Verslag van de 7e editie van Henrie's donkere trainingsloop

Een peloton van een dikke 30 dappere strijders maakte zich gereed voor dit meestal hachelijke avontuur en stond inmiddels te trappelen van ongeduld

Henries donkere late zomer vroege herfstloop 2017

Het is woensdag 25 oktober en de klok wijst even voor 19.00 uur aan. In tegenstelling tot anders, is het opvallend druk in de Aaltense villawijk `t Boske, waar normaliter rond dit tijdstip een serene rust heerst. Het is nu een komen en gaan van auto`s en fietsers in erg sportieve uitrusting. Het is ook niet zomaar een avond, want er staat iets bijzonders op de kalender, namelijk Henrie`s donkere Herfstloop, nummer 7. Een peloton van een dikke 30 dappere strijders maakte zich gereed voor dit meestal hachelijke avontuur en stond inmiddels te trappelen van ongeduld. De koplampjes werden getest en de groene en roodgekleurde armlampjes vastgeknoopt. Frank Roos wurmde zich nog snel en onhandig in zijn reflecterende hesje, maar kon deze poging staken, want hij werd afgebekt dat een dergelijk kledingstuk streng verboden is. Zo, de toon was gezet! Kats van de kaart, trok hij vervolgens het veiligheidskostuum weer uit, sloot achteraan de rij en nam zich voor de rest van de avond zijn mond maar te houden.

Leader Henrie somde nog snel wat spelregels op en controleerde de aanwezigheidslijst. Dick Lubbers  kon de spanning van het rennen in het duister blijkbaar toch niet aan en had zich keurig afgemeld. Dit in tegenstelling tot Erwin Wamelink, die zich als laatste had opgegeven en gewoon weg bleef zonder een berichtje. Duidelijk een gevalletje kruisbestuiving van onvolwassen gedrag en hufterigheid. Afijn, aan het vertrek stond een geweldige mix van A, B en C-lopers, dat werkelijk overliep van kwaliteit. Langzaam zette het verlichte peloton zich in beweging en werden de Garmins ingedrukt. Dit vooral, omdat natuurlijk wel algemeen bekend is, dat de organisator van dit spektakel het normaliter niet zo nauw neemt met de kilometers. Nadat de wijk was verlaten, werd het gelijk al spannend met de beklimming van de alp d`Kobus. Geen buitencategorie overigens, maar toch een pukkeltje, die de kuiten direct al iets kietelde. Na een fijne slinger langs de greppel, volgde het volgende obstakel, namelijk de illegale passage van het erf van een  kippenboerderij. Stilte werd geboden, om toch vooral niet op te vallen. Dat lukte eigenlijk best wel goed, maar de dik 30 flikkerende lampjes, zullen zeker tot verraad hebben geleid. De stoet trok verder langs sloten en bosjes. De keuze was het hobbelen over een strookje van een 12 centimeter breed zandpad of ploeteren door het natte gras. Tsja… beide niet ideaal, maar opgeven is natuurlijk ook geen optie.

Het Daalse land is een prachtig gebied, maar in het donker zie je daar geen bliksem van en kun je slechts genieten van de geur van de bomen en mest. Hoogste tijd voor een goed gesprek dus en daar werd ruimschoots gebruik van gemaakt. Alle roddels werden besproken en de kilometers werden onder de schoenzolen weggetrapt. Na een dikke 6,32 kilometer, tenminste volgens het klokkie van de Bredevoortse Carla H., volgde de mogelijkheid om te splitsen. De keuze was een iets kortere versie of de langere variant. “De vrouw van de meester”,Claudia, vertrok naar rechts met een aantal volgelingen om de koffie aan te gaan zetten en de chillruimte verder in te richten. Dit had ze beter niet kunnen doen, zo bleek later. De lange ademlopers stoven rechtdoor en opvallend genoeg was daar ook weer Mister Candyman bij. De immens populaire Barlose DJ is werkelijk in de vorm van zijn leven en had zich zelfs gehesen in een skitterend geel tricot. Elke sporter weet dat dit het shirt van de leider is en zo begint Don Marco zich ook en beetje te gedragen. Heerlijk, zo`n arrogante houding van zelfvertrouwen!

Een kilometertje later gaat het gruwelijk mis. André Balke, 92 kilo schoon aan de haak, kwam knalhard in aanraking met een overstekende tak, zoals hij zelf doet geloven en lazerde ter aarde. De lichamelijke schade viel gelukkig mee, maar emotioneel was hij er meer dan beroerd aan toe. Met name zijn kompaan van de A-formatie, Wimke Rensink, alias de Sloffert, schrok zich het leplazarus en zette zijn koplamp gelijk een paar standjes hoger. Aan het front werd er gestaag gesleurd en met name de lange Bruil liet zich geweldig gelden. De frustratie van een mislukte missie in Amsterdam, wil hij duidelijk zo snel mogelijk weer van zich aflopen en de signalen maken duidelijk, dat dit hem zeker zal gaan lukken. Met een hele fijne omtrekkende beweging werd de laatste hindernis genomen, namelijk de passage bij een niet nader te noemen pompstation. Hier bleek namelijk een half uurtje daarvoor Claudia een onfortuinlijke misstap te hebben begaan, doordat zij een riggeltje over het hoofd zag. Des te treuriger natuurlijk, als men weet dat zij hiervoor tijdens de generale run zo overduidelijk op gewezen is.

