Reckense Markepad in Oldenkotte

De start en finish, op de grens van Nederland en Duitsland

‘Sponslopen langs de Berkel’

Als je het drielandenpunt noemt, denk je al snel aan het zuiden van Limburg, maar veel dichter bij huis en zeker zo mooi ligt ook een drielandenpunt wat maar weinigen weten. Op de plek waar Duitsland, de Achterhoek en Tukkerland elkaar raken, startte onze 14e wandeletappe, genaamd het Reckense Markepad. Het werd weer een gedenkwaardig avontuur…..    

De chauffeur van de dag krijgt ook altijd gelijk de rol van regenanalist. Dat wil zeggen dat hij bepaalt of het weer een fijne wandeling toelaat. Frank kreeg deze pittige taak toegewezen, bekeek de buienradar een keer of 10 en zag dat het goed was. In Rekken aangekomen, bleek dat de miezerregen aanhield, terwijl dit niet aangekondigd was. Omdat de neerslag al enige dagen voor de nodige waterproductie had gezorgd, waren onze schoenen al na exact 378 meter struinen door het lange gras volledig verzadigd en voelden aan, alsof je sponsen aan de voeten had. Wat een feest!

Theo, die natuurlijk bekend staat om zijn sierlijke pas en dito houding hield, in tegenstelling tot zijn kompanen, de broekspijpen volledig droog. Een logische verklaring hiervoor is het feit dat de veteraan van medio maart tot eind oktober in de korte bokse loopt en slaapt. Geert daarentegen klaagde behoorlijk, maar hij slenterde dan ook voorop en moest het spoor trekken. Dat is natuurlijk bij deze omstandigheden zeker geen pretje en hij had inmiddels alles onder de gordel al drijfnat. Na een krappe kilometer passeerden we de haven van Oldenkotte waar een stuk of 40 jachten keurig gerangschikt klaar lagen. We waanden ons even in Monaco, maar deze gedachte was van korte duur, want alle aandacht was gericht op het meanderende smalle paadje dat gevolgd moest worden.

Hoewel het nog betrekkelijk vroeg was, floten de vogels al het hoogste lied en liepen de hazen kruislings voor ons langs. Het was best genieten geblazen en dat gevoel werd verder versterkt, toen een ree wed gespot op 10 over 1. Frank dacht er zelfs twee waar te nemen, maar werd totaal niet serieus genomen.

Na 3,5 kilometer moesten we met een pondje over de Berkel en Theo begon als een dolle aan het touw te hengsten, omdat hij van menig was, dat hij het dobberende vlot naar zich toe moest halen. Niets was minder waar, want samen met Geert dreven ze langzaam van de kant weg. Frank stond niets anders te doen dan een geweldige sprong te maken om ook mee te varen. De heldendaad lukte ternauwernood en eenmaal aan de overkant werd besloten om maar even een eetpauze in te lassen.

Geert trok een zak onbesmeerde, dus kale mueslibollen los en werkte er in no-time 4 of 5 naar binnen. Theo genoot intens van een beker afgetapte melk en sloot tijdens het lurken zelfs even de ogen. Frank stond er stampvoetend bij, want hij heeft een bloedhekel aan regen en wilde de tocht het liefst zo snel mogelijk vervolgen.

Opvallend genoeg kwamen we werkelijk niemand tegen in de prachtig natuurlijke omgeving, op één vrouw na. Ze had naast een enorme rugzak ook een tweetal skistokken bij zich en keek een beetje verdwaald rond. Logisch natuurlijk, want ze was, gezien haar uitrusting, de weg volledig kwijt.

We passeerden een mooi watertje, waar een reiger een lekker visje aan het zoeken was en een flinke brulkikker zich van de beste kant liet horen. We hadden werkelijk het idee dat we op de open afdeling van Artis rondliepen, zoveel diersoorten passeerden ons of lieten zich spotten in de bomen, op de velden en langs het water van de Berkel.

Naast het natte gras, vormden een veertigtal smalle slootoversteek plekken af en toe voor hilarische momenten. De met kippengaas bedekte spoorbielzen waren goed te nemen. Lastiger waren de passages, waar je eerst over een hoge balk moest stappen alvorens je op een 14 centimeter dikke plank terecht kwam. Theo, die bij de gymnastiek altijd al een bloedhekel had aan het onderdeel balk, zat ook deze morgen aardig te stuntelen. Nu is hij ook al aan zijn derde heup bezig, dus dat hielp zeker niet mee. Dat deed ook vooral Geert niet, want hij kieperde Theo bijkans over het obstakel of hield hem dusdanig vast dat onze nestor er bijna vanaf flikkerde. Van iemand die al ruim 43 jaar werkzaam is in de zorg mag je wat meer barmhartigheid verwachten, maar dit terzijde.

In het zicht van de haven werd besloten om nog maar even een korte pauze in te lassen en hier ontstond opnieuw enige consternatie. Theo beweerde dat zijn vrouw een overheerlijke Knopper in de tas had gedaan en daar had hij gruwelijk zin in. Maar waar hij ook zocht, nergens was de lekkernij te vinden. De 70-plusser dreigde finaal over de zeik te gaan en ging verbaal geweldig van gat richting Geert en Frank, die als verdachten werden gekenmerkt. Tot groot vermaak van het beschuldigde duo zat het koekje gewoon in het voorste vakje, daar waar het altijd zit, zo is bekend.

De finish werd even voor de middag bereikt en helaas stond er niemand in de grensplaats klaar met bloemen, aanmoedigingen of applaus. Ook het ererondje achter de grenspaal leverde weinig respons op, dus werd besloten om gauw aan te schuiven in het lokale bruine café Raterink. De tijd had hier zo`n dikke 180 jaar stilgestaan, maar dit werd ruimschoots gecompenseerd door een soepkom cappuccino en overheerlijke appeltaart.

De Reckense Markeloop van ruim 11 kilometer is een absolute aanrader met heel veel natuurgebied, talloze diersoorten en leuke passages. Met een paar medewandelaars kun je een bijzonder gezellige tocht beleven, net als wij……     

De haven van Oldenkotte

Struinen door de Ooijpolder bij Nijmegen

De trap naar de Ooijpolder toe

Een gewone maandagmorgen in maart… Rond 8 uur gaan we op pad voor onze 14^e wandeletappe en de planning was na enig overleg, dat we zouden gaan struinen door de Ooijpolder. De trouwe lezer weet dan gelijk, dat we behoorlijk ver uit de comfortzone gaan, maar Geert is enorm bekend in deze streek, dus hij wierp zich op als koersdirecteur. Frank had vooraf zo zijn twijfels over de goede afloop, maar verlegen als hij is, waagde hij het niet om dit openlijk te uiten. Theo was deze dag chauffeur van dienst en liet zien en horen dat hij er gruwelijk zin in had. Even waren zijn kompanen bang dat de krasse knar in de korte bokse zou aantreden, maar dit bleek niet het geval. Wel had hij een zeer feestelijk, gekleurde blouse aan en dat is bij Theo altijd een heel erg goed teken.De vrees dat het wel weer eens druk zou kunnen zijn op de wegen rond Arnhem bleek ongegrond, dus tuften we in soepele vaart richting de Waalkade, waar Geert ook al een parkeerplekje had gereserveerd. Mooi toch, zo aan de voet van de kolossale Stevenskerk?

De Garmins werden ingedrukt en het wandelfeest kon beginnen. Een paar trappetjes op om de beenspieren te triggeren en geloof het of niet, na exact 392 meter volgde al de eerste stop. Al snel bleek wat de werkelijke reden van deze razend vlotte break was. Geert wilde namelijk eventjes zijn twee prachtige kleindochters aan ons showen en uiteraard zijn we dan de beroerdsten ook niet. Bovendien leverde het ook nog eens een lekkere cappuccino en een smeuïge tompouce op. Nou, dan is het wel duidelijk natuurlijk….

Na een klein half uurtje vervolgden we onze wandeltocht en liepen via de rand van de stad, via een houten loopbrug al direct het buitengebied van de Ooijpolder in. We wandelden over een smal zandpad kort langs de waterrand en de vogels floten al het hoogste lied. Logisch ook, want de zon stond inmiddels hoog aan de hemel en de temperatuur liep snel op. Grote duwboten kruisten elkaar en ons oog viel op een grote Schotse Hooglander, die langzaam afzakte naar het water. Eerst om even wat te drinken, maar daarna ging hij tot het middel de rivier in om zijn snikkel schoon te spoelen, zo vermoedde Frank. Ademloos bleef hij naar het schouwspel turen, terwijl zijn wandelmakkers hun weg al lang vervolgd hadden.

