De Kanjers van Schaersvoorde rennen de Zevenbultenloop

De Kanjers van Schaersvoorde

Op 25 juni 2026 zal de meedogenloze helling van Col du Calibier het strijdtoneel zijn voor vele Kanjers. Met het bedwingen van deze mythische klim hopen 47 leerlingen en 6 collega’s van Schaersvoorde geld op te halen voor kinderen in de Achterhoek die niet, of onvoldoende in staat zijn om te spelen en sporten. De top van de Franse berg kan vanaf drie verschillende kanten bereikt worden. De Kanjers gaan vanuit het westelijk gelegen Le Clapier, en fietsen dan ruim 47 kilometer. De wandelaars en hardlopers overbruggen een afstand van 21,5 km. De laatste 8,5 km zijn erg pittig, met een gemiddeld stijgingspercentage van 8%. De Beeklaan, die smerige kuitenbijter tussen de Hogestraat en de Varsseveldsestraatweg, heeft een gemiddeld stijgingspercentage van 3%...  Dus moet er getraind worden!

Schaersvoorde heeft natuurlijk een linkje met AVA ’70; er wordt immers al jaren sympathiek samengewerkt om elk jaar weer van de Gerard Tebroke Memorialloop een groot feest te maken. Dus GTM-vip Roy Mengerink werd gevraagd of hij misschien de route wist van de Zevenbultenloop. Want die route klonk als een prima trainingsparcours; 7 bulten, verdeeld over zo’n 15 km. Dus Roy klopte aan bij de parcoursbedenker van deze mooie route om Aalten. Bij mij dus. In de corona-tijd, in 2020, werd de beroemde Zevenheuvelenloop in Nijmegen afgelast. Om toch de hardlopers en wandelaars een fijn rondje en een beetje uitdaging te bieden in onzekere tijden, hadden Geert Wevers en ik de Zevenbultenloop bedacht. Een virtuele wedstrijd, zo rond de feestdagen. Én…deze wedstrijd is het afgelopen jaar voor de 5e keer georganiseerd. Afijn, lees het hier (even naar beneden scrollen) maar eens allemaal terug.

Toen ik Geert meldde dat de hardloopkanjers van Schaersvoorde, samen met de dappere docent Kim, de Zevenbultenloop als training wilde lopen, rook hij uiteraard direct een sappig stuksken voor op z’n site. “Dan doo’w met! Jij als loper, en ik fietse d’r achteran!” Dus ik appen met rector Hans, Hans met Kim en Kim met Rinke: de hardlopers vonden het een leuk plan. En zo werd er een datum geprikt om de Zevenbultenloop te rennen, onder begeleiding van de godfathers van deze route.

Dinsdagmiddag was het zover. Samen met 9 leerlingen, 1 docent en 4 begeleiders vertrokken we van de Markt. Ik had Frank Roos en Marcel Mateman gevraagd of ze mee wilden rennen. Voor het geval een leerling zou verdwalen in de Barlose rimboe, hadden we nog wat gidsen achter de hand. En het ging harstikke mooi! We begonnen kalm aan de 1e 5 km. In de eerste 5 km zitten al 3 venijnige bulten: de Beeklaan, de Gesinkbult en de Welinkweg. De Beeklaan heeft een helling van 222 m lang en stijgt gemiddeld 3%. Om een beeld te krijgen van de Calibier: deze is 97x zo lang, en minstens 2x zo steil. Dus, afgerond, 100x de Beeklaan op. En dan ben je ongeveer halverwege qua hoogte. Eind juni, in Frankrijk, bij 30 graden…Respect Kanjers!

Bij de 2e 5 km ging het tempo wat omhoog. Uiteraard waren er een paar jonge honden die er wel een tandje bij wilden zetten. Frank en ik keken mekaar aan, zuchtten eens diep, en namen dit testosteron  groepje mee, dieper Barlo in. Geert, Marcel en docent Kim bleef bij het groepje dat wat kalmer aan wilde doen. Heel wijs! Maar al gauw sloot Kim toch aan. Met een tussensprint had ze de snelle groep bereikt. Puike prestatie! Ik zag later op het Strava-account van Kim dat ze vandaag een PR op de 15 km had gelopen. Sjappoo dus! En zo renden we gezamenlijk over de 4e bult, de School-Esweg. Een vals platte bult, met zwaar mul zand. Pittig. Maar de lastigste kwam nog…Toen we voorbij boerderij De Neeth kwamen, doemde de Nijhofsweg op. Frank waarschuwde de jonge renners: pas op, deze lijkt makkelijk, maar het venijn zit ‘em in de staart! Een soort Calibier-light dus. Maar ook deze bult werd gemakkelijk bedwongen. Zo rond de 10 km hoorde ik al wel wat meer gezucht en gesteun, dus we besloten even te wandelen. De 2e groep zagen we in de verte de Bolwerkweg op stoempen, de 6e bult, verraderlijk vals plat. We namen een kleine pauze, dat hadden we wel verdiend. En ik miste 2 lopers! Eentje was afgehaakt met een opkomende blessure en de ander had zich beseft dat hij anders de kapper niet zou halen!