Na een kleine verkeersovertreding wordt de stal bereikt, waar het ongeval van de vrouw des huizes natuurlijk het onderwerp van gesprek is. Ze was inmiddels op weg naar de Eerste Hulp en dan weet je, dat het nog wel effen duurt, eer er duidelijkheid is…. In de mannenkleedkamer is het gezellig druk en worden de bezwete torso`s getoond, als niet geheel toevallig Sanne Wisselink de deur open zwiert. Algemeen is bekend dat de Dinxperse schone wel dol is op oudere mannen en zonder schroom begint ze hier dan ook over te vertellen. Nestor Henkie Lammers is toch wel een beetje van het padje hierdoor en wil gauw even de radio aanzetten, om de boel iets af te leiden. Hij begint haastig te draaien aan de knoppen van de omvormer van de zonnepanelen. Het verbaast hem enigszins dat daar geen muziek inzit, totdat hem duidelijk wordt gemaakt dat en de zon niet schijnt en het inmiddels ook aardedonker is.

In de kantine blijkt het koffiezetapparaat overuren te maken en werd de zelfgemaakte appeltaart aangesneden. Een voortreffelijke lekkernij overigens, die gretig werd genuttigd. Met name Dirkie V. uit H. genoot er van en werkte in sneltreinvaart zeker 4 stukken naar binnen, met slagroom. Dit leidde er toe, dat de organisator het moest doen met een droog biscuitje. Wat een onrecht! Temeer hij de catering deze keer geheel solo moest doen, want zijn vrouw was nog steeds in geen velden of wegen te bekennen. Gelukkig is er dan altijd Lianne Meinen, want als de nood hoog is, blijkt de redding nabij. Zij toonde haar geweldige inzet, door na de inspanning van het hardlopen gewoon even bij te springen en de lege bekers, de bordjes en rommel te verzamelen. Ze wilde alles zelfs nog netjes gaan scheiden, maar dat hoefde dit keer niet eens. Inmiddels waren de tafels gevuld met een voortreffelijk likeurtje, fris en smakelijke Herfstbokjes. Het kampvuurtje ging aan, de muziek klonk op de achtergrond en de nieuwste aanwinst van de familie, een pluizige viervoeter van enkele maanden oud, maakte zijn ererondje. Een heerlijke nazit volgde en vormde een prachtige afsluiter van een prachtige weekbreker! Een woord van oprechte dank aan het adres van de familie Drenthel is zeker op zijn plaats voor de gastvrije en warme ontvangst en iedereen kan nu vast uitkijken naar de 8e editie van Henrie`s donkere Herfstloop!

Frank Roos

Foto's en verslag van de 6e donkere herfst trainingsloop in Bredevoort

Leuke groep van 24 atleten

Als de wintertijd weer ingesteld is en het donker al weer veel te vroeg invalt is het er weer tijd voor: Henrie’s  donkere herfst trainingsloop. Dit jaar al weer voor de zesde keer. Iets voor zeven uur ’s avonds verzamelde zich een bont gezelschap lopers zich bij de familie Boekelder. Ronnie’s schuur veranderde voor één avond in een gezellig clubhonk, met een overdadige hoeveelheid aan hapjes en drankjes die iedereen voor na afloop had meegebracht. Je vraagt je soms af of men nu komt voor het lopen of voor de nazit…

Stipt zeven uur nam Geert kort het woord om iedereen te verzoeken zich op te stellen voor de gebruikelijke groepfoto. Er waren maar liefst 24 lopers op komen dagen, wat bij vertrek een waar schouwspel opleverde aan lampjes en reflecterende vestjes. Bredevoort schittert verbleekte er gewoon bij. In een lang lint ging het vervolgens het donker in. Het asfalt werd al snel gevolgd door maaipaden en zandpaden. Voor een niet-Aaltenaar onmogelijk om te onthouden waar we allemaal geweest zijn, ik was tenminste na 10 minuten al helemaal de oriëntatie kwijt in de donkere dreven van het Bredevoortse achterland. De wetenschap dat we ongeveer hetzelfde rondje liepen als twee jaar geleden, maar dan anders om bracht me niet veel verder. Slechts af en toe ving ik in de lichtbundel  van mijn koplamp een markant punt op dat ik herkende van trainingsloopjes bij daglicht.

Het Ridderpad voerde ons langs een beek waar de ‘witte wieven’ al volop uit het water kropen en door de weilanden zweefden. De nevelslierten gaven de trainingsloop in het licht van de vele hoofdlampjes een waar Halloween sfeertje. De hulpkreten die af en toe door het donker klonken hadden echter niets van doen met lopers die zich ontworstelden aan de greep van de witte wieven, in de meeste gevallen bleek er iemand tot de enkels in de modder gestapt te zijn of te struikelen over een verdekt opgestelde molshoop. Naast deze kreten klonk er voornamelijk gelach en geklets door het donker. De plaatselijke fauna (voor zover aanwezig) werd ruw gestoord in de nachtelijke rust, maar voordeel daarvan was dat de wolven ook gevlucht waren door het lawaai. Ik heb er tenminste geen gezien.

