Verslag van de Beachy Head Marathon in Eastbourne(Engeland)

Gerrit Dijkslag

Beachy Head Marathon, waarom loop ik hier?

Waarom sta ik hier nu eigenlijk? Herhaaldelijk moet ik mezelf vertellen dat ik dit zelf wil, dat ik hier vrijwillig sta en dat niemand mij dit dus opgedrongen heeft. Hier, is een ijskoude plek in het Zuidelijkste puntje van Eastbourne, dat ook al in het Zuid (Oostelijkste) puntje van het Verenigd Konikrijk ligt. Goed, voor dat ijskoude weer heb ik niet gekozen, twee weken geleden zat ik nog met ontbloot bovenlijf en korte broek achter in de tuin! Zie me nu staan, lange broek, T-shirt met lange mouwen onder mijn AVA wedstrijdhemdje en handschoenen! Handschoenen! Nog een wonder dat ik eraan gedacht heb om ze in mijn koffer te stoppen! Maar goed ook, want nog heb ik het niet echt warm. Samen met de kou gieren de zenuwen door mijn lijf, waarom sta ik hier eigenlijk, wat doe ik hier?

Ruim acht maanden geleden ben ik voor de tweede keer aan mijn hart geopereerd om mijn hartritmestoornissen tegen te gaan. Gelukkig is dat dit keer gelukt en in dat geluk en enthousiasme heb ik mij opgegeven voor de Beachy Head Marathon, een van de grootste off road marathons van de UK. Dit omdat ik hier 4,5 jaar geleden op vakantie ben geweest om de wereld beroemde krijtrotsen formatie “Seven Sisters” te bewandelen en bewonderen. Dit in combinatie met het bezoeken van het al even beroemde grastennistoernooi van Eastbourne, met deelname van de wereldtoppers als Wozniacki, Jankovic en Vesnina. Weer thuis gekomen kwam ik op het onzalige plan om op het internet te zoeken of er over de Seven Sisters geen hardloopwedstrijd gehouden werd. Ik had er een dag wandeling van bijna 40km overheen gelopen en heb daar erg van genoten, prachtige uitzichten over zee, de vuurtoren in de diepte, Engelse landweggetjes en uiteraard de overweldigende krijtrotsen met hun onpeilbare diepten. Hoe mooi zou het niet zijn om hier overheen hard te lopen?

Hoe mooi? Hoe mooi? Hoe zwaar zul je bedoelen, de Seven Sisters zijn al kilometers lang heuvel op – heuvel af, daarvoor zitten er ook al drie nog veel hogere beklimmingen in en hoelang is een marathon ook al weer? Juist ja, 42,195 meter!

Maar was mijn hartritmestoornis niet juist verholpen en zijn heuvels/bergen niet juist mijn ultieme geluk van hardlopen? Dat is beiden waar en tevens juist, maar mijn lichaam is na mijn operatie in een soort shock terechtgekomen. Klaar met al de zorgen om een verhoogde hartslag, blokkeerden nek, rug en bilspieren volledig. Ik kan je verzekeren dat dat niet ontsnappen loopt. Maar ja, ik heb wedstrijd, hotel en vliegticket al geboekt, dus gelopen gaat er worden! Vol optimisme een (wedstrijd) schema gemaakt, afspraak met Corine van fysio de Hofstraat gemaakt en er het beste maar van hopen. Met veel geduld en nog meer oefeningen ging het langzaam vooruit en steeg het vertrouwen op een goede afloop. Samen met Niek worden de langere wedstrijden bezocht en dat ging eigenlijk verbazend gemakkelijk, tuurlijk koste het energie en werd ik ook moe. De volgende twee dagen was ik zo stijf als een plank, daarna herstelde ik weer en kon ik de training weer aan. Dat ging goed tot mijn laatste wedstrijd, de 28km lange Hoge Veluwe Trail. Of het kwam omdat Niek er niet bij was of omdat mij verteld was dat dit geen zware trail zou zijn (wat ik dus wel vond) of dat ik mijn lichaam het afgelopen jaar al genoeg gepijnigd heb, het laatste half uur verstijfde ik helemaal en dat werd de week erop alleen maar erger, In paniek de laatste 1,5 week voor Eastbourne drie keer bij Corine langs geweest en twee trainingen overgeslagen, had al moeite om een uur achter elkaar te rennen……

Waarom sta ik hier eigenlijk? Om te laten zien dat de opofferingen van het laatste half jaar niet voor niets zijn geweest, dat mijn hart een dergelijke inspanning weer aan kan, dat de laatste twee weken luisteren naar je lichaam en niet blind een schema volgen helpt, maar vooral omdat ik er zin in heb!

Daar klinkt het startschot en met ruim 2200 atleten zetten we ons in beweging! Al na 200 meter doemt de eerste heuvel op en stokt het tempo, de Engelsen kennen geen flessenhals start en het is dus dringen voor de smalle ingang van het duingebied. Gelukkig ontdek ik achter het talrijke publiek een paadje waar ik alle ruimte heb, geschrokken gaan de mensen achteruit en algauw heb ik een horde lopers achter me aan. Ongemerkt overwin ik zo de eerste 50 hoogte meters en ik voel mijn rug niet verstijven. Dit geeft vertrouwen en vol goede moed ren ik door. Het is nog steeds druk op het parcours en smal, maar kan redelijk mijn eigen tempo lopen. We rennen over graspaden op de top van de duinen, hoewel top, bijna top, we lopen een beetje schuin, wat we vandaag heel veel blijven doen met als gevolg een bloedblaar aan de binnenkant van mijn rechtervoet. Gelukkig zie ik dit pas onder de douche in mijn hotel. Om mij heen kijkend en vol verwondering ren ik verder, rechts Eastbourne, links de zee, langs weilanden, doorsneden door de typische Engelse muurtjes, over paden met hinderijke steentjes, vooral tijden het afdalen en overal aanmoedigingen.

