Halve Marathon van de Veldhoek - 21.1 km - 2:34:55 uur

Samen met Miranda in de buurt van Veldhoek

Een virtuele wedstrijd georganiseerd door Henk Mengers. Ik heb deze wedstrijd samen gelopen met Miranda ter Haar, die de marathon liep. Halverwege ben ik ingestapt.

AVA'70 komt (weer) in beweging

Een aantal deelnemers aan de plogtraining in 2020

Het coronavirus heeft ons nu al een jaar “te pakken” en dat betekent dat het aantal activiteiten bij AVA`70 minimaal is. Met name de Senioren zijn veelal op zichzelf aangewezen. Geen groepsmeetings derhalve vooralsnog. Al hoewel… er staan toch een aantal activiteiten voor de deur, die het clubgevoel mogelijk een heel klein beetje terug kunnen brengen.

Op zaterdag 20 maart a.s. gaat AVA`70 weer ploggen! Samen met een loopmaatje organiseer je een gezellige duurloop om een beetje bij te praten. Onderweg verzamel je ook nog even het zwerfvuil, dat je langs de weg, in het bos of op de paadjes aantreft. Je levert het afval vervolgens in bij AVA`70, waar het gescheiden en verwerkt wordt. Zo help je de natuur een handje en  heb je ook nog eens de kans dat je een andere clubgenoot aantreft om effen bij te praten….

Deze mogelijkheid is er overigens een weekend later ook, als AVA`70 de Zomertijd tegemoet loopt. Vanaf het clubhuis starten een 3-tal prachtige routes, variërend van ruim 7 tot bijna 15 kilometer door het prachtige buitengebied. Wandelen kan, hardlopen mag, maar zelfs fietsen is een optie. De route kan afgelegd worden op zaterdag 27 of zondag 28 maart, maar natuurlijk kan beide ook…

Noteer deze data alvast in je agenda. Nadere informatie volgt op de site!

Zo maar een donderdagmiddag loopje in maart

Bij de Bücher-Tanke van Annie Lensink

Omdat we nog steeds niet in groepjes kunnen gaan hardlopen, ga je kijken wat dan de mogelijkheden zijn. Ik heb het geluk dat ik door mijn werk overdag veel vrije tijd heb en er onder mijn hardloop maatjes ook collega’s zitten. Er is er dus vaak wel een mogelijkheid om samen te gaan lopen. Deze middag heb ik afgesproken met Geert om samen een rondje te gaan maken en vooral even bij te kletsten. Rond 13.30 uur ben ik bij Geert en hij stelde voor om richting de Haart te rijden en daar ergens de auto te parkeren. Aangekomen op de school bij de Haart, blijkt de hele parkeerplaats vol te staan. Gaat dan niemand meer op de fiets naar school? We besluiten door te rijden naar het tankstation van Annie Lensink, net over de grens in het Woold. Van daar uit kunnen we ook wel een mooi rondje lopen.

We hebben geen idee, zijn gewoon op pad gegaan en lopen Duitsland in. Bij de eerste afslag gaat het nog goed, maar bij de volgende afslag kijken we elkaar aan. Gaan we links (bekend) of rechts (onbekend) terrein, natuurlijk kiezen we voor het laatste. We hebben alle twee al een leeftijd bereikt, dat iets spannends ook erg prikkelend kan zijn, maar dit even terzijde. Via allerlei bospaadjes, soms vragen we ons af of we er wel door kunnen, komen we bij een bos met een slootje en een smal bruggetje. Ook hier kiezen we weer voor het bruggetje en lopen het bos in. Het lijkt iets op een pad, maar er zijn ook verschillende bruggetjes, waar men oude asbestplaten van een boerenschuur voor heeft gebruikt.

Opeens ziet Geert grenspaal nummer 759b staan, met daarachter een boerderij met een molen in opbouw. Dat moet dat toch weer Nederland zijn, tot die scherpe conclusie komen we. Dus lopen we dwars door het bouwland Nederland weer in. Met toch iets meer rust in ons gaan we verder, maar bij het eerste het beste bos met een wandelpad besluiten we toch om er weer in te gaan. Na enkele paadjes komen we uit op de route van het Achterwooldse klompenpad. Dit pad heeft Geert al een keer gelopen en is dus bekende weg. Maar is dit het nu? Nee want na enkele kilometers op bekend terrein, begint het toch weer te jeuken om eens van het begane pad aftewijken. En ja hoor, na enkele bospaadjes staan we voor een sloot. Het is de beroemde Stortelersbeek, met aardig wat water erin. Wat nu? Volgens mij, kunnen we er wel over springen maar Geert heeft zijn bedenking, want het is toch breder dan dat hij zichzelf toe vertrouwd. Op de juiste plek spring ik er over en als er één schaap over de dam is.....

