 |
| Gerrit, Jaap, Mariska, Ingrid en Evelien, de organisatie van het weekendje Sauerland |
De trouwe lezer van dit fijne weblog van neef Geert kan het niet ontgaan zijn: AVA ’70 is een weekendje weg geweest. Met een mooie groep atleten is er gedaldeed in Sauerland, rundum das Familienhaus Zum Schwanenteeg, van de familie Oberink. Dag 1 is beeldend beschreven door Frank Roos, zoals alleen hij dat kan. Dag 2 werd onder de loep genomen door meesterwaarnemer en -schrijver en meester Erwin Wamelink. Aan mij de eer om dag 3 te beschrijven. De dag van de wedstrijd: we zijn immers niet alleen naar Sauerland afgereisd om te daldeeën; er moet uiteraard gerend worden. En hard!
Op een klein half uurtje rijden van ons idyllische familiehuis werd voor de 6e keer de Twistesee Lauf georganiseerd. Geert Wevers heeft in zijn wedstrijdverslag een mooi omgevingsbeeld geschetst. Dit werd dus de wedstrijd waar we mochten knallen op de 5 of 10 km.
Rennen langs het water betekent een vlak parcours. En dat zijn de hardlopers van AVA ’70 wel gewend. Nu houd ik wel van een spelletje en polletje en heb de zaterdagavond, de avond voor de wedstrijd, een wedstrijd in een wedstrijd bedacht. In mijn opschrijfboekje heb ik van alle Avajanen de te verwachten tijd genoteerd. Die moest toch redelijk in te schatten zijn, op zo’n vlak parcours zou je denken? Nou, ik kan je alvast verklappen: dat kan lang niet iedereen. Na de wedstrijd zou ik dan alle werkelijk gelopen tijden invullen en degene die het dichtst bij haar of zijn geschatte tijd zou finishen, zou een fijne prijs winnen. Een mooi hebbedingetje uit de Zevenbultenloop-merchandise-shop én een krat Krombacher. Want hier waren er om onduidelijke logistieke redenen heel veel van over.
Bij het analyseren van zo’n polletje kun je interessante karaktereigenschappen van de atleten ontdekken. De een is heel bescheiden, de ander juist overmoedig en vol branie; er zitten voorzichtige inschattingen tussen, maar ook tegen-beter-weten-in of alles-of-niets types. Neem bijvoorbeeld Devlin. Hij kwam aankarren in een niet bescheiden Porsche 911 Carrera 4S 3,0-liter zescilinder boxermotor met dubbele turbo met 353 kW (480 pk). Hij schatte bescheiden in dat hij de 10 km in 49.59 minuten zou lopen. Hij raffelde de 10 km af in 45.57 min. Ruim 4.02 minuten sneller dus dan ingeschat! Hij zat dan ook het verst van iedereen af, wat inschatten betreft. Hij had een prijs goed kunnen gebruiken, want het zou een duur weekendje worden: de afstandsbediening van de Porsche was stuk gegaan. Peter B dacht dat het een microfoon was en had er de hele heenweg Schlagers in zitten zingen. “Dat kost me weer een dikke 600 knaken”, verzuchtte Devlin deemoedig. De mooie tijd op de 10 km was een enigszins een pleister op deze gapende wond.
Paula, ook een mooi voorbeeld van bescheidenheid. Ze schatte in dat ze net onder de 50 minuten zou lopen op de 10 km. Ze liep nota bene een vet PR: 47.11 minuten! Erwin daarentegen kunnen we scharen onder de alles-of-niets types. Hij wilde vriend Luuk hazen en goed wegzetten, met als doel Luuk een dikke Duitse beker mee naar huis te laten nemen. De grote motor van Erwin, de avond daarvoor rijkelijk gevuld met Krombacher-koolhydraten, was na een goeie kilometer al opgeblazen. Erwin kwam ruim later binnen dan ingeschat; laat ik maar geen cijfers noemen. Luuk werd keurig 5e. Gezien het vergelijkbare voedingspatroon als Erwin een puike prestatie.
Om de winnaar te bepalen van deze wedstrijd-in-een-wedstrijd moest de organisatie tot ver achter de komma rekenen. Evelien en Linda zaten beide 7 seconden van hun geschatte tijd af. Evelien, als langeafstandsklasbak, kent haar lichaam – haar mooie lichaam – natuurlijk erg goed. Ze weet wat ze kan. Ze deed er 7,2 seconden langer over dan ingeschat. Linda die gokte maar wat: ze deed er 6,8 seconden langer over. Tenminste, ik gok dat ze gokte. Want dat doet ze namelijk vaker. Op zaterdagavond strikte Gerdy jan en alleman om een potje ‘Slimste Mens’ te spelen. Ze liet een slagveld aan verliezers achter zich, dus ze zocht enige tegenstand. Omdat ik toch geen ‘nee’ tegen Gerdy kan zeggen deed ik ook een potje mee. En nog een en nog een. Harstikke leuk spel. Linda deed ook mee. En nu komt het: ze won! Tussen een ijzersterk deelnemersveld van universitair geschoolde kandidaten gokte zich met alle geluk van de wereld naar Slimste Mens! Nu gun ik dat haar van harte, want ze is niet alleen een slim mens maar ook een leuk mens, maar opvallend was het wel. Dus vermoedelijk gokte ze zich naar 28.0457 minuten op de 5 km en met een verschil van 0,4 seconden won Linda dus ook de Twistesee Lauf Poll. Ze zal nu wel aan de Krombacher zitten vermoed ik.