We passeerden prachtige natuurvijvers, bunkers uit de oorlog en een oude toren van een voormalige steenfabriek. Geert gaf ondertussen wat geschiedenisles, maar iedereen die hem een beetje kent weet dan gelijk dat de waarheid soms ver te zoeken is, al is dat van zijn gezicht nooit direct af te lezen. We sloften langs een uitkijktoren en om ook wat hoogtemeters te scoren, beklommen we het stalen gevaarte van 5,89 meter. Het uitzicht dat ons geboden werd was in feite wel een tegenvaller, dus hobbelden we snel weer verder.

Even later kwamen we langs een bankje in het Spruitenkamp en besloten even een kleine pauze in te gelasten voor het traditionele broodjesbuffet. Gevarieerd als altijd en een gezond gehalte aan beleg. Daarna was het de hoogste tijd voor het fruithapje. Theo koos voor een mandarijntje, Frank pakte er zelfs twee, maar Geert verrekte het om ook een keer lekker mee te doen. Zijn blik was ineens gericht op een jonge hinde, die langs kwam rennen in een jaloersmakend tempo en een nog mooiere outfit. “Het oog wil ook wat,” was zijn korte reactie, toen we hem aankeken. Theo nam de rol van schillenboer op zich en deponeerde het fruitafval in de prullenbak, die even verderop stond.

De eindsprint werd ingezet en via een prachtig landweggetje, kregen we de Stevenstoren weer in het vizier. Nog even een korte sanitaire stop, want onze leeftijd begint toch een klein beetje tegen te werken op sommige fronten. We passeerden de oude bedding van de Waal en tevens nog een historisch gemaal en liepen weer de binnenstad van Nijmegen in. Nog even een steile trap beklimmen met een treetje of 60 en daarna de afzak richting het fraaie stadscentrum. Zoals gebruikelijk zetten we gelijktijdig de Garmin stop en stond er toch lekker 13,34 kilometer op het schermpje.

Gejuich over deze wandelprestatie en een verdiend stukkie appeltaart als bonus! We deelden nog even ons gemeenschappelijke gevoel, dat we bevoorrecht zijn, om op een gewone maandag te wandelen in de prachtige Ooijpolder, waar het zonnetje volop scheen. Soms is het best prettig om niet doorgeleerd te hebben, want dan geniet je nog meer van dit soort momenten….. Op naar etappe 15!  (FR) 

't Onland en de Wrange in Gaanderen

De welverdiende cappuccino met appeltaart bij Tiemessen in Etten

‘Wijzen uit het Oosten gaan terug in de tijd’

Op maandag 1 december jl. startte de meteorologische winter, dus bij uitstek een mooie gelegenheid om weer eens een wandeletappe te plannen. De knie van Geert blijkt nog steeds tegen te sputteren, terwijl de kuit van Frank een pittige belasting ook nog niet toeliet. Alleen Theo was dus in feite topfit en dat wilde de oude vos dan ook maar al te graag horen. Misselijkmakend natuurlijk een dergelijke houding, terwijl je kompanen uit de put proberen te krabbelen. Afijn, om de sfeer toch een beetje prettig te houden, was er gekozen voor een kortere route dan normaal, maar ook dat leverde voldoende gespreksstof op….

Als vertrekpunt was er gekozen voor herberg `t Onland en toen Geert zijn bolide de parkeerplaats opdraaide, bekroop ons gelijktijdig het gevoel van een valse start. De motor draaide nog, toen de drieturvenhoge tuinman aan kwam lopen. De chauffeur van dienst besloot gelijk maar een praatje te gaan maken en kwam gedesillusioneerd terugsloffen. We gingen gelijk al terug in de tijd, want er was geen plaats in de herberg voor de drie wijzen uit het Oosten! Pfff…een stuksken traditie gelijk naar de galemiezen, want het goede gebruik, namelijk na afloop van de Spaziergang dampende cappuccino en appeltaart met twee toefjes slagroom, kon gelijk in de prullenbak. Gelukkig wisten we ons snel te herpakken en gingen op pad.

Zoals altijd was de formatie al direct duidelijk, namelijk met de punt naar achteren. Theo en Geert in de voorste linie, terwijl Frank er op zijn gemakkie achteraan drentelde. Al na een kleine 2 kilometer, betraden we een stukje historisch grondgebied, namelijk bosgebied de Wrange. Vroeger leefden hier dassen en een plek waar ze samenscholen noemen ze een wrang. Weer wat geleerd, maar ook Theo ging aan het verhalen. In zijn jongere jaren had hij in deze omgeving veel voetbalgevechten geleverd tegen de local hero`s van de club S.V.D.W. Het bleek de plek te zijn waar voetbal nog ouderwets oorlog was en waar winnen als uitspelende vereniging volstrekt onmogelijk was. Als het tot trammelant kwam en dat was een wekelijks ritueel, volgde gelijk de waarschuwing dat als het niet gauw anders ging de vuilnis in de komende weken niet werd opgehaald. 

Nou, dan is er natuurlijk weinig keus. Het waren in feite de eerste omkopingsschandalen in de voetbalwereld, aldus nestor Stronks. Maar waar je als scheidsrechter ook af en toe met hele leuke snuisterijen naar huis kon gaan. Het hart zat best op de goede plek, zo bleek na afloop in het clubhuis, waar de potjes bier in veelvoud van hand tot hand gingen. Theo keek met enige weemoed naar de stappende kompanen, die smulden van zijn gedetailleerde vertelling. Kijk, van dergelijke historische grootspraak ga je beter wandelen en de stemming was volledig omgeslagen. Theo had weer zijn waarde bewezen en daarom ligt hij ook zo goed in de groep.

We draaiden natuurpark Koekendaal in en ook dat is een stukje geschiedenis in Doetinchem. Wie heeft er nooit gebanjerd in de speeltuin met louter afgekeurde toestellen of rondgehuppeld in de dierenweide? Oude herinneringen komen bovendrijven en in gedachten zijn we weer even jong…. We passeerden de Bielheimerbeek, waar naast voorntjes en snoeken, tegenwoordig ook weer karpers in rondzwemmen. De beek meandert prachtig door het landschap en we hadden het geluk dat we een poosje langs het kabbelende water blijven smoksen. Kilometer 5 werd ruimschoots gepasseerd en dat betekende dat de route al over de helft was afgelegd, zo liet Frank weten. De teller zou uitkomen op 10, dus er was niets aan gelogen.

De seinen gingen op groen om een lekkere pauze in te lassen, op het moment dat er een bankje in zicht zou komen. Maar de tweede teleurstelling van de dag leek een feit te gaan worden, want alles kwamen we tegen, maar geen bankje. Het einde van de tocht kwam in zicht en de kilometerteller gaf feitelijk wat anders aan. In alle hectiek hadden we gewoon weer een paar paaltjes gemist en de lus die we onbewust oversloegen, bleek dik 1,7 kilometer te zijn. We besloten na enig overleg het er gewoon bij te laten en de proviand ook maar bij terugkomst op de parkeerplaats te nuttigen. Hiervoor moest overigens nog bijna een half uur uitgetrokken worden, want de rugzak van Geert en Theo bleek boordevol te zitten. Tuurlijk, je moet de verloren calorieën zo snel mogelijk compenseren, maar gruwelijk bufferen is ook weer niet nodig….

