. Het pad was een extreme singletrack, waarschijnlijk alleen in
deze wedstrijd in gebruik. Continu klimmen over grote glibberige rotsblokken en
over en onder omgevallen bomen kruipen maakten het lastig om hard te lopen en
de vele uitstekende boomwortels maakten het regelmatig erg lastig om een plek
te vinden waar je veilig je voeten neer kon zetten. Prachtig natuurgebied, echt
genoten van alle mooie plekjes, maar wel erg opletten geblazen dus.
Een mooie doorsteek door het snelstromende water
leverde, naast natte voeten, ook hilarische taferelen op en voor menigeen een
nat pak. Gelukkig bleef ik deze keer op de been en kon ik aan de andere kant
mijn weg vervolgen. Niet dat het daar makkelijker liep overigens. Het bleef een
kwestie van zo snel mogelijk wandelen over de onbegaanbare delen en proberen voorzichtig hard te lopen op de makkelijker delen. De stokken kwamen
hier ook goed van pas om te helpen bij het bewaren van het evenwicht en als extra
steuntje om niet de rivier in te vallen.
Na de eerste twee verzorgingsposten waren net over de
helft en hadden we er al heel wat klim- en klauter werk op zitten. Niet iets
wat we veel kunnen trainen in NL en ik begon de benen al wat te voelen. Eten en drinken ging nog prima dus geen reden tot paniek. Nog maar wat
voorzichtiger op de afdalingen, veiligheid voor alles immers. Niet dat het
altijd goed ging overigens, meerdere keren uitgegleden en gevallen. In de
meeste gevallen was het resultaat gelukkig alleen nog meer modder op mijn
kleding en reden tot lachen.
Na weer een stevige afdaling ging het echter een
beetje mis en duikelde ik hals over kop de helling af richting Ourthe. Gelukkig
werd mijn val gebroken door een paar stevige braamstruiken, maar helaas stond
ik nu vast in de stekels met acute kramp in beide kuiten. Eerst maar eens de
kramp rustig eruit rekken, voor ik weer omhoog klom. Het Ca va? en Gaat het?
van medelopers was niet van de lucht, maar ik moest toch echt zelf even een
meter of 4 naar boven klauteren door de braamstruiken…
Na dit incidentje raakte ik helaas niet echt meer op
gang. Bij iedere onverwachtse beweging dreigde de kramp weer in kuiten en
hamstrings te schieten. Eerst maar een stuk stevig door wandelen om de spieren
weer wat op orde te krijgen en dan op de beter begaanbare paden wat dribbelen
leek me de enige optie. Met nog 20 km te gaan zou ik dus een hoop tijd
verliezen, maar ik zag er nog steeds geen reden in om op te geven.
Na een half uur wandelen kwam ik weer wat op gang,
maar helaas voor mij was na een kwartiertje lopen/dribbelen de volgende
heuvelrug al weer aan de beurt om te beklimmen. Dat vonden de kuiten niet echt
lekker en het tempo moest dan ook drastisch naar beneden. Op zich erg jammer
aangezien ik me verder nog redelijk goed voelde. Mijn humeur bleef echter
redelijk goed en ik had inmiddels regelmatig contact met lopers van de 26 en 16
km die nu op hetzelfde parcours kwamen.
Velen van hen hadden het ook moeilijk, zeker heuvelop.
Sommigen hadden duidelijk niet genoeg voorbereiding qua training. Maar
eigenlijk had iedereen goede zin en waren er heel veel wel in voor een
kletspraatje. Op die manier kwamen de kilometers toch op een redelijk
plezierige manier aan het eind. De laatste 4 kilometers liepen ook weer lekker
rustig af en kreeg ik zelf nog even het idee dat ik weer hard liep. Na de
doorwading bij de camping hoefde ik nog maar een paar honderd meter en zo kwam
ik uiteindelijk na 8:32 uur zwoegen en zweten over de streep. Ruim een uur
later dan ik van tevoren gedacht had, maar toch een tevreden finisher gezien de
omstandigheden. Achteraf bleek ik toch nog een man/vrouw of 40 achter me
gelaten te hebben.
Helaas gold dat niet voor maatje Henrie, die was bij
75 km uitgestapt en inmiddels ook al gedoucht en aangekleed op de camping. Het
leek hem verstandiger om uit te stappen . Een verstandig besluit gezien de zwaarte van
het terrein.
Na wat gegeten te hebben lagen we om 22:00 al op bed
en wisselden we onze ervaringen uit, terwijl we op de achtergrond nog tot een
uur of twaalf mensen binnen konden horen komen. Als we nog zo lang wakker
gebleven waren tenminste. Over een dag of wat zal de spierpijn en de stijfheid
wel weer verdwijnen, maar deze ervaring blijft voorlopig nog vers in het
geheugen.
Site van de organisatie
Foto’s:
Abonneren op:
Posts (Atom)