Doesburg City Run wil groeien naar 5.000 deelnemers

Tony Ashek en Heidi van Vliet, initiatiefnemers van de Doesburg City Run

De eerste Doesburg City Run smaakt naar meer. Dat zal ook zeker gebeuren als het aan de initiatiefnemers Tony Ashek en Heidi van Vliet ligt. ‘We kunnen groeien naar 5.000 hardlopers’. Positief denken en nooit opgeven. Het staat bijna leesbaar op het voorhoofd geschreven van Tony Ashek. Nog geen vijf jaar geleden emigreerde hij van de VS naar Nederland. Nu spreekt de 49-jarige de taal probleemloos, heeft een pakket diploma’s op zak en perste er een succesvolle eerste editie van de Doesburg City Run uit. Als Tony ergens zijn tanden in zet, laat hij niet meer los. Zo ook ruim 7 maanden geleden toen hij het idee opvatte om een hardloopwedstrijd door de historische binnenstad van Doesburg te houden. Waarom? Omdat de Giesbeekse personal trainer en eigenaar van fitnessbedrijf Hart2Hart Doesburg een mooie stad vindt en van de mensen in Doesburg houdt. Op een Doesburgs terras spreekt Tony met voldoening over de eerste Doesburg City Run. Geflankeerd door de Doesburgse goudsmid Heidi van Vliet, die al jaren in zijn fitnessbedrijf programma’s volgt en enthousiast werd gemaakt over het idee van Tony om een hardloopwedstrijd te organiseren.

Waarom een hardloopwedstrijd in Doesburg?

Tony: ‘Doesburg is een prachtige stad met prachtige evenementen. Maar tussen de vele mooie evenementen miste ik nog een sportief evenement. De mensen hier zijn heel aardig en behulpzaam, en de omgeving is prachtig. Daarom zijn we Doesburg City Run gestart.

Heidi: ‘Tony is een sportman, een winnaar. Hij heeft in een paar jaar tijd de taal geleerd en veel cursussen voor zijn bedrijf gevolgd. Ik heb hem bij de cursussen geholpen met vertalen. Daardoor is een speciale band ontstaan. Toen hij begon over een hardloopevenement in Doesburg ben ik meegegaan in zijn enthousiasme. Het is voor hem een soort van prestigeproject geworden. Tony heeft andermaal bewezen dat je iets kunt bereiken als je positief denkt en niet opgeeft. Hij komt uit Amerika, daar denken ze groot. Ik kom uit Doesburg, daar denken we realistisch. Die mix werkt perfect’.

Hoe kijken jullie terug op het evenement?

Tony: ‘We kijken met veel voldoening terug op de eerste editie. We wisten vooraf niet op hoeveel deelnemers we konden rekenen. Maar een aantal van 580 lopers heeft onze verwachtingen overtroffen. De samenwerking met bijna 50 vrijwilligers was geweldig en als ik zie dat Herman Geereking met tranen in zijn ogen loopt van geluk, dan weet ik dat het een goed evenement was. We hebben het samen gedaan. Zonder Heidi was het niet gelukt’.

Heidi: ‘De man van de tijdregistratie vertelde ons dat het echt opmerkelijk is hoeveel deelnemers we hadden bij een eerste editie van een dergelijke hardloopevenement. We wisten maanden geleden ook niet precies wat we mochten verwachten, maar we hebben alles stap voor stap gedaan. Zo heb ik alle scholen bezocht om de Doesburg City Run onder de aandacht te brengen. Zo zijn we stapsgewijs gegroeid.

Ging alles goed? Of zijn er nog verbeterpunten?

Tony: ‘Natuurlijk kunnen er altijd dingen beter. Zo hadden we de prijsuitreiking op het laatst moment een paar uur naar voren gehaald, met als gevolg dat demonstraties van sportscholen op weinig aandacht konden rekenen. Dat moet volgend jaar beter. Misschien gaan we ook nog wat sleutelen aan het parcours’.

Heidi: ‘En we willen graag naar de zondag. Bijvoorbeeld pinksterzondag als vaste dag voor de Doesburg City Run. Want dat er een tweede editie komt, staat vast. Zeker nu mensen hebben gezien dat we een nieuw evenement succesvol uit de grond kunnen stampen, hopen we de twijfelaars over de streep te trekken.’

Hoe groot moet de Doesburg City Run in de toekomst worden?

Tony: ‘Volgend jaar willen we double (1.000 deelnemers) of misschien wel tripple (1.500 deelnemers). Maar over een paar jaar naar 5.000 deelnemers gaan, zou echt fantastisch zijn. Zeker als de route nog beter wordt, komen er nog meer deelnemers. Misschien dat we een aantal bekende sportpersonen uitnodigen, dat trekt ook extra aandacht. En misschien nog een funfactor toevoegen, bijvoorbeeld een stiletto run, op je hakken rennen door de stad. Maar het gaat om de juiste balans. De juiste balans tussen professionaliteit en ambitieus enerzijds, en fun en gezelligheid anderzijds.

Heidi: ‘Maar we moeten wel uitkijken dat het geen chaos wordt. Bij zoveel deelnemers heb je ook eens zoveel publiek. Doesburg moet het natuurlijk wel aankunnen. Denk bijvoorbeeld aan de parkeercapaciteit en de organisatie’.

Hoe is de samenwerking geweest met ondernemers en gemeente?

Tony: ‘De winkeliersvereniging heeft ons financieel ondersteund. Sommige individuele ondernemers waren nog wat sceptisch. Ik hoop dat we die ondernemers hebben kunnen overtuigen. Onze gezamenlijke hoofdsponsors Nh1816 Verzekeringen en Hypotheek Advies Partner uit Doesburg hebben gaandeweg het traject een paar keer het sponsorbedrag verhoogd. Ze raakten steeds meer overtuigd van onze aanpak en voor ons heeft dit heel stimulerend gewerkt. Onze dank aan deze hoofdsponsors is dan ook heel groot.