Tradities moet je koesteren, dus gingen we op deze waterfrisse maandag op zoek naar een plekje, waar we als wijzen uit het Oosten wel welkom waren. Dit vonden we uiteindelijk in Etten. Nostalgie ten top natuurlijk, want wie heeft er geen patat gegeten bij Tiemessen? De ontvangst was vriendelijk van een Vietnamese schoonmaakster, die ons de weg wees naar het toilet, waar we eerst nodig moesten afwateren. Daarna het zelfbedieningscafé in, waar de appeltaart uit een grote tombolamachine moest worden getoverd. Terug in de tijd, dus. Vroeger kwam alleen het kauwgom uit de muur, later mars en kroketten en nu zelfs het appelgebak. De smaak was er overigens niet minder om. Toen om exact 12.00 uur het luchtalarm ook nog eens af ging, was het de hoogste tijd geworden om weer huiswaarts te gaan en de succesvolle 13e wandeletappe af te sluiten! (FR)

Witte Patertocht in 's-Heerenberg

De prachtige omgeving van kasteel Bergh

Er zijn zo van die momenten in het leven, dat het vooral moet gaan om de kwaliteit en nergens anders om. We hadden de afspraak gemaakt om in de vakantieperiode nog een fijne wandeling met ons drieën te maken, maar om de verschillende redenen liep te voorbereiding niet zo heel erg soepel. Geert bijvoorbeeld kampt al enige tijd met een lamme poot, veroorzaakt door een onwillige knie, die zeurt en in ieder geval niet doet wat er van dit gewricht gevraagd wordt. Vervelend natuurlijk en wie Geert een beetje kent, en dat zijn er gruwelijk veel, weet dat dit knaagt aan hem en zeker ook aan zijn gemoedstoestand. Frankie had net de waterrat uitgehangen in Friesland en was bij lange na nog niet droog achter de oren. Daarnaast zat hij nog in zijn vrije tijdmodus, dus dan houd deze autist niet zo van plannen. Theo, de altijd opgewekte nestor, stond aan de vooravond van zijn langgekoesterde hoogtestage in de Duitse heuvels en had de kop er eigenlijk ook niet naar staan, want de koffer moest nog gepakt worden en meer van dit soort belangrijke zaken. Daarnaast was hij nog herstellende van een mega-inspanning bij de Twee Bruggenloop, dus ook hij was verre van fris.

Even een stukje geschiedenis… Ten tijde dat er nog paters in het oude klooster woonden, waren ze verplicht om elke dag een wandeling te maken en dit moest gebeuren in een oneven aantal. Opmerkelijke bijkomstigheid was dat het clubje gelovigen altijd “het huis van God” in zicht moesten hebben. Ze droegen tijdens het sportieve uitje altijd een boemoes met een vuurrood hoofddeksel ter herkenning.

We voldeden best aan een aantal kenmerken, al was de kleding wel wat afwijkend, want het mooie weer was aanleiding om de korte bokse te dragen. Iets wat bij de paters uiteraard ondenkbaar was. Het rondje was in totaal een kleine 11 kilometer en dat is eigenlijk een beetje onder onze stand, maar de persoonlijke omstandigheden waren dit keer zwaarwegend. Zoals altijd is kwaliteit eigenlijk belangrijker dan kwantiteit (lees: aantal kilometers) en wat dat betreft hadden we een uitstekende keuze gemaakt. Het was vanaf het begin genieten geblazen en dit werd alleen maar beter toen ons na een kleine 3 kilometer een fijne, jonge hinde passeerde in een vloeiende hardloopstijl. Gehuld in een strakke legging verdween ze langzaam uit ons gezichtsveld. We keken elkaar aan zonder iets te zeggen, maar we dachten eigenlijk wel ongeveer hetzelfde.

Het prachtige, robuuste kasteel van `s Heerenberg lieten we figuurlijk rechts liggen en bij een bankje aangekomen, was het al weer tijd geworden om de verloren calorieën aan te vullen. Geert had aardig wast broodjes van vrouwlief meegekregen, maar Theo spande wederom de kroon met een rugzak vol lekkernijen. Frank had de keus uit een gortdroge liga of een glimmende Elstar en die was dan ook snel gemaakt. De route werd vervolgd en we liepen tussen de landerijen door waar de rogge ons wuivend begroette. Het kan overigens ook wel tarwe zijn geweest, maar daar kwamen we op dat moment niet helemaal uit. Het hoogteverschil dat we moesten overbruggen was niet groots, maar het glooiende landschap en het lekkere zonnetje, maakten het geheel wel aangenaam.

Nog maar weer even pauzeren dus. We namen plaats op een oud houten bankje en de proviandvoorraad werd aangesproken. De finish kwam inmiddels in zicht toen we een bijzondere passage hadden, namelijk de plek waar Burgers Dierenpark ooit de eerste dierenverzameling toonde aan het publiek. Informatie, waarvan maar heel weinig mensen in de Achterhoek weet van hebben, maar het is toch zeker iets om gruwelijk trots op te zijn. We liepen in een snelle pas de stadskern in, want zoals gebruikelijk sluiten we onze wandelavonturen altijd af met Cappuccino, Appeltaart en Slagroom. Met deze traditie wilden we op deze mooie en aangename augustusdag zeker niet breken…… In het najaar staat de 13e etappe gepland en het is altijd spannend waar we dan weer terecht gaan komen. We houden u op de hoogte! (FR) 

Sjoksen rond Hoksebargen

Foto momentje bij de Haaksbergse watermolen

Op de eerste beste woensdag van juni stond onze 11e etappe gepland van ons wandelavontuur. Dit keer werd er koers gezet richting het Overijsselse Haaksbergen. Officieel stond er 37 minuten geboekt voor de reis, maar met Frank aan het stuur is 1 ding zeker… dat gaat langer duren! Onderweg werd alle lichamelijke malheur besproken en dat was bepaald niet misselijk. Geert is al het langste aan het klungelen, nadat hij tijdens de Boekeldercross twee keer enorm uit de bocht vloog. Eerst was het de kuit en nu de knie, die hem ver van zijn kunnen hebben gebracht. Hij raakt nu langzaam ook in een mentale depressie, al wil hij daar zelf nog niet helemaal aan. Frank heeft ook kuitklachten en was het eerst de linker, even later de rechter. Nu moet wel gezegd dat hij het verschil tussen beide kanten vaak lastig vindt, dus waar het nu precies aan scheelt blijft vaag. Zeker is wel, dat hij de groepstrainingen al enige weken mijdt, evenals het nagesprek en de koffiemomenten. Een houding die hem niet in dank wordt afgenomen. En dan Theo… Hij heeft last van een afschuwelijk vorm van asfalteczeem. De kop, de knie, het bovenbeen, werkelijk alles zit onder de dikke korsten. Een geluk dat we deze wandelaflevering in het buitengebied afwerkten, zo dachten zijn kompanen, want de reacties van tegenliggers zou hem wel eens volledig kunnen breken.

Afijn, even na kwart voor negen gingen we van start en al na 19 meter ontstond er een discussie over welk pad de juiste zou zijn. Een overduidelijk signaal dat het wel weer eens een moeizame tocht zou kunnen worden. We sloften uiteindelijk gelijk al een prachtige natuurgebied in, met fraai struikgewas, zichtbare en onzichtbare boomwortels en een mooi moerasje. Direct werden natuurlijk de fotocamera`s erbij gepakt voor een paar hele fijne shoots. We liepen rustig verder en al wandelend kwamen de ochtendrituelen ter sprake. Frank biechtte op, dat zijn dag pas goed kan beginnen als hij een bak brinta naar binnen heeft gewerkt. Ook Geert heeft zo zijn opmerkelijke dagstart, want bij hem beginnen de activiteiten pas na een strakke bak koffie en een potje Sudocu uit de Gelderlander. Theo blijkt, ondanks het feit dat hij niets meer hoeft en wij daarbij ook nog eens in zijn onkosten voorzien, al vroeg in actie te komen. Voor de buis doet hij bij MAX mee met het razend populaire boodschappenspel, maar een 100%-score haalt hij zelden, zo bekende hij eerlijk.

De kilometers verstreken en na een kwart van de te lopen afstand ontstond er wat tumult. Er moest gekozen worden tussen een omleiding of gewoon door banjeren en hopen dat de omstandigheden dit toelaten. De eerste optie is een zekerheidje, maar de tweede is natuurlijk ietske spannender. Er werd gekozen voor de laatste mogelijkheid en dit leek aanvankelijk een schitterende keuze, want het pad liep strak langs de meanderende beek, waar de kikkers zich luid en duidelijk lieten gelden. Maar eenmaal weer op de verharde weg, moest er een keuze worden gemaakt en toen werd het even spannend. Geert heeft normaliter “by far” het beste richtinggevoel en ook op deze grijze morgen bleek dit het geval te zijn. Met een kleine omtrekkende beweging en een stuk of 1200 stappen extra, kwamen we weer op de groene route terecht.

