 |
| 1e Platz Staffel Panoramasteig Ultralauf In de middag was
hittebeheersing letterlijk van levensbelang. Ik had een buff om mijn nek die ik
bij ieder beek, watertje en andere gelegenheid nat maakte om te koelen. Zoveel
mogelijk in de schaduw lopen en indien nodig even stoppen om de temperatuur te
laten zakken. Gelukkig was er een klein windje om iets te helpen koelen, maar
als je die achter had en je liep vol in de zon was het bloedheet. Het trok alle
energie uit je lichaam, een beetje als de Dementors in Harry Potter…. De combinatie van hitte en
vermoeidheid maakte dat het denkvermogen met sprongen naar beneden ging. Af en
toe kwam je op een plek waar je het gewoon even niet meer zag. De route op het
horloge gaf rechts aan, maar daar was geen pad. Stukje rechtdoor proberen om te
zien of dat meteen zou afbuigen naar de goede richting, maar nee. Teruglopen
maar en weer opnieuw proberen. Deze keer zag ik tot mijn verbazing een paadje
waarvan ik zeker wist dat die er net niet was… heel vreemd. Wel een goed plan
om na de wissel eerst even een beetje bij te trekken met eten drinken en wat
rust voor we de camper verder reden naar de volgende wissel. De officiële wisselposten
waren ook als een soort van oase in de woestijn. Je kon er even heerlijk
bijkomen, soepje, watermeloen, koud water, van alles te eten en te drinken.
Even een praatje maken en als je echt geluk had kreeg je zelfs een koude Erdinger
alcoholfrei, zo uit de koelkast… die smaakte dan als een ware godendrank. De
mensen die de individuele loop deden konden even gaan liggen op een veldbedje
en de ogen dichtdoen als dat nodig was. Werkelijk niets was de vrijwilligers te
veel om iedereen naar de finish te krijgen. Het ritme van wisselen zat er
goed in, Henrie en ik hadden er nog steeds alle vertrouwen in. Maar toen de
avond aanbrak werd al wel duidelijk dat ons doel van zondag 0:00 uur nooit meer
gehaald kon worden. De zon en de afstand hadden hun tol geëist en het
gemiddelde tempo doorrekenend zou het een finish rond 06:00 zondagmorgen
worden. Het is wat het is, we maakten er geen punt van maar namen het aan als
een feit. Gewoon wat langer doorgaan, maar die finish gingen we halen, dat
stond voor ons vast. Zoetjes aan werd het weer
later en mocht ik weer een zonsondergang bewonderen terwijl ik aan het lopen
was. Dat leverde mooie beelden op over een stuwmeer. Overigens was mijn
denkvermogen misschien wel teruggelopen, maar ik kon nog steeds enorm genieten van
mooie uitzichten, koeien in de wei, buizerds die hun rondjes in de lucht
maakten etcetera. Helemaal in het hier en nu, zo zen als wat. Soort van dan,
want er moest natuurlijk wel gewoon doorgelopen worden. Die finish kwam niet
vanzelf dichterbij natuurlijk. Ik mocht maar weer een wissel
doen waarna Henrie een wat langer blokje liep. Kon ik mooi even een uur slapen
voor ik de camper verder reed. Dat was misschien ook maar beter, want we reden
met de camper puur op navigatie door de binnenlanden. En daar was het enorm
donker, geen lantarenpalen, niks, helemaal donker. De smalle weggetjes
slingerden door de heuvels en ik hoopte steeds maar dat er verder niets aan
kwam. Gelukkig ging alles goed en ik kwam heelhuids bij het wisselpunt aan. Op
de trackingsite zag ik dat het nog wel een klein uurtje kon duren voor Henrie
er was, dus ik pakte mooi nog een half uurtje extra slaap. Uiteindelijk kon ik aan mijn
laatste etappe beginnen. Nog zo’n 15 kilometer door het donker, daarna had
Henrie nog een acht kilometer en dan waren we er. Zoetjes aan begon ik aan het
idee te wennen dat we het echt zouden gaan redden. Maar de laatste etappe gaf
zich niet zomaar gewonnen. De route was niet overal helemaal duidelijk en er
zaten nog een aantal flinke bergen in die nog even beklommen moesten worden. En
toen liepen er dus ook nog wilde zwijnen rond… Met nog een kilometer of tien
te gaan kwam ik nog een loper van de 125 km achterop. Die had een flinke
inzinking, maar kon bij mij aanhaken. Samen liepen we door het donker, dat
scheelde enorm in het zoeken naar de juiste route. Ik zag het voor de tweede
keer in twee dagen licht worden en hoorde de hanen kraaien. Henrie stond met de
camper langs het parcours om het voor de laatste etappe van me over te nemen.
Het einde van mijn gedeelte van de wedstrijd zat er op! High five met Henrie,
tracker doorgeven en weg was hij voor zijn allerlaatste stukje. Ik was natuurlijk blij dat het er voor mij op zat, maar het was nog niet klaar en ik was zo moe als een hond. Dus maar weer dutje doen, auto naar de parkeerplaats bij de finish rijden. Nog maar dutje… vervolgens naar de finish wandelen om op tijd te zijn voor de finish van het beste estafette team van de PAUL. De organisatoren waren inmiddels ook al uren op de been en dat was ze ook aan te zien. Maar de mensen die zo af en toe over de finish kwamen werden als ware helden onthaald. Dat gold ook voor Henrie. Ik stond uiteraard bij de finish te wachten toen hij binnenkwam, hij wist er zelfs nog een soort van eindsprintje uit te persen. Na een high five tussen ons tweeën was er ook voor ons een hartelijk ontvangst. Even zitten en wat eten en drinken. Beetje kletsen met de mensen die binnen waren, allemaal lopers van de 130 km. Ineens kwam de organisatie in actie en werd er een prijsuitreiking georganiseerd om half zeven of zo. De top drie heren van de 100 km, en de top twee dames (nummer drie duurde nog wel een uur voor die binnenkwam) en toen kregen ook wij onze bokaal. Keihard voor gewerkt en ik ben nog steeds enorm trots op onze gezamelijke prestatie. Het was een echte teamprestatie in alle opzichten. Uiteindelijk bleken we allebei ongeveer 130 km gelopen te hebben, dus samen 260 km. Daarbij hebben we ook nog eens 6925 hoogtemeters geklommen en weer gedaald. Klik op de link voor deel 1 en deel 2  |
zondag 22 juni 2025
Drenthel en Bleumink rennen 260 km door het Bergische Land - deel 3
zaterdag 21 juni 2025
Verslag van de 39e Triathlon in Holten - deel 2
 |
| Gerben Duenk Eindelijk een podiumplek! Zaterdag 21 juni 2025: een
datum die al sinds december rood omcirkeld op mijn kalender stond. Toen schreef
ik me in voor de Olympische afstand (OD) triatlon in Holten – een van de
grootste en meest sfeervolle triatlons van Nederland. Hier voel je je bijna
prof, met al het publiek langs het parcours en de unieke ambiance die dit