Na zo’n 10 km kwamen we weer door Bredevoort en kon er gekozen worden voor nog een kort rondje aan de andere kant van de Bredevoortsestraatweg. Hier kwam het terrein me iets bekender voor doordat ik daar vaker geweest was van de zomer. Maar dat betekende niet dat je de aandacht kon laten verslappen. Boomwortels, gaten en bultjes lagen op de loer om de argeloze loper tegen de vlakte te laten slaan. Maar de samenwerking binnen de groep was groot en ieder paaltje en dergelijke werd keurig aangekondigd door de voorganger. En zo kwamen alle lopers na 1:33 weer terug op de plek waar het begonnen was. Precies dezelfde tijd als twee jaar geleden overigens. Wie zegt dat je langzamer wordt met de leeftijd heeft het dus mis.

Na even omkleden kon eenieder zich de koffie en appelgebak laten smaken. Een aantal heren doken de houtgestookte hottub in, waarbij ze alvast wat versnaperingen meenamen. De dames zagen er wijselijk van af om de heren gezelschap te houden. Na de koffie werd het tijd voor wat anders. Naast fris was er een keur aan verschillende bieren, zowel alcoholvrij als ‘echt’ en deze werden geschonken in prachtige bijbehorende glazen om de schuimkragen echt tot hun recht te laten komen. Dat schenken en keuren van schuimkragen en smaak werd uiteraard vele malen herhaald. Opvallend hierbij was de veelheid aan manieren die gebruikt werden om de flessen van hun dop te ontdoen. Speciale vermelding voor Dirk is hier wel op zijn plaats. Als een ware sommelier wilde hij met een zwaard de fles openen, maar bij gebrek aan een zwaard moest hij zich behelpen met een broodmes. Het was geen succes, van alles werd bijna onthoofd behalve de fles. Een gewone flesopener bracht uitkomst voor er gewonden vielen.

Naast diverse biertjes werden er ook diverse wijnflessen soldaat gemaakt. De (vooral) dames zijn geëmancipeerd genoeg om niet achter te blijven. En bij een drankje hoort natuurlijk een hapje. Borrelnootjes, zoutjes en een lekker stukje worst. Het is bourgondisch leven in Bredevoort. De calorieën die verbrand waren tijdens ons trainingsloopje zijn dan ook meermaals goedgemaakt in deze uitermate gezellige bijeenkomst. Iedere keer verbaas ik me er weer over dat een oproep van Geert voor een trainingsloop weer uitloopt op een klein lopers feestje.

Ik kan me nu al weer verheugen op de volgende keer.

André Bleumink

Klik op de link voor enkele foto's

fotoalbum

Peter Baten

Bijkomen in de hout gestookte hottub

Dirk Vreman

Gelopen route

Verslag van Henrie's 5e donkere herfstloop in Winterswijk

van links naar rechts Henrie Drenthel, Andre Bleumink, Angelique Vrijdag, Miranda Domhof, Geert Wevers en Erwin Wamelink

Valpartij André Bleumink siert vijfde donkere herfstloop

Wat doe je als je buiten geen hand voor ogen ziet, de ondergrond spiegelglad is en de bospaden door boomwortels en losliggende keien, ter grootte van tennisballen, levensgevaarlijk en onbegaanbaar zijn? Hardlopen natuurlijk! Dit slaat natuurlijk als een tang op een varken, maar toch zijn er een aantal idioten die dit doen. Initiatiefnemervan deze donkere herfstloop is Henrie Drenthel. Zoals bekend is Henrie, als het op hardlopen aankomt, niet helemaal goedwijs, maar toch krijgt hij al vijf jaar lang mensen zo gek om samen in het pikkedonker te gaan hardlopen.

Vijf atleten komen op vrijdagavond samen om het eerste lustrum met Henrie te vieren. Aan de flanken van de Winterswijkse vuilnisbelt, onder hardlopers beter bekend als de Tafelberg, komt het zeskoppige gezelschap samen. Vier lopers van Ava’70 en twee van LVG, de loopvereniging uit Groenlo. André Bleumink is in het bezit van een dubbel paspoort. Naast de ervaren trailers Henrie en André trekken ook Miranda Domhof, Angelique Vrijdag, Geert Wevers en Erwin Wamelink de hoka’s aan voor deze nighttrail.

Aks alle lopers zijn voorzien van een ‘koplamp’ en veiligheidshesje en wanneer Geert, zo kinderachtig als hij is, een ‘groepsselfie’ heeft gemaakt, vluchten de atleten de bossen in. Het is helaas te donker om een beschrijving te maken van het parcours. Het is in ieder geval drassig, op sommige stukken zelfs spekglad. Overal liggen stenen en wortels waar je op prachtige wijze je enkel kunt breken en de brandnetels doen op 90 procent van de route van zich spreken. Ook zitten er wat venijnige afdalingen, een paar verraderlijke kuilen en enkele goed verstopte afstapjes in het parcours. Meer informatie is door het beperkte zicht ,van maximaal 45 centimeter, helaas onmogelijk. Hoewel een dwarslaesie op de loer ligt, wordt er onderweg verdacht veel gelachen.

