AVA'70 in Marienhagen-Vöhl (Sauerland) - dag 3

Gerrit, Jaap, Mariska, Ingrid en Evelien, de organisatie van het weekendje Sauerland

De trouwe lezer van dit fijne weblog van neef Geert kan het niet ontgaan zijn: AVA ’70 is een weekendje weg geweest. Met een mooie groep atleten is er gedaldeed in Sauerland, rundum das Familienhaus Zum Schwanenteeg, van de familie Oberink. Dag 1 is beeldend beschreven door Frank Roos, zoals alleen hij dat kan. Dag 2 werd onder de loep genomen door meesterwaarnemer en -schrijver en meester Erwin Wamelink. Aan mij de eer om dag 3 te beschrijven. De dag van de wedstrijd: we zijn immers niet alleen naar Sauerland afgereisd om te daldeeën; er moet uiteraard gerend worden. En hard!  

Op een klein half uurtje rijden van ons idyllische familiehuis werd voor de 6^e keer de Twistesee Lauf georganiseerd. Geert Wevers heeft in zijn wedstrijdverslag een mooi omgevingsbeeld geschetst. Dit werd dus de wedstrijd waar we mochten knallen op de 5 of 10 km.

Rennen langs het water betekent een vlak parcours. En dat zijn de hardlopers van AVA ’70 wel gewend. Nu houd ik wel van een spelletje en polletje en heb de zaterdagavond, de avond voor de wedstrijd, een wedstrijd in een wedstrijd bedacht. In mijn opschrijfboekje heb ik van alle Avajanen de te verwachten tijd genoteerd. Die moest toch redelijk in te schatten zijn, op zo’n vlak parcours zou je denken? Nou, ik kan je alvast verklappen: dat kan lang niet iedereen. Na de wedstrijd zou ik dan alle werkelijk gelopen tijden invullen en degene die het dichtst bij haar of zijn geschatte tijd zou finishen, zou een fijne prijs winnen. Een mooi hebbedingetje uit de Zevenbultenloop-merchandise-shop én een krat Krombacher. Want hier waren er om onduidelijke logistieke redenen heel veel van over.

Bij het analyseren van zo’n polletje kun je interessante karaktereigenschappen van de atleten ontdekken. De een is heel bescheiden, de ander juist overmoedig en vol branie; er zitten voorzichtige inschattingen tussen, maar ook tegen-beter-weten-in of alles-of-niets types. Neem bijvoorbeeld Devlin. Hij kwam aankarren in een niet bescheiden Porsche 911 Carrera 4S 3,0-liter zescilinder boxermotor met dubbele turbo met 353 kW (480 pk). Hij schatte bescheiden in dat hij de 10 km in 49.59 minuten zou lopen. Hij raffelde de 10 km af in 45.57 min. Ruim 4.02 minuten sneller dus dan ingeschat! Hij zat dan ook het verst van iedereen af, wat inschatten betreft. Hij had een prijs goed kunnen gebruiken, want het zou een duur weekendje worden: de afstandsbediening van de Porsche was stuk gegaan. Peter B dacht dat het een microfoon was en had er de hele heenweg Schlagers in zitten zingen. “Dat kost me weer een dikke 600 knaken”, verzuchtte Devlin deemoedig. De mooie tijd op de 10 km was een enigszins een pleister op deze gapende wond.

Paula, ook een mooi voorbeeld van bescheidenheid. Ze schatte in dat ze net onder de 50 minuten zou lopen op de 10 km. Ze liep nota bene een vet PR: 47.11 minuten! Erwin daarentegen kunnen we scharen onder de alles-of-niets types. Hij wilde vriend Luuk hazen en goed wegzetten, met als doel Luuk een dikke Duitse beker mee naar huis te laten nemen. De grote motor van Erwin, de avond daarvoor rijkelijk gevuld met Krombacher-koolhydraten, was na een goeie kilometer al opgeblazen. Erwin kwam ruim later binnen dan ingeschat; laat ik maar geen cijfers noemen. Luuk werd keurig 5^e. Gezien het vergelijkbare voedingspatroon als Erwin een puike prestatie. 