Heuvelop haal ik veel mensen in, de helft gaat me in de afdaling weer voorbij. Maar waar ik het idee heb ontspannen te lopen kijken velen toch al vermoeid uit de ogen. Bij de verzorgingsposten is van alles te krijgen, verschillende soorten koek en drank, en ook snoepjes, maar om nu een hele mars te nemen? De passages door de dorpjes zijn een welkome afwisseling op het verder natuurlijke maar oh zo mooie landschap. Door de lange beklimmingen kom ik wel meer voorin het veld te liggen, maar geen idee hoeveelste ik ben of hoelang ik er over ga doen,  maar doet dat er toe?  Als de verzorgingsposten op de juiste plek staan, zit ik rond de vier uur schat ik zo in. Wat me wel opvalt, is dat hoe meer ik voorin kom te lopen, hoe schaarser de lopers gekleed zijn. Waar in aan het begin met mijn handschoenen niet opviel, lopen ze hier in korte broek en soms zelfs hemdje. Ik heb het niet koud meer, maar ook niet echt warm, gewoon lekker. Nog steeds nergens last van hebbende, nader ik het halve marathon punt, hier staat in the middle of nowhere zelfs een klok met tijdsregistratie matten, over service gesproken! In iets minder dan 2 uur dender ik ontspannen over deze mat, nog steeds voornamelijk over gras en in de zon lopend kan ik dus onder de zo gehoopte 4 uur komen. De meeste hoogte meters zijn achter de rug maar de gevreesde traptreden, 300 stuks (!) en de Seven Sisters moeten nog komen en begint de marathon niet pas bij 35km? Stonden in de eerste helft de meeste hekjes netjes open, in de tweede helft word er van je verwacht dit zelf te doen. De afdalingen bestaan nu niet meer uit paden met steentjes maar uit gras met konijnenholletjes. Nog steeds uitkijken dus. Na het langste stuk asfalt, wel omhoog, was ik ze bijna vergeten, de traptreden! Deze lagen gelukkig gelijkmatig, in een vlot ritme lagen de eerste 50 treden onder me. Twee kilometer verder begon het, vergeet die 50 eerste treden, die tellen niet mee, dat was kinderspel. In een verder mooi bos waren op een bergweg willekeurig 300 treden neergesmeten, hier heb je je trap en nog stijl ook! Diep ademhalen, verstand op nul en klimmen maar. Waar velen moesten wandelen kan ik de gang er (nog een beetje) inhouden. Met ontplofte bovenbenen zet ik de welverdiende afdaling in. Een afdeling verder moeten we over een muurtje klimmen, gelukkig staat er een aardige vrijwilligster de weg te wijzen, want halverwege dat muurtje moeten we linksaf slaan en door….

Bij het oversteken van een verharde weg weet ik ineens weer waar ik ben, hier heb ik rechts tijdens mijn lange wandeling vier jaar geleden heerlijk gegeten. Nu helaas geen tijd voor, want hier zijn ze, de Seven Sisters, zeven keer naar boven en ook weer naar beneden, na ruim 30km een enorme aanslag op mijn bovenbenen. Omdat de zon toch nog aan kracht wint en het bijna windstil is wordt het nog warm ook en daar loop ik dan met mijn handschoenen. Door dit alles en ook nog een enigszins hongerig gevoel, moet ik tot twee keer toe wandelen, maar waar ik denk dat ik het moeilijk heb, ga ik er nog steeds velen voorbij. Velen, op één na dan. Onderaan een van de vele Sisters staat een little sister met een snoepbakje. De inhoud biedt ze aan de atleten aan. De loopster voor me wil er eentje pakken, maar grijpt mis, een luide vloek is het gevolg. Onze little sister laat het er niet bij zitten en zet de achtervolging in, als een hinde rent ze me voorbij tot aan de atlete voor me, die zo alsnog uit het bakje kan snoepen. Vol verbazing roept ze “Oh what are you quick!” en dat was ze ook!

Helaas heeft ze hierdoor geen tijd om mij iets aan te bieden. Daarom neem ik op het laatste verzorgingspunt uitgebreid de tijd om te eten en drinken, zelfs een stuk mars. Hierdoor aangesterkt kan ik ook het laatste stuk redelijk doorlopen, de zon op het water zien schijnen, de oude en nieuwe vuurtoren zien en van verre het bezoekerscentrum van Beachy Head zien. Daar beneden ligt de zo lang verwachtte finish. Maar eerste moeten we de laatste top, vlak voor Eastbourne nog bereiken. Plots moet ik denken aan bijna een jaar geleden toen ik de laatste Terhill in mijn 750ste wedstrijd in België bijna niet opkwam en als diezelfde Terhill tegen mijn operatie opzag. Zowel operatie als deze laatste heuvel gaan goed. Mijn bovenbenen en bilspieren exploderen nog een keer waardoor de laatste afdaling erg verkrampt gaat, maar 200 meter verder gaan de beide armen de lucht in en wordt de welverdiende medaille om mijn nek gehangen. Net niet onder de 4 uur, maar met 4:04:40 ben ik zeer tevreden gezien de voorbereiding en vooral het zware parcours. In de tweede helft opgeschoven van plek 217 naar plaats 187, not bad for a flatlander.