Ook mooi om te noemen zijn Siep, Gerjo en Henk L. Siep durfde het eigenlijk niet aan, in verband met zijn sluimerende hernia. Hij liep toch een knappe 27.37 en lijkt back on track. Dit geldt ook voor Gerjo. Hij loopt al een hele tijd te klungelen met z’n knie, maar verbeet de pijn en kwam binnen de 29 minuten over de finish. Henk L was de hele zaterdag al wat stilletjes: hij had al jaren geen 5 km wedstrijd meer gelopen. Henk tobde de laatste maanden met z’n snelheid en kon z’n tempo’s niet meer onder de 6 minuut de kilometer krijgen. Hoe mooi is het dan dat Henk piekte op het moment dat het moest. Hij liep dik onder de 6 minuut de kilometer en kwam op 30 rond binnen (het parcours was 100 m langer dan de beloofde 5 km). Voor Dirk, Gerrit-Jan en Denis kwam de wedstrijd te vroeg. Hun blessures lieten het rennen nog niet toe. Hun aanmoedigingen waren lavend en hielpen de Avajanen tot prachtige prestaties.
En zo sloten we een mooie wedstrijddag af. Ik kan natuurlijk niet iedereen noemen, maar geloof me, er is fantastisch gepresteerd!
Na deze wedstrijd sloten we het weekend af met een fijn etentje. Een keer wat anders dan een schnitzel. We hadden vrijdag- en zaterdagavond in het naastgelegen Zur Jägersruh gegeten. Een restaurant met 40 soorten schnitzels op de kaart. Minstens. En bierglazen kleiner dan maatje vaas hadden ze niet. Erwin, wat minder eufemistisch aangelegd dan ik, noemde het een vreetschuur. Voor vegetariër Wim viel er weinig te kiezen. Een salade en wat uienringen. En dan wel 25.53 minuten lopen hè. Wim had 2 goede nachten gehad, misschien was dat zijn geheim. Samen met Ingrid en Evelien op de kamer. Op mijn filosofische vraag aan Wim of een vegetariër wel van vrouwenvlees houdt heb ik nooit antwoord op gehad trouwens…Mijn filosofische vergelijking tussen een schnitzel en een marathon is ook het vermelden waard. Als je zwoegend een marathon hebt gelopen, denk je meestal: dat was eens maar nooit weer. Een dag later kan dat al wat bijgedraaid zijn: misschien volgend jaar nog eens proberen. Neem nu die schnitzel. Als je ‘em op hebt denk je: poeh, dat was voorlopig de laatste. Als je dag later, na het doen van de vele activiteiten, zo rond 19.00 uur weer aanschuift bij de rustende jagers denk je: laten we het maar weer eens proberen!
Ingrid en Evelien verdienen trouwens wel een vette pluim. Dankzij hun goede zorgen is er altijd koffie, thee, wordt er snel en adequaat opgeruimd, afgeruimd, ingepakt. Dat soort, vaak onzichtbare dingen. Bedankt dames, dat we weer simpelweg aan mochten schuiven. Ook Gerrit verdient een pluim, als mede-organisator van dit weekend. En Walter, en de nieuwe elektrische bus. Toen wij al lang en breed thuis uitgeteld in bad lagen, was Walter nog druk om alle kroam uit de bus op de juiste locaties te doen belanden. Ook fijn dat iedereen, na zo’n vermoeiend weekend, weer veilig thuis is gekomen.
In aansluiting op de andere schrijvers wil ik tot slot ook Jaap en Mariska benoemen. Wat hebben we een mooi weekend mogen beleven in Sauerland; dank voor de organisatie en vette activiteiten! Dat zo’n gemêleerde groep hardlopers, tussen de 25 tot 70 jaar, zo’n lol met elkaar kan beleven. Erg waardevol. Natuurlijk staat iedereen op standje ‘ginnegappen’ maar er is ook ruimte voor bijzondere een-op-eentjes, voor mooie gesprekken, een luisterend oor, een lach en een traan. Toen de familie Oberink het familiehuis overnam, zat er ook een indrukwekkende eclectische platenverzameling bij. We hebben van alles gedraaid, van disco tot hardcore, al dan niet op het juiste toerental. Vooral ‘Du’ van Peter Maffay schalde dikwijls over de Sauerlandse heuvels. We hebben verzuimd, dat schiet me nu te binnen, het AVA clublied te zingen. Maar met ‘AVA’ in onze gedachten en ons hart, zingt Peter Maffay dit voor ons:
Ich kann nicht sagen, was du für mich bist
Sag, dass ich dich, dich nie verlier'
Ohne dich leben, das kann ich nicht mehr
Nichts kann mich trennen von dir
Du bist alles, was ich habe auf der Welt
Het zou zomaar over AVA kunnen gaan! (RtH)
 |
| Een kijkje in het befaamde notitieboekje van Rinke |
Geen opmerkingen:
Een reactie posten