evenement elk jaar weer bijzonder maakt. Vorig jaar finishte ik in
Holten in 3 uur en 2 minuten. Mijn doel voor dit jaar: onder die magische 3 uur
duiken. De voorbereiding verliep goed. Met name op het looponderdeel – zeker
tot 5 km – begon ik echt progressie te boeken. Tijdens de Gerard Tebroke
Memorialloop liep ik voor het eerst in jaren de 5 km onder de 23 minuten. Ook
op de fiets nam ik vaker heuvels op in mijn trainingen om beter voorbereid te
zijn op het uitdagende parcours van Holten. Het zwemmen bleef – door tijdgebrek
– wat onderbelicht, maar ja: keuzes maken hoort erbij. Als generale repetitie liep ik
nog de 10 km Grachtenloop in Bredevoort. Tot 6 km kon ik mooi vlak blijven
lopen, daarna werd het wat zwaarder, maar met een eindtijd van iets boven de 52
minuten was ik tevreden. Ik hoopte dat ik in Holten, na het zwemmen en fietsen,
nog rond de 55 minuten zou kunnen lopen. Tropische omstandigheden De weersvoorspellingen voor
Holten waren duidelijk: het zou warm worden. Hoe warm precies? Dat bleef even
afwachten. De organisatie speelde hier goed op in. Donderdag werd bevestigd dat
het evenement doorging, maar met flexibiliteit in het looponderdeel: 1. Volledige 10 km lopen 2. Halve afstand (5 km) 3. Direct finishen na het fietsen 4. Zaterdag kwam daar nog een vierde optie bij: zelf bepalen
hoeveel rondes je liep, met 30 minuten straftijd per ronde die je oversloeg. Raceday: focus en strijd De wedstrijd vond plaats in de
Domelaar, een zandafgraving die slechts één keer per jaar beschikbaar is voor
dit evenement – uniek dus. Het zwemmen ging naar verwachting: iets sneller dan
vorig jaar met een tijd van rond de 31 minuten. De laatste 200 meter kreeg ik
wat kramp in de kuit, maar gelukkig minder ernstig dan vorig jaar. De eerste wissel verliep
soepel, al moest ik in mijn enthousiasme nog even worden teruggefloten toen ik
voor de streep wilde opstappen. Het fietsen begon sterk, met een vlakke aanloop
van 9 km. Daarna begon het klimwerk, maar ondanks alle voorbereiding voelde het
alsof ik stil stond – ik werd van alle kanten ingehaald. Tijd om het plan los
te laten en op gevoel en hartslag te rijden. Halverwege kreeg ik toch weer
vertrouwen en zag dat ik op schema van vorig jaar zat. Ik haalde alles uit de
kast en kon uiteindelijk zelfs iets sneller finishen dan vorig jaar. Lopen naar het podium De tweede wissel ging vlot en
ik kon direct wat atleten inhalen. Mijn doel: lopen op een tempo van 5:30 per
kilometer. Met vorig jaar nog 5:49/km en recent 5:16/km in de Grachtenloop,
moest dat haalbaar zijn. Na 1 km zat ik goed op schema en voelde dat ik dit kon
vasthouden. De organisatie had gezorgd voor voldoende drinkposten en de
Holtenaren deden een oproep eer aan: overal stonden tuinslangen en douches op
het parcours. In de laatste ronde wist ik te
versnellen en op de laatste 300 meter ging ik er nog een paar atleten voorbij.
Achteraf bleek ik daarmee precies mijn directe concurrent te hebben ingehaald.
Tot mijn grote vreugde leverde dat een 3e plek op in de categorie Heren 60+.
Eindelijk een podiumplek op een triatlon van dit kaliber – wat een beloning
voor al het werk! Sterke dag voor Aalten Ook de andere Aaltense
triatleten lieten zich van hun beste kant zien: • Danny Boom – 1e overall in 2:15:46 én 1e in de categorie
40-49 • Twan Meinen – 3e overall in 2:16:59 én 1e in de categorie
19-39 • Cindy Brusse – 4e dame overall in 2:36:24 én 2e in de
categorie 50-59 • Gerben Duenk – 155e overall in 2:55:44 én 3e in de categorie
60+ Van de 360 deelnemers wisten
we allemaal een podiumplek te behalen in onze agegroup – een prachtige
prestatie waar we als Aalten trots op mogen zijn! Op naar de volgende uitdaging,
maar deze dag vergeet ik niet snel. Groet, Gerben  |
Verslag van de 39e Triathlon in Holten - deel 1
 |
| 1.Heleen van Keulen, 2.Cindy Brusse, 3.Dorothé Vrieze (podium dames 50) Triatlon Holten zaterdag 21
juni Het zou een tropische dag
worden en de start van de standaard triatlon was in 3 series elk half uur vanaf
14.00! Bij vele evenementen elders werden organisaties zenuwachtig vanwege een
eventueel te hoog aantal onwelwordingen en dus werd het 1 na de andere
evenement gecanceld. Gelukkig Triatlon Holten niet! Holten heeft ervaring met
triatlons in zeer warme omstandigheden en aan een aantal van deze edities heb
ik deelgenomen. Ik maakte me dan ook totaal niet druk om een eventuele
onwelwording We begonnen met 2 rondes van
750m zwemmen zonder wetsuit in het meer. Met ongeveer 25 gr was het water
heerlijk van temperatuur! Onze serie bestond uit een overtal aan dames en de
eerste boei bereikte ik samen met Anne Zijderveld. Daarna voegde Monique Kroese
zich hier ook bij. Een ieder bleek een geheel eigen visie op de meest rechte
lijn “terug naar start” te hebben, waarbij ik vond dat de mijne de meest juiste
was. Om energie te sparen, lag ik een tijdje achter de voeten van Monique, maar
die bleek toch een flinke afwijking naar links te hebben. En Anne had de
afwijking precies de andere kant op! Dus koos ik er toch maar weer voor om
volledig op mezelf te zwemmen en rechtdoor te gaan ipv met een linker of
rechter boog. Het resulteerde voor het publiek in een 3 op een rij en zo kwamen
we de kant op. Toen was het rennen naar de fiets en in 1 min en 6 seconden reed
ik als 2e weg. Zoals gebruikelijk waren goede
fietsbenen in het begin van de race ver te zoeken. Na een paar kilometer kwam
Monique me vrolijk groetend voorbij. Niet lang daarna volgde Linda, die nota
bene op een racefiets reed! Ik kon totaal niet in de buurt blijven en zag ze
steeds verder weg rijden. Gelukkig duurde het nog ongeveer 8km voordat we de
motieweg op zouden rijden voor de 1e klim. Langzaam begon er toch gang in de
benen te komen, en dus gelukkig net op tijd voor de klim. En wie zag ik daar
naar boven stoempen? Monique! Ik was er nog niet bij, maar het gat was
beduidend kleiner geworden. Bij de volgende klim was ik er wel bij en toen
groette ik Monique vrolijk en reed haar voorbij. De euforie duurde niet lang,
want wie was daar al: Heleen! Die had ik gehoopt pas bij het lopen te zien. Dat
viel ff tegen. Het parcours terug naar Holten was meer naar beneden dan naar
boven en ik kon Heleen goed bijhouden totdat….de Motieweg-klim weer kwam in
ronde 2! Heleen ging als een ware klimgeit omhoog en ik had het nakijken.