Nu weten jullie waarom ik daar bij het vriespunt in Zuidoost Engeland aan de start stond. Als jullie mij een keer tegenkomen, vertel het mij dan ook, want aan de start wist ik het echt niet meer en nu ik gefinisht ben, kan ik het haast niet geloven, heb ik het echt gehaald?

Nog een vraag, waarom denken die Engelsen dat ik er als een soort doorbakken stuk vlees uitzie als ik langs kom rennen, iedereen schreeuwde en klapte “well done” naar me. Raar volk die Engelsen maar deze wedstrijd was super georganiseerd en het publiek was “amazing”!

Greetings Gerrit Dijkslag

AVA'70 test parcours Boekelder Cross

Heb jij je al ingeschreven voor de Boekelder Cross?

De Boekeldercrosscompetitie kan komende zaterdag van start gaan, want het parcours ligt er uitstekend bij. Dat bleek afgelopen zaterdag, toen er door de verschillende trainingsgroepen werd gelopen op het parcours. Al om 09.00 uur ging het A- en B-peloton onder aanvoering van Ingrid van Zolingen op pad en trok het buitengebied in. Het selectieve parcours, bestaande uit slootkanten, zandpaden, singletracks en natuurlijk de Gesinkbult trekken de groep behoorlijk uit elkaar. Na het lopen van een tweetal rondjes staat er 10 kilometer op de teller en is de vermoeidheid van de gezichten te lezen. Echter, koffie doet wonderen en al snel komen de verhalen. De D-groep staat inmiddels ook in de startblokken voor hun programma. Hierbij ook een aantal deelnemers aan de clinic, die het rondje Boekeldercross voor het eerst gaan afwerken. Uiteraard houdt de trainer een oogje in het zeil en zorgt er voor dat iedereen voldaan de finish bij het Romienendal bereikt. Het gevoel overheerst in ieder geval, dat er op deze mooie, zonnige zaterdagmorgen wat gepresteerd is. 

Ook de pupillen zijn inmiddels met tientallen begonnen aan hun training. Verdeeld in de verschillende groepjes werd er flinke arbeid geleverd op de akker, het rulle zandpad en de smalle strook langs de greppel. De kids hebben een loodzwaar parcours af te leggen, zeker als blijkt dat de grasmaaier al langere tijd niet werkeloos in de schuur is blijven staan. Om kwart over 11 gaan ook de Junioren nog op pad voor hun training en ook zij moeten noeste arbeid leveren, maar genieten ook zeker van de wisselende ondergrond, het mooie weer, maar vooral van het bezig zijn met elkaar. 

Komende zaterdag gaat voor het eerst om het echie, bij de eerste aflevering van de Boekeldercrosscompetitie. Heb jij je nog niet opgegeven? Doe dit dan alsnog: www.ava70.nl

Foto's en uitslagen van de 54e Athlos Cross in Harderwijk

Mark te Brake (10 km - 35.17 min - 1e plaats)

Klik op de link voor alle uitslagen

uitslagen

fotoalbum Jack Koning

fotoalbum Luuk de Jong

site organisatie

Dijkslag loop Beachy Head Marathon in Eastbourne (Engeland)

Het shirt en startnummer van Gerrit voor de Beachy Head Marathon

Gerrit Dijkslag stond zaterdagmorgen aan de start van de Beachy Head Marathon in het Engelse Eastbourne. Even ten westen van de stad ligt de bekende kaap Beachy Head. De kaap is vooral bekend om de Seven Sisters, de krijtrotsen die met hun hoogte van 162 meter tot de hoogsten van Engeland behoren. 

Aan de zuidkust van Engeland liep Gerrit een zware marathon met ongeveer 1.300 hoogtemeters en 300 traptreden. Bij de start vanmorgen was het koud en stond er veel wind. Zijn eindtijd was 4 uur 4 minuten en 42 seconden.

Klik voor meer informatie op de volgende link

site organisatie

Verslag van een zaterdagmorgen training van AVA'70

De complete groep

Cluppie

Om 8.05 uur gaat mijn wekker af. Snel wat yoghurt en cruesli wegslikken en dan bedenken wat ik aantrek (altijd heel belangrijk voor een vrouw). In dit geval is de keuze tussen: alles lang of alles kort. Weeronline geeft 5 graden Celsius aan. Een wijze Avajaan heeft mij ooit geleerd: alles boven de 10 graden dan kun je kort spul aan doen. Okay…dit betekent voor deze ochtend dus een lange tight en shirt met lange mouw. Ik moet opschieten, want het schema geeft aan: 8.30 uur bij huize Hillen en 8.33 bij Linda’s place. Het fanatiekste Kobus meisje heeft de avond ervoor bepaald dat we wel rennend naar ‘t Romienendal kunnen gaan. Het schema komt al meteen in de war, doordat Evelien al halverwege Kobus op mij staat te wachten. Linda hoort ons via het wc raampje aankomen en denkt: “ze bunt vols te vrog”. Ze hijst dan ook snel de bokse omhoog om vervolgens aan te sluiten bij de andere Kobusmeisjes. Genoeg om bij te praten en ‘t Romienendal is best dichtbij, dus we zijn dan ook het eerst aanwezig en vols te vrog op plaats van bestemming. 