Om de winnaar te bepalen van deze wedstrijd-in-een-wedstrijd moest de organisatie tot ver achter de komma rekenen. Evelien en Linda zaten beide 7 seconden van hun geschatte tijd af. Evelien, als langeafstandsklasbak, kent haar lichaam – haar mooie lichaam – natuurlijk erg goed. Ze weet wat ze kan. Ze deed er 7,2 seconden langer over dan ingeschat. Linda die gokte maar wat: ze deed er 6,8 seconden langer over. Tenminste, ik gok dat ze gokte. Want dat doet ze namelijk vaker. Op zaterdagavond strikte Gerdy jan en alleman om een potje ‘Slimste Mens’ te spelen. Ze liet een slagveld aan verliezers achter zich, dus ze zocht enige tegenstand. Omdat ik toch geen ‘nee’ tegen Gerdy kan zeggen deed ik ook een potje mee. En nog een en nog een. Harstikke leuk spel. Linda deed ook mee. En nu komt het: ze won! Tussen een ijzersterk deelnemersveld van universitair geschoolde kandidaten gokte zich met alle geluk van de wereld naar Slimste Mens! Nu gun ik dat haar van harte, want ze is niet alleen een slim mens maar ook een leuk mens, maar opvallend was het wel. Dus vermoedelijk gokte ze zich naar 28.0457 minuten op de 5 km en met een verschil van 0,4 seconden won Linda dus ook de Twistesee Lauf Poll. Ze zal nu wel aan de Krombacher zitten vermoed ik.

Ook mooi om te noemen zijn Siep, Gerjo en Henk L. Siep durfde het eigenlijk niet aan, in verband met zijn sluimerende hernia. Hij liep toch een knappe 27.37 en lijkt back on track. Dit geldt ook voor Gerjo. Hij loopt al een hele tijd te klungelen met z’n knie, maar verbeet de pijn en kwam binnen de 29 minuten over de finish. Henk L was de hele zaterdag al wat stilletjes: hij had al jaren geen 5 km wedstrijd meer gelopen. Henk tobde de laatste maanden met z’n snelheid en kon z’n tempo’s niet meer onder de 6 minuut de kilometer krijgen. Hoe mooi is het dan dat Henk piekte op het moment dat het moest. Hij liep dik onder de 6 minuut de kilometer en kwam op 30 rond binnen (het parcours was 100 m langer dan de beloofde 5 km). Voor Dirk, Gerrit-Jan en Denis kwam de wedstrijd te vroeg. Hun blessures lieten het rennen nog niet toe. Hun aanmoedigingen waren lavend en hielpen de Avajanen tot prachtige prestaties.

En zo sloten we een mooie wedstrijddag af. Ik kan natuurlijk niet iedereen noemen, maar geloof me, er is fantastisch gepresteerd!

Na deze wedstrijd sloten we het weekend af met een fijn etentje. Een keer wat anders dan een schnitzel. We hadden vrijdag- en zaterdagavond in het naastgelegen Zur Jägersruh gegeten. Een restaurant met 40 soorten schnitzels op de kaart. Minstens. En bierglazen kleiner dan maatje vaas hadden ze niet. Erwin, wat minder eufemistisch aangelegd dan ik, noemde het een vreetschuur. Voor vegetariër Wim viel er weinig te kiezen. Een salade en wat uienringen. En dan wel 25.53 minuten lopen hè. Wim had 2 goede nachten gehad, misschien was dat zijn geheim. Samen met Ingrid en Evelien op de kamer. Op mijn filosofische vraag aan Wim of een vegetariër wel van vrouwenvlees houdt heb ik nooit antwoord op gehad trouwens…Mijn filosofische vergelijking tussen een schnitzel en een marathon is ook het vermelden waard. Als je zwoegend een marathon hebt gelopen, denk je meestal: dat was eens maar nooit weer. Een dag later kan dat al wat bijgedraaid zijn: misschien volgend jaar nog eens proberen. Neem nu die schnitzel. Als je ‘em op hebt denk je: poeh, dat was voorlopig de laatste. Als je dag later, na het doen van de vele activiteiten, zo rond 19.00 uur weer aanschuift bij de rustende jagers denk je: laten we het maar weer eens proberen!