Maar…. Wie zag ik daar nu weer? Dat was Linda! Ik reed haar voorbij en heel
enthousiast groet ze me met een blijk van herkenning: hé Cindy? Werk je nog in
het SKB? Jaaahaa, nog steeds! roep ik terug en nu herken ik haar! Linda heeft
als internist een dagje met me meegelopen op de SEH en zou misschien bij ons
komen werken. Ze vertelde destijds een loopanalyse te hebben gedaan en een
belangrijke tip voor haar was: minstens 170 passen per minuut! Die had ik goed
in mijn oren geknoopt en ik let er nog steeds op in mijn trainingen. We
wisselden een paar keer stuivertje en kwamen gezamenlijk in wisselzone 2. Na een vlotte wissel liep ik
als 3e dame (na Anne en Heleen) het parcours op en begon in het mooie doorkomst
en finish stadion aan de eerste van 4 rondes lopen. De bekendste triatlon
speaker van Nederland (Ruud de Haan) zag mij en bracht de toeschouwers op de
hoogte. Wat een leuk begin! In elke ronde van 2.5km waren er 3 drankposten en
hadden omwonenden overal in de straten douches geplaatst. Kinderen en ouders
gaven sponsen aan. Zo was het met 31 gr prima om hard te lopen! Ik kon lekker
tempo houden en de aanmoedigingen en enthousiaste reacties op mijn
Hawaii-look-trisuit zorgden voor een
fijne afleiding van het altijd pittige looponderdeel. Na 10km kwam ik
kapot en blij over de finish te gaan en werd 4e dame overall (70 finishers) en
werd 2e dame in mijn agegroup. Met Heleen van Keulen en
Dorothé Vrieze betrad ik trots het
podium van de dames 50. De podium ceremonie was er ook voor mijn clubgenoten!
Danny Boom werd 1e van alle 360
finishers! en 1e H40, Twan Meinen werd 3e overall en 1e neosenior, trainer
Gerben Duenk werd 3e H60! Cindy Brusse |
Drenthel en Bleumink rennen 260 km door het Bergische Land - deel 2
 |
| Even bijpraten tijdens een welverdiende pauze |
De langzamere lopers voor de
hele afstand mochten al om 06:00 uur starten, maar aangezien de verwachting was
dat de estafette teams sneller zouden zijn mochten wij uitslapen en hoefden we
pas om 10:00 te starten. Ik mocht de spits afbijten. In een rustig tempo ging
de groep van start, maar eigenlijk zag ik bijna iedereen meteen heuvelop bij me
weglopen. Als Flachländer is dat toch lastiger dan voor een inboorling van het
Bergische land. Alleen een Belg liep bij mij in de buurt. Als snel raakten we
aan de praat, zoals dat bij ultra’s vaak gebeurd.
De route bleek helaas niet
overal helemaal zo goed uitgepijld als de organisatie had gehoopt en af en toe
was de gpx op mijn horloge dan ook het enige houvast dat ik had, zeker nadat ik
mijn Belgische maatje kwijtraakte tijdens een sanitaire stop. De gele bordjes
met zwarte ‘Kreis’ waren soms weggeraakt doordat de boom waarop ze bevestigd
waren geweest omgezaagd was, op andere plekken waren de bordjes door nieuwe
begroeiing bedekt. Je moest dus eigenlijk steeds je hoofd er bij houden.
Ondanks dat was het genieten
geblazen van de omgeving. De route voerde van heuvel naar heuvel over allerlei
mooie wandelpaden. Mijn eerste etappe zat er na ruim een uur op en Henrie mocht
aan de bak. De temperatuur begon al lekker op te lopen en de airco in de camper
was welkom. Even droog shirt aan, wat eten en drinken en hup met de camper naar
de volgende wisselplek (een kwartiertje rijden). Dit was ook een officiele
verorgingspost en die waren prima voorzien van allerlei lekkers qua eten en
drinken. Daar dus nog wat eten en drinken, de softflasks vullen en de repen in
de rugzak bijvullen. Vervolgens rustig in de schaduw gaan zitten met de
vrijwillligers van de verzorgingspost en op de tracking website kijken waar
Henrie was op het parcours.
Nadat Henrie bij de post
aankwam nam ik de tracker over en vertrok ik voor mijn tweede blok. De warmte
begon aardig door te drukken. 28 graden in de schaduw is iets heel anders dan
de volle zon op je kop op een prachtig boerenlandweggetje dat tussen de weilanden
doorvoert. Ik drukte het tempo nog maar wat verder, de temperatuur werd meer
sturend dan vermoeidheid. Het idee van tevoren was altijd al om alles omhoog te
hiken en naar beneden te rennen, maar in de volle zon was het af en toe gewoon
nodig om even te hiken om de temperatuur niet te hoog te laten oplopen.
Al wisselend op deze manier
kwamen Henrie en ik de hete middag door, vooral proberend om heel rustig te
doen op hete stukken waar de zon onbarmhartig op je neer scheen. De uitzichten
over de heuvels waren geweldig mooi en de stukken in het bos waren een stuk
koeler (hoewel het ook daar steeds warmer werd). Bij de posten was het steeds
gezellig toeven en voor degene die niet liep was er tijd genoeg voor een
kletspraatje. Ook bij de wissel namen Henrie en ik steeds heel even de tijd om
bij te praten. Ondanks de moordende hitte was het een prima dag en we
vermaakten ons beiden kostelijk. Gelukkig werd het na 18:00 uur snel een stuk
aangenamer qua temperatuur en zou het in de nacht zelfs nog best fris kunnen
worden. Daar keken we inmiddels echt naar uit.
In de eerste nacht hadden we
beiden een dubbele shift gepland, dus een kilometer of 20 in plaats van zo’n
10. Dit om de ander de kans te geven om een aantal uren goed te slapen. Nu kwam
het zo uit dat ik dit blok (mijn vijfde etappe) terwijl het nog wat licht was.
