Cindy Brusse winnares kwart triathlon in het Drentse Vries

Cindy Brusse op de hoogste trede van het podium

9 mei kwart triatlon Vries

De eerste triatlon van het seizoen!

Na 2u in de auto was ik op tijd te Vries om daar om 9.15 te starten met 1 km spartelen in het heerlijk verwarmde buitenbad. Waarom deze triatlon, terwijl er ook triatlon Ter Aar of Almere dit weekend mogelijk waren? De reden: ik wilde er weer eens 1 doen die ik niet eerder had gedaan. Dus een nieuwe ervaring op doen en dat kreeg ik…..

Er was geen baanindeling en 1 lijn ontbrak tussen baan 1 en 2. We mochten ons zelf verdelen en kregen nog wel mee dat baan 1 de snelste baan was en baan 6 de langzaamste. Ik koos baan 1 met 6 andere atleten. Van te voren bespraken we onze kilometertijd om meteen vanaf het begin in de goede volgorde te liggen. Op plekje 3 had ik mezelf een beetje te vlot ingeschat. Ik kon nr 2 niet bijhouden er viel een gat en na 200m vond nr 4 dat het te traag achter mij ging (terecht) en kwam me voorbij. De nieuwe nr 3 (uiteindelijke winnaar) kon ik vervolgens gemakkelijk in zijn slipstream bijhouden en ik dreef er 800m achteraan. Voor het mooi had hij wel 1 a 2 sec per 100m harder mogen zwemmen. Echter zonder zijn slipstream zou ik waarschijnlijk langzamer hebben gezwommen en veel meer energie kwijt zijn. Na ongeveer 14.50 min zat de kilometer erop. Voor mij de traagste km ooit in een wedstrijd afgelegd, maar dat had ik wel verwacht. Van HYROX trainingen ga je namelijk niet sneller zwemmen.

De fietsstart was bijzonder te noemen. Er waren lange stukken tapijt over een weiland (knollenveld) van ongeveer 200m gelegd. Aan het begin mochten we opstappen en dan volgde het gehobbel en bobbel op de tijdritfiets met ongeveer 10-12 km/u in mijn geval. Eenmaal op asfalt aangekomen heb ik pas mijn klok gestart en was ik iets te vroeg blij dat dit droevige deel van het parcours over was, want binnen mum van tijd bevond ik me op een 2km lange “kasseienstrook”: allemaal mini klinkertjes die schots en scheef lagen. Toen had ik tijdelijk even gehad met deze nieuwe ervaring en kwam er “Wat een kut-parcours” uit mijn mond. Gelukkig begon het volgende deel uit 4 mooie rondes fietsen in erg mooi zonnig weer ook en was ik alle narigheid alweer vergeten. Totdat….ik dezelfde weg weer terug moest zoals ik ook was gekomen. Weer kasseien en hobbel-de-bobbel-weiland dus.

De wissel ging met bijzonderheden. Zittend probeerde ik mijn sokken aan te doen. Maar steeds als ik voorover boog schoot de kramp in een buikspier. Om dat eruit te krijgen lag ik op mijn rug en vervolgens op mijn buik. Steeds probeerde ik weer een sok aan te doen en steeds weer kramp…ik dacht hoe kom ik hier met ook nog schoenen aan weg? Uiteindelijk met kramp in de buik ff doorgezet zodat ik toch aan het hardlopen kon beginnen. Vanaf nu ga ik bij elke volgende triatlon na het zwemmen al mijn sokken aandoen (net als ik Taylor Knibb in de YouTubes heb zien doen), want dit is niet de eerste keer dat mij dit gebeurde!

De 10km hardlopen bleek een offroad parcours te zijn en bevatte in totaal 1 km asfaltweg. Het waren 4 rondes die begonnen met 200m over de hobbel-de-bobbel-over-het-weiland-matten waarop je tegemoet komende stuiterende fietsers tegenkwam. Iedereen moest dus goed rechts houden. Dan volgde, joepie, 250m asfalt en dan 2km zandpaden (gelukkig goed hard). Voor mensen die mij niet of wel kennen…ik hou niet van offroad en zoek het dan ook zelden op in de training. Dus dit was even lekker uit de comfort zone.

Ik had het idee dat ik als 2e dame in de wedstrijd lag, want ik was door 1 zoef-dame voorbij gefietst. Zij begon al met lopen toen ik net met de fiets de wisselzone binnen kwam huppelen.

Doordat mijn wissel nogal lang duurde lag ik al een aardig eind achter. In het loop rondje zat een stuk van 250m heen-en-weer en ik zag haar. Ik had de pas er aardig in en trok me van de ondergrond niks aan. Het gat werd kleiner en kleiner. Na 3 km snelde ik haar voorbij. Later bleek dat ze de aan de achtste triatlon meedeed en niet de kwart.

Het tempo kon ik mooi vol blijven houden en ik was blij dat ik na 9.4 km van de zandpaden af was en mocht finishen in een tijd van 2.03.57. Het leverde een mooie 1e plaats op.

Eenmaal thuis, toen het uploaden van mijn Garmin gelukt was, zag ik mijn fiets en loopsnelheid. De fietssnelheid was teleurstellend met 34.3km/u en 183W. Ik had gedacht dat het wel 35.0km/u en 190W zou kunnen zijn. Het lopen daarentegen was vet goed met 4.27min/km gemiddeld! In de afgelopen 8 jaren heb ik deze snelheid 1x eerder gehaald in een kwart niet off-road-triatlon!

Met het oog op HYROX Thialf volgende week zondag 17 mei is dit een mooie opsteker! Kijken of er een mooi PR in zit (onder de 1.13.02). Zin in!

Cindy