Heidi: ‘Ook de samenwerking met de gemeente was super. Ze hebben ons goed geholpen. En prachtig is dat we twee mooie cheque’s voor de goede doelen Nierstichting en Kika hebben kunnen overhandigen’.

Hoe zien jullie de toekomst van de Doesburg City Run?

Tony: ‘Zonnig. Het budget moet van 7.000 euro wel omhoog naar 10.000 euro, maar we hopen dat de twijfelaars overtuigd zijn geraakt. Als we naar een vaste zondag gaan, bijvoorbeeld Pinksterzondag, en we blijven groots denken dan kunnen we zeker naar die 5.000 deelnemers.

Heidi: ‘Doesburg is nu bekend met de Doesburg City Run. We willen mensen meer laten bewegen. En we willen er een gezellig en sportief evenement bij hebben. Dat is allemaal gelukt. Zo zie je dat niets onmogelijk is en als je ergens in gelooft en je schouders eronder zet, dan kun je veel bereiken. Dus volgend jaar is er weer een Doesburg City Run’. (bron)

Aankondiging van de 5e Schützenfestlauf in Ellewick(D)

De prijswinnaars van 2017

Op zaterdag 9 juni is, na vier zeer succesvolle jaren, de Schützenfestlauf weer het begin van de Ellewicker festival weekend. De Schützenfestlauf heeft zich gevestigd op de lokale wedstrijdkalender vanwege de familiaire sfeer en de uitstekende organisatie. Een race voor kleine en grote atleten. Vorig jaar trok de vierde editie rond de 400 deelnemers aan de start van de vier loopafstanden.

Op 15.45 uur valt het startschot wanneer de "kleintjes" hun mini marathon ronde van 421 meter gaan afleggen. Ze zullen allemaal een medaille en een kleine verrassing krijgen. Hier telt de Olympische gedachte "Meedoen is belangrijker dan winnen" en vaak begeleiden de ouders hun kinderen. Vanaf 16:05 uur gaan de pupillen op de 2 kilometer van start. De prijsuitreiking van de jeugdwedstrijden, waar de top drie finishers van elk leeftijdsgroep een beker krijgen, is direct na de race.

Vanaf 17.00 uur staan de volwassenen in de picture. Het begint met de belangrijkste run van 10 kilometer. In totaal moeten 4 rondes van 2,5 kilometer worden afgelegd op een officieel gemeten parcours. De 5 kilometer lopers moeten 2 ronden door het prachtig versierde dorpje van Ellewick. De deelnemers zullen worden ondersteund door de vele toeschouwers en de dj's zorgen voor het muzikale gedeelte.

Bij start en finish op de speelplaats van de school in Ellewick zijn naast drank- en eetstands ook een gratis springkasteel en carrousel voor de kleine kinderen. Kortom op 24 juni is iedereen een graag geziene gast in Ellewick, of als een loper of als toeschouwer.

Programma en kosten zaterdag 9 juni:

16.05 uur:   2 kilometer - 3 euro

17.00 uur: 10 kilometer - 6 euro 

18.20 uur:   5 kilometer - 6 euro 

Klik voor meer informatie op onderstaande links

inschrijven

deelnemers

site organisatie

Bredevoort 3e Grachtenloop 5 km - 22,11 min - 4e plaats M50

Ongeveer halverwege de wedstrijd komt Rob Berkelder me voorbij, even later gevolgd door Katja Demkes

Als ik me bij de inschrijftafel meld om mijn startnummer op te halen, staat er voor me een AVA '70 lid dat zich uitgeeft als Kiplagat. Na de verbaasde blik van de vrouw achter de tafel krijgt hij even later toch zijn startnummer. Na de wedstrijd zie ik dezelfde persoon weer in de kleedkamer en het is dan toch wel mooi om te zien dat zo'n ' beroemde' atleet ook goed stuk kan gaan op een 10 kilometer. Een verval van bijna twee en halve minuut op een ronde van vijf kilometer is zelfs voor deze blanke Keniaan teveel.

Maar goed over mijn eigen wedstrijd kan ik ook kort zijn, het was mijn slechtste wedstrijd van dit jaar. De eerste kilometer gaat nog redelijk goed in 4.07 minuten, bij de overige kilometers blijft de klok gemiddeld rond de 4.30 minuten stil staan. Wat had ik het warm en dorstig en wat was ik blij dat ik de finish zag. Het enige aan deze wedstrijd waar ik echt tevreden over ben, is mijn eindsprint. Een groepje van zes of zeven personen dat voor mij loopt, kan ik in de laatste honderden meters nog voorbij gaan.

Onderweg halen me verschillende lopers in (Katja Demkes, Rob Berkelder, Rudi Lammers) en bij al deze lopers zegt een stemmetje in mijn hoofd dat ik niet met ze mee moet gaan en ze maar lekker moet laten lopen, die raad volg ik dan ook graag op. Als we na ongeveer 3.5 kilometer weer terug zijn bij het Grachthuys, moeten we alleen nog maar enkele straatjes door het boekenstadje. Maar dan kan zo'n klein stadje toch ook ineens aardig groot zijn als je niet lekker loopt. Iedere keer komt er nog weer een andere afslag en het lijkt wel of de zon steeds meer weerkaats van de oude straatklinkers.

Als ik over de finish ben, hang ik een poosje over de dranghekken. Het eerste waar ik aan denk als ik na de tijd kijk is, dat dit een mooi uitgangspunt voor een volgende editie van de Grachtenlooop kan zijn. Het is dan ook weer een prachtige en goed georganiseerde 3e editie geweest en van de week kreeg ik nog een artikel onder ogen met als strekking: 'Alsof je tijd het enige is dat telt'. Daar zit natuurlijk een grote kern van waarheid in en daar houd ik me op dit moment maar aan vast, al is het ook wel moeilijk om me daar gelijk aan toe te geven. De tijd zal het leren hoe ik me daar verder in ontwikkel!