De zonsondergang kwam vlotter dan gedacht in het donker van het bos en het
hoofdlampje moest bijtijds aan. Nu ben ik nooit zo’n fan van nighttrails omdat
je dan zo weinig ziet van de omgeving, maar deze keer vond ik het helemaal
prima. Ik had ook al een uurtje ‘voorgeslapen’ dus ik was best fris. Net zo
fris als de koelte van de nacht die een heerlijke afwisseling van de hete
middag voelde.
Het is verbazingwekkend hoe
het gevoel van tijd heel anders wordt tijdens zo’n lang evenement. Ik wist dat
mijn blok een uurtje of vier zou gaan duren, maar ik keek niet naar de tijd.
Heel mindfull? Nou, ik was vooral bezig om niet te struikelen over allerlei
stenen en boomwortels. De bossen in Duitsland zijn echt enorm donker ’s nachts,
dus meer dan alleen mijn lichtcirkel zag ik niet. Naast op mijn eten en drinken
te letten probeerde ik ook nog wat rond te kijken in de hoop nog wild te
spotten. Maar niets dan motjes en ongedierte dat in het licht van mijn
hoofdlamp vloog. Aan het eind van mijn nachtblok werd het al weer wat licht, de
vogels begonnen weer volop te fluiten. Voor het eerst in mijn leven
midzomernacht rennend van begin tot eind meegemaakt. Ik genoot volop ondanks
het vroege uur en de opkomende vermoeidheid.
Henrie had de tijd nuttig
besteed met een lekker dutje en nam het weer over, mijn beurt voor een paar
uurtjes rust nadat ik de camper naar de volgende wisselplek gereden had. Helaas
lukte het slapen niet meteen, maar toen ik eenmaal sliep was het ook even een
hele diepe slaap. Hoewel het wakker worden even een schok was en ik even
helemaal gedesoriënteerd was kwam ik al snel weer op toeren. Ontbijten, alles
klaar maken om weer over te nemen en wachten tot Henrie kwam en weer door…
We liepen inmiddels al een
eindje achter op ons schema, maar we hoorden bij de officiële verzorgingsposten
al dat deelnemers van de hele run uitvielen als vliegen. Gelukkig startten op
zaterdag ook de lopers van de 125 km, dus kwamen we misschien weer wat lopers
tegen. Wel lekker, want we liepen inmiddels al voor het grootste deel helemaal
alleen op het parcours. In de nacht hadden veel lopers van de lange run een
dutje gedaan terwijl wij gewoon door konden. We begonnen hierdoor nu ook lopers
in te halen die 4 uur voor ons gestart waren. Dat leverde in ieder geval iedere
keer weer een praatje op.
De tweede dag liep de temperatuur in de ochtend al snel op, het zou minstens 32 graden worden. Gelukkig liep het parcours nu meer via bossen en rond stuwmeren en minder over boerengebied. Dat betekende meer schaduw, maar ook meer hoogtemeters. De heuvels begonnen inmiddels zoetjes aan behoorlijk in te slijten in de benen, zowel steil naar boven als steil naar beneden werd lastiger en pijnlijker. De stokken waren zeker heuvelop onmisbaar.
Deel 1 kun je hier lezen, het laatste deel volgt binnenkort!
Uitslagen van de 39e Triathlon in Holten
 |
| vlnr Gerben Duenk (3e H60), Danny Boom (1eH40), Cindy Brusse (2eV50) en Twan Meinen (1e Sen) |
De 39e editie van de Triathlon Holten vond plaats op vrijdag 20 juni en zaterdag 21 juni 2025. Twee dagen met internationale topwedstrijden en boordevol sport- en sfeerprogramma voor recreanten en publiek. Op het befaamde parcours op en rond de Sallandse Heuvelrug strijden atleten uit de wereldtop om klassementspunten en het podium.
Voor recreatieve deelnemers en het publiek staat net als voorgaande edities op
de vrijdag en zaterdag zowel een sportief als feestelijk programma op de
planning. Beide dagen worden afgesloten met een spetterend feest in de avond.
Klik op de link voor alle uitslagen
vrijdag 20 juni 2025
Drenthel en Bleumink rennen 260 km door het Bergische Land - deel 1
 |
| De Panorama Ultra Lauf Het licht van mijn koplampje
maakt een perfecte lichtcirkel op het bospad. Buiten die cirkel is het
aardedonker. Ik loop al uren helemaal alleen in mijn eigen bubbel. Ineens hoor
ik overal gekraak in het bos om me heen. Ik twijfel even of het een hallucinatie
is na anderhalve dag zonder echte slaap, maar als ik ook nog geknor en ineens
een gil van een varken hoor schiet mijn hartslag naar de hoogste waarde van de
hele dag. Wilde zwijnen, een hele kudde, en ik zit er midden tussen! Mijn
nekharen staan ineens overeind van de schrik en ik kan niets anders bedenken
dan gewoon een flinke schreeuw. Gelukkig hoor ik de hele kudde daarna wegrennen
en is het spannendste moment van de PAUL al weer over…. De Panorama Ultra Lauf,
kortweg PAUL, is een trailrun over de hele 245 km van de Panoramasteig in het
Duitse Bergische Land, startend vanuit het dorpje Remshagen (bij Lindlar). In
2017 liepen Henrie en Heini al eens de helft van de route, waarbij ik als crew
mee was en ook een stuk liep. De organisatie had voor hun debuutevenement een
kleine 100 deelnemers weten te strikken waarvan iets minder dan de helft de
hele afstand liep en de rest de ‘Bambinodistanz’ van 125 km. Daarnaast was er
de mogelijkheid om mee te doen aan de hele afstand, maar dan in een
estafetteteam van twee personen. Die laatste mogelijkheid hadden Henrie en ik
gekozen als onze grootste uitdaging voor 2025. Eens per jaar zoeken we een
evenement die een echte uitdaging is, eentje van zo’n kaliber dat het niet van
tevoren zeker is dat je gaat finishen. Dit jaar hadden we toevallig de PAUL
gevonden. Een klein pareltje op de Duitse trailkalender. In het Bergische Land
nemen ze het ‘Bergische’ heel serieus. Alsof 245 kilometer niet genoeg zijn om
een normaal mens te slopen hadden ze er ook nog eens bijna 7000 hoogtemeters in
gepropt. Als tweetal doe je per persoon de helft en heb je natuurlijk meer rust
en tijd om even bij te trekken onderweg, maar je krijgt er ook een logistiek
vraagstuk bij. Naast de verzorgingsposten/wisselpunten van de organisatie
hadden we zelf ook wissels gepland, zodat we ongeveer elke 10 km konden
wisselen. Alleen al het maken van een goed ‘roadbook’ met de adressen van
wisselpunten, de rijtijden etc. was al een uitdaging. Om de kans op succes zo groot
mogelijk te maken hadden we uiteraard veel getraind. Veel in de heuvels van het
Montferland en Barchem, maar ook een aantal tripjes naar het Teutoburger Wald
bijvoorbeeld. Een combinatie van veel kilometers/uren en veel hoogtemeters
maken om de benen zo goed mogelijk voor te bereiden. Ik had ook vaak back2back
trainingen gepland en bijvoorbeeld twee of drie kortere trainingen op één dag.
