 | ||
| Een mooie groep, net na het startschot Klik op de link voor de foto's van Eric Beatse, de Kiekjesdief 1 kilometer 2 kilometer 5 en 10 kilometer - deel 1 5 en 10 kilometer - deel 2 5 en 10 kilometer - deel 3
|
zondag 26 januari 2025
Foto's van de 1e Winterbosloop in Beek
Viking Ardennenweekend 2025
 |
| De route was typisch Ardens te noemen Meestal wacht ik een paar
dagen met een stukje schrijven na een evenement. Even de indrukken laten zakken
en alles op een rij krijgen. Maar ik loop nu al een paar dagen met een grote
grijns op mijn hoofd als ik terugdenk aan het afgelopen weekend in de Ardennen.
Waar een aantal AVA-maatjes er voor koos om een weekend zonnig Sevilla te
boeken voor een cultureel en culinair 5-sterren weekend met de echtgenotes (en
er tussendoor ook een halve marathon gelopen werd), gingen wij een weekend
trailen in de Ardennen. Weersverwachtingen waren bar en boos, de accommodatie
spartaans en culinair zouden we ook niet bijzonder hoog scoren…. Maar de
organisatie kennen we van eerdere ervaringen als top op het gebied van
trailevenementen en echte trailliefhebbers, dus zou het vast weer helemaal goed
komen. Vrijdagmorgen vertrokken we
met zijn vijven in een busje, de bagageruimte gevuld met tassen met diverse
setjes sportkleding, sportschoenen, schoenendrogers, trailrugzakjes,
slaapzakken etc. etc. Het paste allemaal maar net. Na een korte tussenstop bij
de Duits-Belgische grens kwamen we rond twee uur aan bij een verlaten
voetbalveld in een gehucht vlak bij onze eindbestemming. Henrie had hier een
proloog uitgedacht die we met zijn vijven gingen doen voordat we ons konden melden
bij de Viking organisatie. Het regende iets, maar lang niet zo erg als
voorspeld was. De route was typisch Ardens te noemen. Spekgladde modder, stenen
en wortels, alles probeert je tegen de grond te werken… maar dat kon onze pret
niet drukken. De heuvels waren pittig hoog, maar van uitzicht was nauwelijks
sprake. Absolute hoogtepunt was een groep van minstens 20 edelherten die voor
ons op de loop gingen. Zoveel had ik er nog nooit in het wild gezien! Na ruim twee uur rondbanjeren
konden we onze natte kloffie weer voor droge kleren wisselen. Toch al weer
bijna 400 hoogtemeters in de pocket! Ruim op tijd kwamen we bij ons
hoofdkwartier aan, een oud kloosterinternaat dat nog steeds als school in
gebruik is. Dat betekende dat we lekker ons kamertje voor het uitzoeken hadden!
Snel de schoenen op de droger, zodat die de volgende dag weer aan konden. De
natte loopkleding hingen we op de verwarming, het raam mocht al snel op een
kiertje om de lucht draaglijk te houden… Langzamerhand druppelden de overige
deelnemers aan het weekend binnen en werd het gezellig in de gezamenlijke
ruimte, eigenlijk de overblijfruimte van de school. Hoofd Viking Peter en zijn
crew waren al druk aan het koken en er kwam een lekkere pastamaaltijd op tafel.
Dat smaakte prima na ons middagloopje. ’s Avonds stond er een
reflectorloop op het programma. Dat mocht iedereen voor zich doen of samen. Wij
liepen met ons vijven in een gemoedelijk tempo weg en kwamen er al snel achter
dat de route zo mogelijk nog blubberiger was dan wat we ’s middags tegengekomen
waren. In het licht van de hoofdlampjes glom alles van water, restjes sneeuw en
andere nattigheid, maar het regende gelukkig niet. Wel goed opletten wat
daadwerkelijk een reflector was dus. Om het wat spannender te maken waren die
soms ook wat spaarzaam opgehangen of uit de takken gewaaid, maar met maar een
paar kleine missers waren we toch al vrij snel weer terug. Mooi op tijd voor
een heerlijk hete douche. De rest van de avond werd gevuld met een gezellig
samenzijn, hierbij werden de meegebrachte versnaperingen met de nodige
Jupilertjes weggespoeld. Zaterdagochtend was het
ontbijten en daarna klaarmaken voor de ‘long run’. Het leek droog te blijven,
van boven tenminste… Je kon hierbij kiezen voor een ruime halve marathon of
voor 34 kilometer. Henrie en ik gingen voor de lange afstand, Erik, Lars en Angelique
waren verstandiger… De route ging meteen al pittig omhoog en omlaag, maar tot
onze verbazing liepen Henrie en ik met de kopgroep mee. Begeleider Rutger liep
er met een drietal snelle dames steeds vandoor, maar we kwamen iedere keer weer
bij. Heuvel na heuvel werd geslecht, sommige heuvels makkelijk te doen, maar
andere waren venijnige pukkels bezaaid met rotsen en boomwortels. De modder
maakte het nog wat uitdagender. We kregen in ieder geval wat Peter ’s morgens
beloofd had… Op enig moment begon de motor
bij Henrie wat te haperen en kreeg hij spijt van zijn besluit om geen stokken
mee te nemen. Op een pad dat griezelig veel leek op een filmset van Lord of the
Rings besloot hij om de route af te korten. Ik kon dan bij de groep aanhaken
die net achterop kwam. Lastige beslissing altijd, maar soms moet je wat. Zelfs
de verzorgingspost met warme bouillon en soep die net daarna kwam kon hem niet
van gedachten veranderen en zo liep ik ineens in een grotere groep dan ik de
hele dag gedaan had. Gelukkig allemaal mensen met dezelfde ‘afwijking’ en Adrie
en Jeroen kende ik al, dus gespreksstof genoeg voor de komende kilometers. Het tempo lag niet hoog, maar
dat was ook bijna niet te doen gezien het terrein. Gestaag tikten we de
kilometers weg tot op een gegeven moment bleek dat er twee versies van de
routes waren. Jeroen en ik moesten rechtdoor terwijl de anderen linksaf moesten.