De atleten betreden onderweg een verboden natuurgebied. Omdat de natuur hier van een onmetelijke schoonheid is, wil de boswachter hier absoluut geen hardlopers zien. Als de boswachter weet dat Geert met zijn platvoeten bewust op 4 zeer zeldzame paddenstoelen is gaan staan, zal het terrein wel voor altijd een hardloopvrije zone blijven. Het verboden gebied levert ook veel hilariteit op. Eerst maakt Angelique een fenomenale enkelzwikker. Het omzwikken brengt een geluid met zich mee dat nog in de buurtschappen Huppel en Henxel te horen is.  Even later doet André dit dunnetjes over. Hij ziet een worteltje over het hoofd en pleurt met heel zijn hebben en houwen in de modder. Een prachtige gezicht .De val komt in hetzelfde rijtje als de legendarische struikelpartij van Marieke Prinsen. Marieke presteerde het om tijdens de eerste editie van de donkere herfstloop op vijf meter van de finish een ‘plattebeksmak’ te maken.

Als de lopers ongeveer 15 kilometer achter de kiezen hebben, zit de tocht er op. Maar zoals bekend wordt er na een trail flink gebunkerd. Iedereen heeft wat proviand meegenomen. Toastjes met salade, chocoladechips, hier zijn vooral de dames aan verknocht, stroopwafels, koffie, snoep en heel de mikmak komt te voorschijn. Bijna twee uur hardlopen maar toch 3 kilo aankomen, dat is trailen in een notendop.

Volgend jaar is huize Boekelder hoogstwaarschijnlijk weer start/finish plaats van de donkere herfstloop. En omdat hun bescheiden tuintje is voorzien van een hot tub, is de verwachting dat er plots twintig deelnemers aan het vertrek staan.

Verslag en foto's van de 4e donkere herfst trainingsloop

De echte waaghalzen, die de uitdaging aandurven

Donkere herfsttocht doet Brevoort aan

Drie weken na het culturele spektakel “Bredevoort Schittert” vormde het vestingstadje wederom het decor voor een enerverende seizoensactiviteit, namelijk de 3^e editie van de donkere herfsttocht. Dit is een jaarlijks terugkerend hardloopspektakel, waarmee het najaar officieel wordt ingeluid. Hoewel de deelname voor elke hardloper mogelijk is, zijn het slechts de echte waaghalzen, die de uitdaging aandurven. De burcht van de familie Boekelder vormt feitelijk het voorportaal van Brevoort en is daarmee een ideale verzamelplek voor de atleten en atletes om zich voor te bereiden op het actieve, sportieve, maar ook onbekende gebeuren. Het feit dat de Aaltense trail-legende Henrie Drenthel samen met de heer des huizes tekende voor het uitgestippelde parcours en de verdere organisatie, doet voor aanvang ook al het ergste vermoeden. 

Opgehitst door clubgenoten, gestuurd door het thuisfront of gevlucht voor “the Voice”, meldden zich ruim voor het startsignaal  22 dappere dodo`s en een onnozele fietser voor dit donkere en mogelijk zelfs nachtelijke avontuur. Toch wel enigszins nerveus trof de mengelmoes van jongheren en vrouwleu de gebruikelijke voorbereidingen. En waar de één opmerkelijk stil was, liet een ander wel (te) overduidelijk weten, totaal niet onder de indruk te zijn van de ongewone omstandigheden van deze vrijdagavond. Het gesprek ging toch echter vooral over de zeer late afmelding van een tweetal rekruten, die feitelijk werden gezien als dé steunpilaren van het peloton. 

Het verhaal wil, dat “Willem van ut Resken” al op de donderdag voorafgaand aan de avonturentocht, de kluts volledig kwijt was. De “blonde Socrates” door insiders ook wel Wamelink genoemd, kreeg hier lucht van en toonde zich de beroerdste niet en besloot te helpen zoeken. Al snel deden echter de speculaties de ronde, dat het duo inside-information had gekregen (of gejat) over het uitgezette parcours en dat het ze puur van de angst al dun door de broek liep. Het tweetal heeft door deze daad toch wel enig krediet verspeeld, al zullen de gevolgen waarschijnlijk beperkt blijven tot verbale hoon en minachting. De laatste details werden nog even gecontroleerd en de lichtgevende kleding rechtgetrokken, alvorens de koplampen aan werden geknipst.