Langzaam aan voegen zo’n 20 man (en vrouw) zich bij ons. Het is net een kippenhok, zoveel moet er blijkbaar bij gepraat worden door vooral de hanen. Ten slotte voegt moederkloek Ingrid zich als laatste bij dit mooie gezelschap. De groep is compleet. Good old Geert zal het tempo van het eerste rondje aangeven. Er moet uiteraard op de juiste plek op het grasveld gestart worden, want: o wee we zouden toch niet aan de kilometers komen…. Het grasveld betekent ook meteen natte voeten, welkom in het Boekeldercross seizoen. Inmiddels is de zon doorgebroken en zijn we als Avajanen enorm aan het genieten van het prachtige Boekeldercross parcours. Hanny van Wim, komt zelfs haar man nog even aanmoedigen. Dat noem ik nog eens echte liefde. 

Na een relaxed eerste rondje Boekeldercross, mag het 2^e rondje in ieders eigen tempo. En ja hoor…. meteen gaat t fanatisme bij een paar mannen in werking, die zich in deze prachtige omgeving natuurlijk toch even moeten laten zien. De drie Kings van de training komen op een tijd van 22.34 minuten binnen. Muah.. dat valt tegen. Gelukkig kunnen ze zich nog een 7 dagen voorbereiden voor de échte titanenstrijd. Als iedereen binnen is,  staat er als verrassing een kop koffie met speculaas klaar als beloning. Frank: your the best! Na deze gezellige afsluiting lopen we gemoedelijk als Kobusmeisjes huiswaarts. Voorzien van een flinke dosis endorfine en waardevolle ontmoetingen, besef ik me weer wat AVA’70 toch een fijn cluppie lieve mensen is!

Gerdy Hoornenborg

Walter Vaags met twee dames van het Kobus

Aankondiging van de Boekeldercross in Aalten

Boekelder Crosscompetitie op alle zaterdagen in november

Zaterdag 3, 10, 17 en 24 november houdt AVA'70 wederom de jaarlijkse Boekeldercrosscompetitie. Gedurende vier zaterdagen zullen honderden atleten uit Aalten en verre omgeving in actie komen tijdens deze traditionele reeks hardloopwedstrijden in het Aaltense buitengebied. 

Net als in de voorgaande jaren vindt ook dit jaar de start en finish plaats bij het Romienendal in Dale. De organisatie heeft hier een prachtige ronde uitgezet en de ongedwongen sfeer en grote publieke belangstelling vormen de succesvolle ingrediënten van dit evenement, waar menigeen al reikhalzend naar uitkijkt. 

Om 13.00 uur gaan de jongste talenten tot en met 9 jaar van start voor hun wedstrijd over 1 kilometer. Het is een afwisselend parcours in de achtertuin van het Romienendal. Na een vlak begin, volgt er al snel een pittig stuk over het maisland, daarna een zandpad, een strook langs de sloot, terwijl er voor de finish nog wat kleine hindernissen zullen moeten worden genomen. Het talrijke publiek kan de lopers en loopsters goed volgen en zullen de dappere strijders ongetwijfeld met applaus begroeten. Hierna is het de beurt voor de kids tot en met 15 jaar, die dezelfde ronde afleggen, maar dan twee maal en dit is een flinke kluif. 

Daarna maken de Senioren hun opwachting en zij moeten een parcours met een lengte van 5 kilometer afleggen. Vanaf de start gaan de atleten en atletes in een lint in de richting van de Aladnaweg en dan begint de wedstrijd pas echt. Langs sloten, over heuvels, via zandpaden en een klein stukje asfalt gaat het in de richting van de mogelijke scherprechter: de Robert Gesinkbult. Ook daarna blijft het parcours erg selectief tot aan de finish in de Romienendal-arena. De deelnemers kunnen kiezen om het rondje 1, 2 of 3 keer af te leggen. De wedstrijd over 10 en 15 kilometer start om 13.45 uur, terwijl de deelnemers op de 5 kilometer om 14.15 uur van start gaan. 

De organisatie heeft na de vorige Boekeldercrosscompetitie geëvalueerd en met name op het gebied van de verkeersveiligheid wat aanpassingen gedaan. Naast heel veel AVAjanen worden er ook verschillende regionale toppers aan de start verwacht. Het beloofd dus weer een prachtig sportevenement te worden. AVA'70 beschikt sinds enige over een eigen tijdsregistratie en dat betekent dat er ook bij deze editie van de Boekeldercross met een chip zal worden gelopen, zodat de resultaten snel beschikbaar zijn.

Voorinschrijving voor de Boekeldercrosscompetitie is vanaf heden mogelijk maar ook op de wedstrijddag zelf kan er vanaf 12.00 uur worden ingeschreven, in het Romienendal, Aladnaweg 3, 7122 RN Aalten. De inschrijfkosten bij voorinschrijving bedragen voor de 1 en 2 kilometer 2,50 euro. De Senioren betalen vier euro per keer. Inschrijving op de wedstrijddag zelf kost een euro extra. 

Bij de jeugd zijn er prijzen voor de nummers 1, 2 en 3 per afstand en daarnaast zijn er ook prijzen per leeftijdscategorie. Bij de senioren zijn er geldprijzen per afstand. De prijzen worden bepaald aan de hand van het eindklassement. Om voor het eindklassement en een mooie herinnering in aanmerking te komen, moet er aan minimaal 3 wedstrijden worden deelgenomen.