Voor de wedstrijd met Luuk te Brake en Patrick Ikink

Foto's en uitslagen van de 33e Bedriegertjestrail in Rozendaal

Net na de start

Klik op de link voor de foto's van Rob Jansen

deel 1

deel 2

Uitslagen:

mannen 6 km

vrouwen 6 km

mannen 11 km

vrouwen 11 km

site organisatie

Foto's van de 3e Grachtenloop in Bredevoort - deel 2

Gerben Duenk

Klik op de link voor de foto's van Nathan Posthumus

fotoalbum

Theo Stronks

Verslag van de 3e Grachtenloop in Bredevoort

De winnaars op de 10 kilometer bij de mannen vlnr Freddy Dekker, Lars Duistermaat en Jos Sasse

Tropische aflevering Grachtenloop AVA'70

Uitgewoond zat hij op de rand van de stoep te lurken aan een bekertje water. De atleet met startnummer 1057 had alles gegeven tijdens zijn run over 10 kilometer bij de 3^e editie van de Grachtenloop in Bredevoort. Het was niet zozeer het gebrek aan trainingsuren, maar vooral de hitte, die de deelnemer had gesloopt. Tijdens de wedstrijd bleef de temperatuur hangen rond de 30 graden en dat eiste zijn tol. Recordtijden werden er dan ook niet gelopen, maar de strijd was er niet minder om. Ruim 350 dappere lopers passeerden moe, nat bezweet maar ook voldaan de finishlijn. Het talrijke publiek waardeerde de inspanningen met luid applaus en vele aanmoedigingen. Daarnaast was er ook altijd nog de enthousiaste speaker, Dave Posthumus, die alle deelnemers met een vrolijke babbel over de finish praatte.

Met een kleine vertraging, veroorzaakt door een stormloop aan deelnemers, gingen de jongste talenten even na 19.00 uur van start voor hun wedstrijd over ruim 1 kilometer. Een prachtig peloton kleine en nog kleinere dravertjes slingerde zich langs de Gracht en kwamen via Bredevoort weer bij de finish. Snelste was Lars Meinen van AVA`70, die zijn trainingsmaatjes Koen Hoopman en Twan Schreurs knap achter zich hield. Bij de meisjes was het Madelief van Erkelens, die alweer een mooie beker aan haar collectie toevoegde, door als eerste over de meet te komen. Tegelijkertijd vocht de Bredevoortse jeugd om de stadstitel en de eeuwige roem en ook dit leverde voor de toeschouwers prachtige beelden op met veel strijd. De deelnemers aan de 2 kilometer mochten het uitgezette parcours twee keer afleggen. Michiel Wellink was oppermachtig op deze afstand. In een uitstekende cadans liep hij solo zijn race en finishte in een knappe tijd van 7,23 minuten.  Noa Lampio eindigde als tweede, terwijl Twan Meinen de derde plek op het podium mocht beklimmen. Bij de meisjes op deze afstand snelde Norah Rusink naar het zilver en Annelot Posthumus scoorde de derde plaats.

De wedstrijdleiders hadden alle moeite om het enorme peloton van maar liefst 220 (!)atleten achter de startlijn te krijgen voor de wedstrijd over 5 en 10 kilometer. Het toonde vooral de gretigheid van de lopers om een goede tijd te kunnen scoren. Gelijk na het beginsignaal zette de groep in hoog tempo koers in de richting van de Slingeplas, waar zich een prachtig gekleurd lint sportievelingen vormde. Naarmate de afstand vorderde, begon de warmte steeds meer zijn tol te eisen.  Bij de 5 kilometerwedstrijd bleek Ellewicker Klaus Schlüter het sterkst bestand tegen de omstandigheden, terwijl AVA-jaan Björn Demkes liep zeer knap naar de tweede plaats in een tijd van 17,35 minuten. Bij de Dames toonde Wendy Sasse haar klasse met een puike overwinning. De Aaltense Iris Evers scoorde de tweede tijd en Katja Demkes werd verdienstelijk derde.

De deelnemers aan de wedstrijd over 10 kilometer moesten het gevarieerde parcours twee keer afleggen. Winterswijker Lars Duistermaat ging van start tot finish aan de leiding, maar de tropische omstandigheden weerhielden hem een snelle tijd te scoren. Desondanks was de winst meer dan dik verdiend en mocht hij als winnaar op het podium een beker in ontvangst nemen. Dit gold ook voor Jos Sasse, die derde werd. De sympathieke veteraan heeft al een prachtig hardloopverleden achter zich, maar kan zich als dik 60-jarige nog altijd meten met de besten. AVA`70-atleet Erwin Wamelink is bepaald geen warmweer-loper, maar pakte desondanks een uitstekende 5<sup>e</sup> plek. Bij de Dames liep Sandra Wassink een prima run en zonder bedreiging naar de overwinning. Triatlete Bianca Piek is volop in training voor de verschillende wedstrijden en pakte een verdienstelijke derde plaats. Het grote peloton volgde en het was duidelijk zichtbaar, dat er menig zweetdruppel was gevallen. Dit gold zeker ook voor de ruim 30 vrijwilligers, die er voor, tijdens en na de wedstrijd de hitte moesten trotseren om alles in goede banen te leiden. De atleten wisten dit te waarderen en de organisatie mocht dan ook vele complimenten in ontvangst nemen. Meer dan verdiend werd er dan ook na afloop plaats genomen op het terras van het Grachthuys, waar uitbater Rini te Kulve zich gedurende het evenement een uitstekende gastheer toonde. Daar zat overigens ook nog deelnemer startnummer 1057 met de welverdiende medaille om zijn nek. Hoewel hij aangaf, dat hij toch wel flink diep heeft moeten gaan, was opgeven geen optie geweest. Enigszins stram lopend verliet hij trots het terras op weg naar huis. We zullen hem vast nog wel eens weer zien bij een van de komende zomeravondlopen, die AVA`70 de komende tijd organiseert.