Ook dit bos heeft eigenlijk geen goed pad en via de bosrand komen we weer uit voor dezelfde beek. We moeten er weer met een flinke sprong over. Geert heb ik daarna geholpen met een lange tak om droog de overkant te halen. Opeens weten we weer waar we zijn en gaan we richting Annie Lensink. Maar of het deze middag in de lucht zit of juist onze overmoed is? We besluiten om nog een extra lusje te maken om zo langs een sloot kant bij de auto terug te komen. Hier aan gekomen heeft een vriendelijke dame bovenstaande foto gemaakt om dit heugelijke feit vast te leggen. Al met al hebben we een mooi rondje gelopen. We zijn gewoon onze neus achter na gelopen en hebben niet echt de vaste paden aangehouden. Dit levert vaak de mooiste routes op, maar zeker ook de mooiste verhalen.

Wim Brinkman

PS. Ik had net vanmiddag mijn nieuwe hardloopschoenen aangedaan, iets wat je nooit moet doen als je met Geert gaat lopen.

Archeus daagt lopers uit met virtuele ‘last man standing’

Zaterdag 27 maart vanaf 6.00 uur

WINTERSWIJK –Klokslag 6 uur ’s ochtends een rondje hardlopen of wandelen, dan uitrusten en vervolgens elk heel uur weer van start. Wie houdt dat het langste vol? Atletiekvereniging Archeus in Winterswijk nodigt hardlopers en wandelaars uit mee te doen aan deze virtuele, coronaproof uitdaging op zaterdag 27 maart.

Na een heel jaar corona snakken veel sporters weer naar een uitdaging en contact met medesporters, merkt atletiekvereniging Archeus. Groepstrainingen en wedstrijden zijn nog steeds niet mogelijk, maar virtueel samen lopen – met tussendoor online bijpraten - kan wel. Archeus organiseert daarom een ‘Running for all challenge’ een soort afvalrace naar Amerikaans idee.

Iedere deelnemer begint om klokslag 6.00 uur in de ochtend vanuit huis aan een ronde van naar keuze 3,4 km, 5 km of 6,7 km. Weer thuis kun je de gelopen afstand en tijd doorgeven via een app en even uitrusten tot aan het volgende hele uur. Ook is er tussendoor tijd voor een gezamenlijke online warming-up en bijpraten. Dat herhaalt zich elk uur tot uiterlijk 20.00 uur als laatste start. Iedereen mag zelf bepalen hoeveel van de maximaal 15 rondes hij of zij loopt. Afhankelijk van welke ronde je kiest, wordt dat dan hoogstens 50 km of zelfs ruim 100 km voor de echte ultraduurlopers. Razende reporters van Archeus doen in beeld en tekst verslag van het evenement. Je kunt lopen voor je eigen sportieve uitdaging, als sponsorloop voor een goed doel of om te proberen de eretitel ‘last (wo)man standing’ in de wacht te slepen.

Aan de loop kan iedereen meedoen, lid of geen lid van Archeus en waar ook vandaan. Deelname is gratis, voor de registratie van tijden en warming-up zijn mobiel nummer en e-mailadres nodig. Er zijn geen prijzen te winnen, wel eeuwige roem voor de volhouders. Je kunt je per ronde laten sponsoren door vrienden en familie en dit bedrag doneren aan Archeus als steuntje in de coronatijd of aan een samen te bepalen goed doel, zoals het Vergeten Kind of de Stichting ALS. Aanmelden kan t/m 24 maart via www.av-archeus.nl

De AVA-jaan in coronatijd - deel 1

Anna van Meurs (305) zoals ze het graag heeft: tussen haar hardloopmaatjes!