Alles om maar een beetje te wennen aan het gevoel van meerdere keren achter
elkaar actief te zijn. Maar dat is natuurlijk heel wat anders dan twee dagen
doorgaan. Bovendien zou 125 kilometer lopen voor mij een recordafstand zijn… We
waren allebei gelukkig blessurevrij gebleven en waren eigenlijk fysiek dik in
orde. Mentaal was ik er ook klaar voor, in ieder geval voor zo ver ik het in de
hand had. De organisatie bestookte ons
in de weken voor de start regelmatig met updates, maar die riepen soms meer
vragen op dan dat ze antwoorden gaven. Het bleef best spannend allemaal en dat
werd zeker niet minder toen begin van de week de weersverwachting temperaturen
van 28 graden op vrijdag en 32 op zaterdag aan ging geven. Dat betekende dat we
op de langste dagen van het jaar heel lang in de volle zon zouden lopen. Veel
stukken van de route liepen weliswaar door bossen, maar er zaten ook best grote
stukken over paden die tussen de weilanden en akkers doorliepen. Nu kan ik
aardig goed met warmte overweg, maar het is zeker niet Henries beste eigenschap
en deze temperaturen waren sowieso best extreem te noemen. Op donderdag 19 juni laadden
we Henries camper vol met tassen met allerlei loopspullen die we nodig zouden
kunnen hebben, genoeg eten en drinken een half weeshuis een week mee te voeden
en gingen we op weg. Het viel een keertje mee met de Baustelles en voor we het
wisten waren we het Ruhrgebied al door. We slingerden door de binnenlanden van
het Bergische land en waren al bijtijds bij de camping waar we ’s nachts voor
het evenement zouden verblijven. Nog even tijd voor lekker in het zonnetje voor
de camper met een alcoholvrij biertje. Het leek wel vakantie maar uiteraard was
het onderwerp van gesprek vooral de PAUL. Eind van de dag stapten we in
de camper en reden we naar Remshagen waar start en finish was. Er bleek een
weilandje te zijn gemaaid wat door de deelnemers als parkeerplaats gebruikt
mocht worden, dit omdat het dorpje niet meer dan een stuk of 20 huizen was en
verder dus geen parkeergelegenheid had.. Dat was mooi voor na afloop. Het
Dorfgemeinschafthaus was zo klein dat eigenlijk alle banken en tafels buiten
neergezet waren. We meldden ons en babbelden wat met de organisatoren en
medelopers. De meeste liepen de hele afstand en waren ervaren langeafstand
lopers. Dat bleek ook duidelijk uit de finishershirts van diverse wedstrijden
die ze bijna allemaal aanhadden. De ene van een honderd km wedstrijd, de ander
van een 100 mijl. Gewone marathons liep blijkbaar niemand… ‘Normale’ mensen zag
je eigenlijk niet, maar die verwacht je ook niet bij zo’n evenement. De organisatoren hielden een
korte speech. Heerlijk bevlogen mensen die uit pure liefde voor het ultralopen
een evenement uit de grond stampten en een groep van even bevlogen
vrijwilligers verzameld hadden om ons bij te staan. Ik wist nu in ieder geval zeker
dat het niet aan de organisatie of de vrijwilligers zou gaan liggen als er iets
mis zou gaan. Ook één van de belangrijkste redenen waarom we voor zo’n klein
evenement gekozen hadden in plaats van een superdeluxe, maar commercieel
evenement. Na afloop gingen Henrie en ik
terug naar de camping, want we hadden daar een prima eetgelegenheid gezien. En
als je dan een keer in Duitsland bent moet je natuurlijk Schnitzel met Pommes
eten met een heerlijk koud biertje er bij. Wetend dat dat waarschijnlijk het
laatste ‘normale’ eten voor de komende dagen zou zijn genoten we er echt van.
Daarna snel naar bed, want we konden maar beter uitgerust aan de start staan. |
woensdag 18 juni 2025
Foto's en uitslagen van de 3e Midzomerrun in Huissen
 |
| Deelnemers aan de 10 kilometer |
Derde Midzomerrun Huissen:
“Warm maar weergaloos leuk” De derde editie van de Midzomerrun Huissen is woensdagavond, onder zomerse omstandigheden, succesvol verlopen. Waar het evenement in 2023 nog 84 deelnemers trok, werd dit jaar voor het eerst het maximum van 250 inschrijvingen bereikt. De inschrijving moest dan ook vroegtijdig worden gesloten. De temperatuur liep bij de start op tot zo’n 28 graden, wat het de lopers niet gemakkelijk maakte. Door vrijwilligers en toeschouwers langs het parcours, werd water uitgedeeld. Op sommige plaatsen werden de lopers getrakteerd op een heuse “koude douche” die de nodige verkoeling gaf. Dit samen met de aanmoedigingen zorgde er voor dat de hardlopers het goed vol konden houden. “Weergaloos leuk” zoals een loper aangaf. Start en route De start van de 10 kilometer werd om 19.30 uur op traditionele wijze met de inmiddels bekende koebel ingeluid door wethouder Nick Hubers. Vijftien minuten later vertrokken de lopers van de 5 kilometer. Het parcours begon, zoals in voorgaande edities, bij de Buitenpoort, ging vervolgens door het centrum van Huissen en het Slingerbos en eindigde weer bij de Buitenpoort. Winnaars Het parcoursrecord van de 10 kilometer uit 2023 (31:55) werd ook dit jaar niet verbroken. Mitch Wismans zette een mooie tijd van 34:18 neer en bleef daarmee ruim twee minuten voor op Stef Roenhorst-Peeters (36:38). Bij de dames won Inez Beijer de 10 kilometer met een tijd van 40:08, gevolgd door Hedwig Hoes met 44:01. Ook op de 5 kilometer werd flink doorgelopen. Yannick Theloesen kwam als eerste over de finish met een tijd van 16:30, gevolgd door Marwan van Heugten met 17:24. Bij de dames was Merel Leenen de snelste met een tijd van 21:04, gevolgd door Zhen Bontan met 21:27. Volgend jaar Ondanks het warme weer was het opnieuw een groot succes. De Midzomerrun vindt elk jaar plaats op de derde woensdag van juni. In 2026 wordt dat woensdag 17 juni. Lopers die volgend jaar willen deelnemen wordt geadviseerd dit tijdig in de agenda te zetten en vooral zich op tijd aan te melden via de website www.loopgroephuissen.nl Klik op de link voor de foto's van Eric Beatse, de Kiekjesdief Uitslagen: site organisatie |
Dinxperloër Bram van den Bergh leeft van de uitdagingen
 |
| Bram van de Bergh voorafgaand aan de Marathon des Sables Bram van den Bergh leeft van
de uitdagingen Bram van den Bergh uit
Dinxperlo beleeft een jaar vol uitdagingen. De atleet liep dit voorjaar eerst
de Marathon des Sables, een zesdaagse ultraloop van ongeveer 250 kilometer in
de Sahara-woestijn van Zuid-Marokko, in het pinksterweekeinde deed hij mee aan
de Ropa Run. Dit is een estafette van Parijs naar Rotterdam. De verklaring voor
zijn deelname was simpel: "Ze hadden nog een hardloper nodig." Aanvankelijk stond de Ropa Run
niet in de agenda van de 48-jarige Bram van den Berg. "Maar ik werd