Meeste stemmen gelden, dus werd het linksaf, maar of dat de juiste was? Ik
bleef twijfels houden, zeker toen we over een gaashek moesten klimmen en een
pad opgingen dat wel heel lang niet meer gebruikt was. Maar wat extra avontuur
is altijd goed en uiteindelijk bleken we na een aantal spectaculair gladde
modderhellingen afgeglibberd te zijn toch weer op ‘mijn’ route terecht te
komen. Deze voerde in de laatste kilometers langs de rivier de Ourthe, maar
niet voordat we eerst nog een ondergelopen stuk moesten doorwaden. Na zo’n dagje buitenspelen
waren er natuurlijk heel wat calorieën verbrand en die moesten weer aangevuld
worden, maar eerste even douchen on opfrissen. De Viking crew had voor ’s
avonds voorzien in bier en BBQ en dat lieten we ons smaken. Ook de liefhebbers
van fris en vega kwamen ruim aan hun trekken en zo konden we voldaan klaar gaan
zitten voor de traditionele pubquiz. Er werd werkelijk gespeeld met een
fanatisme alsof er meer te winnen viel dan de 1,5 literfles speciaalbier. Het
was een geweldige avond die nog verder door een harde kern tot in de late
uurtjes werd doorgetrokken. Met een frisse of enigszins
duffe kop stond iedereen de volgende ochtend al weer vroeg aan het ontbijt. We
moesten immers op tijd bij de populaire parkeerplaats bij de Ninlingspo zijn om
plek te hebben. Er voor de tijd moest iedereen zijn spullen gepakt hebben en
schoongemaakt. Ruim op tijd was alles spik en span en konden we afreizen naar
de start van ons laatste tochtje van het weekend. De Ninlingspo is de enige
bergrivier van België en deed zijn naam werkelijk eer aan. Door alle regen en
gesmolten sneeuw bulderde het water door de rivierbedding. Links en rechts
kwamen stroompjes water van de berg naar beneden om nog meer water toe te voegen
aan de al overvloedige hoeveelheid Spa blauw. Het paadje liep direct langs het
water met een stuk of twintig bruggetjes waar we steeds over moesten steken.
Maar ook stukken waar de oever was overstroomd of weggeslagen en je dus maar
moest zien hoe je over de rotsen klauterend verder op het pad kwam. Doordat we
een paadje aanzagen voor een zijstroompje van de rivier kregen we het voor
elkaar om verkeerd te lopen en een flinke achterstand op de groep te krijgen. Maar we zijn gewend om op GPS
te lopen en maakten ons dus geen zorgen. Wel besloten we om een stukje af te
snijden om toch nog een beetje op tijd over te zijn. Bovendien had Eric al een
half uur ijsklompen in plaats van voeten…. Zoals vaker bij ons bleek afsnijden
wel korter, maar niet persé sneller te zijn. Het pad voerde ons door een soort
van veen waardoor we een kilometer of twee tot de enkels door de modder (of nog
dieper) moesten voortploeteren. Eenmaal daardoorheen geworsteld kwamen we op
een MTB route die met moeite te lopen was, dus hoe ze daar op kunnen fietsen
zal wel altijd een raadsel blijven. Ook dat obstakel wisten we te overwinnen en
toen kwamen we zowaar nog wat leden van de groep achterop en konden we samen
naar de parkeerplaats. Daar aangekomen bleek het
inmiddels helemaal vol te staan met dagjesmensen. MTB’s werden in de rivier
gedompeld om de modder er af te spoelen en her en der stonden mensen zich om te
kleden. Ook wij trokken snel droge spullen aan en haastten ons naar het nabijgelegen
café om wat warme koffie te halen. Veel te dure oploskoffie, maar vooruit het
was lekker warm. Nadat ook Henrie binnen was en zich bij ons had gevoegd konden
we de terugreis aanvaarden. Inmiddels liep de groepsapp continue door te pingen
met berichten van mensen die foto’s en filmpjes deelden. Daar kunnen we nog een
hele tijd mooie herinneringen bij ophalen. Wat een fantastisch mooi weekend was
het weer!! Bedankt medelopers en organisatie, tot een volgende keer! Vier keer lopen in drie dagen
leverde bijna 11 uur buitenspelen op, ruim 70 km en ruim 2000 hoogtemeter op.
De verloren calorieën zijn ruim gecompenseerd in de avonden dus die tellen we
maar niet. Daarnaast een paar kilo modder in de schoenen en een hele berg was
die eerst in een emmer uitgespoeld moest worden om de taaie Ardense klei te
verwijderen. O ja, die AVA maatjes die in
zonnig Sevilla gingen lopen? Die regenden nat…. en bij ons bleef het wonder
boven wonder zo goed als droog. Andre Bleumink  |
Rondje Oeken in Bummen: Je kunt altijd meer dan je denkt.....
 |
| De flyer van het rondje Oeken Zondagmorgen heb ik een
bijzondere ervaring gehad. Had me ingeschreven voor de 5km van het rondje Oeken,
dat ligt bij Brummen. De start zou om 10.15 zijn en de 10km zou om 10.00 uur starten,
meende ik mij te herinneren. Maar om 10.10 was de start en ging ik er vanuit dat
de 5km iets eerder wegging. Het lopen ging goed en na de 3km versnelde ik wat. Na
de 5km was de finish nog niet in zicht. Maar goed veel 5km loopjes zijn iets
meer dan 5km. Maar even later had ik al 6km
op de teller en ging ik me toch wat zorgen maken. Hoe ver was het nog. Ik had
de 5km redelijk voluit gelopen en had geen idee hoe ver het nog was. Ik
schakelde een tandje terug en ging in een rustig tempo verder. Het was echt een
mentaal dingetje, je stelt je in op 5km maar dan blijkt ineens dat de finish
ergens anders ligt. Er was ook een trail van 21km.