De schitterende Haaksbergense watermolen had de slag al flink te pakken en de deur van het bijbehorende horeca-etablissement stond al uitdagend en wagenwijd open. We namen plaats op het buitenterrasje. De bestelling was simpel: 3 cappuccino, met daarbij appelgebak en slagroom. Het bleek een delicatesse te zijn en een verdiende aanvulling voor de verbrande calorieën na de eerste 7 kilometer sjoksen. De passerende huisschilder keek redelijk jaloers het genietende trio aan en hield het bij de wijselijke woorden: “Hé, mannen van het goede leven, geniet er van, dan doe ik het werk vandaag wel!” We beseften ons gelijk, dat we ook wel bijzonder bevoorrecht waren op deze druiligere woensdagmorgen. Een klein half uurtje rusten en toen weer verder met de etappe. Het begon intussen een beetje te miezeren, dus de ritsjes gingen tot bovenaan dicht en ook Theo besloot zijn stoere imago aan de kant te zetten en toverde een fel gekleurd regenjackie uit zijn rugzak. De route leidde ons verder over prachtige paadjes en groenstroken, waar de natuur geweldig zijn best deed om er schilderachtige plaatjes van te maken, de konijntjes ronddartelden en de vogels het hoogste lied floten. Om dit beeld en geluid zo lang mogelijk vast te houden, werd besloten om een extra pauze in te lassen. Effen een broodje eten, een slok te drinken en een paar plaatjes te schieten. 

De slotfase werd ingezet en ineens werd het ook een beetje onrustig. Zo drukte Geert nestor Theo een keer of drie achter elkaar voor een passerende vrouw op de fiets. Boze gezichten natuurlijk over en weer en bovendien totaal overbodig pubergedrag. Frank ergerde zich kapot aan deze flauwe actie en voerde het tempo op. Hij waarschuwde zijn medelopers, dat degene die niet op tijd bij de auto zou zijn, maar moest zien hoe hij thuis zou komen. Met nog een kleine 800 meter te gaan werd besloten om de vredespijp maar aan te steken en zo kwam er ook aan dit wandelavontuur uiteindelijk op heel prettige wijze een fijn einde. Het sjoksen rond Hoksebargen is een absolute aanrader voor iedere wandelaar die houdt van de buitenlucht, zandpaden en de groene natuur! (FR)

Veluwezoomroute van Dieren naar Velp

Theo, Geert en Frank op de Posbank

Struinen over de Veluwe

Het was 14 maart een frisse, maar veelbelovende vrijdagmorgen, toen we rond een uurtje of 8 op pad gingen voor ons volgende wandelavontuur. Bewust van het feit, dat we op deze ochtend een bevoorrecht trio zijn, dat een fijne Spaziergang over de Veluwe mag maken, knopen we ons rugzakje met proviand op de rug. De route heeft een lengte van een kilometer of 15, maar dan kun je er bij ons gerust een flink aantal stappen bij op tellen, want de kans dat we minstens twee keer verkeerd lopen is levensgroot. Praten, wandelen en op de route letten is aan ons mannen niet besteed, al doet Geertje er weer alles aan om het tegendeel te bewijzen. Hij heeft het parcours opgeslagen in zijn horloge, 6 A4-tjes uitgeprint en ook nog eens een kompas in de broekzak, dus dan zou je denken……..

Na een paar Dierense straatjes, lopen we al snel de Veluwe op en kan het echte genieten beginnen, al worden gelijk al de eerste hoogtemeters genoteerd. Bovenaan een mooi laantje van eiken komen we op een kruising, waar maar liefst 14 paden beginnen, dan wel uitkomen. We geloofden het eigenlijk niet toen gids Geert het voorlas, maar het bleek werkelijk het geval te zijn. Toen we elk pad even inkeken, stonden we ineens oog in oog met een wild zwijn, dat rustig aan het wroeten was. Toen paparazzi Frank wat dichterbij kwam voor het schieten van een plaatje keek het fors uit de kluiten gewassen exemplaar wat onnozel naar de toerist, maar besloot er weinig aandacht aan te besteden en concentreerde zich verder op zijn hobby.

Na een kleine 4 kilometer kwam we de volgende dierlijke obstakels tegen. Midden op het pad stond een Schotse hooglander te koekeloeren en was niet van plan om ook maar een pas op zij te doen. Overigens was hij in een goed gezelschap, want bij elkaar was de kudde net even iets groter en sterker dan de Aaltense wandelaars, dus besloten we maar een omtrekkende beweging te maken en weken daarmee een meter of 12 af van de aangegeven route. Maar goed, veiligheid boven alles.

We kwamen op het parcours van de Jutbergtrail en dan is het ineens toch een beetje thuiskomen. Hoewel het nog vrij vroeg in de ochtend was, logen de sterke verhalen over de geweldig geleverde prestaties er niet om. Met name Geertje moet hier werkelijk fenomenaal hard hebben gedraafd, zo liet hij ons weten. Hij kon zich het jaartal van zijn bloedvorm niet meer helemaal herinneren, maar het moet toch echt wel in de vorige eeuw zijn geweest…

Voor ons doemde ineens een heel mooi stulpje op, dat de naam Carolina-Hoeve droeg en een schitterende locatie vormde voor ons eerste rustmomentje van deze dag. Het kacheltje brandde al fijn, de koffie smaakte overheerlijk en de beentjes gingen voor even in de relaxstand. Theo was inmiddels al  tot de conclusie dat hij de totaal verkeerde kledingkeuze had gemaakt en dreef inmiddels bijna uit zijn winterjas. Geert en Frank hadden dit al wel aan zien komen, maar omdat de nestor nooit iets van zijn jonge kompanen wil aannemen lieten we hem deze keer maar gewoon aan zijn lot over. Met alle nadelige gevolgen tot gevolg.

Maar verder was het best aangenaam zo op een doodnormale vrijdagmorgen en na de koffiebreak besloten we de pas er maar eens flink in te zetten. Dit stoere voorstel kon na dik 128 meter al direct in de prullenbak, toen we een flinke puist omhoog moesten klauteren en toen we bovenaan kwamen, zagen we ineens een drietal ringslangen van een centimeter of 38 spartelen en ze draaiden de hele tijd met de kop in het zonnetje. We konden onze ogen bijna niet geloven. Een toevallig passerende jonge hinde wilden we laten getuigen van dit fraaie schouwspel, maar zij bleek opvallend genoeg geen enkele belangstelling te hebben.

We stapten dapper door en toen we het paviljoen van de Posbank net gepasseerd waren en ons opmaakten voor de afdaling, zag Frankie in de verte een mooi oranje busje  met een groot logo de bult opdraaien en dacht toch werkelijk Ronald Koeman achter het stuur te zien zitten met naast hem Depay. Bekend is dat het tweetal vrienden zijn en waarschijnlijk trakteerde Memphis zijn coach op een lekker broodje Dunner. Mooi gebaar, natuurlijk…..

Eenmaal weer in de prachtige natuur en inmiddels een kilometertje of 10 onderweg, passeerden we een groepje liefhebbers, die druk aan het mediteren waren. En dan heb je gewoon het donkerblauwe voorgevoel, dat er een onbenullige begroeting gaat volgen. De spanning nam een klein beetje toe, het Aaltense trio keek elkaar aan en besloot heel wijselijk toch maar even louter een hoofdknikje te maken met aansluitend een bijzonder vriendelijk “goedemorgen.” 

De slotkilometers kwamen in zicht, maar bijna ging het nog gruwelijk mis met Theo. Hij verloor in een split second even het evenwicht en dreigde naar beneden te gaan glijden. Het herstel was voor Geert en Frank verrassend, want met een geweldige balanscorrectie wist onze oudste zestiger zich staande te houden. Voor hem zelf was het overigens helemaal geen wonder dat het hem lukte om de benen eronder te houden. Theo doet tegenwoordig samen met zijn lieftallige echtgenote namelijk dagelijks een aantal hoepeloefeningen en deze speciale core-training legt Stronks dus zeker geen windeieren. Geert verslikte zich bijkans in een mandarijnpartje bij de gedachte aan visuele beelden en besloot er wijselijk maar niet op te reageren.

Om de eerstvolgende trein van Velp naar Dieren te halen, werd er nog even een flinke eindspurt ingezet en bleek dat we bij het station aangekomen, nog exact 25 seconden over hadden en wees de teller 16,09 kilometer aan. De beloning volgde door de traktatie van een lekkere Kräuterli, een heuse verademing en prachtige afsluiter van onze lente-struintocht over de Veluwe. (FR) 

De Carolina-Hoeve

Wandeltocht IJsselvallei (Zutphen-Deventer)

Nog even met het pontje de IJssel over en we zijn op onze eindbestemming in Deventer

De parels van de IJssel

Nadat we de 8 etappes van het Scholtenpad wandelend hadden afgelegd en de onderlinge sfeer nog steeds meer dan goed was gebleven, werd besloten om er een prettig vervolg aan te geven. De zoektocht naar nieuwe wandelpaden, bracht ons tijdens het eerste buiten-Achterhoekse avontuur naar Zutphen, waar de IJsselvalleiroute ons naar Hanzestad Deventer moest gaan brengen. Het werd weer een mooi avontuur….