De groepstrainingen bij AVA`70 behoren al maandenlang tot het verleden, dus ook een meet-and- greet in het altijd gezellige clubhuis zit er helaas niet in. De wedstrijdkalender is blanco en de smaakmakende verenigingsactiviteiten staan in de ijskast, die vooralsnog hermetisch gesloten lijkt te zijn. Kortom… het is eigenlijk best wel kommer en kwel voor de AVA-janen. Via de media wordt gelukkig duidelijk dat de clubliefde het wint van de coronacrisis, maar het gemis van de hardloopmaten wordt door velen steeds heftiger. In de rubriek “De AVA-jaan in coronatijd,” peilen we de stemming van een clubgenoot. We trappen de serie af met:

Anna van Meurs

De roots van Anna van Meurs liggen in Rotterdam, maar ze heeft haar draai in de Achterhoek volledig gevonden. De 71-jarige goedlachse veterane is nog altijd bloedfanatiek en als het over haar stad gaat, doet ze er nog een schepje bovenop. De groepstrainingen zijn voor haar de sociale momenten, waar ze enorm van kan genieten. Tsja, dan laat de stemming zich al wel een beetje raden….

Anna, hoe zien je hardlooptrainingen er op dit moment uit?

Niet! Ze zien er niet uit. Ik probeer echt wel op maandag, woensdag en zaterdag te lopen. Meestal lukt dat min of meer. Zaterdag loop ik meestal met Miranda van Eerden en soms met Gert Tolkamp. Dat is hartstikke gezellig, maar op de dagen dat ik alleen loop… daar wordt ik bepaald niet vrolijk van. Soms verdwaal ik, een andere keer loop ik een ministukje te sjokken óf ik zoek en vindt excuses om zeer voortijdig aan de terugweg te beginnen. Maar: Vandaag weer even op m`n nieuwe schoenen gelopen en dan wordt ik toch weer een beetje blij! Jippie! Dankzij Erwin en Laufprofis!

Core stability zou ik best thuis kunnen doen, maar dat komt er niet van hoewel ik me er heel erg bewust van ben dat oude spieren snel verdwijnen…. Dus ja, daar houd ik de vaart wel in.

Doe je verder nog iets om je conditie op peil te houden? ( wijn drinken is ook een antwoord…)

Inderdaad, wijn drinken is een intensieve bezigheid. Verder doe ik vingeroefeningen op de breipennen en ik ben een kei in speedreading. Dat gaat écht heel snel. Het zal nu wel duidelijk zijn, dat ik uitermate lui ben. Vind het heerlijk!

Wat mis je het meest m.b.t. AVA`70?

Iedereen die ook maar enigszins iets met AVA te maken heeft: trainers, lopers, wandelaars die je onderweg tegenkomt.

Ik kan alleen een beetje fatsoenlijk lopen met gezellige mensen om me heen.

Heb je nog een goede tip voor je clubgenoten?

Ik hoop eigenlijk een dijk van een tip van een clubgenoot te krijgen.

In de zoom van mijn zomershirts staat: Be stronger than your excuses! Dat vind ik wel een tip voor iedereen die wel eens lastig gevallen wordt door een smoesje in het hoofd.

Tenslotte, Anna… wil je verder nog iets kwijt?

Ik zal drinken en klinken op ieders gezondheid.

Sláinte!

Blessures tijdens de groei

Elke maand zullen MSc Kinderfysiotherapeut Elke Schuurman en MSc Manueeltherapeut Mark te Brake een blog schrijven over diverse onderwerpen. Elke zal vanuit haar specialisatie in gaan op blessures, de preventie van blessures bij kinderen en de motorische ontwikkeling van kinderen. Mark zal zich voornamelijk richten op diverse onderwerpen binnen de hardloopsport. Dit kan variëren van hardloopblessures tot diverse trainingsmethodes, denk hierbij aan intervaltraining of heuveltraining. De blogs worden geschreven aan de hand van de nieuwste wetenschappelijk inzichten en ervaringen en kennis van de fysiotherapeuten. Elke en Mark zijn beide werkzaam als gespecialiseerd fysiotherapeuten van Fysio Oude IJsselstreek op de locaties in Terborg, maar sinds vorig jaar ook op de locatie in Aalten op het terrein van atletiekvereniging AVA’70.  Op deze locatie kunt u gebruik maken van onder andere de specialisaties manuele therapie, kinderfysiotherapie en sportfysiotherapie.

Blessures tijdens de groei

Tijdens het sporten is er een kans dat je kind een blessure oploopt. Blessures kunnen plotseling ontstaan door bijvoorbeeld een verkeerde beweging te maken. Je kunt dan ineens last hebben van je knie of enkel. Dit noemen we ook wel een acute klacht.