Begon al te vrezen dat ik op dat parcours was terecht gekomen... Gewoon maar
doorlopen dus. Uiteindelijk bleek dat ik inderdaad op het 10km parcours was en de
uiteindelijke afstand was 10.12km. De tijd viel me nog niet eens tegen. Het was
een goede training, vooral op mentaal vlak. Het was dus een mooi avontuur
op de zondagochtend. Ondanks dat ik me gemeld heb bij de jurywagen sta ik niet
in de uitslag vermeld. Daar waag ik nog even een mailtje aan... De moraal van
het verhaal, je kunt altijd meer dan je denkt..... Dirk-Jan Robbe Klik op de link voor alle uitslagen |
Uitslagen van de 30e halve Marathon van Sevilla (Spanje)
 |
| Jan, Andre, Frank, Siep en Roy Startend vanaf de Paseo de las
Delicias, beginnen de 5 AVA’70 leden aan een 21 km lange loop door het hart van
de stad! Ze lopen 4 km langs de Guadalquivir-rivier, om daarna een brug over te
steken en terug te keren naar het startpunt aan de overkant. Daarna gaan ze
dieper de stad in en steken ze bij de 12 km opnieuw de rivier over. De volgende
4 km volgt men de route van de eerste kilometers voordat ze richting het
noorden gaan naar het 17 km punt. Om de finish te bereiken, lopen de Aaltenaren
door de charmante straten en steegjes van Sevilla, waarbij ze een
uitzonderlijke finish wacht bij de Paseo de las Delicias. Voor het eerst in 30 jaar was het een regenachtige editie! Uitslagen halve marathon AVA'70 leden: Frank Roos 1:38.09, Roy Mengerink 1:46.06, Jan te Brake 1:49.04, Andre Bruil 1:50.19 en Siep van Schepen 2:11.59 Klik op de link voor alle uitslagen |
Uitslagen van de 1e Winterbosloop in Beek
 |
| Bianca Piek Uitslagen AVA'70 leden en Aaltenaren 5 kilometer: Sem Ruwhof 20.51 min, Hans Monasso 22.07 min, Isa Rave 27.55 min 10 kilometer: Bianca Piek 47.14 min Klik op de link voor alle uitslagen uitslagen site organisatie Meer foto's van Eric Beatse, de Kiekjesdief, volgen zo snel mogelijk |
zondag 19 januari 2025
Foto's en uitslagen van de 32e Leemkuilcross in Berg en Dal
 |
| Ties van den Hurk, winnaar van de lange cross op de befaamde trap Klik op de link voor de foto's van Eric Beatse, de Kiekjesdief kindercross jeugdcross korte cross lange cross - deel 1 lange cross - deel 2 uitslagen site organisatie |
donderdag 16 januari 2025
Aankondiging van de Winterboslopen in Beek
 |
| De flyer van de Winterbosloop Stichting Omloop Beek afgekort
S.O.B organiseert 26 januari en 2 februari 2025 de Winterbosloop in Beek
Montferland. De deelnemers starten vanaf
het grasveld nabij uitspanning t Peeske. De tijdswaarneming is door middel van
chip en fotofinish. Het parcours van de Beekse winterbosloop gaat door de
Montferlandse bossen, is onverhard en gaat over heuvelachtig terrein. De
winterbosloop worden op 2 zondagen
gehouden, waardoor er elke zondag een prijsuitreiking is voor de senioren. Er bestaat geen eindklassement
meer voor de senioren. Dit geldt ook voor de jeugd. De prijsuitreiking vind na de betreffende
wedstrijd plaats. Voor de jeugd kunnen er mooie bekers worden gewonnen voor de
3 beste lopers op de 1 en 2 km meisjes en jongens. Voor iedereen op de 1 en 2
km is er een mooie herinnering als ze 2 keer meelopen. Voor de senioren zijn er per run cadeaubonnen te winnen. De starttijden zijn: 1kilometer
09.15 uur, 2 kilometer 09.35 uur en de 5 en 10 kilometer om 10.00 uur. Na inschrijven is mogelijk
vanaf 8.30 uur op de dag van de loop.
Voor inschrijving is geopend. Voor meer info zie www.sob-beek.nl |
zondag 12 januari 2025
Foto's van de 4e Dijkencross in Pannerden - deel 2
 |
| Jan Hendriks Klik op de link voor de foto's van Rob Jansen 5 kilometer 10 kilometer |
Foto's van de 4e Dijkencross in Pannerden - deel 1
 |
| Jos van Beusekom Klik op de link voor de foto's van Eric Beatse, de Kiekjesdief fotoalbum De foto's van Rob Jansen, volgen morgenvroeg! |
Videobeelden van de 12e Moore MKW Cross in Winterswijk
Een videoverslag met prachtige
drone beelden van de Moore MKW Cross van 12 januari 2025 bij AV Archeus in
Winterswijk. De video is gemaakt door Henk Hesselink.
Verslag van de12e Moore MKW Cross in Winterswijk
 |
| Deelnemers op het zware maisveld (foto Marco ter Haar) Deelnemers Moore MKW Cross
positief ondanks het zware parcours. Op de kalender van menig
crossloper staat de Moore MKW Cross op de 2e zondag van het nieuwe jaar met
hoofdletters geschreven. Het parcours in Winterswijk is erg afwisselend met
slootkanten, bospaadjes, weilanden en een stuk over een mountainbike route. De
meer technisch lopers zijn hier zeker in het voordeel. De Engelse start is elk
jaar weer een fantastisch schouwspel. Dit maakt dat direct vanaf de start er al
flink wordt gesprint om als eerste het veld naast de atletiekbaan van Archeus
te kunnen verlaten. Met 250 deelnemers dit jaar deden er 52 meer mee ten
opzichte van de editie 2024 met nipt 200 deelnemers. Hiermee is een groei in
interesse te zien in deze mooie cross loop. De Moore MKW cross is naast de
strijd om de snelste tijd ook een populair loop onder recreatieve
deelnemers. De organisatie is blij dat
er ook dit jaar een groot aantal verwelkomd kon worden. Op de 10 kilometer afstand bij
de senioren t/m 40 mannen kon Luca Greven van Argo als winnaar worden
verwelkomt. Hij klopte Lars Duistermaat en Dinant Huurneman van het
organiserende Archeus op de 2 rondes van het uitdagende parcours in het
Gossinkbos. Dinant veroverde een week er voor nog 7e plek bij de survivalrun in