benaderd door een hardloper die bij mij in de tent sliep tijdens de Marathon
des Sables", herinnert de Dinxperloër zich. "Hij zat in een team en
ze kwamen een hardloper te kort. Dat was ongeveer 3,5 week voor
Pinksteren." En dus volgde overleg met het thuisfront. "En heb ik ze
daarna teruggebeld dat ik mee zou doen met hun team 136. Ik was na Marokko ook
al weer wat aan het sporten." Format Wie denk aan een estafetteloop
over 540 kilometer, die krijgt het misschien al snel benauwd. Van den Bergh:
"Maar dit team doet al vanaf 2011 mee en heeft veel ervaring. Zo hebben
zij de ploeg van acht hardlopers opgedeeld in twee viertallen. Terwijl het ene
viertal uitrust, loopt de andere ploeg een paar uur." Met enige verbazing
hoorde Van den Bergh de verdeling. "We liepen per man steeds 1.500 meter
en werden dan afgelost. Dat is dus een minuut of zeven per keer." Je zou zeggen dat iedereen 5
of 10 kilometer zou kunnen lopen, en dan het stokje voor langere tijd zou
overgeven. "Fysiek hoeft dat geen probleem te zijn, maar je hebt ook met
het mentale deel te dealen. Door steeds maar 1.500 meter te lopen, kon je
daarna weer een minuut of twintig uitrusten. Na 55 of 60 kilometer was dan het
andere viertal hardlopers aan de beurt. Ik ben meer een diesel, maar ik zei tegen
hen: 'Ik ben hier te gast, zeg maar wat ik moet doen'." Team Het team bestond echter uit
veel meer dan de acht genoemde hardlopers. "We hadden een bus als basis.
Het viertal dat niet liep, kon daar rusten en proberen dan een paar uur te
slapen. Daarnaast was er ook een fysio mee, meerdere etsers, een chaueur, een navigator.
In totaal waren we denk ik met ruim dertig mannen en vrouwen." Een kleiner
busje begeleidde de 'dienstdoende lopers' van team A of B. "Inclusief de
etsers, want een regel van de organisatie is dat een loper altijd wordt
voorafgegaan door een etser en wordt gevolgd door een etser." Licht Omdat er in de nacht wordt
doorgelopen, was enig licht ook geen overbodige luxe. "Je wilt toch graag
weten waar je je voet neerzet. Wat verder wel even lastig was, was dat je
bioritme verstoord is door 's nachts hard te lopen. Dat leidde wel tot enige
moeite in de nacht van zondag op maandag. Ook liepen we bijna het gehele
parcours in de regen, dat hielp ook niet." Uiteindelijk rekende de
Dinxperloër voor dat hij in die 24 uur tussen de 70 en 80 kilometer in stukjes
van 1.500 meter had bijgedragen aan het volbrengen van de Ropa Run. "We
hadden een vaste volgorde van lopen, maar in mijn team heb ik een paar keer een
beurtje van een van de anderen overgenomen." Goede doel Eenmaal met Rotterdam in
zicht, ontstond een euforisch gevoel. "De aankomst was een chaos, met
eerst de finish van de loper in kwestie en daarna een extra finish van het hele
team." Met team 136 liep Van den Bergh geld bijeen voor mensen met kanker
die in de terminale fase van hun leven zitten. "Het motto is dat we leven
willen toevoegen aan dagen als we geen dagen meer kunnen toevoegen aan het
leven. Mooi dat we met zo'n actie iets kunnen betekenen." Ook in zijn
omgeving heeft Van den Bergh te maken met personen die aan kanker lijden.
"Dat geldt voor een vriendin van ons, maar ook de dochter van mijn beste
vriend. Het is mooi iets te kunnen bijdragen voor een ander." Iron Man Met de Marathon des Sables en
de Ropa Run in de pocket richt Van den Bergh zich alweer op iets nieuws.
"Ik zou wel weer eens een Iron Man-triatlon willen doen", stelt de
Dinxperloër die onregelmatige werktijden heeft en in de jeugdzorg werkzaam is.
"Maar dat ga ik eerst met de familie overleggen. Ik heb leuke triatlons
zien staan in de bergen van Oostenrijk en ook in Spanje. Ik hou ervan om steeds
op nieuwe plaatsen een evenement te bezoeken. Ik merk aan mezelf dat het alweer
begint te kriebelen." (bron) |
woensdag 11 juni 2025
Bredevoort 8e Grachtenloop 5 km - 26.18 min - 8e plaats M60
 |
| Vanzelf gaat het vandaag niet! De meeste mensen hebben wel een tik en bij mij is één van die dingen dat ik alle hardloopwedstrijden die ik gelopen heb, op een Excel programma op de computer noteer. De 8e Grachtenloop in Bredevoort is dan ook een bijzondere want het is mijn 800e wedstrijd. Het is nog even onzeker of ik mee kan doen want de blessure aan mijn rechterknie voelt iedere dag anders aan. Ik schrijf me dan ook niet van te voren in maar ga ruim op tijd op de fiets naar Bredevoort toe. Daar aangekomen probeer ik eerst maar eens een kleine kilometer te lopen en dat voelt eigenlijk beter aan dan dat ik verwacht had. Op de nieuwe locatie bij brouwerij de Borghman meld ik me dan ook aan voor de 5 kilometer. Sinds 2015 wordt er op deze plek weer gebrouwen en vloeit er enkele malen per week bier, gemaakt van Achterhoekse ingredienten, door de leidingen. Van tevoren heb ik al gezien dat er bijna 400 voor-inschrijvers zijn en met dit prachtige weer kunnen er nog wel eens 100 na-inschrijvers bij komen. De start van de 5 en 10 kilometer is om 19.45 uur en ik wil weer proberen om iets harder van start te gaan dan in de laatste wedstrijden die ik gelopen heb. Rond de 5 minuten kom ik de eerste kilometer, in de buurt van de Gracht, door. Bij de Slingeplas heb ik er al spijt van en kan ik merken dat ik nog lang niet genoeg inhoud heb. Heel gek is dat ook niet, liep ik voorheen altijd zo rond de 40 kilometer in de week, tegenwoordig stokt de teller meestal tussen de 10 en 15 kilometer. Ik ken het nieuw parcours niet en vijf kilometer kan dan ineens een heel eind lijken. Als ik langs de voetbalvelden en binnendoor bij de school het boekenstadje weer inloop is het gelukkig nog maar een klein eindje tot de finish. Na ruim 26 minuten zit ik op een bankje uit te puffen en vraag ik mezelf af hoe dit ooit nog weer sneller kan? Misschien blijft het hier ook wel bij en moet ik tevreden zijn dat ik lekker mee kan doen. Persoonlijk vindt ik de nieuwe locatie en het nieuwe parcours een verbetereing maar volgens mij is er nog niet beslist of dit een blijvertje is? |
Foto's van de 8e Grachtenloop in Bredevoort - deel 3
 | ||
| Rene ter Haar Klik op de link voor de foto's van Andrewfotografie 1 kilometer 2 kilometer 5 en 10 kilometer
|
Foto's van de 8e Grachtenloop in Bredevoort - deel 2
 |
| Net na de start van de 5 en 10 kilometer Klik op de link voor de foto's van Rob Jansen 1 en 2 kilometer 5 en 10 kilometer  |
Verslag van de 8e Grachtenloop in Bredevoort
 |
| Luuk Amkreutz (127), Mark te Brake (259) en Bob te Lindert (208) Schitterende 8e editie AAFF.