Het is vrijdagmorgen 18 oktober als we rond 08.00 uur richting onze startplek rijden. De stemming is opperbest al is er hier en daar toch ook wel sprake van enige nervositeit. Het gaat dan met name over de altijd lastige keuze tussen de lange broek of de korte pijpjes. Frank heeft het zich direct al gemakkelijk gemaakt en had gekozen voor de korte varianten. Geert en met name Theo bleken de twijfelkonten en hielden het bij lang, al was snel duidelijk, dat dit geen goede overweging was. De rijp hing boven de velden, maar de temperatuur op deze mooie en zonnige herfstdag was gewoon puik.

Vanaf station Zutphen doken we via een achterstandswijkje al snel het buitengebied in. Frank bleef even achter om hij dacht nog wat te scoren bij een buurtkoelkast, die voor algemeen gebruik producten aanbied voor weinig. Behalve een blikje knakworsten met een houdbaarheidsdatum van maart 2022, leverde de proviandkast weinig op, dus huppelde de krullenbol snel weer naar zijn maten toe. Daar aangekomen, deed zich het volgende probleem al voor, want Theo zijn veter bleek los te zijn geraakt. Bukken is er voor de nestor niet bij, want de kans dat zijn heup dan uit de kom schiet is zeker niet ondenkbaar. Gelukkig schoot Geert gelijk te hulp en als een echte mantelzorger ging hij door de hoeven om de veters van de linkerschoen eens even flink vast te sjorren. Nog geen twee kilometer later was het alweer mis, alleen was het toen de veter van de rechterschoen, die de noodstop veroorzaakten. Geert bukte direct weer om zijn kompaan te helpen en dit tekent natuurlijk direct ook de goede onderlinge sfeer. Omdat het tempo er toch al helemaal uit was, besloot het olijke drietal gelijk om maar even een plaspauze in te lassen en gebroederlijk naast elkaar stond het drietal Achterhoekse zeikers op de dijk te urineren of het de gewoonste zaak van de wereld was.

Na 5,68 kilometer wandelen, nodigde een bankje ons uit om even plaats te nemen en werden er lekkere broodjes genuttigd en een sapje gedronken, terwijl de zon zijn uiterste best deed om de boel flink op te warmen. Dit lukte overigens uitstekend, want Theo dreef bijkans uit zijn shirt, terwijl ook Geert de mouwtjes al had opgerold. Frank, die bekend staat als een enorme koukleum, deed zelfs zijn jasje al een stukje open. Nou, dat wil wat zeggen…

De tocht aan de Westerzijde van de IJssel werd vervolgd en het gevogelte liet zich van de beste kant zien en horen. Met name de ganzen waren in overvoed aanwezig en zich aan het volvreten voor de wintervlucht die aanstaande is. Theo blijkt onnoemelijk veel verstand te hebben van vogelsoorten en noemde van elke passerende, schijtende, zittende of fluitende vluchteling de naam. Geert en Frank stonden werkelijk versteld van de kennis die hun loopmaatje deelde, al hadden ze hier en daar wel af en toe wat twijfels. Zo gilde Theo het werkelijk uit, toen hij een witte kanarie spotte, terwijl zijn wandelende begeleiders bijna zeker wisten dat het hier om een zilverreiger ging. Natuurlijk lieten ze het niet aankomen op een discussie, want de oudste wandelaar had het af en toe al moeilijk genoeg. Zo moest er bijvoorbeeld een aantal keren over een hekje worden geklommen en dat ging bij de toch ook al 69-jarige zwoeger verdomd lastig. Terwijl paparazzi Geert elke keer direct bij een dergelijke passage met de camera klaar stond, gaf Frank Theo een kontje om hem over het 45 centimeter lage hekwerk te kieperen. Hilarische taferelen natuurlijk, die door het passerende fietsersvolkje met argusogen werd bekeken en zorgde voor veel glimlachende passanten. Hoe mooi is dat op deze fijne oktoberdag?

Na een kilometertje of 11,5 was het tijd voor een hele fijne inwendige versterking en waar kun je dat beter doen bij de Kribbe. Een werkelijk prachtig onderkomen in de Wilpse klei, dat behalve een heel fijn plekje voor het aanvullen van de calorieën, ook dienst deed als museum. Het Aaltense drietal werd met open armen ontvangen en voelde zich er gelijk helemaal thuis. De schoentjes werden uitgedaan door Frank en Geert om de pootjes effen wat ontspanning te bieden. Geert trakteerde, dus Theo besloot gelijk voor het duurste te gaan, namelijk cappuccino en appelplaattaart met slagroom. De anderen sloten zich maar bij deze bestelling aan en na een bijzonder vriendelijke kennismaking met de 56-jarige serveerster Carola was het wachten op de lekkernijen. Een gezellig gesprek kwam op gang al hield Theo zich wat afzijdig. Hij was aan het snuffelen in een encyclopedie over de plaatselijke bezienswaardigheden. Net toen hij hierover wat wilde gaan vertellen, kwam Carooltje met een blad vol lekkers aanwandelen. Een geluk bij een ongeluk zullen we maar zeggen… Tuurlijk nog effen tolletteren en gauw naar buiten voor de slotkilometers.

Eerst ging het even verkeerd, omdat het kompas lichtelijk van slag was, maar daarna weer het ouderwets lekker. We hadden nog maar net gezegd, dat het mooi zou zijn als onze educatieve kennis ook nog een boost zou krijgen, toen we op onze wenken werden bediend. Aan de kant van de weg stond namelijk een Duits busje en daarachter een Nederlands kadetje. Wat vooral de aandacht trok, was de zendapparatuur, die aan de rand van een enorm grasveld stond opgesteld. Het wandeltrio besloot snel om een gesprekje met de blanke en donkere snuiters aan te gaan, die er aan het prutsen waren. Frank opende in bloemkool-Duits, maar kreeg een Engels antwoord. Geert nam het gesprek gelijk over, want Theo kan immers alleen plat-Achterhoeks. De jongste gast zei gelijk lachend dat het praatje gerust in het Nederlands mocht en het ijs was gebroken.

Het duo was bezig met het testen van een drone en het zag er allemaal flink technisch uit. Omdat onze landgenoot ons er best wel sportief uit vond zien, nodigde hij ons uit om efkes mee te lopen naar de bus. Uit een geheime kist, met een code slot en meer beveiligingssnufjes, haalde hij vol trots een prachtig rode-oranje gekleurde drone. En… zo ging hij verder, dit is de snelste cameradrone ter wereld. De mond van Geert viel bijkans open, Frank begon wat zenuwachtig heen en weer te bewegen, terwijl het bovenlipje van Theo lichtelijk trilde. Het futuristisch ogende kleine apparaat wordt gebruikt door Red Bull bij de Formule 1. David Coulthard en Max Verstappen hebben er al mee getest en de drone haalt een snelheid van 350 kilometer per uur. (Jullie geloven hier natuurlijk helemaal niets van, maar zoek eens op You Tube, Red Bull Formule 1 drone)

Helemaal vol van deze verbazingmooie meet en greet met het drone testteam van Red Bull, werden de laatste kilometers ingezet. Op 817 meter voor de finish liepen we eindelijk onder de A1 door, iets wat Theo al een keer of 27 had aangekondigd. Bijna was Deventer bereikt, maar om echt op het eindpunt te arriveren, moest er nog effen een oversteek met een pontje worden gemaakt. Hoewel er sprake was van enige deining, verliep ook dit onderdeel eigenlijk best vlekkeloos.

Om 14.26 uur werd de finish gehaald en konden de klokjes weer worden ingedrukt en stonden er dik 19 kilometer op de teller. Een schitterend zonnig wandelavontuur van Zutphen naar Deventer kwam ten einde. De parels van de IJssel zijn de moeite meer dan waard en een absolute aanrader voor iedereen die van wandelen, water, vogels, natuur en taart houdt! (FR)

De snelste cameradrone ter wereld, dat door Red Bull gebruikt wordt bij de Formule 1

Scholtenpad 8e etappe: Corle (slot)

De roeibootjes in het idyllische haventje bij de Gulle Smid dobberden werkeloos rond 

De 8 dagwandelingen van het Scholtenpad zijn tussen de 19 en 23 km lang, voeren door de fraaie buurtschappen van Winterswijk en gaan zoveel mogelijk over onverharde paden. Het gaat om 7 rondwandelingen en één wandeling van station naar station. Het doet het stadje Bredevoort aan en verder de buurtschappen rond Winterswijk zoals Woold, Kotten, Corle, Ratum, Brinkheurne, Miste, Huppel en het dorp Meddo. Daarnaast ook de kerkdorpen Vragender en Lievelde in de gemeente Oost Gelre. We willen proberen om ieder kwartaal één van deze tochten te gaan lopen.

