De Boekeldercrosscompetitie
van 2025 ligt alweer een poosje achter ons en het was weer 4 zaterdagen volop
genieten in het Daalse land. In totaal stonden er dik 1400 deelnemers aan de
start en die maakten er prachtige wedstrijden van op het selectieve parcours.
Het was soms een pittige strijd tegen de elementen, maar bij de finish
overheerste veelal het tevreden gevoel. Dit was zeker ook het geval bij de
organisatie, die wekelijks een beroep kon doen op tientallen enthousiaste
vrijwilligers. Clubhelden zijn het stuk voor stuk! We zetten in deel 2 de
schijnwerpers op een tweetal, die we zonder blikken of blozen mogen rekenen tot
de buitencategorie…..
Je kunt de boel natuurlijk nog
zo goed voor elkaar hebben, maar uiteindelijk gaat het naast het plezier,
natuurlijk wel om de gescoorde finishtijd. En laat AVA`70 hiervoor nu werkelijk
over een kanjer van een vrijwilliger beschikken in de persoon van Marco van
Rijs. Eentje van de absolute buitencategorie, waar werkelijk elke club jaloers
op zou kunnen zijn. Tuurlijk de club faciliteert hem uitstekend, maar dan nog…
Bij de Boekeldercross was hij weer 4 zaterdagen in bloedvorm en zo scherp als
een mes.
Exact anderhalf uur voor aanvang van de wedstrijd begint de
altijd goedlachse tijdcoördinator met zijn werkzaamheden. Solo, want dan is hij
er zeker van, dat het ook goed gebeurt. Nadat hij zijn eigen onderkomen heeft
geopend en het kacheltje is ingeschakeld op standje aangenaam, begint hij met
uiterste precisie als eerste de 2 tijdsmatten uit te rollen, waarna de
computers opgestart worden. Altijd een spannend momentje is natuurlijk of de
Wifi “pakt”, maar de ervaren rot maakt zich hier nooit zo sappel om. Als extra
controle, wordt er een camera ter hoogte van de finishstreep geplaatst, want
als het moet dan kan dit kleinood dondersgoed van pas komen. Wie mocht denken,
dat de tijdcontrole hiermee compleet is, komt bedrogen uit. Er wordt ook nog
een vrijwilliger met een printer ingezet en tevens staan op de meet nog een
tweetal administrateurs met pen en papier, voor de schriftelijke
notering van de binnenkomst. Kortom, Marco wil niets aan het toeval overlaten
en dat siert hem. Het mooie van deze ingenieuze werkwijze is, dat de finishtijd
exact 0,6 tellen later al op internet te zien is. Hoe knap is dat?
Nu zou je misschien
verwachten, dat er in het onderkomen van de beste tijdwaarnemer van de
Achterhoek altijd spanning op lijf en leden staat, maar niets is minder waar.
Het gaat er altijd erg relaxed aan toe en een extra kwaliteit van San Marco is
absoluut zijn sociale karakter. “Meneer, kunt u mijn tijd corrigeren, want deze
klopt volgens mij niet?” Kijkt hij gelijk effen na. Heeft een loper te lang op
de pot gezeten en komt hij te laat voor de start? Geen probleem, dan gaat Marco
dit nog even invoeren. Wel gelopen en toch geen registratie? De camera wordt
minutieus nagekeken en dan rolt de eindtijd er vanzelf nog uit.
Calamiteiten zijn er zelden,
maar afgelopen editie ging het een keertje helemaal mis. Buiten was iedereen
klaar voor de start, maar de tijdsregistratie stond nog niet op scherp. Terwijl
buiten het startschot viel en de dravers op pad gingen, ontplofte in het
onderkomen van de verantwoordelijke werkelijk een heus bommetje. Bliksems was
van Rijs en dat liet hij ook even weten ook. De woorden die hij gebruikte om
zijn ongenoegen te uiten, staan zeker niet in de dikke van Dale en het duurde
zeker 22 minuten, alvorens de ontdooiing intrad. Oef…. Dat was toch wel effen
een momentje!