Ingrid en Evelien verdienen trouwens wel een vette pluim. Dankzij hun goede zorgen is er altijd koffie, thee, wordt er snel en adequaat opgeruimd, afgeruimd, ingepakt. Dat soort, vaak onzichtbare dingen. Bedankt dames, dat we weer simpelweg aan mochten schuiven. Ook Gerrit verdient een pluim, als mede-organisator van dit weekend. En Walter, en de nieuwe elektrische bus. Toen wij al lang en breed thuis uitgeteld in bad lagen, was Walter nog druk om alle kroam uit de bus op de juiste locaties te doen belanden. Ook fijn dat iedereen, na zo’n vermoeiend weekend, weer veilig thuis is gekomen.

In aansluiting op de andere schrijvers wil ik tot slot ook Jaap en Mariska benoemen. Wat hebben we een mooi weekend mogen beleven in Sauerland; dank voor de organisatie en vette activiteiten! Dat zo’n gemêleerde groep hardlopers, tussen de 25 tot 70 jaar, zo’n lol met elkaar kan beleven. Erg waardevol. Natuurlijk staat iedereen op standje ‘ginnegappen’ maar er is ook ruimte voor bijzondere een-op-eentjes, voor mooie gesprekken, een luisterend oor, een lach en een traan. Toen de familie Oberink het familiehuis overnam, zat er ook een indrukwekkende eclectische platenverzameling bij. We hebben van alles gedraaid, van disco tot hardcore, al dan niet op het juiste toerental. Vooral ‘Du’ van Peter Maffay schalde dikwijls over de Sauerlandse heuvels. We hebben verzuimd, dat schiet me nu te binnen, het AVA clublied te zingen. Maar met ‘AVA’ in onze gedachten en ons hart, zingt Peter Maffay dit voor ons:

Ich kann nicht sagen, was du für mich bist
Sag, dass ich dich, dich nie verlier'
Ohne dich leben, das kann ich nicht mehr
Nichts kann mich trennen von dir

Du bist alles, was ich habe auf der Welt

Het zou zomaar over AVA kunnen gaan! (RtH)

Een kijkje in het befaamde notitieboekje van Rinke

AVA'70 in Marienhagen-Vöhl (Sauerland) - dag 2

Op weg naar de honderd meter hoge hangbrug

In een gebied dat wordt gedomineerd door bejaarden, moet je met een vergrootglas zoeken naar vermaak. Al snel kom je uit bij iets als de Willinger Skywalk. Een honderd meter hoge hangbrug die je van niets naar nergens brengt. Aangelegd om de toerist een poot uit te draaien. Toegegeven; je hebt een aardig uitzicht en je bent weer een paar uurtjes van de straat maar het blijft een brug. Althans, dat zul je denken.

Bij deze groep wereldvreemde hardlopers ligt het allemaal een beetje anders. Denis: bang. Frank: heel bang. Wim: wiebelig op de benen. Ingrid: stil. Theo: boos, teleurgesteld en bang. Het overgrote deel van de groep loopt haast verveeld over de brug. Dirk zingt het repertoire van de Band Zonder Banaan, Gerdy maakt weer eens een selfie. Evelien mijmert wat. Het doodsbange vijftal heeft echter wel iets anders aan het hoofd dan verveling. Ze worstelen zich stap voor stap over de 600 meter lange hangbrug. Met de dood in de ogen en de handen aan beide kanten vastgeklemd aan de reling, komen ook zij aan de overkant. Een enkeling kijkt trots, de ander opgelucht. Theo niet. Hij is nog steeds boos, teleurgesteld en verdrietig. Hij moet ook weer terug.

Om Theo nog wat dieper de put in te drukken, wordt er uitgeweken naar de rodelbaan. Hij laat zich niet kennen en stapt al vrij snel in een karretje. Jaap neemt in het volgende bakje plaats. Hier krijgt hij al snel spijt van. Jaap is toe aan een goede shot adrenaline. Het pakt anders uit. Voor hem worden het slopende minuten waar hij zijn ergernis moet onderdrukken. Theo gaat zo langzaam dat Gerrit-Jan met speels gemak naast hem kan blijven wandelen. Gerdy, die van de selfies, houdt de zaak ook vreselijk op. Achter haar wordt de file steeds langer. Waar ze als politica bekend staat als doortastend en risicovol, is ze op de rodelbaan een blok aan menig been. Nadat de twee storende elementen van de baan zijn verwijderd, gaan in ronde twee de voeten van het rempedaal. De eerder genoemde Gerrit-Jan brengt het gezelschap nog zwaar in de moeilijkheden. HIj heeft zoveel overtredingen begaan naast de baan, dat er een officiële waarschuwing volgt voor heel de groep. De attractie-baas snauwt de groep met luide stem en duidelijke teksten toe. Vergelijkingen met het verleden worden al snel gemaakt.