Een blessure kan ook langzaam ontstaan, bijvoorbeeld na de zomer. De zomervakantie is een rustperiode waarin kinderen harder groeien. Wanneer de kinderen na de zomervakantie weer naar school moeten past ineens die lange broek niet meer. Daarnaast starten dan vaak de trainingen weer en we gaan fanatiek verder waar we voor de zomervakantie gebleven waren. Het is allemaal wel weer even wat zwaarder maar dat komt omdat er zo’n lange tijd niets gedaan is.

Na een paar weken klaagt je kind over pijn in de knie. Eerst na de training, in de ochtend voelt het wat stijf. Een paar weken verder is de pijn al halverwege de training aanwezig en komt je kind mankend thuis. Schoolgym en een training op één dag maakt het nog erger.

Klachten als gevolg van het groeien ontstaan over het algemeen langzaam. Met name na een lange periode van rust waarin je kind gegroeid is en de sportbelasting meteen weer fanatiek wordt gestart, zijn risicofactoren om klachten rondom de groeischijf te ontwikkelen. Deze klachten bevinden zich met name aan de knie en de hak.

Als je kind groeit, gebeurt dit vanuit de groeischijven. De botten worden van hieruit langer, hierna pas groeien je spieren en pezen. Nu kun je je voorstellen dat wanneer de botten dus hard groeien, er heel veel spanning op spieren en pezen komt te staan. Wanneer we bijvoorbeeld een sprintje moeten trekken, komt er veel trekkracht op deze pezen en spieren. Dit gaan we voelen rondom de groeischijven waar deze pezen en spieren aan vast hechten.

Hoe voorkomen we deze klachten?

Wat belangrijk is, is om gedurende de zomer of winterstop niet helemaal stil te zitten. Blijf lekker afwisselend bewegen. Wanneer de trainingen weer starten, is het belangrijk dat er een goede opbouw in de training zit, een goede warming up is belangrijk en met name voor de kinderen in de groei is het belangrijk om rekoefeningen te doen.

Heeft je kind tijdens de training klachten, pak dan een lagere intensiteit door minder sprintjes of sprong activiteiten achter elkaar te doen.

We kunnen groei nou eenmaal niet beïnvloeden maar we kunnen wel rekening houden met de gevolgen en er zo voor zorgen dat je kind tijdens het sporten hier minder last van heeft.

Corona tussenbalans met AVA'70 voorzitter Rudi Meinen

AVA'70 voorzitter Rudi Meinen

AVA`70-voorzitter Rudi Meinen heeft net de zaterdagmorgentraining voor de junioren afgerond en ruimt nog even de laatste spullen op. In het sfeervolle en anders zo buitengewoon gezellige clubhuis hangt een serene rust. Onder het genot van een bakje koffie maken we de tussenbalans op van de afgelopen periode, waarin COVID-19 ook bij AVA`70 de regie overnam……

Rudi, hoe kijk jij als voorzitter van AVA`70 terug op de afgelopen 12 maanden? 

…..zucht…

Af en toe hadden we als bestuur het idee, dat we niets gedaan hebben. We hadden ons enorm verheugd op het jubileum van de vereniging. In 2020 bestond de vereniging immers 50 jaar en er was een prachtig programma samengesteld. Al snel werd duidelijk, dat dit in de ijskast gezet kon worden. Vervolgens moesten wij als bestuur telkens inspelen op de maatregelen, waar de regering ons “mee opzadelde.” Voortdurend moesten de afspraken en regels worden bijgesteld en gecommuniceerd worden in de richting van de trainers en leden. Hiervoor was vaak weinig tijd beschikbaar, dus dat zorgde ook wel weer voor extra druk. Bovendien is het ook helemaal niet leuk, om deze informatie te moeten delen met je clubgenoten!  

Daarnaast hebben we met de verschillende partijen om tafel gezeten, waarbij de baanproblematiek onderwerp van gesprek was. We hopen hierover spoedig duidelijkheid te krijgen, want dat er op korte termijn wat moet gebeuren staat als een paal boven water.

Heeft de coronaperiode ook negatieve gevolgen voor de club op financieel gebied?

In tegenstelling tot verhalen die we horen van andere verenigingen, is de schade voor AVA`70 gelukkig beperkt. We missen natuurlijk de kantine-inkomsten, maar daar staat tegenover dat de energiekosten ook aanzienlijk lager zijn. De baanverlichting hoeft minder uren te maken, er mag niet worden gedoucht en ook de verwarming in het clubgebouw kon een paar graden lager worden afgesteld.

Daarna prijzen we ons bijzonder gelukkig, dat de leden erg trouw zijn en ondanks de beperkingen, hun lidmaatschap continueren. We hopen dan ook dat we snel de mogelijkheden krijgen om de leden weer meer te kunnen bieden.…..