Na elke etappe van de
Boekeldercross zit van Rijs op zaterdagnacht zeker tot een uurtje of 10 over 1
achter de laptop om alles tot in de finesses te bewerken en te dubbelchecken. Opvallend eigenlijk dat Marco als vrijwilliger
van de buitencategorie geen carrière heeft gemaakt buiten zijn rootsgebied, al
is het de vraag of hij buiten zijn AVA-kompanen kan en wil opereren……
En als we het dan toch over
vrijwilligers van de buitencategorie hebben, moeten we Evelientje zeker ook
noemen. De freule is niet groot van stuk, maar wat een organisatietalent zit er
in dat ranke lijfje. Vanaf begin juli is ze al in de ban van de Boekeldercrosscompetitie,
die jaarlijks pas in november wordt afgewerkt. “iej könt d`r neet vrog genog an
beginnen” is haar motto en daar heeft ze natuurlijk wel een puntje. Voor een
dergelijk evenement heb je natuurlijk wel op 4 opeenvolgende zaterdagen een peloton
vrijwilligers nodig en daar heeft Evelien dus de totale regie over. Ze doet dit
in haar eentje, op haar manier. Meedenken is prima, maar zij is bepalend.
Mooi dat je natuurlijk zo
iemand binnen de club hebt, want anders loopt het al snel in het honderd. Het
opstellen van de lijst met vrijwilligers is het eerste dat ze doet en
daarachter vermeld ze dan direct de uitstekende specifieke kwaliteiten. Dit is
natuurlijk tactisch gezien bijzonder sterk van Evelien, want daarmee maak je
natuurlijk direct wel vrienden. Langzaam maar zeker vallen zo aan het begin van
de herfst de stukjes van de puzzel. Prachtig natuurlijk, maar de adrenaline bij
de organisator begint dan ook gelijk meer en meer te borrelen en wordt Evi ook
steeds onrustiger in gedrag, woord en gebaar. Wat er zeker niet onder lijdt is
haar humeur, want je moet van goeden huize komen om het chagrijn in haar boven
te krijgen. In oktober wordt de volledige lijst gecompleteerd en door vriend
André, een goedzak van het zuiverste water, nagekeken en beoordeeld. Niet 1
maal, maar zeker een keertje of 4. Eefje wil niets aan het toeval over en dat
siert haar.
Eindelijk breekt november voor
Frau Hillen aan en strijkt het hele Boekeldercrosscircus neer bij `t
Romienendal en kan haar feestje beginnen. Iedereen heeft een paar mailtjes
ontvangen over de taakverdeling en het bijbehorende takenpakket en bij de eerste
aflevering staat Evelien al volgens insiders om tien over 6 in de ochtend klaar
om te gaan. Waar vindt je nu werkelijk dergelijke vrijwilligers van de
buitencategorie? Breedlachend ontvangt ze de individuele helpers van haar club
en heeft aan iedereen ook nog iets liefs te vertellen. Ze rent van hot naar
haar, schrijft alles op veelkleurige memoblaadjes die allemaal in haar kleding
worden verstopt en waar je de indruk hebt, dat ze nooit meer boven tafel komen.
Maar Evelien heeft haar zaakjes dusdanig goed op orde, dat deze clubheldin
opmerkingen, vragen en puntjes van
kritiek feilloos verwerkt voor een volgende aflevering. Na elke aflevering komt
er ook altijd een kort verslagje en uiteraard een bedankje voor de inzet. Hoe
fijn attent is dat?
Aan het einde van de rit,
tijdens de prijsuitreiking, zie je nog steeds de energie uit haar poriën
spuiten en haast ze zich van vrijwilliger naar vrijwilliger om te bedanken en
een attentie te overhandigen. En natuurlijk… tot volgend jaar! Marco en
Evelien… vrijwilligers van de buitencategorie en inmiddels behorend tot de
inventaris van AVA`70. Clubhelden, die een ongelofelijk belangrijke schakel
vormen binnen de vereniging, waar je niet zonder kunt. En het mooie is, dat zij
ook niet zonder AVA`70 kunnen! (FR)
.jpg)
.JPG)