Accountants Grachtenloop Woensdagavond 11 juni 18.55
uur. De 8e editie van de aaff. Accountants Grachtenloop staat op het punt van
beginnen. Aan de startstreep staan de jongste talenten gespannen te wachten,
terwijl het publiek rijendik staat opgesteld rondom de sfeervolle
hardlooparena. De zon schijnt volop en met een recordaantal inschrijvingen van
500 (!) zijn alle ingrediënten aanwezig voor een prachtige sportavond in het
centrum van Bredevoort. De kids maken er direct al een
hele fraaie wedstrijd van. Bij de jongens was Pep Visser de snelste en als
leerling van `t Bastion werd hij gekroond tot Bredevoorts kampioen. Het podium
bestond verder uit Mees Klein Entink en Vincent van Altena, die beide dezelfde
tijd scoorden van 4,05 minuten. Ook Derk ter Haar viel in de prijzen. Bij de
meisjes veroverde Suze Ormel de 2e plek en werd Lizzy te Hennepe derde.
Bredevoorts snelste meisje was Maggie Rots. Daarna was het de beurt aan de
oudere jeugd voor hun race over 2100 meter. Een mooie tweede plek bij de
jongens was er voor Jesper Wieggers en Manuel Leussink mocht ook het podium
beklimmen, want hij werd derde. Bredevoorts kampioen werd Sepp Molders in een
knappe tijd net boven de 8 minuten. Fiep Meinen liet er bij de meisjes geen
gras over groeien en leidde van start tot finishen met een tijd van onder de 8
minuten was ze terecht blij met haar uitstekende prestatie. Een beker was er
ook voor Suze Stegeman en Bregtje Eindhoven, die respectievelijk tweede en
derde werden. Fiore ter Heijden was het snelste meisje uit Bredevoort op deze
afstand. Een enorm peloton van meer dan
350 atleten ging om 19.50 uur van start voor hun wedstrijd over 5 of 10
kilometer. Gelijk vanaf het begin vormde zich een lang en kleurig lint van
lopers dat zich door het vestingstadje slingerde en koers zette richting de Slingeplas.
Aan kop nestelde zich al snel Bob te Lindert en hij trok het strakke tempo door
tot aan de meet. Met een prachtige tijd van 15,48 eiste hij de winst op. Mark
te Brake werd tweede, terwijl Luuk Amkreutz
de derde tijd scoorde. Bij de Dames was het Lisa te Molder, die in een
tijd van 18,44 minuten winnend over de finish kwam. Lobke Hendriksen werd
tweede en ook Lynn Rusink liep onder de 20 minuten, wat haar een derde plek
opleverde. De hardlopers aan de 10
kilometer moesten twee ronden afleggen op het selectieve parcours en
survivalatleet Herman Domhof was bij de Heren superieur in de snelle tijd van
35,03 minuten. Twan Meinen liep ook een hele sterke race en finishte als derde.
Bij de Dames ging de grootste beker naar Jana Groß-Hardt, terwijl Annemarie
Arentsen tweede werd, voor clubgenote Ineke Graven. De organisatie was na afloop
van deze 1e Zomeravondloop van 2025 bijzonder tevreden over de recorddeelname,
de uitstekende prestaties en vooral ook de sfeervolle ambiance op `t Zand in
Bredevoort. Alle lof voor de inzet van zo`n 40 vrijwilligers, die AVA`70
inzette bij de 8e editie van de aaff. Accountants Grachtenloop! (FR) |
Foto's van de 8e Grachtenloop in Bredevoort - deel 1
 | ||
| Liza Stronks, bezig aan haar eerste wedstrijd Klik op de link voor de foto's van Dick Lubbers fotoalbum
|
Uitslagen van de 8e Grachtenloop in Bredevoort
 |
| Vanaf 19.10 uur volgen de uitslagen elkaar op Klik op de link voor de uitslagen 1050 meter 1050 meter inwoners Bredevoort 2100 meter 2100 meter inwoners Bredevoort 5 kilometer 10 kilometer site organisatie |
Wetenswaardigheden van de 8e Grachtenloop in Bredevoort
 |
| Ingrid van Zolingen, deelneemster aan de vorige editie Wedstrijdinformatie 8e aaff.