Hoe vergaat het de club intussen op sportief gebied?

Dat is in feite heel verschillend. De jeugd kan gelukkig al weer een hele tijd gezamenlijk trainen en dat is iets waar de kinderen telkens erg naar uit kijken, zo merken we. Elke training blijkt weer een feestje en dat is met name te danken aan het enthousiasme van de trainers, die daarbij enorm veel creativiteit tonen. Ze pakken zelf de verantwoordelijkheid en dat is iets waar we als bestuur bijzonder trots op zijn. We horen van de ouders ook veel positieve verhalen en daar zijn we blij mee.

M.b.t. de Senioren is het allemaal wat lastiger. Er moesten vaak aanpassingen worden gedaan, bijvoorbeeld over de groepsgrootte. Er werd maandenlang getraind in kleinere groepen, waarvoor de lopers zich digitaal aan konden melden. Dit verliep in de praktijk voortreffelijk en zo is het toch uiteindelijk best goed gelukt om de hardlopers tegemoet te komen. Op dit moment is dit allemaal anders, omdat er in feite slechts de keus is om alleen te lopen of samen met een maatje. Een aantal zal mogelijk het hardlopen op een lager pitje hebben gezet, omdat de motivatie ontbreekt. Er zijn natuurlijk ook geen wedstrijden om naar uit te zien of gericht voor te trainen en dat is natuurlijk frustrerend. Ook tal van andere verenigingsactiviteiten, waar het elkaar ontmoeten centraal staat, zijn noodgedwongen geschrapt of uitgesteld en juist hier ligt de kracht van de club. Hoewel we dolgraag anders zouden willen, hebben we hier mee te dealen…

Tenslotte Rudi…. even vooruitkijken naar de toekomst?

De huidige tijd zou als voordeel kunnen hebben, dat het nu het moment is om de baanrenovatie uit te voeren. Wat ons betreft…

Daarnaast hopen we dat de groepstrainingen weer snel hervat kunnen worden, zodat het verenigingsgevoel daarmee ook weer terugkomt. Als voorzitter, maar tevens als jeugdtrainer vormen de trainingen aan de pupillen en junioren wekelijks mooie en waardevolle momenten op. Die blijde gezichten leveren mij energie op voor de toekomst! (FR)

Viking Waypoint Warrior

Andre Bleumink

In deze Covid tijden is het best lastig om de motivatie te houden. Geen evenementen meer om naar toe te werken en de lokale paden ken je ook wel een keer. Er zijn dan ook al heel wat virtuele wedstrijden en challenges op touw gezet om toch wat van de beleving van een wedstrijd te ervaren. De Viking Waypoint Challenge vind ik zelf wel één van de leukste. Op diverse plekken in NL kun je Waypoints scoren door op het betreffende coördinaat een foto te maken van het markante punt waar je bent, een speciale boom of gebouwtje, het kan van alles zijn. Via de Facebookgroep worden de foto’s gedeeld en worden ervaringen uitgewisseld. Een mooie manier om nieuwe gebieden te leren kennen en ook virtueel met nieuwe mensen kennis te maken.

Voor de afwisseling worden er ook af en toe kleine tussen-challenges bedacht door Opper-Viking Peter. Zo kon je jezelf aanmelden voor de Viking Waypoint Warrior. De deelnemers werden verdeeld in Viking clans van 3-4 personen en mochten onderling alleen communiceren via besloten Facebook groepen. Door het oplossen van allerlei opdrachten mbv bijvoorbeeld Google Maps moesten coördinaten worden gevonden. Heel erg leuk, maar zeker niet eenvoudig. Het leverde heel wat leuke uurtjes puzzelen op waarbij de familie af en toe gek werd van het “Pling” van de telefoon als er berichten heen en weer vlogen.

Uiteindelijk leverde al die inspanning het coördinaat op van het startpunt van een mini-(covidproof) challenge. Zaterdag 20-02 om 10 uur werden we verwacht op een markante heuvel in de buurt van Laag-Keppel. ’s Avonds van tevoren kregen we de laatste details pas te weten. Alle 10 deelnemers stonden op deze prachtige lenteachtige ochtend netjes volgens afspraak op hun eigen ‘taartpunt’. Slim bedacht door de organisatie want, hoewel je elkaar wel kon zien liep je toch alleen of met tweetallen. Na het klinken van de bel renden we omhoog en dan eerste rechts weer naar beneden. Daar hing een papier met een gedeelte van een coördinaat. Noteren, zelfde pad weer omhoog en volgende rechts weer naar beneden. Aan het eind van het rondje had je dan alle delen van een coördinaat, die je dan nog even bij elkaar moest puzzelen tot het juiste punt op de kaart. Best nog lastig om uit te vogelen waar de volgende opdracht was, door de verschillende mogelijkheden in notatie, maar uiteindelijk bleek het in Ellecom te zijn.