Het podium van de 10 kilometer bij de dames vlnr Marjan Doppen, Sandra Wassink en Bianca Piek

Foto's van de 3e Grachtenloop in Bredevoort - deel 1

Pascal Veldboom

 Klik op de link voor de foto's van RTV Achterhoek

fotoalbum

Hans Hoftijzer

Uitslagen van de 3e Grachtenloop in Bredevoort

Leden van Loopgroep Zandloper

Klik op de link voor de uitslagen

1.100 meter

2.200 meter

5 kilometer

10 kilometer

site organisatie

Madelief van Erkelens, wint na de Koningsloop en Gerard Tebroke Memorial ook de Grachtenloop

Grote opkomst van de D-groep van AVA'70 

Interview Katja en Björn Demkes

Katja en Björn Demkes

Enkele dagen na hun overwinning op de 10 kilometer van de Enveloop in Dinxperlo, werden Katja en Björn Demkes uitgenodigd door radio DinxperFM voor een interview. 

Klik op de link voor het interview (van 13.53-19.30 min en van 37.35-46.38 min)

interview

Wetenswaardigheden van de 3e Grachtenloop in Bredevoort

De jeugd loopt langs de gracht in Bredevoort

Woensdag 6 juni vindt de 3^e editie van De Grachtenloop plaats in Bredevoort. Enkele belangrijke wetenswaardigheden over deze 1^e Zomeravondloop in de serie van 4.

Organisatie:

Atletiekvereniging AVA`70  i.s.m. Comité Bredevoorts Volksfeest.

Start- en finishlocatie:

De start en finish van alle wedstrijdonderdelen vindt plaats aan de Izermanstraat, 7126 BN in Bredevoort.

Programma:

19.00 uur: Start 1 kilometer (kinderen tot en met 9 jaar), 1 ronde

19.20 uur: Start 2 kilometer (kinderen 10 tot en met 15 jaar), 2 ronden

19.45 uur: Start 5 kilometer, 1 ronde

19.45 uur: Start 10 kilometer, 2 ronden

Parcours:

De wedstrijden bij de jeugd (1 en 2 kilometer)gaan door het centrum van Bredevoort.

Het parcours van de 5 en 10 kilometer gaat over verharde wegen en zandpaden  en voert de deelnemers om de Slingeplas, via het buitengebied en de Gracht door het centrum van Bredevoort.  

Kleedgelegenheid:

Er is een mogelijkheid van omkleden en douchen in de kleedkamers van v.v. Bredevoort op 250 meter van de start.

Parkeergelegenheid:

Parkeren kan in de nabijheid van start en finish. Volg zo mogelijk de borden richting de Slingeplas en de aanwijzingen van de verkeersregelaars.

Inschrijving:

De voorinschrijving sluit op dinsdagavond 5 juni om 23.59 uur.

Op de wedstrijddag kan er vanaf 18.00 uur worden ingeschreven bij het wedstrijdsecretariaat, dat is gevestigd nabij start en finish in `t Grachthuys.   

Inschrijfgeld:

1 en 2 kilometer   : 3,50 euro

5 en 10 kilometer : 5 euro.

Het inschrijfgeld dient betaald te worden bij het afhalen van het startnummer.

Afhalen startnummers:

Het afhalen van de startnummers is mogelijk op woensdag bij het wedstrijdsecretariaat in `t Grachthuys. Kom op tijd, want er wordt NIET van het tijdsschema afgeweken!

Medische verzorging:

EHBO Aalten

Prijzen:

Beker voor de nummer 1, 2 en 3 bij de jongens 1 kilometer,

Beker voor de nummer 1, 2 en 3 bij de meisjes 1 kilometer,

Beker voor de nummer 1, 2 en 3 bij de jongens 2 kilometer,

Beker voor de nummer 1, 2 en 3 bij de meisjes 2 kilometer,

Beker voor de nummer 1, 2 en 3 bij de heren 5 kilometer

Beker voor de nummer 1, 2 en 3 bij de dames 5 kilometer

Beker voor de nummer 1, 2 en 3 bij de heren 10 kilometer

Beker voor de nummer 1, 2 en 3 bij de dames 10 kilometer

Daarnaast zijn er zijn bekers beschikbaar voor de 3 snelste deelnemers uit Bredevoort bij de 1 en 2 kilometer, zowel bij de jongens als de meisjes.

* Opmerking !!!: Deelnemers kunnen maar 1 keer in aanmerking komen voor een beker. (Hierbij geldt het Bredevoorts klassement als eerste, boven het algemeen klassement.)

Prijsuitreiking van de 1 en 2 kilometer   : 19.45 uur

Prijsuitreiking van de 5 en 10 kilometer : 21.00 uur

Herinnering:

Alle deelnemers ontvangen bij de finish een herinneringsmedaille.

Uitslagen:

De uitslagen zullen z.s.m. na de wedstrijd worden vermeldt op de site: www.ava70.nl

Algemene voorwaarden:

Deelname aan dit evenement geschiedt op eigen verantwoordelijkheid en risico. De organisatie vrijwaart zich van iedere aansprakelijkheid.