Scholtenpad 8e etappe Corle: donderdag 2 mei 2024 (19.1 km)

Grande finale

Soms dan vallen alle puzzelstukjes mooi op hun plek en dat was zeker het geval bij de slotaflevering van ons wandelavontuur. Afgelopen donderdag liepen wij de 8^e en tevens laatste etappe van het Scholtenpad en natuurlijk hoop je dan op fijne omstandigheden om deze expeditie op waardige wijze af te sluiten. Nou, bij onze rit naar de startlocatie was het gelijk al een feestje. De hazen dartelden door het lange gras. De ooievaar had zijn plek op het wiel ingenomen en een tweetal reeën liepen rustig te grazen in het weiland. Dit laatste heeft overigens alleen Theo waargenomen, maar hij beweerde bij hoog en laag dat op een afstand van een metertje of 280 duidelijk het duo te zien. Om niet gelijk herrie in de hut te hebben, gaven we maar snel toe. Veel belangrijker was natuurlijk dat het heerlijk fijn korteboksen-weer bleek te zijn, dus had het zonnetjes deze dag vrij spel op onze melkflessen. Dit was overigens geen overbodige luxe na een half jaar slagregens. Een prachtige meevaller, derhalve…..

Zo werd er om even na kwart over zeven een kickstart gemaakt met de laatste route, die ons zou brengen op vele bekende plekken, die gerust gerekend mogen worden tot de pareltjes van Wenters. In de Wooldse dreven werd eerst de Gulle Smid aangedaan, waar het overigens op dit achterlijk vroege tijdstip volledig uitgestorven was, dus we naar de koffie konden fluiten. Ook de roeibootjes in het idyllische haventje dobberden werkeloos rond en werd raps besloten de route maar snel te vervolgen. De tweede toeristische trekpleister was de watermolen bij Berenschot, maar ook hier was het nog akelig stil. Ja, het rad draaide vrolijk rond, dus besloot onze paparazzi-fotograaf, Geert, nog maar weer eens zijn toestelletje tevoorschijn te toveren en maakte direct zeker 27 foto`s. Stel dat er wat onscherp zijn, dan heb je in ieder beval nog wat reserve, zo zal hij wel weer gedacht hebben.

We waren inmiddels een kilometertje of 8,4 onderweg en werd het de hoogste tijd om even lekker te pauzeren. Het leuke van dit soort momenten is dan altijd, dat eindelijk zichtbaar wordt, wat er van thuis is meegegeven. We verschillen dan altijd behoorlijk van elkaar, zo wordt al snel duidelijk. Frank heeft een potsig trommeltje bij zich, waarin keurig drie maisgekleurde boterhammen zitten met Edammer jonge kaas. Geert heeft vrouwlief Ina naar de Warme Bakker gestuurd om een zak met een stuk of 8 krentenbollen te kopen. Ze zal vast en zeker hebben gezegd, dat hij dit echt niet allemaal alleen hoeft op te eten, maar iedereen die de smiestert een beetje kent, weet natuurlijk dat delen in zijn woordenboek niet voorkomt. De nestor Theo heeft zich dit keer getrakteerd op bruine bolletjes met pindakaas. Met stukjes uiteraard, want daar is hij razend dol op. Slokje drinken om na te spoelen en snel werd er koers gezet in de richting van Corle, waar de geur van gemaaid gras de boventoon voerde. Heerlijk natuurlijk en zeker ook stemming verhogend. 

De gesprekken tijdens het wandelen vallen zelden stil, al is het niveau af en toe best bedenkelijk. Nadat de wereldse problemen de revue hebben gepasseerd, iets waar we in de regel heel snel mee klaar zijn, gaat het best vaak over zaken die thuis spelen of bij de club. Opvallend is dan, dat vooral bij het laatste het afzeikgehalte snel toeneemt en dat is natuurlijk best jammer en totaal onnodig. Nadat we ruim over de helft zijn, houden we een stop bij minicamping `t Voorde. De boerderij is gedateerd uit 1895, ja we doen ook nog een beetje aan geschiedenis en zittend op un benksken, bestellen we een cappuccinootje. Het bijzondere van deze rustplek is, dat de koffiebonen hier niet gemalen blijken te worden, maar gezaagd en dit geeft een hele bijzonder fijne aroma, zo bleek al na enkele teugjes. Genieten geblazen natuurlijk in het zonnetje, terwijl de thermometer inmiddels de 20 graden dik gepasseerd was.

De eindsprint werd even na half 12 ingezet en Theo, 68 jaar schoon aan de haak, rechtte zich de rug nog eens en zette de pas er nog eens stevig in. Geert volgde trouw, terwijl Frank er met zijn kromme pootjes op enige afstand achteraan köttelde. In het prachtige Mentinkbos, waar het fluitekruid weelderig de berm sierde, werd nog even stilgestaan bij een heilig huisje, waar verschillende beeldjes, steentjes en hebbedingetjes vast en zeker een bijzonder achtergrondverhaal hebben, maar waar we slechts naar kunnen gissen. In het zicht van de finish van onze 8 etappes, dus na een kilometer of 159 begon Theo zich uit het niets ineens wat röspelig te gedragen.  Of hij zijn wandelende kompanen wilde testen op hun weerstandsvermogen zullen we nooit weten. Wel kreeg hij net op het juiste moment in de gaten dat dit geen manier is om 8 overheerlijke wandeldagen te besluiten. Als goedmakertje gaf hij snel aan, dat het mooi zou zijn om de traditie van het wandelen van een fijne tocht in de natuur ook in de toekomst voort te zetten. En zo zal het ook geschieden. (FR)  

Scholtenpad 7e etappe: Huppel

Theo, Frank en Geert

De 8 dagwandelingen van het Scholtenpad zijn tussen de 19 en 23 km lang, voeren door de fraaie buurtschappen van Winterswijk en gaan zoveel mogelijk over onverharde paden. Het gaat om 7 rondwandelingen en één wandeling van station naar station. Het doet het stadje Bredevoort aan en verder de buurtschappen rond Winterswijk zoals Woold, Kotten, Corle, Ratum, Brinkheurne, Miste, Huppel en het dorp Meddo. Daarnaast ook de kerkdorpen Vragender en Lievelde in de gemeente Oost Gelre. We willen proberen om ieder kwartaal één van deze tochten te gaan lopen.

Scholtenpad 7e etappe Huppel: maandag 6 november 2023 (22.3 km)

Het gebeurde in Huppel’

De aanloop naar de wandeletappe van het befaamde Scholtenpad verliep tot noch toe zelden soepel en ook bij de 7e en voorlaatste shuffel bleek dit het geval. Geen dubbele afspraken, werksmoes of lichamelijke malheur was de aanleiding, maar dit keer op het psychische vlak. Geert gaf zaterdagmorgen aan, dat het doorgaan op losse schroeven stond, vanwege het feit dat hij last had van de spanning. Opvallend genoeg ging het niet om toenemende spanning, maar juist dalende en dat maak je niet vaak mee bij hem. We besloten het even aan te zien en na een voortreffelijke prestatie `s middags bij zijn 99e deelname aan de Boekeldercoss, hadden we het idee dat het wel goed zou komen. Niets bleek echter minder waar, want ook op de day after, bleek het probleem zich nog steeds voor te doen. Nestor Theo nam het initiatief om gewoon van start te gaan en dan zou onderweg wel blijken of en waar het schip zou stranden. Geert stemde er mee in en Frank sloot zoals gewoonlijk maar nietszeggend aan.

Om even over half negen werd tred gevat voor de etappe met een lengte van een kleine 22 kilometer. Via het centrum van Winterswijk ging het al redelijk snel naar het buitengebied, waar bekende paadjes en slootkanten werden afgewisseld met prachtig nieuwe karrasporen, bospassages en klinkerwegen. De stemming was, evenals het weer, opperbest en het vrolijke drietal  was zoals altijd ouderwets luidruchtig op dreef. Hier maalde echter niemand om, want iedereen lag in bed of was aan het werk, want de eerste 7,8 kilometer haalden we geen mens in, hoefden we geen anderen te begroeten, zodat Frank van verveling maar naar de koeien begon te zwaaien, die gepasseerd werden. Zij zullen er wel hun bedenkingen bij hebben gehad, want de meesten gingen rustig door met hetgeen ze bezig waren.