Hier bleek wat lokale kennis goed van pas te komen. Het duo Kim en Roland wist al heel snel dat ze naar Ellecom moesten en stuurden een bericht in de groepsapp van de Viking Waypoint Warrior dat ze lopend op weg naar het volgende startpunt waren. Van tevoren was al gemeld dat we een paar verplaatsingen zouden kunnen hebben met de auto, maar ze hadden zich niet gerealiseerd dat Ellecom zo’n 12 km van Laag-Keppel ligt… Ik stapte in de auto en maakte op die manier een mooi stuk van de verloren tijd goed. Op de parkeerplaats in Ellecom kreeg ik van Peter de volgende opdracht. Een papier met schetsjes van kruisingen en daarbij graden en afstanden. Simpel volgen wat er op staat zei Peter. Gauw een shirt met korte mouwen aan, want de temperatuur was al lekker aan het oplopen. Van -15 C naar +15 C in een week tijd, ongelofelijk!

In mijn uppie ging ik op pad, bij de eerste kruising even de graden schieten en die richting het aantal meters volgen. Dan het volgende plaatje. Kim en Roland schoten een ander paadje in, maar omdat ik niet wist of ze wel dezelfde aanwijzingen hadden gekregen hield ik vast aan mijn opdracht. Prachtige bospaden volgen is geen straf natuurlijk, maar op een gegeven ogenblik kreeg ik toch in de gaten dat ik iets niet helemaal goed deed…. De kruising die ik zou moeten hebben was er niet. Achteraf bleek er een simpele verklaring te zijn, maar op dat moment zag ik het niet. Maar even op een bankje wat eten en drinken en kijken waar ik nu eigenlijk was op mijn GPSMap64. We hadden ’s avonds nl. ook een lijstje met coördinaten gekregen die we moesten verzamelen in de derde opdracht. Het eind van de kompas opdracht moest dus ergens op de route zijn die deze punten met elkaar verbond. Tot mijn verbazing zat ik veel te ver noordelijk.

Ik stuurde Peter een bericht dat ik de weg kwijt was, maar me op weg naar de route ging begeven. Dan hoefden ze zich in ieder geval geen zorgen te maken. Ik besloot eerst nog even de iconische Highlander aan te doen, die moest ik nog voor de reguliere Waypoint Challenge. Daar aangekomen trof ik een paar mannen van de organisatie. Achteraf bleken die daar net een Amulet verstopt te hebben, één van de ‘prijzen’ die we konden winnen. Als ik er gewoon even bovenop geklommen was zoals iedereen doet had ik er gewoon eentje gehad… Maar ik maakte mijn selfie en liep gewoon verder richting de route die op mijn handheld stond.

Dit stuk van de Veluwezoom is altijd mooi en zelfs op een zonnige weekend dag in Covid-tijd zag ik amper mensen. Dat terwijl de toegang tot de Posbank (een paar kilometer verderop) iedere keer afgesloten wordt vanwege de drukte. Ik genoot met volle teugen van de rust en de ruimte en van het lekkere weer. Ondertussen keek ik af en toe op mijn telefoon omdat daar regelmatig berichten verschenen in de groepsapp van de Waypoint Warriors. Ook de anderen hadden er veel plezier in, ik zag allemaal foto’s met lachende gezichten in ieder geval. Leuk dat je op zo’n manier toch een soort van samen loopt.

Na toch wel een aardig eindje kwam ik eindelijk op de route uit die ik voor de derde opdracht had samengesteld. Aangezien ik een flink eind omgelopen had besloot ik een paar punten te skippen, maar verder de rest van de route wel te doen. Ik had er immers niet voor niets tijd in gestoken. Winnen kon ik niet, maar dat deed niets af aan het genieten. Eenmaal op de route verzamelde ik de punten relatief makkelijk. Ik kwam zelfs nog een duo Waypoint dames achterop. Die waren net als ik aardig aan het dwalen, maar hadden ook nog steeds enorm veel plezier.