Für usere deutsche Lauffreunden die gerne am Boekeldercross Teilnehmen haben wir eine Voranmeldung Seite

Klik voor meer informatie op onderstaande links

informatie

inschrijven

deelnemers

site organisatie

Column: Erwin’s zin en onzin - deel 202

Die moeten wel uit Twente komen!

Ik heb overal vrienden. Mijn netwerk spreidt zich uit over Nederland en ver daarbuiten. Afgelopen maandagavond kreeg ik een telefoontje uit Amsterdam. Mijn goede vriendin Nancy, student communicatiewetenschappen en in het weekend barvrouw in ‘the Old Sailor Pub’. “Wat ik nou toch heb meegemaakt”, zegt ze met veel verbazing in haar stem. “Zondagavond, normaal een rustig avondje, weet je wel. Een paar van die lompe boeren, die net als jij uit Twente komen, hebben hier het hele café op stelten gezet! Misschien ken je ze wel, ze doen ook aan hardlopen.” De kans om haar aan het verstand te peuteren dat de Achterhoek en Twente totaal anders zijn, kreeg ik niet. Ze begon aan een eindeloze monoloog. Ik vat het kort samen.

“Zo’n kale hing de hele avond aan de bar. Hij maakte selfies en filmpjes en had een irritante harde lach. Hij vertelde dat ‘ie de enige van de groep was die niet aan de halve marathon had meegedaan. Rare gozer. Op een gegeven moment fluisterde hij iets in mijn oor: ‘Ik heb geen medaille maar ik kan je wel iets anders laten zien waar je veel enthousiaster van wordt.’ Ik deed net of ik zijn boerse accent niet kon verstaan. Er was ook nog zo’n flapdrol die de hele avond heeft geprobeerd mij een kachel te verkopen. Wat moet ik met een kachel?

Een andere patser zat vreselijk te bluffen over twee eigen bedrijven een privévliegtuig en zijn nieuwe auto. ‘Voor het bedrag wat ik aan die auto besteed heb, kan het personeel hier een jaar op vakantie’, riep die constant door de karaoke-microfoon. Er waren ook twee vrouwen bij. Een kleine en een lange. Die kleine was behoorlijk lam en aandachtsgeil maar die lange gedroeg zich wel netjes, al zong ze wel steeds mee met liedjes waar ze de tekst eigenlijk niet van kende. Bijzondere lui maar ze hebben wel voor een mooie omzet gezorgd. Hahahah!” 

Het telefoongesprek werd bruut onderbroken door een brand lucht. Shit, de kipburgers vergeten! Voordat ik op de fiets spring richting de Chinees, maak ik Nancy nog even duidelijk dat ik mij niet kan voorstellen dat ik die gasten ooit heb gezien. Zulke asociale boeren ken ik niet, die moeten inderdaad wel uit Twente komen!   

Verslag van de 2e Herfstloop in Wehl

Rick Heutinck

Erwin Reijmer naar eerste plek eindklassement Wim Lebbink Herfstloopcompetitie

Door Benno Stevering

De kwantitatief en kwalitatief goed bezette en georganiseerde Wim Lebbink herfstloopcompetitie eindigde zondagochtend in een tweede plek voor Erwin Reijmer, lid van de Liemers, woonachtig in Doetinchem achter plaatsgenoot Rick Heutinck die voelde al dat hij na zijn rappe 33.03 minuten onlangs bij de herfstloop in Babberich in een sterke vorm verkeerde. De overstap van de survival naar de atletiek legt hem met zijn kleine, snelle pas geen windeieren. In Doetinchem wil hij meedoen voor een snelle halve marathon. In Wehl won hij met 33.56 minuten, terwijl Reijmer genoegen moest nemen met een 34.53 minuten. Liemers atleet Reijmer hield de eer van zijn familie die het evenement rondom wijlen Wim Lebbink organiseerde- levendig met een eerste plek in het eindklassement. ‘’Het ging goed. Ik had gehoopt om halverwege door te komen in 17 minuten. Na 2 kilometer vertrok Rick echter al. Zijn doorkomst van 16.45 minuten was voor mij nog te hard op het moment. Wedstrijdritme komt vanzelf. Het was wat gladder in het bos en dan kom je minder vlot de bochten door. Er kwam weer wat extra spanning op mijn bovenbenen, dat is een goed teken. Maar ik kon nog net niet diep genoeg gaan! Bijzonder fijn om hier mee te mogen lopen. Ik heb hier ook al eerder het eindklassement mogen winnen. Hier in de Liemers liggen mijn roots. Ik train onder de hoede van Titus Fierkens op de atletiekbaan in Zevenaar.’’ Rick Heutinck traint sinds kort bij trainer Stefan Scanu in Doetinchem op de atletiekbaan. Hij liep vanaf start op kop en had gehoopt op wat meer strijd. Uiteindelijk trok hij zelf door richting finish. ‘’Ik voel dat ik in vorm ben en vind het fantastisch dat ik deel uit kan maken van het topteam van Argo. In Babberich liep ik al 33.03 minuten. Daar ben ik erg blij mee. Ik denk dat het allemaal nog sneller kan.’’ Rick, verpleegkundige in het Slingelandziekenhuis is pas vader geworden en naast het hardlopen doet hij nog veel aan krachttraining. ‘’Ik hoop dit jaar een snelle halve marathon te lopen. Met een kleine, smalle pas denk ik dat ik op de lange afstand voordeel heb. Op de planning staan verder nog het NK bij de Venloop in Venlo en de City Pier City in Den Haag.’’  Bas Arentz wist clubgenoot Remi Rondeel in de slotfase naar de vierde plek te verwijzen. Vijfde finisher, de zestienjarige jonge atleet Evan Oosterink van Argo werd tweede in het eindklassement en verbeterde zijn persoonlijk record. Sneller dan vorige week won Kaylee Groot Zevert uit Wehl het eindklassement bij de vrouwen. Haar focus ligt na de test in de Stevensloop over de dijken op de halve in Doetinchem. ‘’Ik loop het liefst de hele weg op een verhard parcours. Ik train nu drie jaar bij Argo onder Joeri Voltman. Met vier keer trainen per week ben ik nu dik tevreden, want ook ik heb mijn persoonlijk record aangescherpt.’’ 