Beltrum. Op het podium bij de vrouwen op deze afstand tot haar eigen verrassing
Kimberly Heersink op plaats 3. Zij moest slechts Chantal te Horst (2) en Ruth
te Paske (1) voor zich dulden. Vincent te Brake maakte zijn vorm waar door de 5
kilometer in een tijd van 17:48 af te leggen. Hij had een kleine minuut
voorsprong op Janek Betting uit Lowick (D). Teun Geessinck, winnaar van de
survialrun in Beltrum een week geleden, miste dit podium met 2 seconden op de
nummer 3 Jilles van Merkenstein. Bij de senioren 40+ vrouwen
was het Archeus eigen Chantal Oortgiese die op de 5km de eindstreep als eerste
passeerde. Zij werd gevolgd door Sylvia Wassink en Nicole Haarman op
respectievelijk 35 seconden en 2.42 minuten. Bij de 10 km werd er strijd geleverd
door Sandra Wassink van Archeus en Dorothé Vrieze, bekend triatleet en werkzaam
bij sponsor Moore MKW. Dorothé kon haar titel van 2024 niet prolongeren en
moest de Meddose atleet voor zich dulden. Derde in deze categorie was Sylvia
Buss, die kort voor de start het startnummer voor de 5 km verruilde voor één
van de 10. Van de groep mannen (40+) die
zich aan de 10 km waagde kwam Christiaan Roeterink uit Breedenbroek als winnaar
uit de bus. Hij wist de heren Bjoern Jansen (Bocholt) en Stefan Wielers (Bad
Bentheim) en uiteraard de rest van het veld achter zich te laten. Op de 5 km
werden de prijzen verdeeld onder Gertjan Lahuis van av Holthuis (1), Niels
Teunissen uit Lichtenvoorde (2) en Hans Monasso uit Aalten (3). De organisatie is bijzonder
tevreden met het aantal deelnemers en verloop van deze Moore MKW Cross. De
reacties van deelnemers waren zeer positief, ondanks dat het parcours zwaar was
door deels natte ondergrond. Veel vonden het een mooie route. Eerst volgende evenement op de
agenda van Archeus is de Winterswijkse Buurtschappen Wandeltocht op 29 en 30
maart. |
Filmon Tesfu brengt Nationaal record 10 km op 27.41 minuten
 |
| Filmon Tesfu Filmon Tesfu verbeterde
vandaag in Valencia het Nederlands record 10 km en bracht het op 27.41. Het
leverde hem een 21e plaats op. Vorig
jaar liep Mike Foppen Spaanse Castellón met 27.59 voor het eerst onder de 28 minuten. Er werd opnieuw hard gelopen
in Valencia. De wedstrijd werd gewonnen door Andreas Almgren met een tijd van
26.53. Het werd een sprint van drie atleten naar de finish. De tweede plaats
was voor Dominicus Lokinyomo Lobalu in 26.54. De derde plaats werd toebedeeld
aan Vincentius Langaat in 26.55. Het is een prachtige opsteker
voor Tesfu die dit jaar in Rotterdam zich fors wil verbeteren op de marathon.
Hij debuteerde het afgelopen jaar in Amsterdam met een tijd van (2:10.58). Hij is de Nederlandse marathonhoop voor de
wellicht de komende jaren. Ook Nik Lemmink liep een ijzersterk wedstrijd en
verbeterde zich tot 28.17. Een prachtig vervolg van de grote progressie die de
Team4Mile atleet vorig jaar al liet zien. Dames Bij de dames werd de wedstrijd
beheerst door Afrikaanse atletes. Helena Ekalale Lobun won met een tijd van
00:29:30. Het zilver was voor Girmawit Gebrzihair Gebru in 00:29:34. De derde
plaats was voor Fotyen Tesfay Haiylu in
00:29:42. Jill Holterman noteerde 33.02 en kon daarmee nipt Emmy van den Berg
(33.08) voorblijven. (bron) |
Eindklassement van de 4e Zevenbultenloop in Aalten
 |
| Sonja, Hannie en Wim |
De winnaars van het felbegeerde Zevenbulten T-shirt 2024-2025 zijn geworden:
01.Jorick Westerveld
07.Rene ter Haar
24.Roel Rusink
25.Ilse Luimes
31.Bianca Piek
68.Vera Meinen (7e van onderen)
Jelle, Sonja, Hannie en Wim krijgen een aardigheidje voor de leukste of mooiste foto.
De prijzen worden geschonken door het zeer gewaardeerde architectenbureau van Rinke ter Haar, neem gerust eens een kijkje op de site
Iedereen bedankt voor het meelopen en de enthousiaste reacties. De 5e editie van de Zevenbultenloop wordt gehouden van zaterdag zaterdag 15 december 2025 tot en met zondag 14 januari 2026 (12.00 uur)..
Namens de organisatie van de Zevenbultenloop,
Bart, Rinke en Geert
Uitslagen van de 12e Moore MKW Cross in Winterswijk
 | |
Tonnie en Isa Rave
|
zaterdag 11 januari 2025
Vrijwilligersgala AVA'70 een kraker!
 | ||
| De handige Harry's van Ava'70, die met hun twee rechterhanden alles maken wat ze zien Zaterdag 11 januari jl. had
AVA`70 de loper letterlijk en figuurlijk uitgelegd voor haar vrijwilligers.
Traditiegetrouw worden de clubhelden van de vereniging in het begin van het
jaar getrakteerd op een grootse feestavond en ook dit keer waren alle registers
losgetrokken. Het thema dat werd gekozen was
“GALA” en dus waren voor deze speciale gelegenheid de trainingspakken, leggings
en tights verruild voor flitsende stropdassen, prachtige colberts en hele fijne
galajurken. Menigeen wreef zich in de ogen, door de meer dan verrassende, soms
zelfs uitdagende kledingkeuze van een trainingsgenoot. Met name het vrouwelijke
gedeelte van het publiek liet zich deze avond van haar allerbeste kant zien en
dat voerde de temperatuur in het bomvolle clubhuis al heel erg snel op. Het waren natuurlijk drukke
momenten voor de vaste huisfotograaf, Gerben “paparazzi” Westerveld, die alles
in het werk stelde om iedereen vast te leggen op de gevoelige plaat. Hij baande
zich van voor naar achteren een weg tussen de gasten door en de camera bleef
maar flitsen. De heerlijke muzikale klanken
van de band van de avond, FAME, zette de menigte in beweging en na wat
voorzichtig geschuifel in de aanvangsfase, ging het dak er al spoedig af.