Bij terugkomst in het familiehuis ploppen de kroonkurken al snel van de fles. Na een biertje of vier komen eindelijk de echt goede gesprekken op gang. Het drinken wordt nog even hinderlijk onderbroken door een bezoek aan de lokale vreetschuur maar na een paar uurtjes kan iedereen gelukkig de draad weer oppakken in de thuiskroeg. Al snel vergeten de meesten dat ze de volgende dag een wedstrijd lopen, een zorg voor later. (EW)

De Willinger Skywalk

AVA'70 in Marienhagen-Vöhl (Sauerland) - dag 1

Het eerste sportieve uitstapje van het weekend

AVA'70 geht's los!

Na zeer succesvolle trainingskampen in Londen, de Ardennen en Vlieland was de bestemming dit keer het heuvelachtige Sauerland. Bijzonder was dat de 24-koppige hardloopselectie van AVA`70 dit keer was uitgenodigd om te komen verblijven in het idyllische Marienhagen, waar hardloopmaatje Jaap Oberink en zijn familie eigenaar zijn van Familienhaus Zum Schwanenteig. Hoe mooi is dat?

Op vrijdag verzamelde de sportievelingen zich bij het clubhuis om 08.00 uur, maar de reis liep gelijk al vertraging op, want FC Kobus kon het, zoals wel werd verwacht, net niet redden. Afijn de aanwezigen kregen alvast een goodiebag overhandigd en daarmee werd gelijk al een uitstekende basis gelegd voor een fijn samenzijn. De inhoud was toepasselijk, want uiteraard nam het traditionele herinneringsshirt de meeste plek in en ook dit keer is het weer een fantastisch collectors item. Over de rest van de inhoud volgde gelijk wat uitleg. De opdracht was simpel. Je pakt eerst de banaan, houdt hier een blikje cola onder en vervolgens een stuk mars. Een enkeling had in de gaten dat de geel, rode en zwarte kleur de Deutsche Fahne weergeven. Daar was dus wel beregoed over nagedacht. 

Het was tijd om te vertrekken en om een beetje indruk te gaan maken bij onze Oosterburen, stond er een aantal fraaie bolides klaar om het gezelschap te gaan vervoeren. De dravers wilden wel scoren, dus een Porsche, Mercedes, BMW en een E-bus, die meer weg had van een winkel op wielen, maakten deel uit van het Aaltense wagenpark. De trip van een kleine 300 kilometer verliep verdraaid prima en al voor elf uur pruttelde de koffie reeds fijn. De kamerindeling leverde verrassend genoeg geen enkel probleem op en de groep bewoog zich snel naar de ruime Garten om in een lekker zonnetje alvast Duitse sfeer te snuiven en te genieten van het bonensap. De stemming was direct al opperbest en dat bleef ook het hele weekend de rode draad. Jaap en Mariska heetten een ieder van harte welkom en de eerste speech leverde gelijk al een ovationeel applaus op. Wat menigeen reeds vermoedde, bleek ook waarheid te gaan worden, namelijk dat een scala aan verschillende activiteiten elkaar in sneltreinvaart op zouden gaan volgen, dus een ware sloop op de conditie bij sommigen.  

De meest fanatieke hardlopers konden zich alvast gereed gaan maken voor het eerste sportieve uitstapje in de vorm van een duurloop. De keus was om 5 kilometer te rennen, maar er was ook de mogelijkheid voor een extra lus waar de nodige hoogtemeters in verpakt zaten. De dresscode was het felrode weekendshirt en dat trok uiteraard de nodige aandacht van de plaatselijke bevolking, die volledig verrast bleken te zijn door de aanwezigheid van de Aaltense talenten. De groep werd dan ook lang nagestaard en de lokale paparazzi hun werk deed, alvorens de roodhemden het Nationalpark in renden, waar de ondergrond van asfalt veranderde in ruwen stenen. Na 4975 meter zat het eerste gedeelte erop en haakte de helft af om te gaan douchen. Een stel dapperen besloten Jaap te vergezellen en na een prettige afdaling volgde tenslotte een veel minder prettige klim, die de hartslag in snel tempo omhoog joeg. Toch zeker wel tevreden gezichten bij de finish, want de missie was een prima training en test voor de dingen die nog komen zouden. Bovendien hadden de dravers het grote geluk, dat de groenling werd gespot en een enkeling meende zelfs de zeldzame polifinario in een hoge den te horen, maar daar was iedereen niet helemaal zeker van.