Argonaut Jordy Kloet kon op de vijf kilometer de snelle Edwin Wissema uit Didam, lid van de Liemers in de laatste vijfhonderd meter van zich af schudden om erna het eindklassement te pakken. Kloet gaf aan: ‘’Ik moet eerst mijn omvang trainen. De eerste twee kilometer liep ik samen op met Bob te Lindert. Ik hoopte dat Edwin op afstand bleef, maar die kwam de laatste 500 meter er nog bij. Samen kwamen we uiteindelijk over de eindstreep.’’ Hij moest echter toestaan hoe clubgenoot Bob te Lindert met wie hij twee kilometer samen op liep de dagzege naar zich toetrok in 15.52 minuten. Heel even leek het erop dat het parcoursrecord van Jeroen Reintjes die in 2012 15.14 minuten liep nog in beeld kwam, maar dat beeld werd later bijgesteld. Te Lindert mistte wedstrijdritme vanwege last aan zijn middenrif.  Dit keer had hij baat bij een harde start, wist hij goed door te trekken en richt zich nu op het crossseizoen. ‘’De eerste kilometer ging in 3.03 minuten. Mijn gevoel om door te trekken was goed na een harde start. Ik focus me nu op het crossseizoen en loop ondermeer mee in Aalten en in de Warandaloop.’’ Ook veteraan Marco Rutgers uit Doetinchem deed goede zaken op de vijf kilometer en liep weer rapper. ‘’Ik heb wel wat extra risico genomen, maar was dik tevreden met het eindresultaat.’’ Kerstin van Embden uit Elten hield de concurrentie bij de vrouwen op ruime afstand, zette aan in de laatste kilometer en won in 19.45 minuten. Daags ervoor reed ze nog een mountainbikeroute. Aangezien ze niet echt veel hardlooptraining heeft afgerond de afgelopen weken, was dit een goede keuze om eerst weer te werken aan de snelheid. Zowel op de vijf als op de tien kilometer bleef het parcoursrecord intact.

Wehl 2e Herfstloop - 5 km - 21.03 min, 13e plaats M40

De bocht door naar het lange rechte pad

Het is zaterdagmiddag 15.23 uur als ik een app-je krijg van Dirk-Jan Robbe. Morgen nog naar Wehl Geert, effen een 5 kilometer er uit rammen? Ik beloof hem nog niets maar uiteindelijk trekt deze vraag me wel over de streep. Ik zit er al enkele dagen aan te denken maar echt 100% gemotiveerd ben ik op dit moment ook niet om een wedstrijd te lopen. En zo'n vraag heb ik op dat moment misschien wel juist nodig om te gaan. In de late avond heb ik de spullen voor de andere dag maar eens vast klaar gelegd.

De andere morgen ben ik ruim op tijd vertrokken naar Wehl en dat was maar goed ook. Toen ik bij de rotonde in Varsseveld aan kwam, stond er al een kruis door de aanduiding van de autobaan naar Arnhem en was deze dus afgesloten. Er zit dus niets anders op dan er binnendoor naar toe te rijden en met een opkomend zonnetje is dat niet verkeerd. De temperatuur in de auto geeft maar 8 graden aan maar dat beloofd prima hardloopweer, ook is het bijna windstil en mooier kan het dus bijna niet voor de tijd van het jaar.

Als ik aankom in Wehl is de start van de 10 kilometer net geweest en zie ik enkele AVA'70 atleten (Rinke, Sam en Rene) strijden om een mooie tijd neer te zetten. Ik mag altijd graag lopen in Wehl en probeer er ieder jaar minimaal één keer naar toe te gaan. Mijn doel voor vandaag is om onder de 21 minuten te lopen maar mijn gevoel zegt dat ik meer in de richting van de 22 minuten zal gaan. We zullen het zien!

De start van mijn 5 kilometer is goed en de eerste kilometer kom ik rond de vier minuten door. In het bos gaat het lekker maar ik merk wel dat ik wat inhoud tekort kom. Het lange rechte pad is altijd een bijtertje en daar probeer ik mijn tempo er in te houden. Uiteindelijk kom ik uit op een tijd van 21.03 minuten, wat een volle seconde sneller is dan de tijd in 2017. Dat is ook vaak één van mijn doelen om te proberen om in de buurt van de tijd van een jaar eerder te komen en dat lukt dus prima. Dirk-Jan is tevreden met zijn tijd van 23.24 minuten.

