AVA'70 in Marienhagen-Vöhl (Sauerland) - dag 1

Het eerste sportieve uitstapje van het weekend

AVA'70 geht's los!

Na zeer succesvolle trainingskampen in Londen, de Ardennen en Vlieland was de bestemming dit keer het heuvelachtige Sauerland. Bijzonder was dat de 24-koppige hardloopselectie van AVA`70 dit keer was uitgenodigd om te komen verblijven in het idyllische Marienhagen, waar hardloopmaatje Jaap Oberink en zijn familie eigenaar zijn van Familienhaus Zum Schwanenteig. Hoe mooi is dat?

Op vrijdag verzamelde de sportievelingen zich bij het clubhuis om 08.00 uur, maar de reis liep gelijk al vertraging op, want FC Kobus kon het, zoals wel werd verwacht, net niet redden. Afijn de aanwezigen kregen alvast een goodiebag overhandigd en daarmee werd gelijk al een uitstekende basis gelegd voor een fijn samenzijn. De inhoud was toepasselijk, want uiteraard nam het traditionele herinneringsshirt de meeste plek in en ook dit keer is het weer een fantastisch collectors item. Over de rest van de inhoud volgde gelijk wat uitleg. De opdracht was simpel. Je pakt eerst de banaan, houdt hier een blikje cola onder en vervolgens een stuk mars. Een enkeling had in de gaten dat de geel, rode en zwarte kleur de Deutsche Fahne weergeven. Daar was dus wel beregoed over nagedacht. 

Het was tijd om te vertrekken en om een beetje indruk te gaan maken bij onze Oosterburen, stond er een aantal fraaie bolides klaar om het gezelschap te gaan vervoeren. De dravers wilden wel scoren, dus een Porsche, Mercedes, BMW en een E-bus, die meer weg had van een winkel op wielen, maakten deel uit van het Aaltense wagenpark. De trip van een kleine 300 kilometer verliep verdraaid prima en al voor elf uur pruttelde de koffie reeds fijn. De kamerindeling leverde verrassend genoeg geen enkel probleem op en de groep bewoog zich snel naar de ruime Garten om in een lekker zonnetje alvast Duitse sfeer te snuiven en te genieten van het bonensap. De stemming was direct al opperbest en dat bleef ook het hele weekend de rode draad. Jaap en Mariska heetten een ieder van harte welkom en de eerste speech leverde gelijk al een ovationeel applaus op. Wat menigeen reeds vermoedde, bleek ook waarheid te gaan worden, namelijk dat een scala aan verschillende activiteiten elkaar in sneltreinvaart op zouden gaan volgen, dus een ware sloop op de conditie bij sommigen.  

De meest fanatieke hardlopers konden zich alvast gereed gaan maken voor het eerste sportieve uitstapje in de vorm van een duurloop. De keus was om 5 kilometer te rennen, maar er was ook de mogelijkheid voor een extra lus waar de nodige hoogtemeters in verpakt zaten. De dresscode was het felrode weekendshirt en dat trok uiteraard de nodige aandacht van de plaatselijke bevolking, die volledig verrast bleken te zijn door de aanwezigheid van de Aaltense talenten. De groep werd dan ook lang nagestaard en de lokale paparazzi hun werk deed, alvorens de roodhemden het Nationalpark in renden, waar de ondergrond van asfalt veranderde in ruwen stenen. Na 4975 meter zat het eerste gedeelte erop en haakte de helft af om te gaan douchen. Een stel dapperen besloten Jaap te vergezellen en na een prettige afdaling volgde tenslotte een veel minder prettige klim, die de hartslag in snel tempo omhoog joeg. Toch zeker wel tevreden gezichten bij de finish, want de missie was een prima training en test voor de dingen die nog komen zouden. Bovendien hadden de dravers het grote geluk, dat de groenling werd gespot en een enkeling meende zelfs de zeldzame polifinario in een hoge den te horen, maar daar was iedereen niet helemaal zeker van.

