 |
| Maria, Tracey, Erna en Jokezorgden voor een geweldige Pinksterloop |
Met de pakkende Kerstslogan: “Komt allen tesamen!” nodigde
4-koppige directie van de Pinksterloop 2018 iedereen met enig hardlooptalent
uit op maandag 21 mei jl. uit, om toch vooral naar de Heelweg te komen. In het
Oostelijke gedeelte van dit prachtig stukje Achterhoek zou de traditionele
Pinksterloop plaats gaan vinden. Dit bericht werd door een fijne groep van ruim
40 fanatiekelingen serieus genomen en zij voegden de daad bij het woord. Vanaf
09.36 uur sijpelden de atleten binnen per fiets, racer, auto en zelfs al
hardlopend. Have Wossink was voor even een the place to be en het veelkleurige
peloton maakte zich op voor een duurloop van 8 of 15 kilometer. Namens de
organisatie nam Joke Balke het woord en gaf de spelregels heel gedetailleerd
weer. Opvallende afwezige was eigenlijk Mister Heelweg, Dirk Vreman, die naar
alle waarschijnlijkheid de bus gemist had. Hij kan immers lyrisch vertellen
over zijn woonomgeving en gaat daarbij vaak zover, dat de tranen hem van emotie
over de snuffert rollen.
Toen de kerkklokken het sein van 10.00 uur lieten
horen was het tijd om te gaan vertrekken. Het gezelschap ging gelijk terug in
de tijd, want er werd pas gezet op historisch grondgebied. Het bleek namelijk
de doorgaande zandvlakte te zijn van de Romeinen op hun tocht van Bocholt naar
Zutphen. Nostalgische paden dus en ook best jammer dat de club niet eventjes
stil stond bij dit bijzonder stukje geschiedenis. Dit gebeurde ook niet bij de
passage van herberg de Radstake, waar in de middeleeuwen de paarden tot rust
kwamen en de magen werden gevuld. Volgens een enkeling, had ook Napoleon een
eigen kamer in het onderkomen, maar die opmerking moet natuurlijk niet al te
serieus worden genomen. Tot zover de historie. De stoet hardlopers trok immers
de Vennebulten in en het langkleurige
lint volgde de gids over de paden, die bestonden uit zand en boomwortels. De
begeleidende meefietsers hadden het bepaald niet gemakkelijk, maar dat gold ook
voor de atleten, die een orkaan aan stof produceerden en hapten. De andere
tegenstanders in dit skitterende stukje natuur waren de vliegen, muggen,
torren, kevers en diverse andere insectensoorten , die te pas en te onpas naar
binnen vlogen. Het was hoesten of doorslikken, meer smaken waren er niet.
Gelukkig was er een stop voor het maken van een mooi plaatje en een slokje
water. Dit duurde echter best lang, want er moest diverse malen van positie
worden gewisseld en menigeen werd hier behoorlijk onrustig van. De gang werd er
weer ingezet en de onoverkomelijke splitsing was een feit. Er werd voor even
afscheid van elkaar genomen en het spul zette zich in beweging en al slingerend
door het mooie buitengebied, werd er met een omtrekkende beweging Harreveld aan
gedaan. Het kleine kerkdorp werd doorkruist en het was er nog opvallend rustig,
terwijl de kermisattracties schreeuwden om klandizie. De tapkraan bleek nog
enkele uren dicht te blijven en dat is ook maar beter ook, want als hardlopers
het op een drinken zetten…
In het wereldberoemde survivalbos bleek dat Tarzan
zijn liaan had laten hangen, maar gelukkig was er onder de noeste lopers een
look-alike. Met ontbloot bovenlijf sprong de onverlaat in de sloot, die veel
weg had van een open riool en begon zich aan het touw omhoog te hijsen. Na een
mooie pose kroop de held weer aan de kant en bemerkte tot zijn grote schrik,
dat er een bloedzuiger in zijn korte broek was gekropen en aan het knabbelen
was geslagen. Afijn, er zijn ergere dingen, zullen we maar denken en eerste
hulp bleek niet direct noodzakelijk. De droogte en warmte vormde intussen een flinke
aanslag, zo bleek. Het peloton was finaal uit elkaar geslagen en het was gewoon
overleven richting de finish. Op de teller stond aan het einde zelfs 16
kilometer en daarmee scoorde de organisatie toch wel een klein minpuntje, want
15 is 15. Dit bleek overigens het enige smetje, want het lopende buffet dat de
deelnemers te wachten stond als beloning was meer dan voortreffelijk. Het team
van de catering stond onder leiding van “de Fonz,” die in werkelijkheid de man
van is. Allemachtig wat had hij de touwtjes in handen en bleek o zo bang, dat
het iemand aan iets ontbrak. Tuurlijk was en bleef het heerlijk gezellig op het
grote terras en net toen het signaal zou volgen, dat het vertrek aanstaande zou
zijn, presenteerde de organisatie nog een smakelijke delicatesse: Argentijnse
muffins. Werkelijk een streling voor de tong en een aanrader voor elk feestje. Emotioneel werd er afscheid genomen van Tracey, Joke, Erna
en Maria die gevieren zorgden voor een geweldige Pinksterloop op historisch
grondgebied!