Zittend en roeiend op de grond een lange polonaise… niets was te dol en de sfeer
nam steeds maar verder toe. Zoals gebruikelijk worden er
op deze bijeenkomst ook altijd een aantal clubhelden extra in het zonnetje
gezet, krijgen een motiverende tekst naar het hoofd geslingerd, een ovationeel
applaus van de zaal, mooie awards en passende cadeaus. Dit keer gingen Willibrord
Kruijsen bij de Senioren en Bas Jansen bij de Junioren met de eretitel
“Vrijwilliger van het jaar 2024” aan de haal. Willibrord is een zeer
betrouwbare verkeersregelaar en daarmee een onmisbare schakel bij de
wedstrijden. Ook is hij actief als wandelaar en neemt de trainingen over als
daar naar gevraagd wordt. Bassie heeft op zijn jonge
leeftijd al tal van taken en rollen bij AVA`70, dus hun benoemingen zijn meer
dan terecht verdiend, aldus de zeer deskundige jury. Ook Rolien Bosman viel in
de prijzen. Voor haar grote verdiensten, gedurende vele jaren, als aanspreekpunt
en manusje van alles in het clubhuis, werd zij gehuldigd als Gastvrouw van het
Jaar. Een belangrijke groep bij AVA`70 zijn de handige Harry`s, een clubje van
vrijwel allemaal pensionado`s, die met hun twee rechterhanden alles maken wat
ze zien. Ze ontvingen een prachtige gereedschapskist met heerlijke lekkernijen,
hoe passend is dat? De P.R.-prijs 2024 ging naar
de talentvolle clubfotograaf Tim Mengerink, die tal van activiteiten en
wedstrijden op de gevoelige plaat zet. Hij kreeg voor zijn inzet de Gouden
Camera. Later op de avond werd ook
Erwin Wamelink in het zonnetje gezet, omdat hij zelf van mening was, dat de
snuiter dit volledig verdiende. De opportunist dreigde zelfs over te stappen
naar een andere vereniging, als hij niet in het in de schijnwerpers werd gezet.
Gelukkig had de organisatie begrip voor deze schreeuw om aandacht en schakelde
snel door de sympathieke clubheld, die overigens al tal van prijzen ontving,
nogmaals lovend toe te spreken. Dolgelukkig voor de spontane blijk van
waardering, ging de blanke Keniaan de zaal in om handen te gaan schudden,
waarvan acte! Buiten draaide de Foodtruck
overuren, want behalve verschrikkelijk goed hardlopen, kunnen AVA-janen ook
eten als de besten. De variatie van lekkernijen was groot, dus bleef het een
komen en gaan bij de kraam. De tijd verstreek en de sfeer
werd beter en beter. De bestuursleden van de club zagen de gezelligheid met een
grote twinkeling in de ogen aan. Ze hadden het clubhuis vol vrijwilligers weer
een fantastische feestavond bezorgd en dat zal zich ook in 2025 weer
terugbetalen, zo weten ze maar al te goed. En dat is ook nodig ook want het is
immers een jubileumjaar, waarin tal van (extra) activiteiten op de kalender
staan. AVA`70 kan echter komende tijd zeker weer rekenen op de tomeloze inzet van alle clubhelden, die de vereniging de geel-blauwe kleur geven! (FR)
|
Foto's van de vrijwilligersavond 2025
 |
| Het huidige bestuur van AVA'70 Klik op de link voor de foto's van Gerben Westerveld fotoalbum |
Recordopbrengst Kerstbomen AVA'70
 |
| De prima sfeer straalde van de groep af De zaterdag na Driekoningen is
bij AVA`70 altijd gereserveerd voor het inzamelen van de Kerstbomen. De
enthousiastelingen binnen de club hadden besloten om het werkgebied dit jaar
zelfs nog wat verder uit te breiden. Behalve Aalten kern, Bredevoort en IJzerlo
was besloten om ook de rayons Barlo en de Haart toe te voegen aan raapsector.
Dit betekent natuurlijk wel, dat er ook meer vrijwilligers nodig zouden zijn,
maar dit bleek geen enkel probleem te vormen. De kerstboominzameling is en
blijft altijd een zeer populaire eerste activiteit in het nieuwe jaar en het
clubhuis stroomde al snel vol chauffeurs en rapers. Na een bak koffie
instrueerde chef d’organisation, Gerben Duenk zijn beschikbare manschappen met
waardevolle tips en tricks. Het peloton
senioren en junioren was wederom aangevuld met een aantal sympathisanten
van AVA’70 en het is altijd weer prachtig om te zien hoe deze helpers door de
vaste kern worden opgenomen in de groep. De volledige club was bijna klaar voor
vertrek, maar eerst natuurlijk de groepsfoto voor de thuisblijvers. Meedoen is immers meemaken en de prima sfeer
straalde van de groep af! Als een ware olievlek
verdeelde de grote groep vrijwilligers zich over de kern van Aalten en
Bredevoort en kon het daadwerkelijke rapen beginnen. Het duurde maar even of de
eerste volle aanhangers met kerstdennen reden bij Aalbers aan de Zomerweg de
gloednieuwe plas op. Hier werd het groen in vlot tempo afgeladen, geteld en
vervolgens geregistreerd. Het was vanaf het begin van de ochtend een komen en
gaan van ladingen met allerlei soorten kerstbomen. Kleine exemplaren, maar
vooral hele grote lummels. Prachtige struiken, foeilelijke boompjes. Met kluit
in de pot, hier en daar een bal, slinger of kerstmuts … het werd allemaal
afgeleverd. Gedurende het verloop van de ochtend, werd al duidelijk, dat er
zomaar eens een recordscore in zou kunnen zitten. Temeer daar er dit jaar ook
een verzamelpunt was ingericht in Barlo en de Haart. Ook deze forse uitbreiding
van de inzamelgebied leverde nog eens een flink aantal bomvolle aanhangers met
kerstdennen op. Nadat de klus was geklaard,
werden alle vrijwilligers in het clubhuis onthaald met een meer dan uitstekende
lunch, waar volop van werd genoten. Bij de na-babbel werd eens temeer
duidelijk, dat het rapen van de kerstbomen een gezellige activiteit is, die de
vrijwilligers van AVA`70 op het lijf geschreven is. Jong en oud werken
eendrachtig samen en dat leverde dit jaar een geweldig record op, want aan het
einde van de dag stond de teller van ingezamelde kerstbomen op 1962 (!)