Overige bijzonderheden:

 # Speaker is Dave Posthumus, hij zal iedereen met zijn aanstekelijke enthousiasme over de finishlijn praten

 #  Meer dan 30 vrijwilligers in touw voor, tijdens en na de wedstijd

 #  Sfeervolle start- en finishlocatie

 #  3^e editie van de Grachtenloop, nieuwe stijl

 #  Al meer dan 200 (!) voorinschrijvingen

 #  De Grachtenloop vormt de opening van het Volksfeest in Bredevoort

 #  Het Grachthuys vormt de locatie voor na-inschrijving en afhalen van de startnummers

Aankondiging van de KWF Run in Winterswijk

Obbink KWF Run door mooi buitengebied Winterswijk

WINTERSWIJK - Op zondag 17 juni houdt atletiekvereniging Archeus haar traditionele voorjaarsloop, met dit jaar een nieuwe sponsor en een extra afstand, de halve marathon. De voorjaarsloop, voorheen bekend als de Runvisionloop en daarvoor de Engelse Mijlenloop, is nu omgedoopt tot de Obbink KWF Run en voert door het mooie buitengebied van Winterswijk.

Liepen de deelnemers in voorgaande edities nog één ronde (5 km), dan wel twee (10 km) of drie (15 km) rondes, ditmaal is er een ‘eigen’ parcours voor de 5 km en een afzonderlijke route voor de langere afstanden, die door de 10 km-lopers eenmaal wordt afgelegd en door de lopers op de halve marathon (21,1 km) tweemaal, met op de laatste afstand een extra lus op het einde. Start en finish bevinden zich op de thuisbasis van Archeus, sportcomplex De Hunenbulten aan de Vredenseweg 134b te Winterswijk.  De prestatielopen over de diverse afstanden zijn geschikt voor zowel trimmers als wedstrijdlopers.

Er wordt gebruik gemaakt van elektronische tijdswaarneming waardoor van iedere deelnemer de nettotijd in de uitslag komt te staan. Voor het eerst wordt Race Result toegepast, waarbij de chip is geïntegreerd in het startnummer, zodat de deenemers geen gedoe hebben met het bevestigen en verwijderen van een chip op de schoen.

Kidsrun als sponsorloop en gratis shirt bij donatie € 2,50

Deelnemers ontvangen bij donatie van minimaal € 2,50 (bovenop het inschrijfgeld) een gratis hardloopshirt. De donatie komt volledig ten goede aan het KWF.

De Kidsrun zal volledig op en rond sportaccommodatie De Hunenbulten plaatsvinden. Bij deze Kidsrun kunnen de jeugdige lopers zich ook laten sponsoren door familie en vrienden en zo geld inzamelen voor het KWF.  Bij inlevering van het ingevulde sponsorformulier (en de opbrengst) op 17 juni bij de aanwezige stand van het KWF ontvangt de loper een attentie. Het sponsorformulier komt half mei op de site www.av-archeus.nl beschikbaar. 

De starttijden zijn als volgt:

9.00 uur    1 km Kidsrun (t/m 11 jaar)

9.30 uur     2,5 km Kidsrun (t/m 15 jaar)

10.00 uur   5 km, 10 km en 21,1 km prestatieloop

Voorinschrijven voor de Obbink KWF Run kan via deze site. De voorinschrijving is open tot en met 15 juni en hierna kan inschrijven nog tot een kwartier voor aanvang van de wedstrijd in de kantine.

Reisverslag van Walter Vaags van de Arctic Marathon op Spitsbergen

Walter Vaags

Hardlopen aan het einde van de wereld.

Ga je mee op avontuur!? …ergens in 2017 las ik dit ergens. Ik kwam terecht op een webpagina vol prachtige plaatjes en een bevlogen verhaal over een marathon op Spitsbergen. Deze archipel ligt in de Noordelijke IJszee op een sneeuwbalworp van de Noordpool en is eigenlijk van niemand. Sinds 1920 regelen de Noren er echter wat formaliteiten en noemen ze het ook wel Svalbard. Op enkele plekken zaten toen al Russen en die zitten er nog steeds. Ze hebben geen ruzie met de Noren, maar luisteren doen ze natuurlijk ook niet. Afluisteren waarschijnlijk wel. De marathon van Spitsbergen wordt elk jaar op de eerste zaterdag van juni georganiseerd en is officieel de meest noordelijke marathon op vaste grond. Met een bevolking van slechts 3000 is de binnenlandse deelname natuurlijk beperkt. Een enkele buitenlander trotseert af en toe de reis, maar hotels zijn schaars en met een gemiddelde zomertemperatuur van rond het vriespunt is kamperen ook niet populair. Op Spitsbergen leven meer ijsberen dan mensen dus het is verboden om zonder vuurwapen de deur uit te gaan. Omdat niet alle deelnemers een wapenvergunning hebben, wordt het parcours tijdens de wedstrijd bewaakt door gewapende jagers. Deelname blijft echter op eigen risico. Ga je mee naar dit avontuur? las ik dus ergens…

Het was toen zomer 2017 en mijn focus lag nog op Amsterdam Marathon. Hierna eerst wachten op nieuwe energie en uitbuiken van de decembermaand, maar ergens rond Blue Monday bleek dat de roep naar dit avontuur nog niet gedoofd was. Voorzichtig bereidde ik mijn omgeving voor op dit eventuele loopavontuur, waarbij al snel bleek dat zowel mijn levenspartner als mijn looppartner de roep van de wildernis ook hadden gehoord. Evelien verleidde daarna ook haar man en na het overmaken van enkele maandsalarissen kwam dan ook het besef: we gaan mee op avontuur! Althans, mits de reis door zou gaan… Er was namelijk een rechtstreekse chartervlucht gepland en die vliegen alleen als het loont. En daarvoor hadden ze nog wel flink wat extra aanmeldingen nodig. Voor ons eigen bestwil mochten we dus reclame gaan maken in ons netwerk. Dat leverde nog een Aaltense aanmelding op. Van alle Henk Lammers-en op de wereld bleek namelijk dat uitgerekend ónze Henk dit avontuur wel zag zitten. Na 32 marathons was hij wel een keer aan een uitdaging toe.