Na een snelle douchebeurt vertrok het hele peloton richting Waldeck om op de Edersee te gaan genieten van een 2-uur durende rondvaart. Het Zonnebloemgefühl kreeg behoorlijk de overhand en met een aantal (bijna) pensionado`s onder de aanwezigen is dit ook wel een beetje logisch. Het lompgrote stuwmeer met een omtrek van dik 50 kilometer werd van diverse kanten bevaren en de sfeer aan denk was bijzonder aangenaam. De zon speelde het spel voortreffelijk mee en dat is natuurlijk een geweldige opsteker. Na een hele behouden vaart, meerde das Fahrgastschiff rustig aan en werd er weer voet aan land gezet.

Terug op de thuisbasis werd er snel een sapje genuttigd, waarna het lopend richting het centrum van Marienhagen gewandeld, waar de AVA-janen met het luiden van de kerkklokken werden begroet. Bestemming was Landgasthof zur Jaegersruh, een hele mondvol voor een lokaal restaurantje, maar de ontvangst was allerhartelijkst. De gastheer had al snel in de smiezen dat er wat te verdienen was en begon gelijk maar te rennen met vazen bier. De dinerkaart had een zeer groot snitzelgehalte, dus daar werd volop uit gekozen. De stemming nam intussen een meer dan gezellig gehalte aan en de ober bleef breedlachend de meute bedienen. De conclusie na een paar uurtjes schranzen was duidelijk: een Michelin-ster zit er in 2026 waarschijnlijk niet in, maar dat is ook in het geheel niet nodig om 25 gasten een prettige en smakelijke avond te bezorgen.

Was dit dan de laatste activiteit van deze eerste dag? Zeker niet! Na een korte verkleedpartij kwamen ons tijdelijke gastouders, Jaap en Mariska in volledig Duitse kledij weer in de ontmoetingsruimte, waar de chips intussen alweer van hand tot hand ging en de Krombachers ontdopt werden. De club werd rigoureus door elkaar gehusseld voor een adembenemend spannende Hauszimmerquiz. De 5 teams werden onderworpen aan een scala van onderwerpen met een 96% Duits tintje. Over sport, politiek, gebouwen, cultuur en muziek… je kon het zo gek niet bedenken of het kwam wel aan bod. Nu was het met de kennis over het algemeen best wel redelijk gesteld, maar het is meer het geheugen, dat hier en daar toch een flinke opdoffer heeft gehad. Ze werden Udo Jürgens en Peter Maffay bij een groepje door elkaar gehaald, waar een ander Olaf Thon voor Lothar Matthäus aanzag. Uiteraard waren dit vragen uit de categorie “eenvoudig”, die je niet mag missen. De stress haalde even voor middernacht het hoogtepunt bij velen, toen de formulieren ingeleverd moesten worden en de tweekoppige jury aan het rekenen ging. Er werden een flink aantal wiskundige formules losgelaten, maar diep in de nacht, volgde toch nog de prijsuitreiking. Retespannend bleek het uiteindelijk te zijn en was het puntenverschil minimaal. Slim was de speldirectie wel om geen discussie aan te gaan, louter de totaalscore te noemen en bleek dat de winnaar toch best wel uit een zeer onverwachte hoek kwam. Tijdens de prijsuitreiking werd quizmaster Japie nog een kleine envelop met inhoud toegeschoven, maar slechts een enkeling nam dit waar. Mooi dat de groep, die normaal mijlenver van het podium verwijdert blijven, nu eens het zoet der overwinning mochten smaken.

De klok tikte inmiddels gestaag door en zelfs de koekoek kwam al niet meer naar buiten, dus de hoogste tijd om te gaan rusten. Zaterdag zou het programma immers ook weer zeer intensief en anstrengend zijn, dus was een goede nachtrust de beste voorbereiding. (FR) 

Jaap en Mariska in hun Duitse kledij voor aanvang van de Hauszimmerquiz