exemplaren. AVA`70 bedankt alle inwoners
van Aalten, Bredevoort, IJzerlo, Barlo en de Haart voor het inleveren van de
kerstbomen en daarmee ook het spekken van de clubkas. Een gedeelte van de
opbrengst komt ten goede aan de jeugdkampen en de grote groep junioren hebben
met hun inzet zichzelf en de club dan ook een mooie dienst bewezen! (FR) |
Informatie van de 4e Zevenbultenloop in Aalten
 |
De 4e Zevenbultenloop kan
gelopen worden van zaterdag 14 december 2024 tot en met zondag 12 januari 2025 (12.00
uur) -De start en finish is op de
Markt te Aalten, bij het trapbordes van het gemeentehuis; -In de periode van zaterdag 14 december
2024 tot en met zondag 12 januari 2025 (12.00 uur) mag de Zevenbultenloop gelopen
worden. Op 12 januari om 15.00 uur wordt het klassement opgemaakt; -Je mag de Zevenbultenloop in
1x lopen (ca. 15 km) of in 3 delen van 5 km. Je mag net zoveel pogingen doen
als je wilt, ze moeten wel binnen de genoemde periode vallen. Uiteindelijk zal alleen de
beste tijd in het klassement worden gezet. -Het klassement is een all
gender klassement: alle deelnemers worden in 1 klassement verwerkt. De nummers
1, 7, 24, 25, 31 en 7e van onderen winnen een hardloopshirt met het
Zevenbultenlooplogo. Voor de dame en heer met de mooiste actiefoto ligt er een leuke verrassing klaar. Legendarisch hebbedingetjes in de hardloopwereld,
mogelijk gemaakt door een sympathiek architectenbureau te Aalten; -De Zevenbultenloop, in de 15
km vorm, mag op elk punt van het parcours gestart worden. Dus als je bij de
Domme Aanleg wilt starten kan dat, je eindigt daar dan ook; -De tijden mogen via deze site
doorgegeven worden, via de app naar Rinke (06 12939680) of via info@rinketerhaararchitectuur.nl. Evenals de foto’s.
Foto’s die jullie opsturen zetten we natuurlijk graag op deze site; -De Zevenbultenloop mag ook
gewandeld worden, geef je tijd dan ook door. -De route van de Zevenbultenloop is bekijken via deze link In de routebeschrijving zijn
de 5 km en de 10 km punten aangegeven. Voor degene die de Zevenbultenloop in 3
x 5 km willen lopen is dit handig. Klik op de links voor meer
informatie
Succes, Bart, Rinke en Geert |
De overeenkomst tussen wielrenner Mark Cavendish en hardloper Gerrit Dijkslag
 |
| Gerrit Dijkslag op de dag dat hij 40 jaar lid is van AVA'70, drinkt een biertje met Wim Brinkman |
Als je mij aan het begin van
het afgelopen jaar gevraagd zou hebben wat de overeenkomst tussen Mark
Cavendish en mezelf is, zou ik je glazig aangekeken hebben. Buiten het feit dat
Cavendish een zeer succesvol professioneel wielrenner is en ik een redelijke
hardloper, die dit puur als hobby doet, zijn er nog meer verschillen dan
overeenkomsten. Cavendish is een pure sprinter, waarbij ik het meer van mijn
uithoudingsvermogen moet hebben. Als er iets is waar Cav een hekel aan heeft
dan zijn het bergen. Als er iets is waar ik graag in hardloop, dan zijn het
bergen!
Aan het begin van 2024 wist ik
dat dat mijn 40ste jaar als lid van AVA’70 zou worden. Dan begin je toch te
denken wat voor wedstrijden je in dat speciale jaar wilt gaan lopen. Mijn oog
viel op de Col du Vam run. Niet echt spectaculair, maar deze voormalige
vuilnisbelt in het Drentse Wijster heeft in het wielerwereldje al een aardige
faam verworven. Aangezien ik al de beroemde bergen als de Alpe d’Huez, Stelvio,
Col d’Aubisque, Galibier en Mont Ventoux heb bedwongen kan de “reus” uit
Drenthe toch niet ontbreken? Daar was ik dus snel uit, hieromheen een paar
andere leuke wedstrijden gepland en mijn wedstrijdschema was klaar. Elk jaar
maak ik zo’n schema en op een enkele uitzondering na loop ik ook volgens dat
schema. Maar alsof de duvel ermee speelt, in mijn jubileum jaar kwam er niet
veel van terecht.
Het begon er natuurlijk al mee
dat ik zelf niet op de jaarvergadering van AVA’70 aanwezig kon zijn. In 40 jaar
bijna geen vergadering gemist, vieren ze mijn jubileum; zit ik bij Pieter Derks
in het Amphion! Verder zijn ze de Col du Vam richting Mont Ventoux afmetingen
aan het ophogen, dus was er dit jaar geen plaats voor wedstrijdatleten, vond de
Citylauf van Bocholt plaats tijdens de Nationale dodenherdenking op 4 mei, was
ik te laat met de inschrijving voor de Rijsserbergloop en hadden de trail in De
Steeg en de Bergrun in Winterswijk te weinig deelnemers. Verder had ik in mei
nog een wedstrijd in Duitsland op het programma staan, maar werd ik uitgenodigd
om een wedstrijd op de Muur van Emmen te lopen. Dit werd een hele mooie dag met
een bijzonder evenement. Kortom, van mijn oorspronkelijke plan kwam niet zo
heel veel terecht. Gelukkig heb ik aan het einde van het jaar nog een paar
mooie “nieuwe” wedstrijden kunnen lopen. Want dat doe ik het liefste, elk jaar
ergens een paar keer lopen waar ik nog nooit eerder ben geweest. Na 40 jaar
soms een hele uitdaging om iets unieks te vinden, maar elke keer lukt het weer.
Ondanks alle verschuivingen vorig jaar zelfs 10 keer!
Over 40 jaar gesproken. Ik
wist nog dat ik op de dag na de sluitingsceremonie van de Olympische Spelen van
Los Angeles in 1984 naar de Hare ben gefietst om me bij Jaco en Andre Tebroke
als lid van AVA’70 aan te melden. Op de kalender van 1984 is terug te vinden
dat dit op maandag 13 augustus is geweest. Nu leek het me wel leuk om op die
datum een wedstrijd te lopen. Nu bleek 13 augustus op een dinsdag te vallen.