Exact 24 minuten en 12 seconden na zonsondergang piepten de Garmins als teken van de begintune en gingen de 22 dappere dodo`s van start om na 28 meter alweer halt te houden voor de eerste stop. De Bredevoortsestraatweg moest overgestoken worden en omdat verkeersregelaars, die normaal bij de minste Boekenmarkt in trosjes op de weg staan ontbraken, werd er nog eenmaal pas op de plaats gemaakt. Daarna nam adjudant Drenthel het heft in handen en dit bleef zo. Er was ook niemand die het regiem durfde te schenden. Evenmin als het feit dat Marco van R. uit B. de boel van achteren als een havik zo scherp in de gaten hield. Jammer genoeg heeft de sympathieke computerspecialist last van zijn string, die veel te strak blijkt te zitten om fatsoenlijk te lopen, dus moest het op de fiets gebeuren. Iets wat soms overigens voor hachelijke situaties zorgde.

Afijn, de eerste kilometers gingen over bekend grondgebied, zat de stemming er prima in en werd het hoogste woord gevoerd. Binnen een kilometer was dit overigens al gedaan en dit lag niet aan het tempo. Nee, het was de natuur, die zorgde voor een ongewone stilte in het peloton. Fraaie mistflarden en een schitterend oranje gekleurde maan zorgden voor een  heel fijne aanblik. Net toen de praat er weer een beetje inkwam, was het een uil, die om aandacht vroeg. Maar dit was zeker niet het enige dier dat zich gedurende de loop roerde bij de aanblik van de batterij ronddravende malloten. Wat bijvoorbeeld te denken van enkele bont geklede zeikstengels, die de groep wel heel dicht durfden te benaderen of de levensgrote schijtlijster, die alle tijd nam om zijn behoefte te doen. Het werd allemaal waargenomen onderweg. 

De tempomars leidde de lopers en loopsters via het roemruchte ridderpad richting het Klooster, waar het overigens akelig stil was en erg ongelijk. Zo stolperde menigeen over uitstekende wortels en was het de vrolijkste tuinman van de Achterhoek, die zichzelf bijna scalpeerde aan een laaghangende boomtak. Na het Vragender modderpad zette de stoet koers richting de achterzijde van Bredevoort, dat voor hetzelfde geld ook de voorzijde kan zijn. Nu was het tijd geworden voor de afsluitende hindernissen in de vorm van het greppellopen. Kilometerslang was het pad te smal op de voeten fatsoenlijk neer te kunnen zetten, maar omdat het verlichtte Brevoort in zicht was, bleef ook het mopperen beperkt tot een enkele schreeuw in de duisternis. Het bleef echter binnen de perken, zeker toen de bel voor de laatste kilometer klonk en via een kleine omtrekkende beweging de veste “Boekelder” weer was bereikt. Het dikke anderhalf uur sappelen had netto toch een opbrengst van 14,84 kilometer opgeleverd en dus was Henrie uitstekend geslaagd voor zijn missie. Hulde voor de gids!

Eenmaal weer terug in de heerlijk verwarmde kleedruimte was het niemand minder dan Geert Wevers, die een fijne fles Jagermeester uit de vriezer plukte, die hij er overigens tevoren wel zelf in had gestopt. Een traktatie voor zijn aanstaande verjaardag was de reden van dit gulle gebaar en hoewel hardlopers niet zulke nathalzen zijn, werd hier toch de eerste dorst maar mee gelest. Het feest begon echter pas echt, toen onzen Herman zijn trekzakje tevoorschijn toverde en hier spontaan een vrolijk deuntje uit peuterde. Het “lang zal ze leven” werd massaal ingezet, want Ineke uut Balle was daags tevoren jarig geweest. Daar heeft ze overigens weinig aan gehad, want ze had me een lekkere taart gemaakt. Een bakplaat van een dikke vierkante meter was een grote lekkerij. Het recept wilde ze eigenlijk niet kwijt, want als je 5 uur in de keuken staat te ploeteren, geef je natuurlijk niet in 2 minuten het geheim van het succes prijs. Maar het was me een kunststukje. 

Maar wat te denken van de overheerlijke Erwtensuppe van  Erna van Ronnie. “Iej mot wal un betjen vissen aj worst wilt hebben”, zei ze  regelmatig, maar daar was in het geheel geen gebrek aan. Waar aan overigens wel…. Het was ongelofelijk welke keuze dit warm en koud buffet te bieden had. Intussen had een zevental heren zich even teruggetrokken in de hottub, een bak met gloeperds heet water, waar je wel schoon van wordt, maar wat tevens niet zo bijster goed is voor sommige edele lichaamsdelen en zeker niet voor de geest. Anders is het niet te verklaren, dat er in korte tijd zo onwaarschijnlijk veel onzin boven water komt. Dit was overigens het enigste dat boven de waterspiegel uit kwam, al deden sommigen wel heel stoer voorkomen dat ze rijk geschapen waren. Dit is waarschijnlijk in een vorig leven geweest, want toen er echter even vrouwelijk schoon kwam buurten, was het snel gedaan met de recordpraatjes.

De avond werd besloten met de rondvraag en hiervoor week het overgebleven gezelschap uit naar de Finse kotta, elders op het vakantieparkachtig aandoende resort.  Een prettig warm onderkomen, dat geweldig is om een goed gesprek aan te gaan. Nu kwam hier helaas niet al te veel van terecht, maar aangenaam was het wel.