Uiteindelijk bereikte ik de finish bij P Lappendeken. Daar stonden de organisatie ook al, keurig op afstand natuurlijk. De eerste lopers hadden zelfs hun allerlaatste opdracht er al op zitten, even op en neer naar de Highlander om een amulet op te halen…. Er waren door deze en gene allerlei fouten gemaakt waar we ons gezamenlijk een deuk om lachten. Maar al snel besloten we toch maar op te breken om niet als samenscholing of zo gezien te worden. Ik liep het laatste stukje terug naar mijn auto die nog in Ellecom stond, deze keer echter via de kortste weg. Alles bij elkaar toch bijna 29 km gelopen in de mooiste omstandigheden die je kunt bedenken.

Peter en team, bedankt voor deze Challenge! Denken in mogelijkheden loont, dat blijkt. Op naar de volgende uitdaging. Maar dan hoop ik dat de maatregelen voor buiten sporten weer opgeheven zijn.

Andre Bleumink

Michiel Wellink helpt natuur en Track & Field

Michiel Wellink

Michiel Wellink staat niet alleen bekend als een uitstekend atleet en een grote organisator, maar ook als een echte vogelvriend. Net als vorig jaar is hij ook deze winter weer de schuur ingedoken om een aantal voedselbronnen in elkaar te zetten. De vogels hebben het in de winter altijd lastig om voldoende voedsel te vinden en kunnen wat extra`s dan heel goed gebruiken. Na enkele dagen werk, was de eerste serie producten klaar en kon de verkoop van start gaan. Een bericht op de facebookpagina van AVA`70 leverde direct al een flinke lijst aan positieve reacties en bestellingen op. Wellink moest vol aan de bak, dat werd gauw duidelijk. Maar toen sloeg het noodlot, volkomen onverwacht, maar wel keihard toe. In al zijn enthousiasme werd een moment van onoplettendheid afgestraft. Het was iets met een boor en een handschoen, maar het leverde vooral schrik en pijn op. Een bezoekje aan de huisartsenpost leerde de pechvogel, dat zijn wijsvinger gebroken was, dus deze moest gespalkt worden. Daarnaast waren enkele vingers ook redelijk gehavend. 

Michiel pakte de draad echter snel weer op, zeker nadat een bericht over het voorval zorgde voor een stroom aan steunbetuigingen. Er werden snel hulptroepen ingeschakeld en het hele gezin heeft dan ook geholpen. Wellink is afkomstig uit een echt familiebedrijf, dus kon de productie razendsnel hervat worden. Met een minimale vertraging, kon de afgifte van de voederartikelen voor vogels van start gaan. Michiel had het aanbod van Gerwin Jansen Eupe gekregen voor hulp bij de bezorging, maar hij besloot het toch zelf te gaan doen. Wellink maakte gebruik van de AVA`70-fietskar, die toch al maanden werkeloos is de container stond geparkeerd. Een onverwachte tegenstander was het pak sneeuw dat de wegen en paden vrijwel onbegaanbaar maakte, maar niet voor onze vogelvriend. Rugzakje op, bestellingen in de kar en een dikke lijst met adressen in de binnenzak begon de fietstocht door de witte Aaltense omgeving. Het plan slaagde en Wellink had zelfs nog wat tijd over om in Zuid de schaatsen onder te binden. 

Maar…. de klus is nog niet helemaal geklaard, want Michiel heeft besloten zijn actie te verlengen. De vogels hebben immers onze hulp hard nodig, ook al is de sneeuw gesmolten. Er werd contact opgenomen met Conny Mus van de Vogelbescherming Nederland en hij wist te vertellen: “de strenge vorst in combinatie met het dikke pak sneeuw in de afgelopen weken heeft er voor gezorgd dat de vogels erg verzwakt uit deze periode zijn gekomen. Juist nu kunnen ze extra voedsel goed gebruiken om weer aan te sterken….” Dit bericht heeft Wellink overtuigd en doen besluiten om wederom de schuur in te duiken en de productie van voedselproducten weer op te starten, alles puur hand- en vakwerk.  