We zouden eerst niet speciaal gaan trainen en er t.z.t. een lekkere lange duurloop van maken. Zweet stroomt toch waar het niet gaan kan, dus de contractbespreking met de kersverse wedstrijdtrainer van AVA startte al spoedig. Gerben Duenk liep over van ideeën en zag ons als een gewillig koppel waar hij zijn experimenten veilig op kon uittesten. Coopertest bij -12°, wedstrijd bij +35°, ultrakorte duurloopjes, gesplitste duurlopen, dan vaste afstand en dan weer vaste tijdsduur, intervallen, tempoblokken en zelfs 1x per maand zowaar een rustdag. Het resultaat mocht er echter zijn. Fitter dan fit stonden we vrijdagmorgen 1 juni om 5:00 uur op Schiphol. Air Arctic-Marathon zou om 7:00 vertrekken, maar een hardnekkige grondmist hield de kist nog een tijdje aan de grond. Nu bleek acuut het debuut van de organisatie, want de paniek sloeg direct toe. Zonder uitzondering hadden alle 100 reisgenoten namelijk een kostbare excursie geboekt die middag en blijkbaar bood de planning geen marge. De lopers waren echter al met de dag van morgen bezig en lieten deze paniek gelaten langs glijden. De reis ging verder voorspoedig en het werd toch nog gezellig.

Svalbard Airport is normaal alleen via Noorwegen bereikbaar en dus vooral geschikt voor binnenlandse vluchten. De afhandeling van een buitenlandse vlucht veroorzaakte dan ook duidelijk merkbare stress bij het luchthavenpersoneel en de paspoortcontrole werd zelfs helemaal vergeten. Ons geluk, want hierdoor kon de Airport-shuttle ons nog net op tijd bij de excursieboot afzetten. De trossen waren al los. Het uitzicht tijdens het landen was al fenomenaal, maar nu werden we pas echt stil. De bootreis ging dwars door het grootste fjord van Spitsbergen, duurde 2,5 uur, ging langs niets en niemand en hield halt bij een gletsjer. Ik ga verder niet eens proberen om onze indrukken te omschrijven. Elk woord doet afbreuk aan de werkelijkheid. Het vaartuig bracht ons uiteindelijk naar Pyramiden. Een grote verlaten Russische mijnstad waar ooit meer dan 1000 mensen werkten en woonden, maar die rond de eeuwwisseling verlaten werd. Letterlijk verlaten, want alles is achtergebleven en intact gebleven. Hoewel het verval is aangevangen, ervaar je hier nog goed hoe hier vroeger geleefd en gewerkt werd. We werden rondgeleid en bewaakt door russen met geweren. De tour eindigde in een hotel dat nog deels intact was en waar we een Vodka dronken op de goede afloop.

Terug ging de boot vol gas en wij even in de sluimerstand. We waren al 18 uur wakker en de dag was nog lang niet aan het eind. In de haven stond de shuttle al ongeduldig te wachten. Deze bracht ons echter niet naar het hotel, maar naar de binnenlanden. Daar stond een 50-persoons pastapartytent waarin 100 man een plekje mocht zoeken. Met ook nog eens een gezamenlijk slaaptekort van 1000 uur verwacht je een veldslag, maar een uiterst smaakbare gezelligheid was het tegendeel. Vermoeid en melig belandden we uiteindelijk in een wedstrijdje dom lullen samen met Erben Wennemars. Om ±23:00 uur werden we weer door een bewapende escorte naar de shuttle begeleid en kon eindelijk de reis naar het hotel beginnen. De zon stond nog steeds hoog aan de hemel. Koffer uitpakken, loopkleding uitstallen, douchen, loopkleding checken, nummer opspelden, weersvoorspelling checken, extra thermo klaarleggen, schoenen klaarzetten en dan eindelijk naar bed. GELLETJES! Waar zijn de gelletjes! Zoeken, nadenken, zoeken. Ah, in de neus van de schoenen. Zodat ik ze zeker altijd terug zou vinden…. Eindelijk slapen.

Na een heerlijke midzomernachtrust in een top-hotel zaten we al vroeg aan het ontbijt. De wedstrijddag was begonnen. Het hele hotel zat vol met marathonlopers en dat merkte de keuken nu ook. Van het ontbijtbuffet werd namelijk nogal eenzijdig gepakt. Toch was er meer dan voldoende en stonden we even later buiten om aan te voelen wat de beste kledingkeuze was. Het voelde als een frisse zomermorgen die een warme dag voorspelde. We wisten echter al dat het zo de hele nacht al was geweest en dat we er toch maar rekening mee moesten houden dat het overdag echt niet warmer wordt. 5⁰ in de zon tegen de muur. Toch maar thermo en lange tights dus.

In Longyearbyen is alles op loopafstand en in een paar minuutjes liepen we naar de start. Het leek nog erg rustig, maar dat zou het ook blijven. Een streep op de grond, een paar pionnen en een vlag. Wel een speaker die vloeiend alle wereldtalen sprak en zelfs in het Nederlands bijna accentloos verstaanbaar was. De kledingkeuze was goed, want zelfs met extra trui was buiten wachten te koud. Binnen in de naastgelegen sporthal bleek het behaaglijk en gezellig en er was zowaar iets van een expo ingericht. De speaker probeerde de spanning op te bouwen door elke 5 minuten de tijd tot starten te noemen. Pas bij de laatste melding waagde de meute zich langzaamaan de kou in. Een bescheiden knal en 133 lopers vertrokken onder het applaus van enkele tientallen supporters.