De derde donkere herfsttocht was er weer eentje om bij te schrijven in de analen en vormt een prachtige aanvulling aan de toch al roemruchte geschiedenis van Brevoort. De twee elftallen lopers en loopsters kunnen samen met de meefietsende coach ongelooflijk blij zijn, dat de veldtocht zo enorm voorspoedig is verlopen. Een uitstekende sfeer, een prachtig uitgezet parcours over verrassende paden en een wel heel fijne en feestelijke nazit maakten het tot een onvergetelijk avontuur!

Een speciaal woord van dank is echter zeker op zijn plaats voor Ronnie en Erna Boekelder, die hun grondgebied beschikbaar wilden stellen voor deze hardlopende onderneming. Je kent immers wel de namen, maar niet het gedrag, dus is er zeker wel sprake van het nodige risico dat je neemt.

Gruwelijk bedankt voor jullie gastvrijheid!!! 

sportieve groet Frank Roos

Klik op de link voor de foto's van Marco van Rijs

fotoalbum

Herman Baten met boodschappen

Ineke Wesselink met haar lekkere eigen gemaakte taart

Andre Bruil

Gelopen route

Verslag en foto's van de 3e donkere herfst trainingsloop

van links naar rechts Davy Sleijster, Andre Bruil, Henk Mengers, Walter Vaags, Ingrid van Zolingen, Christian Reinders, Marco van Rijs, Marieke Prinsen, Andre Bleumink, Geert Wevers, Henrie Drenthel en Heini Rave

Klik op de link voor enkele foto's

fotoalbum

Primeur Bekendelse Night Lauf

Afgelopen vrijdag vond de primeur plaats van de allereerste Bekkendelse Night Lauf. Organisator Henri Drenthel had elf deelnemers enthousiast weten te krijgen om samen met hem deze hachelijke expeditie aan te gaan. Voorwaarde: hoofdlamp verplicht en droge kleren en schoenen. Men was gewaarschuwd! Start en Finish was aan de Eekelderweg in Winterswijk. Achter de parkeerplaats van Vrijetijdsmarkt Obelink, vlak bij de voormalige vuilnisbelt, vertrokken de aanwezigen om 21.01 uur voor een nieuw avontuur.

Al na twee kilometer bereikten we de oevers van de Boven-Slinge. Deze beek slingert door de Bekendelle, een natuurgebied ten zuiden van Winterswijk. De Bekendelle is een oud loofbos en maakt o.a. deel uit van het leefgebied van de ijsvogel. Deze vogel bouwt zijn nesten in de steile oevers van de beek, maar deze avond liet iedereen dat (ijs)koud. Het lopen verdiende volledige concentratie, want je zou maar eens te water raken…of achter raken in het donkere bos.

De Boven-Slinge kun je op twee manieren benaderen. Je kunt de paden langs de oevers volgen of….. er dwars door heen. Je begrijpt het al, dat laatste! Vooral Ingrid liep al tierend verder. Ze had net haar nieuwste hardloopschoenen vol laten zuigen met het Bekendelse water. Al soppend vervolgden ook de rest van de lopers z’n weg.

De loop (of was het een trail…??) ging verder over bospaden, de Oude Bocholtse Baan en over brede stille zandpaden door het prachtige, met maneschijn verlichtte, buitengebied. Na anderhalf uur lopen bereikten we bijna het basiskamp. Bijna zeg ik… Als toetje had Henri de voormalige vuilnisbelt nog op het programma. Naar boven, naar beneden, links rechts, weer naar boven, links, weer naar beneden…, boven, zucht… enz. En dat in het donker met een klein lampje op je voorhoofd. Ik weet nu ook dat ik enkelbanden heb. Ik kwam er vanmorgen achter dat ik met de linker bijna kan touwtje springen.

Na ongeveer twintig minuten bereikten we dan eindelijk het basiskamp. Schoenen en kleding werden verwisseld en koelboxen werden snel los getrokken. De Radlers en rosé en voor de chauffeurs water, vonden tijdens de sfeervolle nabespreking gretig aftrek. Ook borrelnootjes, salami en tapashapjes vonden de weg naar de hongerige magen. Het was heerlijk nagenieten na een prachtige tocht door het buitengebied van Winterswijk.

Henri bedankt!

Groet,

Andre Bruil 

Gelopen route, met op het einde van de route bijna twee kilometer over de voormalige vuilnisbelt

Verslag en foto's van de 2e donkere herfst trainingsloop

Het water met een temperatuur van 37,3 was fijn en ook een geweldige streling voor de lichtbeschadigde spiervezels