De eerste rustpauze zullen we niet snel vergeten, want Theo trakteerde. Uit zijn fraaie groene rugzakje toverde hij een zak met haverkoeken tevoorschijn, die vrouwlief erin had gestopt om te delen. Allemachtig wat een lekkernij was dit en met name Geert genoot met volle teugen. Hij leek helemaal over zijn dip heen te zijn en begon waarachtig weer wat plaatjes te schieten van de prachtige omgeving en dat is een goed teken, zo weet iedereen die zijn site een beetje volgt. Het trio ging verder op weg naar Huppel, maar dit Wenterse gehucht bleek verder weg te liggen dan gedacht. Bij het passeren van de Ratumse beek, fladderde ineens een prachtig gekleurd vogeltje voorbij. Volgens spotter Theo was het een vrouwelijk roodborstje, terwijl Frank zeker wist dat het een mannelijke goudvink was. Nou, toen hadden we daadwerkelijk de poppen aan het dansen. Beiden zijn immers aller gruwelijkst eigenwijs , dus had Geert alle moeite om de boel te sussen. Zeker 230 meter lang werd er niet gepraat en dit was een geheel nieuwe ervaring, die nog niet eerder was voorgekomen.

Besloten werd een afkoelingsperiode in te lassen bij het passeren van een houten bankje. De kilometerteller stond intussen op 14,1 dus werd het tijd voor krentenbolletjes, mueslirepen en een fris bekertje kiwisap. Puur genieten natuurlijk en de sfeer klaarde gelijk op. Dit was echter van korte duur, toen Frank ineens geweldig begon te foeteren. Een schijtlijster vond het nodig om een kwakkie op de broek van de krullebol te deponeren, tot groot vermaak van zijn twee kompanen. Wrijven maakte de boel alleen nog maar gekker, dus zat er niets anders op, dan de enorme flats gewoon te accepteren. Maar geluk bij een ongeluk, want nauwelijks twintig meter verder ging de youngster juichend door zijn hoeven. Zijn oog was gevallen op een in de zon blinkend kwartje uit 1951. Zijn dag was gelijk weer goed en het muntstuk werd direct veilig op opgeborgen.

Het drietal maakte zich intussen op voor de passage van het centrum van Huppel, maar dit liep helaas uit op een bittere teleurstelling. Onduidelijk was of het kwam dat het maandagmorgen was, maar alle winkels bleken gesloten te zijn. Feitelijk stelde het allemaal niet zo gek veel voor, want precies 4 minuten later liepen de wandelaars al aan de oevers van het Hilgelo. De Wenterse zandafgraving stond door de enorme hoeveelheid regen van de afgelopen periode boordevol met water en dat is altijd een prachtig gezicht. De eindsprint werd ingezet, maar de overmoed sloeg toe. Door forse onoplettendheid werd er nog zeker twee, maar mogelijk drie keer verkeerd gelopen, alvorens de finish werd bereikt. Helaas weer geen fanfare voor de dappere wandelaars, dus maar snel richting huis. Bij de Twee Bruggen werd bij een knapperend haardvuurtje nog snel even geëvalueerd en de algehele conclusie was, dat de voorlaatste etappe er ondanks wat kleine oneffenheden zeker eentje was om in te lijsten!!! Op naar de Grand Finale. (FR)

Scholtenpad 6e etappe: Brinkheurne en Kotten

Op het terras van de Gulle Smid

De 8 dagwandelingen van het Scholtenpad zijn tussen de 19 en 23 km lang, voeren door de fraaie buurtschappen van Winterswijk en gaan zoveel mogelijk over onverharde paden. Het gaat om 7 rondwandelingen en één wandeling van station naar station. Het doet het stadje Bredevoort aan en verder de buurtschappen rond Winterswijk zoals Woold, Kotten, Corle, Ratum, Brinkheurne, Miste, Huppel en het dorp Meddo. Daarnaast ook de kerkdorpen Vragender en Lievelde in de gemeente Oost Gelre. We willen proberen om ieder kwartaal één van deze tochten te gaan lopen.

Scholtenpad 6e etappe Brinkheurne en Kotten: maandag 7 augustus 2023 (18.9 km)

Landloperij door de Brinkheurne

Natuurlijk kleeft aan ook deze 6e etappe van onze wandeltocht weer een verhaal. Dit keer al voordat er ook nog maar een meter was gelopen. Na mooie afleveringen in de herfst, de winter en het voorjaar met fijne omstandigheden, zou het dit keer pas echt genieten worden in de zomer. Korte bokse aan, beetje sunmilk op de snuit en sjoksen maar. Nou niet dus….

Onze eerste afspraak voor deze 6e Scholtenpadwandeling stond gepland op 24 juli, maar de regen bleek op deze dag een flinke spelbreker te zijn, want het water werd met bakken naar beneden gesmeten. Opvallend genoeg is het daarna eigenlijk niet meer droog geweest. Het water gulpt hier en daar bijna over de rand van de beek, terwijl ook het water van de Slingeplas bijna Bredevoort inloopt. “Aalten aan Zee” werd er ooit door een aantal malloten geroepen en je ging bijna geloven dat het waarheid werd. Frank meende zelfs gehoord te hebben dat een plaatselijk timmerbedrijf al was begonnen met het bouwen van de Ark van Noach. Hij kraamt zoals bekend wel vaker onzin uit, dus deze opmerking werd door zijn vaste kompanen, Geert Wevers en Theo Stronks niet echt serieus genomen. Echter ook bij de 2e poging, op maandag 7 augustus jl. stroomt het water wederom in volle vaart door de straten. Ondanks dit beroerde vooruitzicht werd besloten dat het toch maar moest gebeuren. De route zou het trio richting de Brinkheurne voeren en zeker was, dat het wel eens een baggerronde zou kunnen gaan worden. De totale lengte zou uit moeten komen op 18,6 kilometer, de foutief gelopen stukken niet meegerekend. En natuurlijk zou er dus in ieder geval een plusje bij de afstand aan meters komen…..

De stemming was eigenlijk best wel goed, al had het er alle schijn van, dat de wandelvrienden rekenden op een slopende en zeer langdurende tocht. Zo had Geert zijn douchespullen bij zich, inclusief shampoo en deodorant. Theo had ook al niets aan het toeval overgelaten en had voor minimaal 36 uur aan proviand bij zich, waaronder rozijnenbollen, bruine broodjes met salami, een tros bananen en een geheim drankje, waarvan hij de samenstelling angstvallig geheim houdt. Frank stond met twee dagen goed humeur garant voor de nodige mentale bijstand, al is het de vraag of je daar bij deze beroerde omstandigheden veel aan hebt.

Om een uurtje of 8 minuten na half negen werd besloten om te gaan starten en na exact 68 meter was het clubje al uitgedund. Theo was zo verschrikkelijk blij met zijn nieuwe , fris gekleurde blauwe sneakers, dat hij continu naar zijn fraaie stappers liep te gluren. Dit zorgde ervoor dat hij koersdirecteur Geert totaal negeerde, deze links liet liggen en lopen, terwijl hijzelf de weg rechtdoor vervolgde. Tsja, en dan is de irritatie gelijk snel geboren. Het gekaffer begon direct al en dan weet je, dat het weer een lange dag gaat worden. Gelukkig werd de discussie in de kiem gesmoord, doordat een bloedmooi mokkeltje passeerde en alleen al door haar verschijning verstomde het geneuzel direct.

Via het centrum van Wenters ging het naar de buitenwijken, waar het nog opvallend stil was. Het plenzen nam weer ernstige vormen aan en het olijke drietal besloot onderdak te zoeken en vond dit in een kleine overkapping waar plaats was voor twee. Dus dan maar lepeltje, lepeltje. Een buurman zag zich het schouwspel aan en bood koffie als bonus aan. Theo bedankte in zijn beste dialect voor het aanbod en ook dit zorgde natuurlijk weer voor de nodige hilariteit. Na een minuut of 1 schuilen werd de etappe vervolgd, alras het buitengebied bereikt en daar wordt je als echte natuurliefhebber toch wel weer vrolijk van. Weer of geen weer. Het blad leek groener dan ooit, de paddenstoelen schaamden zich niet voor het feit dat het pas begin augustus was en toonden zich in alle kleuren en maten. Plots werd de pas verkort en gingen alle 6 ogen in de richting van een klein weilandje. Tegen de bosrand stond op een metertje of 40 een zwarte ree ons aan te gapen. Het natuurlijke wonder stond er vrij stoïcijns bij en maakte bepaald geen aanstalten om er vandoor te gaan. Toen het prachtig glimmende dier na een minuut of twee nog niet had bewogen, vroegen we ons daadwerkelijk af of het een levend standbeeld was? Uiteindelijk besloot het fraaie exemplaar toch maar de hoeven te nemen en liep rustig in het bos in.