De eerste kilometer was direct al een flinke klim, terwijl we nerveus het dal in keken waar het parcours zich uitstrekte. Het strakke schema die me naar de beoogde PR moest leiden ging direct de mist in. Na 5 km werd het parcours toch vlak en kon ik mijn tempo vast houden. Bij 15 km ging het echter weer heuvel op en dat zou ruim 5 km aanhouden. Bij de doorkomst van de halve marathon wist ik dat ik de PR kon vergeten. De tijd was niet eens slecht, maar we moesten dezelfde ronde nog een keer. Uit ervaring wist ik dat ik dan al snel een klein kwartiertje extra nodig heb. De plaatjes en informatie thuis op de website hadden me de indruk gegeven dat dit een redelijk vlakke marathon was op harde grond. “Minder dan 100 meter hoogteverschil”, beloofde de homepage. De webmaster is blijkbaar geen hardloper, want wij lezen dan “hoogtemeters”. Het hoogteverschil kregen we echter ruim 4x voor de kiezen waardoor er ruim 400 hoogtemeters ontstonden. De harde grond bleek voor meer dan de helft te bestaan uit grove gravel met plassen en sporen. Prachtig natuurlijk, maar niet geschikt om je PR mee aan te vallen. Dat liet ik dus ook maar snel los en gaf alle aandacht aan het imposante landschap. Ben je onder de poolcirkel gewend om tijdens een marathon alles op te drinken wat je te pakken krijgt, hierboven betekende dat onderweg 2 tergend lange plaspauzes.

Bij 35 km begon de helling naar de finish weer en ik was er volledig op voorbereid hier de man met de hamer aan te treffen. Dat was in elke marathon nog gebeurd. Hij stond er echter niet! Sterker nog, ik zat op kop van een groepje die me 1 voor 1 in de steek lieten totdat ik ze allemaal los had. Grof grind, modder, heuvel op en mijn tempo bleef hoog. Ik vergat van de omgeving te genieten en ging aan het rekenen. Zit die PR er nog in!? Tis krap, maar het moet kunnen… Gas d’r bij, dus. Laatste km is heuvelaf. Dat wordt beslist een snelle km en dan moet het kunnen lukken. Ik was alleen even vergeten dat na 41 km rennen ‘heuvelaf’ niet meer helpt. Stram tot in de oorlellen verbeet ik me naar beneden. Op de streep kwam ik 20 tellen te kort voor een PR. De plaspauzes waren per keer al minstens 40 seconden…

Maar wat was ik blij! En wat voelde dit als een PR! Geen verval en een zware trail-marathon in de tijd van Rotterdam en Amsterdam. In alles was dit mijn mooiste marathon ooit! Evelien was mij niet uit het zicht verloren en kwam vlak na mij over de finish. Henk kwam een uurtje later lachend en pijnloos binnen en dat was gezien al zijn blessureleed misschien nog wel mooiste prestatie van die dag. Na een heerlijk warm bad mochten we onszelf gaan belonen met een paar heerlijke frisse accijnsvrije poolbiertjes. De dag werd afgesloten met een mega-groepsdiner in het meest noordelijke restaurant ter wereld. Bijna alle deelnemers en supporters waren hierbij aanwezig. Na het toetje werd de zaal medal plaza. Onze eigen Evelien mocht zich melden bij de medailleceremonie en onder luid applaus werd ze gehuldigd als 3e in haar klasse. Klasse!

Nog high van de endorfine en om vooral maar zoveel mogelijk mee te maken tijdens deze unieke reis, begonnen we nog een kroegentocht. Met een paar biertjes is Engels praten easy en dat leverde mooie gesprekken op met locals. Die overigens vertelden dat er op Spitsbergen geen locals zijn. Er zijn daar geen geboortes en geen begrafenissen. Als je er wat te doen hebt, ben je welkom, maar hand op houden of rustig op je einde wachten is er niet bij. Dan ga je weer naar “het vaste land”. Ook op Spitsbergen gaan in de kroegen om 2:00 de lichten uit - of aan - maar daar merk je niets van. De zon stond nog steeds hoog aan de hemel. Nog even nagenieten van deze midzomernachtzonnestralen en toen toch maar naar bed.

Voordat we zondags huiswaarts moesten, stond ons nog een excursie te wachten. Anticiperend op de stramheid dachten we dat een sledehondentocht wel een gemoedelijke bezigheid zou zijn. Dat viel tegen. Alleen al bij het aantrekken van het poolpak kwamen veel pijnlijke herinneringen naar boven. Het enthousiasme van de vele tientallen husky’s is echter oorverdovend, zodat je al snel weer fanatiek meehelpt om de slee de steilste hellingen op te drukken. Een passender cooling-down kun je je toch niet voorstellen. Na 48 uurtjes in dit noordpoolgebied diende de reis naar huis zich al weer aan. Op Schiphol vallen we op doordat de hele groep in dikke winterjassen loopt terwijl het tegen de 30° is. De organisatie wordt door iedereen uitbundig bedankt en geprezen voor hun inzet. Ook zij hebben een topprestatie geleverd en zien duidelijk geen beren op de weg. En wij gelukkig ook niet.

Foto's van de Obstacle Run in Lichtenvoorde

Niemand bleef droog in Lichtenvoorde

Klik op de link voor de foto's van Dick Lubbers

fotoalbum

Enveloop gul voor Kinder Vakantie Dagen (KiVaDa)

Carmen Jolink (Enveloop), Karin Geven (KiVaDa), Koos Nederlof (Enveloop), Jennifer Vels (KiVaDa) en Martijn Melten (Enveloop)

Dinxperlo - Begin juni is het hardloopevenement de Enveloop weer super verlopen! Maar liefst 211 deelnemers verschenen dit jaar aan de start en er zijn weer prachtige tijden neergezet! De teamwinst ging dit jaar naar team Westerveld & Nederlof 1! Verder was het weer goed, een prachtige verslaglegging door Jan van der Horst en DinxperFM en de catering door Favorita was weer perfect georganiseerd. Kortom een geslaagde Enveloop bij het buitensportterrein van Try-Out.