Dirk-Jan Robbe heeft alles gegeven en moet even bijkomen na de wedstrijd

Foto's van de 2e Herfstloop in Wehl

Sam ter Haar

Klik op de link voor de foto's van Timo Steijntjes

fotoalbum

Christiaan ten Brinke

Foto's en uitslagen van het Molenhoeks Makkie in Molenhoek

Lopen in de prachtige omgeving ten zuiden van Nijmegen

Wat een feest in Molenhoek, een dorp ten zuiden van Nijmegen. Meer dan 1.600 inschrijvingen voor Molenhoeks Makkie en WandelMakkie, 3.000 mensen op de been in een dorp van 3.500 inwoners, 140 vrijwilligers, tientallen muzikanten, een NK Cross voor bestuurders, burgemeester Willem Gradisen als onbenoemd ambassadeur én een verpulvert record! Dank aan alle deelnemers, toeschouwers en vrijwilligers voor hun deelname, inzet, aanmoedigingen en vele complimenten! Op naar de 10e editie in 2019!

Klik op de link voor de foto's van Sonja Jaarsveld

fotoalbum

uitslagen

site organisatie

Bram Som aan de start van de 5 kilometer

Uitslagen van de 43e Marathon van Amsterdam

Veel AVA'70 leden aan de start in Amsterdam

Supertijd bij marathon van Amsterdam

Lawrence Cherono is de winnaar van de marathon van Amsterdam geworden. De Keniaanse hardloper kwam in een knappe tijd van 2:04:06 over de finish. Dat betekende een nieuw parcoursrecord. Het is ook de snelste marathon ooit gelopen op Nederlandse bodem. Duncan Kibet liep in 2009 bij de marathon van Rotterdam 2.04.27.

Cherono was vorig jaar ook al de beste in Amsterdam. Bij de editie van 2018 was hij zo’n minuut sneller dan twaalf maanden geleden, toen hij 2:05:09 klokte. „Het is een geweldige overwinning. Ik ben heel blij”, reageerde de winnaar direct na afloop.

Hardloopgrootheid Kenenisa Bekele kon zijn favorietenrol niet waarmaken. De Ethiopiër, meervoudig olympisch- en wereldkampioen op 5000 en 10.000 meter en als topattractie naar Amsterdam gehaald, moest na 30 kilometer lossen uit de kopgroep en stapte in de 41e kilometer, vlak voor de finish in het Olympisch Stadion, uit.

Michel Butter liep voor zijn doen een matige tijd van dik 2 uur en 17 minuten, maar hij moest er diep voor gaan in de marathon van Amsterdam. De tijd leverde hem wel de Nederlandse titel op. Hij duelleerde in de hoofdstad met zijn teamgenoot Edwin de Vries. Pas in de laatste kilometers wist Butter zijn vriend en rivaal af te schudden. De Vries pakte wel het zilver en Gert-Jan Wassink het brons in 2:18:43. Butter koos met opzet voor een wedstrijd zonder gangmakers. De Castricummer wilde puur voor de titel lopen en had geen eindtijd in gedachten. Hij finishte in 2:17:17 officieus, ruim boven zijn persoonlijk record van 2.09.58.

Uitslagen AVA'70 leden en Aaltenaren:

Halve Marathon: Gijs Oosterholt 1:27:09, Wouter Raben 1:34:39, Patrick Ikink 1:36:46, Bianca Piek 1:42:43, Gerben Schepers 1:42:57, Devlin Scholten 1:45:03, Eddy Rensing 1:51:45, Angelique Vrijdag 1:52:09, Gerjo Wensink 1:57:21, Peter Roedema 2:06:31, Sanne Wisselink 2:06:34, Sabine Ikink 2:06:34, Janine ter Veldhuis 2:08:54

Klik op de link voor alle uitslagen

8 kilometer

halve marathon

marathon

site organisatie

Sabine Ikink en Sanne Wisselink met hun welverdiende medaille

Uitslagen van de 2e Herfstloop in Wehl

Rene Wenting

Uitslagen AVA'70 leden en Aaltenaren:

5 kilometer: Geert Wevers 21.03 min, Dirk-Jan Robbe 23.24 min, Gert Tolkamp 24.43 min, Christiaan ten Brinke 26.05 min.

10 kilometer: Rinke ter Haar 43.24 min, Sam ter Haar 44.53 min, Rene Wenting 47.43 min 

Klik op de links voor alle uitslagen

5 kilometer

10 kilometer

site organisatie

Fons Nieuwenhuis

Verslag en uitslagen van de 19e Run-Bike-Run van AVA'70

Wedstrijdleider en organisator André Balke had een prachtig parcours uitgezet in het fraaie buitengebied

Sterke winnaars bij Run-Bike-Run AVA’70

Dat AVA`70 over heel veel hardlooptalent beschikt, is wel algemeen bekend. Een groeiend aantal leden blijkt ook uitstekend uit de voeten te kunnen bij andere sporten, waar hardlopen een belangrijk onderdeel vormt, zoals survival, trailrun en triathlon.  Dit bleek ook maar weer eens bij de Run-Bike-Run, die de club op zaterdag 20 oktober jl. werd georganiseerd. Hoewel er vooraf geen selectiewedstrijden waren gehouden, stond er een zeer sterk deelnemersveld aan de start. Er werd gestreden in 4 verschillende categorieën en de af te leggen afstand varieerde en was mede afhankelijk van de leeftijd.

