Teuto Social Trail in Georgsmarienhütte(D)

De deelnemers aan de Teuto Social Trail

Tijdens het zoeken van een pittige uitdaging voor het voorjaar zat ik me te verbazen over het aanbod aan evenementen. Aan de ene kant is het broedseizoen, dus mag er niet veel in de Nederlandse bossen. Aan de andere kant zijn de evenementen die er wel zijn behoorlijk vercommercialiseerd. Hoge inschrijfprijzen en zoveel mogelijk mensen aan de start is dan het streven blijkbaar. Wat doe je dan? Je verzint zelf wat.

Loopmaatje Michiel weet zo langzamerhand ieder paadje in het Teutoburger Wald en wist wel een uitdagende route van zo’n 50 km in de buurt van Bad Iburg te verzinnen. Met maar twee punten onderweg om wat eten of drinken te kopen zou het dan wel redelijk zelfvoorzienend worden. En de heuvels zijn daar ook wel wat hoger dan we van het Montferland gewend zijn, pittige uitdaging dus. Na een polletje in de Lekker Buitenspelen appgroep waren er voldoende mensen voor te porren om samen een dagje door de heuvels te rennen. Zo kwamen we op het idee voor de TeutoSocialTrail, hoewel het eigenlijk nooit een officiële naam gekregen heeft.

Een datum werd geprikt en een trainingsschema werd bedacht en uitgevoerd. Na wekenlang vele kilometers en hoogtemeters maken was het dan eindelijk zo ver! Zondag 3 mei zaten we al vroeg in de auto richting Duitsland. We hadden 8:30 afgesproken op een Wanderparkplatz in de buurt van Georgsmarienhütte, anderhalf uur rijden vanaf Groenlo. Bijtijds uit bed dus…. Het zou qua weer een prachtige dag worden dus hadden we er allemaal zin in. iedereen was op tijd op de parkeerplaats en na wat voorbereiding als zonnebril op, deet spuiten, zonnebrandcreme opdoen, stokken uitklappen en de rugzak omhangen waren we er klaar voor.

We doken vrijwel meteen het bos in en de kleine paadjes op. Het bos lag er prachtig bij in de voorjaarszon, met ontelbare tinten groen en een strakblauwe lucht. De stemming zat er meteen goed in en al kletsend over van alles en nog wat liepen we heerlijk te genieten van de omgeving. Het was ook al snel duidelijk dat de Teutoburger heuvels wel een andere categorie zijn dan de Lochemse Berg, de hiking skills werden dan ook al meteen ingezet om de hoogtemeters te overbruggen.

’s Morgens was het eerst nog wat fris en de zon scheen in prachtige stralen door de bomen. De vogels trokken zich niets aan van ons geklets en floten er op los. Een geweldige ochtend om in het bos te zijn eigenlijk, maar het was heel rustig in het bos. Heel af en toe zagen we iemand lopen, maar we hadden het bos bijna voor ons alleen. Het tempo lag ook laag genoeg om nog wat rond te kijken en te genieten van de omgeving.

Na een kilometer of tien keek ik echter blijkbaar wat teveel rond en kreeg ik het voor elkaar om mijn linker enkel flink te verzwikken. Na een krachtterm of wat zakte de pijn en kon ik verder strompelen, na een minuutje of wat kon ik het ongemak zelfs redelijk verdringen in mijn hoofd. Ik vertrouwde er op dat het wel goed zou komen en daar leek het ook naar uit te zien.

Op 17 km hadden we een kort rustpunt in de vorm van een bakkertje die open was op zondagochtend. Dat is fijn na al meer dan drie uur onderweg te zijn. Kaffee en Kuchen in de zon! Even de rugzak af en het zweet op de rug op laten drogen. Heerlijk! De dame achter de balie zei dat we rustig nog even mochten blijven zitten, ze was toch nog wel een half uurtje bezig met schoonmaken. Ze wilde zelfs nog wel een extra kan koffie zetten als we dat wilden. Maar we kwamen natuurlijk niet alleen voor de koffie, we moesten nog verder. Na nog snel even het sanitair gebruikt te hebben gingen de rugzakken weer op en gingen we weer op weg.