Zoals ieder jaar is de opbrengst van de Enveloop weer voor een lokaal goed doel. Dit jaar was dit de KiVaDa Breedenbroek. Met trots heeft de organisatie op 28 juni het bedrag van 2018 euro aan de KiVaDa overhandigd. Met dit geld kunnen zijn nieuwe tenten kopen om de KinderVakantieDagen te organiseren! De organisatie van de Enveloop wil alle lopers, vrijwilligers en sponsoren bedanken voor hun inzet, een geweldige dag en het prachtige bedrag dat is opgehaald voor de KiVaDa. (bron)

Drie Aaltense atleten lopen Spitsbergen-marathon

Henk Lammers (rechts), Walter Vaags en Evelien Hillen liepen de marathon van Spitsbergen (foto Karin Stronks)

'Gewapende personen beschermen de lopers tegen ijsberen'

Door Karin Stronks

AALTEN – Drie Aaltense atleten liepen op zaterdag 2 juni de Spitsbergen-marathon. Evelien Hillen, Walter Vaags en Henk Lammers genoten van het unieke landschap, de nachten die niet donker waren, twee bijzondere excursies en de ultieme prestatieloop. Walter Vaags blikt terug: "Nog geen 150 lopers schreven zich in voor de hele Spitsbergenmarathon. Kleinschalig maar supergoed georganiseerd. Er komen hier ijsberen voor, langs het hele parcours stond om de drie meter een gewapend persoon om de lopers te beschermen, heel bijzonder."

Pyramiden

Henk, Walter en Evelien brachten een bliksembezoek aan Longyearbyen, Spitsbergen. Ze vertrokken op vrijdag 1 juni vanaf Schiphol voor een rechtstreekse vlucht naar Spitsbergen. Henk Lammers legt uit: "Dat was al uniek. Normaliter voeren alle vluchten via Oslo, Noorwegen. Dit jaar vloog een vliegtuig met 185 Nederlanders, hardlopers en supporters, rechtstreeks. Gelijk na de landing bezochten we de Russische mijnstad Pyramiden, een soort spookstad waar negen mensen in the middle of nowhere wonen. Daar voeren we met een schip naartoe, twee-en-een-half uur varen. En weer terug natuurlijk. Pas om elf uur 's avonds arriveerden we in ons hotel."

Marathon

De volgende dag, zaterdag 2 juni, luidde om 10.00 uur het startschot voor de marathon. "Er waren nog meer wedstrijden, onder andere de tien kilometer en de halve marathon. Wij gingen voor de hele. Het was vier, vijf graden, koud, maar best te doen. We hebben niet veel geslapen, 's morgens moet je echt om 8.00 uur het ontbijt op hebben, anders kun je niet lopen", vertelt Evelien. Walter en Evelien liepen gedeeltelijk samen op tot Walter afstand nam. De 60-jarige Henk, die deze avontuurlijke reis van zijn vrouw Ingrid heeft gekregen, rende zijn eigen tempo. Alle drie waren ze het eens met elkaar: fijn gelopen, goed gesteund door supporters waaronder Jessie en André, partners van Walter en Evelien. Ook genoten de atleten van het bijzondere landschap. Henk mijmert: "Besneeuwde bergen, grijs en grauw maar met niets te vergelijken, zo mooi. En 's nachts is het gewoon licht."

Husky's

Na het volbrengen van de Spitsbergen-, ofwel Arctic Marathon bezochten de Aaltense atleten en hun aanhang een kroegje en 's avonds stond de Medal Party op het programma. De prijzen werden uitgereikt, Evelien mocht de derde prijs in haar leeftijdscategorie in ontvangst nemen. Ze kreeg een fraaie glazen beker. "Je kunt ook zeggen een reuze whiskyglas", glimlacht ze. Ze vervolgt: "Alle deelnemers kregen een medaille en een prachtig shirt als aandenken. Erben Wennemars deed ook mee, hij werd eerste in zijn categorie en tweede overall." Zondag 3 juni genoten de marathonlopers van een tocht met sleeën en husky's. "Nou, we dachten lekker te kunnen zitten maar dat was even anders. De honden waren super enthousiast en we hadden de handen vol tijdens de hachelijke toer. Wel erg leuk om mee te maken", vond Evelien. Aan het eind van die middag stapte het gezelschap alweer in het vliegtuig om terug te keren naar Schiphol.

IJsberen

Evelien, Henk en Walter hadden nog een paar vrije dagen opgenomen om een beetje bij te komen van het propvolle en intensieve programma. "Het galmde nog zeker een week na", geeft Walter aan. "Je doet zoveel indrukken op. In sportwinkels bijvoorbeeld verkopen ze naast sportkleding ook geweren en revolvers als bescherming tegen ijsberen." Evelien vult aan: "Rendieren lopen vrij rond, zo bijzonder. En de nachten, het is gewoon licht. Niet schemerig maar echt licht."

Aanrader  

De Spitsbergen-marathon is de meest noordelijke op vaste grond. "Hier wordt niemand geboren, mensen die hier leven zijn wetenschappers, studenten, onderzoekers. Overigens zijn bij deze prestatielopen honderden vrijwilligers actief. Het is een uitstekend georganiseerde marathon, om de vijf kilometer een post met chocola, bananen, drank. En de drank is lauw, er is werkelijk overal aan gedacht", aldus Henk. Walter glimlacht: "Het is een heel kleinschalige marathon met nog geen 150 lopers. Moet je nagaan, de AVA zomeravondlopen trekken vier keer zoveel atleten. Maar als je echt een marathon wilt lopen in een uniek landschap en onder bijzondere omstandigheden dan is de Spitsbergen-marathon een absolute aanrader." (bron)