Even hoopte ik dat de Walfortloop of Twee Bruggenloop op die dag georganiseerd
zou worden. Helaas, een snelle klik op de AVA’70 kalender gaf aan dat deze
wedstrijden een andere datum hebben. Na lang zoeken bleken ze in Diever elke
dinsdag in juli en augustus de Brinkloop te organiseren. Zo kwam het dat ik
vlak na de Olympische Spelen van Parijs in 2024 bij een temperatuur van 28
graden Celsius midden op de Brink in Diever stond op de dag dat ik precies 40
jaar lid van AVA’70 was. Oud AVA’70 lid Wim Brinkman (what is in a name?) was
ook aanwezig en na wat gezellig heen en weer gepraat tussen hem, de organisatie
en mezelf kon ik heel toepasselijk het startnummer 40 opspelden!
Hier komt dan eindelijk de
overeenkomst tussen de eerdergenoemde Mark Cavendish en mezelf om de hoek
kijken. Waar ik met nummer 40 rond rende, fietste hij tijdens zijn
afscheidswedstrijd met nummer 35 rond. Als eerbetoon aan zijn recordaantal van
35 ritzeges in de Tour de France! Twee atleten die met een voor hun bijzonder
startnummer hun wedstrijd ingingen!
Op naar een volgend jaar als
lid van AVA’70 en op naar een gezond en sportief 2025 voor iedereen binnen en
buiten AVA’70!
Sportieve groet, Gerrit Dijkslag
vrijdag 10 januari 2025
Aankondiging van het Dinxper Gym New Year's Event in Dinxperlo
 |
| De flyer van het Event Zaterdag 25 januari trapt
Dinxper Gym het jaar af met een Nieuwjaarsloop.
Je kunt kiezen uit wandelen of hardlopen, de afstanden zijn 5, 10 of 21 kilometer
(halve marathon). Geef je snel op via onderstaande mail en geef ook je afstand
door. Er zijn geen kosten aan verbonden. Je kunt natuurlijk samen met
een maatje of en een groepje lopen. Samen beginnen we het nieuwe jaar fit. Aanmelden
kan via info@dinxpergym.com Voor meer informatie kan je bij
Daniël Scheepers terecht. De starttijden zijn: Halve marathon 9.00 uur 10 kilometer 9.45 uur 5 kilometer 10.00 uur |
woensdag 8 januari 2025
De Zevenbultenloop
 |
| Een prachtige drie-stammige eik markeert het hoogste punt van Barlo Heroïsch parcours De meesten van ons kennen ondertussen de
route van de 7-Bultenloop. Momenteel loopt de vierde editie en vandaag
liep ik voor de tweede keer dit seizoen de route met de bedoeling het tempo wat
op te voeren. Ondanks dat je de ronde overal op de route mag beginnen en
eindigen, begon ik, traditioneel als ik ben, op de Markt. Geflankeerd door een
reusachtige kerstboom die behoorlijk heen en weer zwiept door de forse wind,
druk ik het horloge aan en start de loop. Rechts langs het politiebureau,
gelijk links voor de Helena langs en dan gelijk weer rechts de Hogestraat op.
Heb je jezelf niet van tevoren warm gelopen dan krijg je hier gelijk de eerste
klap te pakken. Het is niet heel ver maar de eerste hoogtemeters zijn een feit.
Met een beetje pech krijg je de woorden “uitslover” naar je hoofd geworpen door
het viswijf dat vanuit het winkelhuis alles in de gaten houdt. Eenmaal bovenaan
de Hogestraat gaat het een heel klein stukje naar beneden, maar het is te kort
om te herstellen. Voor je het weet doemt de beruchte
Beeklaan op. Bekend van het jaarlijkse masochistische evenement “Koning(in)
van de Beeklaan” waarbij half dwazen proberen zonder hulpmiddelen zo snel
mogelijk boven te komen. Wanneer je niet beter weet, zou je denken dat het
aantal verticale meters hier de horizontale meters overtreft. Met je hartslag
net iets onder maximaal deze beklimming starten, betekent bovenaan je maximale
hartslag met enkele punten overschrijden. Dat er geen slachtoffers gevallen
zijn, mag een klein wonder heten. Eenmaal bovenaan de Beeklaan gaat het even
een stukje naar beneden. Voor velen een moment om de getergde benen even wat
los te gooien en het tempo iets te laten zakken. Je bent op dat moment een
kilometer onderweg maar het voelt al als een halve marathon. Met de wetenschap
dat je weldra de bewoonde wereld gaat verlaten, speelt de eerste gedachte aan
stoppen al door je hoofd. De tijd gaat sneller wanneer je naar beneden loopt,
slechts luttele tellen en je staat onderaan de bult te wachten bij de Ringweg.
Je hoopt op een eindeloze stroom auto’s die het oversteken onmogelijk maakt,
want nu wacht rechtsaf de Gesinkbult. Waren de beenspieren op de Beeklaan al
aan gort geslagen, de Gesinkbult gaat daar nog eens dubbel overheen.
Eenmaal tussen de auto’s door gelaveerd, zit het grootste stijgingspercentage
gelijk aan het begin. Zelfs de allergrootsten kunnen hier het tempo niet
vasthouden en moeten terugschakelen. Eenmaal getrotseerd, gaat het linksaf
rondom de watertoren de Romienendiek op. Berkenhove lijkt nu voor
de loper een idyllische bestemming maar we moeten verder. Het is nu tijd om
even te ontspannen. De Romienendiek loopt eerst zacht glooiend naar
beneden om vervolgens wat harder naar beneden te gaan. De verleiding om hier
het tempo weer te verhogen is groot, ook omdat je, eenmaal beneden, rechtsaf
het Sledevoort in mag slaan. Voor velen bekend als het eindstuk van de Boekeldercross,
loopt deze weg heel licht af richting de Welinkweg. Het is de vierde
bult en je krijgt hem direct recht op je kanis. Je dacht dat je benen
wellicht al iets hersteld waren van de Hogestraat, Beeklaan en Gesinkbult?