Wedstrijdleider en organisator André Balke had een prachtig parcours uitgezet in het fraaie buitengebied, dat grensde aan het complex van AVA`70. Tijdens het looponderdeel vormde kasteel `t Walfort de blikvanger, terwijl bij het fietsonderdeel boerderij Eskes het nostalgische plekje was, dat enkele malen gepasseerd werd. Of de atleten echter ook hebben gehad voor deze twee toeristische trekpleisters valt zeer te betwijfelen, want direct na het beginsignaal, ging het gelijk al volle bak. Dames, heren en jeugd…. alles mocht voor deze speciale gelegenheid tegelijk van start en langzaam vormde zich bij het eerste onderdeel een kleurig lint deelnemers. Het fietsen is bij de Run-Bike-Run het tweede onderdeel dat afgewerkt wordt en er stonden enkele luxueuze ATB-karretjes in het Parc Fermé opgesteld, die garant stonden voor hele snelle tijden.

Twan Meinen was er veel aan gelegen om zijn titel van 2017 bij de jeugd te prolongeren. Bij het looponderdeel nam hij een kleine voorsprong op zijn achtervolgers en breidde dit bij het fietsen langzaam  verder uit. De titel kwam bij afsluitende run niet meer in gevaar. Noah Lampio werd knap tweede, terwijl Sven Meinen de derde plek voor zich opeiste. Bij de duo`s ging de overwinning naar het koppel Jop Hoftijzer en Jerrel Balke, dat vooral het verschil maakte bij het fietsen.

De junioren voerden tijdens de wedstrijd over de langere afstand de boventoon en met name Björn Rossel toonde zijn klasse. Al bij het eerste looponderdeel van ruim 3 kilometer gaf hij vol gas. Rossel bleek iedereen op het vlakke fietsparcours van 9,5 kilometer ook te vlot af te zijn en wisselde als eerste voor het afsluitende looponderdeel. De koppositie kwam niet meer in gevaar en hij zegevierde zelfs met een machtige eindsprint. Mees Prinzen bleef nog het dichtst bij de uiteindelijke winnaar in het spoor en werd fraai tweede. Bij de Dames liet triatlete Cindy Brussé haar concurrentie vanaf het begin zien, dat ze ging voor de overwinning en behaalde de titel met groots vertoon. Achter de toppers knokte iedereen zich leeg, op weg naar de finish, een mooie eindtijd en een goede klassering.

Ereprijzen voor de winnaars en de eeuwige roem waren er tijdens de ceremonie protocollaire voor:

Jongens t/m 15 jaar: Twan Meinen

Duo`s: Jop Hoftijzer en Jerrel Balke

Dames: Cindy Brussé

Heren: Björn Rossel 

De organisatie keek na afloop bijzonder tevreden terug op het sportieve uitstapje. De deelnemers waren, zonder uitzondering, vol lof over het evenement, dat aantoonde dat er heel veel (verborgen) talent bij AVA`70 rondloopt en fietst!

Frank Roos

De uitslagen van de Run-Bike-Run

Verslag van de 11e Stadshagenrun in Zwolle

Sven en Wim

Al een lange tijd was mij grote wens om samen met mijn kleinzoon Sven een keer een hardloopwedstrijd te gaan lopen. Ik denk de wens van elke opa of oma, samen een wedstrijd met je kleinkinderen. Sven had al eens met zijn moeder een ‘bubblerun’ gelopen en dat was hem goed bevallen en smaakte naar meer. Maar ja er moet ook gezwommen en gevoetbald worden, dus iets plannen was nog niet zo makkelijk. Maar vanmorgen was het dan zo ver, wij moesten er wel vroeg voor naar Zwolle maar dat maar op de koop toe genomen.

Aangekomen bij het winkelcentrum van Stadshagen, een vrij nieuwe wijk in Zwolle, was het al een drukte van belang. Het bleek nl dat er bijna 2000 lopers mee deden op de verschillende afstanden, wat ik wel erg veel vond. Sven moest als een van de eersten aan de start, nl jongens 6/7 jaar 800 meter. Nu is Sven nog maar 5 jaar, maar gelukkig mocht hij gewoon mee rennen. Al zijn trainingen hadden een goed effect op zijn wedstrijd want er werd niet gewandeld en met een keurige eindtijd van 4.02 minuten een trotse loper en een zeker trotse opa.

Na de 5 kilometer, was het tijd voor de 10 kilometer. Hier had ik mij voor opgegeven, het is een mooie voorbereiding voor de Diepe Hel Holterbergloop volgende week zondag. Twee keer een rondje van 5 kilometer, langs de IJssel en verder door de woonwijk. Overal keurig afgezet met veel verkeersregelaars en vooral geen wind en een heerlijk zonnetje. Daarbij was het een graad of 15, wat wil men nog meer. Ik heb heerlijk gelopen en er zat bijna geen verschil tussen de twee rondes. Eindtijd 43.08 minuten.

De laatste 100 meters voor  de finish zag ik Jeanet, samen met Hilde en mijn 2 kleinkinderen staan, en natuurlijk moest Sven het laatste stuk samen met zijn opa naar de finish lopen. Een geweldig gevoel. Ik hoop dat we in de toekomst nog vaker samen kunnen lopen en ik hoop echt dat hij in de toekomst, mij er van alle kanten uitloopt. Dan zal ik met trots terug denken aan deze morgen in Stadshagen in Zwolle.

Wim Brinkman

Sven loopt het laatste stuk samen met zijn opa naar de finish