Pre Halloween In The Dark Run

Vrijdagavond jl. stond de 2^e editie van de inmiddels roemruchte Halloween- trainingsloop op de agenda. Met als enige wetenschap, dat de zon om even voor half zeven verdwenen was en de maan vanaf 16.45 uur de hemel wazig verlichtte, druppelden er 17 dappere dodo`s binnen, waaronder 3 stoere Dames. Vertrekpunt was `t Boske en alleen die naam al, zal ongetwijfeld potentiële deelnemers hebben weerhouden om zich aan te melden voor deze spannende uitdaging. Na een geurig bakje Douwe Egberts maakte het peloton zich gereed voor de hardlooptocht. De kleding werd zenuwachtig rechtgetrokken, de petten opgezet en het belangrijkste wapen, de mijnwerkerslamp, aangeknipst. Een inspectie van de troepen zorgde bij menigeen voor de broodnodige rust, want er stonden een aantal echte kleppers aan de start. Zo schitterde Bredevoort alweer door de aanwezigheid van officier van Rijs en de praatgrage druktemaker uit het boekenstadje had er zin in, zo liet hij overduidelijk weten. Ook Lievelde was vertegenwoordigd door niemand minder dan de plaatselijke brigadier Demkes en co, dus aan klasse en gezag geen gebrek. André Bleumink en “de Bolle van Grolle” bleken de plaatselijke veldslag van vorige week goed te hebben verteerd en waren ook van de partij.

Natuurlijk meldde zich ook het nodige hardloopgeweld uit Aalten voor de meeting. Kapitein van dit gemêleerde gezelschap was trailgoeroe Henrie Drenthel, die als route-uitzetter veelal de koppositie had en de verlichte slinger kompels door de duisternis moest leidden. Een verantwoorde taak, die hem echter uitstekend afging. Na het vage en mogelijk mislukte staatsieportret bij het vertrek, werden de Garmins aangestuurd. De club dravers ging monter op pad om de op de loer liggende gevaren van gaten, hobbels, boomstronken en overstekend wild te trotseren. Via een aanlooproute over fijne paadjes, ging het richting Dale de vrije natuur in. Stil viel het nooit. Niet wat betreft het looptempo, maar zeker niet verbaal. De laatste roddels werden besproken, de komende wedstrijden doorgenomen en af en toe werd er zelfs flink gelachen. En dat is bij een dergelijke, uiterst serieuze trainingsrun op zijn zachtst gezegd opmerkelijk. 

Het tempo van de groep was redelijk stabiel, maar dat gold niet voor de huisfotograaf. Peter Baten trok immers geregeld een fikse sprint van een meter of 376, om na deze krachtsinspanning met de tong op het derde knoopsgat een fijn plaatje te schieten. Niemand heeft het de fanatiekeling durven zeggen, maar hij trilde telkens als een rietje van de inspanning en een flits kwam er al helemaal niet uit het apparaat. Over de resultaten van de cameraman zullen we waarschijnlijk dan ook niet al te hoge verwachtingen moeten hebben. Maar het zij gezegd, over Petertje hebben we ons al eens vaker verbaasd, dus wie weet… Gebeurden er verder nog opmerkelijke zaken, die het vermelden waard zijn? Jazeker wel! Bij het eerste, beste oneffenheidje in het parcours, een bergje met een stijgingspercentage van 0,00447 %, oftewel 14,3 centimeter, stuiterde de nestor van het korps, Willem R. uit D. (ale) al knalhard tegen de klinkers. Snel krabbelde hij overeind, snoof drie keer van gif, verbeet de pijn en bikkelde verder. Het asfalteczeem op knieën en armen zullen een blijvende herinnering vormen aan deze verder fijn verlopen avond. 

Opvallend was daarnaast, dat de junior van het gezelschap, Lucky Luck, al voor zijn 20^e levensjaar blijkt te lijden aan een oude mannenkwaal. Bij vrijwel elke boom haalde hij zijn gereedschap uit de broek om te druppelen. Omdat hij daarnaast ook nog eens zweette als een tijger, verloor de jongeling in een kleine anderhalf uur vele liters vocht, dat hij overigens moeiteloos zal weten aan te vullen. Via een kruip-door, sluip-door paadje waar slenteren troef was, kwamen we weer in de bewoonde wereld en begon met name de blonde Socrates zich steeds meer te verheugen op het toetje. Hij moest eerst echter wel de finishstreep zien te halen, die na 13 kilometer en 956 meter was getrokken. Natuurlijk moesten de verschillende loopdwazen nog een kleine lus maken om na exact 14 kilometer pas op de plaats te maken. 

Terug bij het vertrekpunt, wachtte de helden van de 2^e Halloweenrun een bescheiden applaus van zichzelf en soms een voorzichtig schouderklopje van een maatje. Binnen bleek de vrouw des huizes voor een aangename verrassing te zorgen, door koffie met appeltaart te presenteren. Een kleine wave volgde nog voor Henrie Drenthel als dank voor het uitzetten van de prachtige, door onszelf verlichte route. En waar de één vervolgens zijn spullen pakte en voldaan naar huis kachelde, liet een aantal anderen zich in de gereedstaande jacuzzi zakken voor een gezellige nababbel. Het water met een temperatuur van 37,3 was niet alleen fijn, maar feitelijk een geweldige streling voor de lichtbeschadigde spiervezels. Opvallende afwezige bij het gebadder was eigenlijk Bredevoorts hoop in bange dagen. Waarom “Us Marco” zich niet bloot durfde te geven voor een kleine dompeling, zal nooit duidelijk worden… 

De 2^e PreHalloweenInTheDarkRun was er weer één om met hoofdletters bij te schrijven in het loperslogboek. De 17 atleten en atletes vormden een harmonieus gezelschap, die de strijd met de elementen met glans doorstonden. Hulde daarvoor evenals een dankwoord in de richting van de organisatie. Jullie zijn geslaagd voor de test. Op naar de derde editie!   