Aan die illusie komt nu een eind. De zo getrainde benen voelen als nat
geregende soepstengels en we moeten nog ruim 12 kilometer. Wanneer je eenmaal bovenaan bent, had je
kunnen genieten van het mooie uitzicht over de Barloseweg, maar de
meeste mensen zien op dat moment alleen sterretjes. Gelukkig gaat het nu weer
even horizontaal, zelfs een klein stukje naar beneden. Linksaf de Barloseweg
op en maar doorlopen tot de Meinenweg. Een heerlijk stukje asfalt dat je
zoveel meer gaat waarderen wanneer je weet wat je nu te wachten staat. De Meinenweg
is de eerste honderd meter voorzien van asfalt, maar daarna heeft de Belangenvereniging
Barlo besloten dat het over en uit is met deze moderne fratsen. Ouderwetse
karrensporen die de naam weg amper mogen hebben. In de zomer bijt je hier stof,
nu in de winter is het een en al doffe modderellende. Het is zelfs zo erg dat
deze weg zich in de loop van het jaar verplaatst doordat mensen steeds weer uit
moeten wijken. Het komt zelfs voor dat regen metersdiepe canyons uitslijt waar
hele Barlose schoolklassen in kunnen verdwijnen. Nodeloos te zeggen dat
dit karrenspoor ook nog eens omhoog loopt. Diep ongelukkig maakt de loper deze
meters. Was ik maar bij moeder thuisgebleven, is de gedachte die het meest bij
de loper opkomt met als goede tweede "schaken was ook een prima sport
geweest". Maar aan alle ellende komt een eind, om,
zoals in dit geval, opgevolgd te worden door nog meer ellende, want halverwege
de Meinenweg mag je linksaf de School-esweg inslaan. Dat inslaan
gaat nog niet zo makkelijk, want links in de bocht ligt een soort van mini-Gat-van-Bredevoort,
gevuld met gitzwart water. Ben je er omheen gelopen dan loop je richting het
hoogste punt van Barlo. Een prachtige drie-stammige eik markeert dit
punt waar de bewoners van Barlo tijdens de zonnewende de heidense rituelen
uitvoeren. Het is een slalomparcours waarbij het onmogelijk is niet door de
drek te banjeren en menig loper zal hier wensen dat de rest van de route er
toch beter bij ligt. Gelukkig komt hier ook een eind aan en steek je de Markerinkdijk
over richting Ligterinkweg. Menig hardloper stopt hier even om het
asfalt te kussen en het moment te vieren dat je het centrum van cultuur en
wetenschap, Barlo, hebt bereikt. In gedachten zwaai je even naar Marco, maar
dat duurt maar kort, net als de meters asfalt die de Ligterinkweg omvatten.
Al gauw moet men linksaf de Neethweg
in en ook die loopt gelijk onverhard omhoog. De fluviale deposities uit de
laatste ijstijd teisteren hier je voetzolen, terwijl je het openluchttheater
passeert. Voor je hardloopcarrière stond je hier even stil bij het mooie
kwartelveldje, maar gehaast als je nu bent, gaat het nu volledig aan je
voorbij. Na het passeren van de Blauwenweg gaat het weer naar beneden,
maar dat is hier niet zonder gevaar. De regen heeft er een glijbaan van gemaakt
en met een beetje pech hebben ze van de Neeth nog een draad dwars over
de weg gespannen. De Neeth zelf is een oase van rust en ontspanning.
Halverwege de route schreeuwt deze uitspanning erom het maar op te geven en
jezelf te laven aan warme drank en pannenkoeken. Maar je bent hardloper en gaat
door. Het onverharde Nijhofslaantje door dat aan weerskanten geflankeerd
wordt door Amerikaanse eiken en dan rechts de volgende kuitenbijter. De Nijhofsweg
omhoog. Even weer asfalt onder je voeten en dat voelt goed, heel kort voelt het
weer makkelijk, maar ook dat duurt niet lang, want het wordt pijnlijk duidelijk
dat ook dit weer een lange klim is. Eenmaal bovenaan deze kale bult is het
freewheelend richting Den Dommen Aanleg. De gedachte dat er wel meer dom volk
is, gaat door het hoofd, daar is deze hardloper er een van. Je bent weer op de
weg terug, maar het is nog zo vreselijk ver! Je steekt de Hamelandroute over
en slaat rechtsaf de Bolwerkweg op. Het is met afstand het meest
depressieve stuk asfalt van dit traject. Alleen maar rechtdoor en telkens vals
plat omhoog. Het enige positieve dat je over dit stuk kan zeggen, is dat ergens
langs deze weg het 10-kilometer punt ligt en dat je vanaf de Heidedijk
een stukje naar beneden mag lopen. Dat naar beneden lopen gaat een stuk minder
soepel dan aan het begin, de benen protesteren tegen het hogere tempo en de nog
vijf af te leggen kilometers zijn toch nog wel heel ver. Gelukkig kunnen we nu
wel af gaan tellen. Rechtsaf de Tolhuisweg in, het tempo maar iets laten
zakken want het is nog best ver en dan rechtsaf de Schulenkampweg in
richting de Hollenberg. Voorzichtig steek je de Hamelandroute
weer over en dan mag de stormbaan genaamd Pöppinkpad genomen worden.
Deze ellendige met puin verharde zandweg loopt ook weer geniepig omhoog, maakt
een bocht naar links en gaat dan over in de Bijnenweg. Je hart juicht want weer asfalt, maar
helaas loopt ook deze eerst weer omhoog, de vreugde van het asfalt teniet
doend. Maar je ruikt vanaf hier de stal, of is het de kippenschuur rechts van
de weg? In elk geval lonkt het mooie Aalten. Linksaf de Bokkelderweg in
en we zijn weer bijna in het centrum van de beschaving. Nog heel even
volhouden, de benen willen eigenlijk niet meer, de wil om te lopen heeft ons al
lang geleden verlaten, maar alleen nog de Damstraat af en dan rechtsaf de Oosterkerkstraat
in. Welke duivel heeft dit bedacht? Weer een stuk omhoog! Waarom niet gewoon
rechtdoor richting de Bredevoortsestraatweg en dan naar het centrum? Dit
kan alleen uit het sadistische potlood van een verstoorde geest van een
architect komen. Maar op handen en voeten trotseren we deze laatste klim, slaan
de Landstraat in en lopen op ons tandvlees naar de Markt. We drukken het
horloge uit en verzuchten zacht: Het is volbracht! Hans Monasso De Zevenbultenloop kan voor het klassement nog tot en met zondagmorgen gelopen worden! |
Abonneren op:
Posts (Atom)