Reckense Markepad in Oldenkotte

De start en finish, op de grens van Nederland en Duitsland

‘Sponslopen langs de Berkel’

Als je het drielandenpunt noemt, denk je al snel aan het zuiden van Limburg, maar veel dichter bij huis en zeker zo mooi ligt ook een drielandenpunt wat maar weinigen weten. Op de plek waar Duitsland, de Achterhoek en Tukkerland elkaar raken, startte onze 14e wandeletappe, genaamd het Reckense Markepad. Het werd weer een gedenkwaardig avontuur…..    

De chauffeur van de dag krijgt ook altijd gelijk de rol van regenanalist. Dat wil zeggen dat hij bepaalt of het weer een fijne wandeling toelaat. Frank kreeg deze pittige taak toegewezen, bekeek de buienradar een keer of 10 en zag dat het goed was. In Rekken aangekomen, bleek dat de miezerregen aanhield, terwijl dit niet aangekondigd was. Omdat de neerslag al enige dagen voor de nodige waterproductie had gezorgd, waren onze schoenen al na exact 378 meter struinen door het lange gras volledig verzadigd en voelden aan, alsof je sponsen aan de voeten had. Wat een feest!

Theo, die natuurlijk bekend staat om zijn sierlijke pas en dito houding hield, in tegenstelling tot zijn kompanen, de broekspijpen volledig droog. Een logische verklaring hiervoor is het feit dat de veteraan van medio maart tot eind oktober in de korte bokse loopt en slaapt. Geert daarentegen klaagde behoorlijk, maar hij slenterde dan ook voorop en moest het spoor trekken. Dat is natuurlijk bij deze omstandigheden zeker geen pretje en hij had inmiddels alles onder de gordel al drijfnat. Na een krappe kilometer passeerden we de haven van Oldenkotte waar een stuk of 40 jachten keurig gerangschikt klaar lagen. We waanden ons even in Monaco, maar deze gedachte was van korte duur, want alle aandacht was gericht op het meanderende smalle paadje dat gevolgd moest worden.

Hoewel het nog betrekkelijk vroeg was, floten de vogels al het hoogste lied en liepen de hazen kruislings voor ons langs. Het was best genieten geblazen en dat gevoel werd verder versterkt, toen een ree wed gespot op 10 over 1. Frank dacht er zelfs twee waar te nemen, maar werd totaal niet serieus genomen.

Na 3,5 kilometer moesten we met een pondje over de Berkel en Theo begon als een dolle aan het touw te hengsten, omdat hij van menig was, dat hij het dobberende vlot naar zich toe moest halen. Niets was minder waar, want samen met Geert dreven ze langzaam van de kant weg. Frank stond niets anders te doen dan een geweldige sprong te maken om ook mee te varen. De heldendaad lukte ternauwernood en eenmaal aan de overkant werd besloten om maar even een eetpauze in te lassen.

Geert trok een zak onbesmeerde, dus kale mueslibollen los en werkte er in no-time 4 of 5 naar binnen. Theo genoot intens van een beker afgetapte melk en sloot tijdens het lurken zelfs even de ogen. Frank stond er stampvoetend bij, want hij heeft een bloedhekel aan regen en wilde de tocht het liefst zo snel mogelijk vervolgen.

Opvallend genoeg kwamen we werkelijk niemand tegen in de prachtig natuurlijke omgeving, op één vrouw na. Ze had naast een enorme rugzak ook een tweetal skistokken bij zich en keek een beetje verdwaald rond. Logisch natuurlijk, want ze was, gezien haar uitrusting, de weg volledig kwijt.

We passeerden een mooi watertje, waar een reiger een lekker visje aan het zoeken was en een flinke brulkikker zich van de beste kant liet horen. We hadden werkelijk het idee dat we op de open afdeling van Artis rondliepen, zoveel diersoorten passeerden ons of lieten zich spotten in de bomen, op de velden en langs het water van de Berkel.

Naast het natte gras, vormden een veertigtal smalle slootoversteek plekken af en toe voor hilarische momenten. De met kippengaas bedekte spoorbielzen waren goed te nemen. Lastiger waren de passages, waar je eerst over een hoge balk moest stappen alvorens je op een 14 centimeter dikke plank terecht kwam. Theo, die bij de gymnastiek altijd al een bloedhekel had aan het onderdeel balk, zat ook deze morgen aardig te stuntelen. Nu is hij ook al aan zijn derde heup bezig, dus dat hielp zeker niet mee. Dat deed ook vooral Geert niet, want hij kieperde Theo bijkans over het obstakel of hield hem dusdanig vast dat onze nestor er bijna vanaf flikkerde. Van iemand die al ruim 43 jaar werkzaam is in de zorg mag je wat meer barmhartigheid verwachten, maar dit terzijde.

In het zicht van de haven werd besloten om nog maar even een korte pauze in te lassen en hier ontstond opnieuw enige consternatie. Theo beweerde dat zijn vrouw een overheerlijke Knopper in de tas had gedaan en daar had hij gruwelijk zin in. Maar waar hij ook zocht, nergens was de lekkernij te vinden. De 70-plusser dreigde finaal over de zeik te gaan en ging verbaal geweldig van gat richting Geert en Frank, die als verdachten werden gekenmerkt. Tot groot vermaak van het beschuldigde duo zat het koekje gewoon in het voorste vakje, daar waar het altijd zit, zo is bekend.

De finish werd even voor de middag bereikt en helaas stond er niemand in de grensplaats klaar met bloemen, aanmoedigingen of applaus. Ook het ererondje achter de grenspaal leverde weinig respons op, dus werd besloten om gauw aan te schuiven in het lokale bruine café Raterink. De tijd had hier zo`n dikke 180 jaar stilgestaan, maar dit werd ruimschoots gecompenseerd door een soepkom cappuccino en overheerlijke appeltaart.

De Reckense Markeloop van ruim 11 kilometer is een absolute aanrader met heel veel natuurgebied, talloze diersoorten en leuke passages. Met een paar medewandelaars kun je een bijzonder gezellige tocht beleven, net als wij……     

De haven van Oldenkotte