In het stuk wat nu kwam zaten een paar hele forse klimmen en, waar er tot dan toe nog wel eens vlot naar boven gerend werd door de ‘jonge honden’ in de groep, werd het nu wat rustiger aangevlogen. De temperatuur was inmiddels ook al een stuk gestegen en het was wat benauwd aan het worden. Maar de lucht was nog steeds blauw zo ver we konden zien, dus hoefden we niet op een verfrissend buitje te rekenen. Het zweet gutste en het werd af en toe wat stil in de groep. Waar moet je het ook nog over hebben nadat je al uren samenloopt? Voor sommigen was het vinden van gespreksstof overigens nooit een probleem…

Ik begon zoetjes aan mijn rechterbovenbeen te voelen. Waarschijnlijk doordat ik mijn linker enkel onbewust ontzag overbelastte ik mijn rechterquadriceps en die was het daar steeds minder mee eens…. Gelukkig hadden we een tweede rustpunt op 27 km. Bosrestaurant Malepartus voelde aan als een oase in de woestijn na al een best stuk van de dag onderweg te zijn. We konden nog net een plekje op het terras veroveren, met het mooie weer waren de meeste plekken natuurlijk bezet. Even lekker uitpuffen en wat eten en drinken. Maar net nu trok natuurlijk even de zon weg en bleek het toch nuttig dat ik een jasje in mijn rugzak had.

Met frisse moed stonden we na een half uurtje weer op om verder te gaan. Maar de moed zakte me meteen weer enigszins in de schoenen. Dat je in een half uur ineens 10 jaar ouder kunt worden…. Het duurde een paar kilometer om met mijn stramme benen weer een beetje in het ritme te komen, zeker naar beneden rennen begon ik steeds minder leuk te vinden. Maar gewoon door en de moed niet laten zakken, normaal trekt zo’n dipje wel weer bij na verloop van tijd. De omgeving maakte in ieder geval heel veel goed en het goede gezelschap natuurlijk ook.

Na weer een prachtig, maar technisch zeker niet makkelijk stuk, was het voor mij wel duidelijk dat ik misschien maar beter voor de ‘optie B’ kon kiezen. Vooral naar beneden werd steeds meer een probleem met mijn rechter quadriceps. En als ik zo uit mijn ooghoeken naar Eric keek was dat voor hem misschien ook een betere keuze. Ik zag hem het laatste uur ook steeds moeizamer bewegen…. Ik besloot maar eens te vragen of hij het misschien ook een goed idee vond om samen een stukje af te korten voordat het echt een lijdensweg zou worden. We hielden anders de rest van de groep ook nogal op was zo mijn inschatting.

Het bleek dat Eric hetzelfde idee ook al een minuut of 10 had, dat was dus snel beslist. De rest van de groep was het er nog niet meteen mee eens, maar toen ik ook nog eens viel over een boomwortel en mijn ribben flink bezeerde was het voor iedereen duidelijk. Eric en ik sneden een stukje af over het fietspad langs een grotere weg en pakten dan de laatste vijf kilometer van de route weer op. Dat zou ons een kilometer of tien schelen, maar we pakten dan wel een heel mooi stuk aan het eind nog mee. Het was wel jammer natuurlijk, maar we lopen al lang genoeg op de trails rond om te weten dat dit soort dingen gebeuren en dat je er op dat moment gewoon zo goed mogelijk mee moet omgaan om verdere ellende te voorkomen.

Na een saai stuk langs de grote weg doken we weer het bos in en de kleine paden op. Rennen lukte niet omdat mijn ribben het daar niet mee eens waren. En de hamstring van Eric vond er ook wat van… Maar in een vlot tempo hiken ging nog wel en zo tikten we de kilometers weg. We mochten gelukkig nog wel de grootste klim uit de route meepakken, maar daarna konden we de laatste kilometers naar de parkeerplaats afdalend afleggen. Bij de auto moesten we natuurlijk nog wel een tijdje wachten op de rest van de groep, maar we konden lekker zitten en eten en drinken hadden we genoeg. Wie doet je wat? We hadden toch nog ruim 41 km en zo’n 1250 hoogtemeters weggetikt. Best aardig toch op een mooie zondag.

Uiteindelijk kwam de rest ook over de streep. Sommigen nog redelijk fris en fruitig alsof ze geen 53 kilometer met een dikke 1500 hoogtemeters hadden afgelegd. Anderen hadden het duidelijk ook moeilijk gehad in het laatste stuk en hadden de steun van de medelopers echt wel nodig gehad. Maar iedereen was blij dat de finish bereikt was. Voor sommigen was het zelfs de alleerste ultraloop! We waren het er in ieder geval roerend over eens dat het een geweldige dag geweest was. Toch mooi dat op deze manier een aantal mensen die heel verschillend zijn en elkaar nog nooit gezien hebben binnen de kortste keren een band kunnen krijgen. De foto’s tonen eigenlijk alleen maar beelden van mensen met een grote glimlach, we mogen dus wel van een succes spreken. Dat er een keer een vervolg gaat komen staat daarmee eigenlijk al wel vast.

Dank aan Michiel en Christian Kats voor de route en de begeleiding. Op naar het volgende avontuur!

Andre Bleumink