Geert, de nestor van het begeleidingsteam, stelde voor om de laatste 5 km op eigen tempo te gaan lopen. Hij zou achter blijven fietsen, zodat iedereen weer veilig in Aalten zou komen. De testosteronbommen stelde voor om te gaan knallen. En zo werden de laatste 5 km ingezet. De jongens stoven er vandoor en als gids moest ik wel mee. Ik wilde het niet op m’n geweten hebben dat ze in hun ontembare enthousiasme de Bredevoortse gracht in zouden stoeven. In een tempo, ver onder de 5.00 min per km, snelden we langs Bredevoort, richting Aalten. Stiekem dacht ik, ik geef het eerlijk toe: ik zal ze eens een poepie laten ruiken. Ik voer het tempo wat op en zal zien dat ik die tongen op de knieën krijg! Maar niks van dat al; ze keuvelden rustig mee in dit – voor mij – meer dan pittige tempo. Daar ging m’n plannetje. En ego… Bij de Hamelandroute gaf ik aan dat we even moesten stoppen. Heel in de verte kwam een auto aan…”Kan makkelijk!”, zeiden de jongens. “Nee, stoppen!” hijgde deze gids, “ik vind het te link”. Gelukkig waren het brave jongens… “We verlagen iets het tempo, zodat we wat power over hebben voor de laatste bult: de Oosterkerkstraat”. Dat vonden ze een goed plan. En zo redde ik mijn hachie.

En daar was ie, de laatste bult. Alsof de jongens nog geen 14 km in de benen hadden, trokken ze vol door op de Oosterkerkstraat. En ik er achteran. “Kom op Rinke’, riep Nils nog, zo’n 30 m voor me. “Joa joa”, dacht ik…Bovenaan de Oosterkerkstraat, na een machtige sprint, zakten ze gelukkig terug in tempo. Nog een kleine stukje, naar de Markt. Op een afstandje hobbelde ik achter hen aan, en kwam steeds iets dichterbij. Ze hadden niets in de gaten…En ter hoogte van Messink & Prinsen zag ik mijn kans schoon en sprintte vol langs Chris, Tim en Nils. Met een maniakale lach! Hahaha! Maar helaas, ze hadden mijn list te snel in de gaten. Alsof ik stil stond, zo spurten ze full pull langs me heen. Respectloos! Laat die ouwe man toch in de waan!

Desondanks konden we mekaar lachend een boks geven; het was een mooi loopje! Al snel kwamen de anderen er ook aan. Allemaal met een vette big smile. De meeste hadden het gehaald, zonder noemenswaardige pijntjes. Enkele jongens renden nog een klein stukje door, anders tikten ze nét niet de 15 km aan. De uitslovers. Nils sprong direct op de fiets: moest ook naar de kapper!

Bij de start had ik een lieve dame van het terras geplukt om een groepsfoto van ons te maken. Ze was zo sportief om op het terras, in het heerlijke zonnetje, zolang op ons te wachten. Toen we na anderhalf uur weer afgepeigerd op het bordes stonden, had zij het terraszitten ook mooi volgehouden. En zo kon ze weer een fijne foto maken! Het was een prachtige middag. We stelden voor om nog eens samen een training te doen. Want samen lopen is zoveel leuker en gemakkelijker. Kanjers, in ieder geval heel veel succes op de Calibier!

Sportieve groet van het begeleidingsteam,

Geert Wevers, Frank Roos, Marcel Mateman en Rinke ter Haar

Wilt je ook een donatie doen door hen te sponsoren? Klik op deze link, alle kleine beetjes helpen! 

De Kanjers waren na een goed anderhalf uur weer terug. Net zo makkelijk!