Verslag van de Sukerbietentrail in Lemele

Andre, Angelique en Bianca

Op een wat mistige februari zondagochtend vertrokken er vanuit diverse plekken in de Achterhoek auto’s richting Lemele, of all places. Wat was er dan toch te doen in het pittoreske Lemele, waar normaal in de winter helemaal niets te doen is op zondag ochtend? De Sukerbietentrail, een initiatief voor het goede doel van Team Sukerbiet. De start was vanaf natuurcamping de Lemeler Esch en dat betekende eigenlijk meteen ook dat het maximaal maar 450 deelnemers kon laten starten. Nu hou ik wel van leuke kleinschalige loopjes en als die ook nog voor het goede doel zijn, in plaats van georganiseerd door een commerciële organisatie, is dat mooi meegenomen. In de praktijk betekent dat vaak dat het heel gezellig is en georganiseerd door echte liefhebber. Het paste ook mooi in ons trainingsschema en dus waren we met maar liefst acht Achterhoekers aanwezig in het Sallandse.

Bij aankomst werden we hartelijk ontvangen door vrijwilligers van Team Sukerbiet en doorverwezen naar de startnummer uitgifte en de kleedkamer. De kleedkamer bleek een werktuigenloods waar de trekken en maaimachine iets aan de kant gezet waren en een paar picknicktafels neergezet waren. De ruimte werd al snel gevuld met lopers die een plekje zochten om zich om te kleden en vooral warm te blijven. Twee graden en mist was niet wat ik besteld had, ook niet waar ik op gerekend had met mijn korte broek. Het was er wel heel gezellig, met veel mensen uit de regio zo te horen. De 25 kilometer lopers mochten eerst starten, maar het startvak vulde zich in de laatste twee minuten.

Na de start liepen we de camping af en eigenlijk al bijna meteen de Archemer Berg op. Helaas was het uitzicht beperkt tot een paar honderd meter door de mist, maar de ontvangst door de enthousiaste vrijwilligers op de top maakte alles goed. Het tempo zat er eigenlijk meteen goed in, waarschijnlijk mede door de kou, maar ook de overige deelnemers gingen vlot van start. Lars was al meteen bij ons weggelopen (jeugdige overmoed?) en Rik en Michiel vonden het na de eerste paar kilometers welletjes en zakten iets terug in tempo. Gelukkig konden ze met zijn tweeën samen verder. Bleven we nog met zijn vieren over: Bianca, Angelique, Eric en ik. Het looppeloton was al snel uit elkaar gevallen en dus liepen we met ons groepje alleen, met slechts af en toe mensen die we inhaalden of die ons inhaalden.

Het parcours voerde ons door een heel mooi landschap, voor zover we dat konden zien dan… Ik was er ooit een keer eerder geweest, maar dat was al jaren geleden. Voor de anderen was alles nieuw dus extra mooi en interessant. De route bestond op meerdere plekken uit lussen waardoor je zowel de Archemer als de Lemeler Berg ook van alle kanten kon bewonderen. Dat betekende ook dat er best wat hoogtemeters in zaten en dat in combinatie met wat mullige zand paden maakte het tot een pittig parcours. Een aangezien we liepen alsof het een wedstrijd was moest natuurlijk ook alles hardgelopen worden.

Bianca was blij dat ze in haar strikte triathlonschema nog wat trails mocht lopen van de trainer en babbelde honderduit. Het viel blijkbaar niet op dat onze antwoorden steeds korter werden…. Eric keek af en toe vertwijfeld, maar gaf niet op. Bikkel! Het genieten van de omgeving werd op deze manier eigenlijk wel een beetje tot het minimum beperkt tot vooral het stuk voor de voeten…. Maar omdat niemand opgaf bleven we dus in een eigenlijk iets te vlot tempo doorrennen tot onze limiet bereikt was…. Mijn bovenbenen begonnen steeds meer te protesteren en ook een blaar op mijn voet begon zich te melden. Gewoon negeren…. De lange stukken vals plat in combinatie met los zand leken het uiteindelijk toch van ons te gaan winnen toen we bij ongeveer km 20 waren en we de zoveelste keer de Archemer Berg beklommen. Er moest toch een paar keer omhoog gewandeld worden…

Maar met nog meer aanmoedigingen van de vrijwilligers werd het tempo toch maar weer opgepakt. De laatste vijf kilometer liep het eigenlijk steeds vals plat naar beneden en kon het tempo zelfs nog weer wat omhoog tot we uiteindelijk met een soort van eindsprint na zo’n 2 1/2 uur de finish bereikten. Daar stond een heel verbaasde Lars ons op te wachten, die had ons nog lang niet verwacht. De oudjes doen het nog best hè Lars. Inge en John hadden de korte afstand gedaan en stonden al weer aangekleed op ons te wachten. Op een paar minuten na ons kwamen ook Rik en Michiel over de streep.

Hoewel we van tevoren niet hadden bedacht dat we in wedstrijdtempo zouden lopen liep het gewoon zo. Het mooie was dan ook dat we elkaar onderweg zo stimuleerden dat we uiteindelijk de snelste 25 km in tijden liepen. Voor Eric was zelfs het bijna een persoonlijk record, helaas was de afstand net iets te kort! Super tevreden trokken we snel weer wat droge en warme kleren aan en gingen we op zoek naar de warme chocolademelk met appelgebak. Helaas waren we niet de enigen en zeker niet de laatsten, waardoor we hevig teleurgesteld werden door de serveerster. Helemaal volgeboekt, geen enkel plekje meer. Helaas, dan maar weer op huus an! Op naar de volgende! (bron)