Klik op de link voor enkele foto's

fotoalbum

Hoe zet je zo'n ding op?

De blessure van Willem R. uit D.

Erwin met de hond des huizes

Verslag en foto's van de 1e donkere herfst trainingsloop

Na afloop van de trainingsloop een heerlijke ontspanning in de jaccuzi

Lampiontocht voor hardlopende liefhebbers

In totaal 12 lopers en loopsters durfden de uitdaging aan, om met trailrunner Henrie Drenthel op een herfstachtige vrijdagavond het bos in te gaan. Vanaf kwart voor zeven was het verzamelen begonnen, werd er nog even een bakje koffie ingedaan en de uitrusting gecontroleerd. Wat trek je aan en hoe zet je zo`n hoofdlampje nu op? Het waren zo van die onbenullige vraagstukken, die het nodige overleg opleverden, maar feitelijk de zenuwen moesten verbloemen. Menigeen wist immers totaal niet wat er te wachten stond. Om de spanning een beetje van de ketel te halen, werden er snel een serie staatsieportretten geschoten en de spanning droop er werkelijk van alle kanten vanaf.

Even na zeven uur gingen de dertien lopers en loopsters op pad voor een nieuw avontuur in het duister. Al na 189,5 meter vond de eerste beklimming plaats van een berg, waar menigeen het bestaan niet eens van wist. Met een stijgingspercentage van een dikke 19 % bleek het gelijk een flinke kuitenbijter, maar de groep bleef keurig bijeen. Drenthel had een prachtig parcours uitgestippeld, dat de verlichte kopstukken in de richting van de Vennebulten leidde. Onderweg was het natuurlijk oppassen geblazen, maar er was ook ruim de tijd voor een goed gesprek. Het dierenrijk, dat niet werd waargenomen, maar ongetwijfeld ooggetuige was, zal zich werkelijk hebben afgevraagd, wat de zin en onzin moet zijn geweest van deze bonte verlichte optocht.

De stoet zette koers richting het Daalse land en maakte ineens spontaan deel uit van de verlichte boerderijenroute. Met name Duitse automobilisten reageerden zeer enthousiast bij het zien van de groep voortbewegende lichten. Ze moeten in de veronderstelling zijn geweest,  dat de boeren ter plaatse een roedel reeën met een hoofdlamp hebben uitgerust, want anders valt het spontane getoeter niet te verklaren. In het laatste stuk van de lampionoptocht hebben we nog even een plaatselijk bos doorkruist en het tempo moest behoorlijk terug. Eenmaal weer kompleet ging de club nog een paar stoppelvelden over, om helemaal het gevoel te krijgen één te zijn met de natuur.

De laatste hobbel op weg naar de finish verliep vlekkeloos, tenminste bijna…. De overmoed werd toch nog iemand te veel en een vervelende stuiterpartij volgde. Even leek het er op, dat de lampionoptocht nog lichamelijk letsel op zou gaan leveren, gelukkig bleef de schade beperkt tot een kras op de ziel. Het fraaie traject dat teamleider Henrie Drenthel de deelnemers voorschotelde, had uiteindelijk een (Garmin-)lengte van ruim 15 kilometer en werd afgelegd in 1 uur, 38 minuten en een beetje. Een welgemeend applaus voor de parcours uitzetter en initiatiefnemer, Drenthel, klonk over het Böske. De deelnemers aan de herfsttocht waren uitermate content met het verloop van de expeditie.

Verliezers waren natuurlijk degene, die van deelname aan het avontuur afzagen. Het verdriet bij deze groep zal nog groter zijn, toen Drenthel de loopsters en lopers nog een extra verrassing aanbood. In de hoek van de tuin stond immers de jacuzzi te borrelen op een geweldig aangename temperatuur. Na enige aarzeling, werd het toch flink druk in de warme badkuip en toen de cateraar Warsteiners tevoorschijn toverde en op een groot scherm de Graafschap-NAC in beeld kwam, nam de feestvreugde ongekende vormen aan. Een enkeling meende zelfs een heuse tandloze karper gevoeld te hebben. Maar wat daar waar van is…. Wat een voortreffelijk georganiseerde lampionoptocht op een gewone vrijdagavond toch een fantastisch begin van het weekend kan zijn!!!

Sportieve groet, Frank Roos

Klik op de link voor enkele foto's

fotoalbum

van links naar rechts Harro Rijnsaardt, Gerrit te Lindert, Anky Bruil, Henk Mengers, Frank Roos, Geert Wevers, Ingrid van Zolingen, Wim Rensink, Henrie Drenthel, Erwin Wamelink, Marieke Prinsen, Peter Baten en Rianne Fokkers

Gelopen route