Na een snelle douchebeurt vertrok het hele peloton richting Waldeck om op de Edersee te gaan genieten van een 2-uur durende rondvaart. Het Zonnebloemgefühl kreeg behoorlijk de overhand en met een aantal (bijna) pensionado`s onder de aanwezigen is dit ook wel een beetje logisch. Het lompgrote stuwmeer met een omtrek van dik 50 kilometer werd van diverse kanten bevaren en de sfeer aan denk was bijzonder aangenaam. De zon speelde het spel voortreffelijk mee en dat is natuurlijk een geweldige opsteker. Na een hele behouden vaart, meerde das Fahrgastschiff rustig aan en werd er weer voet aan land gezet.

Terug op de thuisbasis werd er snel een sapje genuttigd, waarna het lopend richting het centrum van Marienhagen gewandeld, waar de AVA-janen met het luiden van de kerkklokken werden begroet. Bestemming was Landgasthof zur Jaegersruh, een hele mondvol voor een lokaal restaurantje, maar de ontvangst was allerhartelijkst. De gastheer had al snel in de smiezen dat er wat te verdienen was en begon gelijk maar te rennen met vazen bier. De dinerkaart had een zeer groot snitzelgehalte, dus daar werd volop uit gekozen. De stemming nam intussen een meer dan gezellig gehalte aan en de ober bleef breedlachend de meute bedienen. De conclusie na een paar uurtjes schranzen was duidelijk: een Michelin-ster zit er in 2026 waarschijnlijk niet in, maar dat is ook in het geheel niet nodig om 25 gasten een prettige en smakelijke avond te bezorgen.

Was dit dan de laatste activiteit van deze eerste dag? Zeker niet! Na een korte verkleedpartij kwamen ons tijdelijke gastouders, Jaap en Mariska in volledig Duitse kledij weer in de ontmoetingsruimte, waar de chips intussen alweer van hand tot hand ging en de Krombachers ontdopt werden. De club werd rigoureus door elkaar gehusseld voor een adembenemend spannende Hauszimmerquiz. De 5 teams werden onderworpen aan een scala van onderwerpen met een 96% Duits tintje. Over sport, politiek, gebouwen, cultuur en muziek… je kon het zo gek niet bedenken of het kwam wel aan bod. Nu was het met de kennis over het algemeen best wel redelijk gesteld, maar het is meer het geheugen, dat hier en daar toch een flinke opdoffer heeft gehad. Ze werden Udo Jürgens en Peter Maffay bij een groepje door elkaar gehaald, waar een ander Olaf Thon voor Lothar Matthäus aanzag. Uiteraard waren dit vragen uit de categorie “eenvoudig”, die je niet mag missen. De stress haalde even voor middernacht het hoogtepunt bij velen, toen de formulieren ingeleverd moesten worden en de tweekoppige jury aan het rekenen ging. Er werden een flink aantal wiskundige formules losgelaten, maar diep in de nacht, volgde toch nog de prijsuitreiking. Retespannend bleek het uiteindelijk te zijn en was het puntenverschil minimaal. Slim was de speldirectie wel om geen discussie aan te gaan, louter de totaalscore te noemen en bleek dat de winnaar toch best wel uit een zeer onverwachte hoek kwam. Tijdens de prijsuitreiking werd quizmaster Japie nog een kleine envelop met inhoud toegeschoven, maar slechts een enkeling nam dit waar. Mooi dat de groep, die normaal mijlenver van het podium verwijdert blijven, nu eens het zoet der overwinning mochten smaken.

De klok tikte inmiddels gestaag door en zelfs de koekoek kwam al niet meer naar buiten, dus de hoogste tijd om te gaan rusten. Zaterdag zou het programma immers ook weer zeer intensief en anstrengend zijn, dus was een goede nachtrust de beste voorbereiding. (FR) 

Jaap en Mariska in hun Duitse kledij voor aanvang van de Hauszimmerquiz