Beduusd van dit gebeuren, besloten we maar even een bankje te scoren voor een hapje en een sapje. De calorieën waren na een minuut of 10 weer voldoende aangevuld en dat was nodig ook. Wat volgde was een loodzware passage in de omgeving van de Steengroeve, waar op dat moment net Julia het hart van Romeo had verovert en het is natuurlijk altijd leuk om daar getuige van te zijn. Afijn, het drietal moest verder en Frank was vooruitgestuurd. De sukkel liep fluitend het bosgebied in, dat door de overvloedige regen was verandert in een grootse modderpoel.  Met enige regelmaat zakte de verkenner tot de hoeven in de bagger en dan wisten de volgelingen dat ze daar in ieder geval niet moesten lopen. Het traject van een kleine kilometer was gruwelijk slopend en het trio deed letterlijk en figuurlijk effen een jasje uit. De koperen ploert liet zich waarachtig na een afwezigheid van een dag of 8 ook weer eens even zien en de krekels lieten zich direct volop horen. Deze prettige omstandigheden maakten veel goed en Theo pakte dit fijne moment met beide handen aan om even heel groot nieuws te delen. Hierover later meer….

Op het terras van de Gulle Smid trakteerde de nestor zijn makkers op een overheerlijke cappuccino en werd het overige wereldnieuws nog even doorgenomen. Ja, menigeen denkt dat er op de tocht alleen flauwekul de revue passeert, maar dat is zeker niet het geval. Met name Geert houdt van diepgaande gesprekken en bespreekt het liefst onderwerpen die stof tot nadenken oplevert. Hierbij haakt Frank altijd als eerste af, want zijn kennis over alles wat zich buiten zijn comfortzone Achterhoek afspeelt is vrij beperkt.

Via een omtrekkende beweging kwam Wenters weer in zich, al moest er nog wel een flinke lus door het centrum worden gelopen. Het winkelend publiek keek raar op van de drie passerende padvinders, die het hoogste woord hadden. Na een dikke 18,9 kilometer wandelen kon de Garmin worden stopgezet en was de 6e etappe van het Scholtenpad weer met verve volbracht. De foto`s van deze landloperij door het kletsnatte Brinkheurnse land zijn weer een fijn aandenken aan een prachtig wandelavontuur! (FR)

Schuilen tegen de regen

Scholtenpad 5e etappe: Miste en Bredevoort

Frank, Theo en Geert

De 8 dagwandelingen van het Scholtenpad zijn tussen de 19 en 23 km lang, voeren door de fraaie buurtschappen van Winterswijk en gaan zoveel mogelijk over onverharde paden. Het gaat om 7 rondwandelingen en één wandeling van station naar station. Het doet het stadje Bredevoort aan en verder de buurtschappen rond Winterswijk zoals Woold, Kotten, Corle, Ratum, Brinkheurne, Miste, Huppel en het dorp Meddo. Daarnaast ook de kerkdorpen Vragender en Lievelde in de gemeente Oost Gelre. We willen proberen om ieder kwartaal één van deze tochten te gaan lopen.

Scholtenpad 5e etappe Miste en Bredevoort: donderdag 4 mei 2023 (22.7 km)

Lentekriebels

Soms kunnen dingen zo lekker samenvallen en dit gebeurde bijvoorbeeld op 4 mei jl. We hadden onze 5e etappe gepland van het Scholtenpad en nu wil het toeval, dat juist op deze dag de zon geweldig haar best deed en het zowaar de eerste echte “korte boksendag” was dit jaar. Logisch natuurlijk dat de stemming in de auto op weg naar het startpunt al geweldig was. Even na 10 voor half negen stonden we op de parkeerplaats bij de watermolen van Berenschot klaar voor vertrek. Het moet gezegd… alles wat onderuit de opgerolde broekspijpjes kwam, zou zeker niet in de prijzen vallen. Foi, wat een melkflessen… Afijn, het protocol wees een traject van dik 23 kilometer aan, dus er was geen tijd te verliezen…...

Het was lekker rustig op de eerste 400 meter, maar daarna werden we direct overvallen door een zwerm zwarte Wooldse steekvliegen. Een totaal onverwachtse aanval, die nergens aangekondigd stond. Nauwelijks van de schrik bekomen was het al tijd voor het volgende hoogtepunt, want er stond op 10 voor 12 in het weiland een ree te grazen, maar die hield gelijk op toen het Aaltense trio voorbij kwam sloffen. Schrikken deed het beestje eigenlijk nauwelijks, maar toch hadden we het idee, dat onze beentjes in de gaten liepen. Inmiddels waren de eerste kilometers al voorbij, toen er alweer een kleine discussie ontstond die voor enige opschudding zorgde.

Niet echt goed zichtbaar, stond een tweetal naar ons te gluren. Theo, vogelspotter bij uitstek, was overduidelijk: twee ganzen, hoog op de poten. Geert en Frank lachten zich een kriek natuurlijk, maar konden eigenlijk ook niet aangeven, wat het dan wel moest zijn. Het bewoog ietskes, maar dat leverde ook al niet direct bruikbare informatie op. Om niet gelijk in de beginfase gezeik te hebben, kreeg Theo maar het voordeel van de twijfel. Temeer hij zo onnoemelijk in dit soort discussies kan blijven hangen. Inmiddels werd Corle al bijna aangetikt, toen ons van voren een jonge hinde tegemoet kan lopen. Als hardlopers pur sang, kijk je dat al snel naar de loophouding, de armbewegingen of de knie-inzet. De oudste van het stel, zat echter vooral naar de moves van het shirt te kijken en merkte op, dat het hardlooptalentje waarschijnlijk zo uit bed kwam, want alles danste los in de wei. Natuurlijk een opmerking waar de nestor de lachers wel op zijn hand kreeg.

Inmiddels kregen we hoog bezoek, want de koekoek meldde zich. Het is altijd lastig te achterhalen waar het geroep exact vandaan komt, maar de begroeting aan ons adres was luid en duidelijk. Het beessie hield ons wel goed in de smiezen, want hij of zij bleef maar roepen. Inmiddels was de Slingeplas bereikt en dat is toch voor een natuurliefhebber puur genieten. De waterplas staat boordevol en een keur aan watervogels liet zich zien en horen. De waterpret is enorm en dat is duidelijk te horen.

Om de historische kennis wat op te krikken, wordt het vestingstadje Bredevoort volledig doorkruist. Met name Geert blijkt een schat aan historische kennis te bezitten en als de helft van wat hij uitkraamde op waarheid berust, is dit een enorme verbreding van informatie voor de volgelingen van deze dag. Geert kennende, heeft hij altijd een rijke fantasie, maar als je zo weinig van geschiedenis weet als Frank, geloof je alles en iedereen, dus zelfs Wevers. Al lopende kregen we alle drie toch sterk de indruk, dat we grote gedeeltes van de route al eerder hadden gezien, dan wel gelopen. Best aannemelijk natuurlijk, want de Haart werd bereikt en als vervente dravers, behoort dit fraaie stukje Aalten toch wel tot de favoriete trajecten.

Hoogste tijd voor (weer) een pauze en al smikkelend en smullend werden de laatste nieuwtjes en berichten op facebook gedeeld. De klok wees inmiddels aan dat de middag zijn intrede had gedaan en duidelijk was, dat de 20 graden eindelijk weer eens werd aangetikt. De beentjes begonnen zowaar al iets bij te kleuren en de stemming was en bleef opperbest met nog enkele kilometers voor de boeg. Duidelijk was al dat ook deze etappe nauwelijks problemen opleverde voor het wandelende trio en dat er nog zeker geen slet zat op het gestel. Met name Theo voelt zich als een vis in het water, maar dat is natuurlijk ook wel logisch gezien zijn verleden als stoere padvinder. Hij kan zo onwies genieten van al het moois dat de natuur te bieden heeft, dat hij opvallend vaak met de zakdoek door de ogen wrijft. Hoe mooi is dat?

De 5e etappe werd afgesloten met het mooie aantal van 23,23 kilometer (heel iets verlopen) op de teller en dik 5,5 uur genieten op een mooie donderdag in mei!              

Klik op de link voor enkele foto's

fotoalbum

vorige etappes