Accountants Grachtenloop 2025 Woensdag 11 juni vindt de 8e
editie van “DE GRACHTENLOOP” plaats in Bredevoort. Enkele belangrijke
wetenswaardigheden over deze 1e Zomeravondloop van 2025. Organisatie: Atletiekvereniging AVA`70 i.s.m. Comité Bredevoorts Volksfeest. Start- en finishlocatie: De start en finish van alle
wedstrijdonderdelen vindt plaats op `t Zand in het centrum van Bredevoort. Programma: 19.00 uur: Start 1 kilometer
(kinderen tot en met 9 jaar), 1 ronde 19.20 uur: Start 2 kilometer
(kinderen 10 tot en met 15 jaar), 2 ronden 19.45 uur: Start 5 kilometer,
1 ronde 19.45 uur: Start 10 kilometer,
2 ronden Parcours: De wedstrijden bij de jeugd (1
en 2 kilometer)gaan door het centrum van Bredevoort. Het parcours van de 5 en
10 kilometer gaat over verharde wegen en zandpaden en voert de deelnemers om de Slingeplas, via
het buitengebied en de Gracht door het centrum van Bredevoort. Kleedgelegenheid: Er is een mogelijkheid van omkleden bij Stadsbrouwerij 'de Borgman'. Parkeergelegenheid: Parkeren kan in de nabijheid
van start en finish. Volg zo mogelijk de borden richting de Slingeplas en de
aanwijzingen van de verkeersregelaars. Inschrijving: De voorinschrijving sluit op woensdag 11 juni om 12.00 uur. Op de wedstrijddag kan er vanaf 18.00 uur
worden ingeschreven bij het wedstrijdsecretariaat, dat is gevestigd nabij start
en finish in Stadsbrouwerij 'de Borghman'. Inschrijfgeld: 1 en 2 kilometer : 3,50 euro 5 en 10 kilometer : 7,50 euro. Het inschrijfgeld dient
betaald te worden bij het afhalen van het startnummer. Afhalen startnummers: Het afhalen van de startnummers is mogelijk op woensdag bij het wedstrijdsecretariaat in Stadbrouwerij “de Borghman.” Kom op tijd, want er wordt niet van het tijdsschema afgeweken! Medische verzorging: EHBO Aalten Prijzen: Beker voor de nummer 1, 2 en 3
bij de jongens 1 kilometer, Beker voor de nummer 1, 2 en 3
bij de meisjes 1 kilometer, Beker voor de nummer 1, 2 en 3
bij de jongens 2 kilometer, Beker voor de nummer 1, 2 en 3
bij de meisjes 2 kilometer, Beker voor de nummer 1, 2 en 3
bij de heren 5 kilometer Beker voor de nummer 1, 2 en 3
bij de dames 5 kilometer Beker voor de nummer 1, 2 en 3
bij de heren 10 kilometer Beker voor de nummer 1, 2 en 3
bij de dames 10 kilometer Daarnaast zijn er zijn bekers
beschikbaar voor de 3 snelste deelnemers uit Bredevoort bij de 1 en 2
kilometer, zowel bij de jongens als de meisjes. *Opmerking: Deelnemers kunnen
maar 1 keer in aanmerking komen voor een beker. (Hierbij geldt het Bredevoorts
klassement als eerste, boven het algemeen klassement.) Prijsuitreiking van de 1 en 2
kilometer : 19.45 uur Prijsuitreiking van de 5 en 10
kilometer : 21.00 uur Herinnering: Alle deelnemers ontvangen bij
de finish een herinneringsmedaille. Uitslagen: De uitslagen zullen z.s.m. na de wedstrijd worden vermeldt op de site: www.ava70.nl Algemene voorwaarden: Deelname aan dit evenement
geschiedt op eigen verantwoordelijkheid en risico. De organisatie vrijwaart
zich van iedere aansprakelijkheid. Overige bijzonderheden: # aaff. Accountants is de wedstrijdsponsor van
de Grachtenloop # Meer
dan 30 vrijwilligers in touw voor, tijdens en na de wedstijd # Sfeervolle start- en finishlocatie # 8e
editie van de Grachtenloop, nieuwe stijl # De
Grachtenloop vormt de opening van het Volksfeest in Bredevoort # Stadsbrouwerij “de Borghman” vormt de locatie voor na-inschrijving en afhalen van de startnummers 8e Grachtenloop in Bredevoort, een doordeweeks feest voor atleet en publiek! |
maandag 9 juni 2025
Verslag van de 18e Pinksterloop in Winterswijk
 |
| De deelnemers aan de Pinksterloop 2025 Wenters Pinksterloopje Op tweede Pinksterdag kun je
natuurlijk met zijn allen naar Obelink of naar de meubelboulevard. Heerlijk
aansluiten in de file voor de Ikea is natuurlijk ook een optie… Maar in de loop
van de ochtend verzamelde zich een bont gezelschap bij Hiddink Grondwerken te
Winterswijk. Was er een speciale aanbieding misschien? Een kuubje extra op
Pinksterdag? Niets was minder waar, het was
gewoon de start- en finish van de traditionele Pinksterloop. Als sinds jaar en
dag komen dan lopers van diverse pluimage en diverse verenigingen samen om
lekker een rondje te lopen. Zo ook dit jaar. Zandlopers, Avajanen, LVG’ers, van
allerlei verenigingen uit de buurt kwamen lopers om te genieten van de prachtige route die door Anita Jansen was uitgedacht. Na een kort welkomstwoord van
Henk Mengers ging het gezelschap van maar liefst 38 personen op weg. Het weer
leek alleszins mee te vallen en de stemming zat er meteen goed in bij iedereen.
Uiteraard was het even zoeken naar het goede tempo, was het nu 6:15 of 6:30 per
kilometer? En wie had nu ook weer de route voor welke afstand op het horloge?
Maar na de eerste kilometer had iedereen wel zijn plekje in de kolonne gevonden
en kwamen de gesprekken meteen al goed op gang. De paden lagen er prima bij,
na de buien van de laatste dagen zou je verwachten dat het modderig zou zijn,
maar dat was dus niet het geval. We konden de schoenen dus redelijk droog
houden. Het groen was overal in een week tijd zowat geëxplodeerd en we liepen
dan ook allemaal heerlijk te genieten van het Wenterse buitengebied. De mensen
die we tegenkwamen met een verrekijker om vogels te spotten hebben vast niets
meer gezien nadat wij voorbij kwamen, want het kletste overal nogal. Na iets meer dan zes kilometer
werd er een scheiding in de groep gemaakt. De 8,5 km groep was verrassend
groot, maar dat kan natuurlijk ook te maken hebben met het feit dat er vooraf
aangekondigd was dat er diverse dames van de Zandlopers heerlijke taarten
hadden gebakken voor bij de koffie na afloop. Je kon er ook voor kiezen om de
trek in taart nog wat op te voeren, door 12 kilometer te lopen. Een select gezelschap koos
voor de langere optie. Meer kilometers, dus nog meer genieten van de zandpaden
en de mooie uitzichten. Uiteraard werden ook de gelopen en nog te lopen
wedstrijden door iedereen uitgebreid besproken. Van vijf kilometer PR’s tot marathon
en verder, alles kwam aan de orde. Geen wonder dat het tempo ook stiekem wat
opliep… Maar aan alle mooie dingen komt een eind, dus ook dit Pinksterloopje
had een eind. En wat voor eind! De finish en afterparty was
dit jaar wel bijzonder goed verzorgd. Lekker in het zonnetje in de tuin
zittend, met een ruime keuze aan zelfgebakken taart voor bij de koffie. Veel
beter dan dat kon het toch niet meer worden. Ik ben nu al benieuwd naar de
editie van volgend jaar, want om dit te overtreffen moet je van goeden huize
komen. André Bleumink  |