Wat is er zoal te koop? Een voederschaaltje voor 3 euro, een klein voederstammetje voor 3 euro en een groot voederstammetje voor 4 euro. Producten kunnen besteld worden door contact op te nemen met Michiel. Hij is telefonisch bereikbaar op het nummer: 06-81980260 of hem een mailtje te sturen: wellinkmichiel@gmail.com Er wordt dan direct afgesproken, wanneer de levering zal gaan plaatsvinden. De opbrengst van deze prachtige actie van Michiel Wellink komt ten goede aan het T & F-kamp 2021. Met uw aankoop zorgt u niet alleen voor de hongerige vogels in uw eigen omgeving, maar steunt u tevens het kamp van de AVA`70-junioren!  (FR)

Pratende muts

Ingrid van Zolingen, in de winter altijd goed te herkennen aan haar roze mutsje

Mannen houden in de regel niet zo van vrouwen, die continue aan het woord zijn. Toch… van sommigen kun je het hebben. Ingrid van Zolingen behoort tot dit selecte gezelschap. De AVA`70-atlete is één van de weinigen die de afgelopen periode niet aan een sportieve dip ten onder ging. Sterker nog… “het beest van Zolingen” is werkelijk in grootse vorm. Hardlopend, wandelend, op de ATB, liggend in of glijdend op het water, Ingrid staat haar mannetje en vrouwtje wel en iedereen mag het weten ook….

Toen Ingrid begin februari het vreselijk belangrijke bericht plaatste op facebook, dat ze op weg was om haar schaatsen te laten slijpen, zal menigeen gedacht hebben: o, nee toch… die van Zolingen zal zich toch niet werkelijk op glad ijs gaan begeven? Tuurlijk, een gezellig schnapsje drinken aan de rand van de baan, dat ziet iedereen haar wel doen. Maar daarvoor hoef je toch de ijzers niet te laten aanscherpen? Menigeen zal van de bank zijn gelazerd, toe op 12 februari jl. op Strava de dagactiviteit van Ingrid verscheen. Het sportieve HEMA-meisje had een marathon geschaatst in 2 uur en 41 minuten. Daarmee zal ze zich naar alle waarschijnlijkheid niet gaan kwalificeren voor de Olympische Spelen of ze moet zich al laten neutraliseren tot Kameroense. Maar toch… het is en blijft natuurlijk een razend knappe prestatie, waarbij opgemerkt moet worden, dat ze ook nog eens minimaal driekwart van de tijd de rebel los had. Ja, dat is immers één van haar andere kwaliteiten. Daarnaast werd de prestatie nog kracht bijgezet met een serie van 215 foto`s op Instagram en een bloedstollend mooi verslag op facebook. 

Wat niet echt van invloed is op haar succes, maar zeker ook opgemerkt moet worden, is het feit dat vrouw van Zolingen, als de temperatuur onder de 8 graden zakt, altijd bijzonder goed te herkennen is aan haar roze mutsje. Overigens geen retro, maar een originele, echte Adidasser. Het winterse hebbeding blijkt inmiddels al een jaartje of 13, 14 jaar oud te zijn, maar net als de draagster nog lang niet versleten. Het wachten voor de rasechte Strava-volgers was natuurlijk op de score van Henk Lammers. Deze, meer dan topfitte 60`er is al een jaar lang het vast trainingsmaatje van Ingrid. Daarnaast is hij ook nog eens haar klankbord, vertrouwenspersoon, ongediplomeerde gids en buddy. Kortom, waar Ingrid gaat, volgt Henk en omgekeerd. Maar niet als het op schaatsen aankomt, want Henk houdt niet van dat geglij. Nee, hij moet een fatsoenlijke ondergrond hebben, waar je grip op hebt. En dat is ijs niet, dus de goedlachse veteraan waagt zich niet aan dergelijke sportieve avonturen. Hij houdt het liever bij schepijs met bosvruchtensmaak en een toefje slagroom. 

Ingrid echter wel, want de volgende dag bleek ze wederom de klassieke afstand te hebben gegleden en ook op de zondag en zelfs dooimaandag was ze niet van het bevroren water te slaan. Zo presteerde ze het dus om al pratende, maar liefst 4 marathons in evenveel dagen te schaatsen. Een analyse van haar rapportcijfers laat zien, dat de vorm met de dag beter werd. De hartslag zat in een dalende lijn, evenals het aantal calorieën dat ze verbrandde met het schaatsen en praten. Uiteraard werkt dit bijzonder motiverend, met name het laatste. Om te zorgen dat de kachel bleef branden, ging Ingrid er na elke marathon eens goed voor zitten om de inwendige mens te versterken en zelfs een buffertje aan te liggen. “Er is niets zo erg, dan een calorieschuld, zo heb ik van echte kenners vernomen,” aldus de altijd goedlachse schaatskoningin van de Highstreet. 

Toen de ijstijd echt tot het verleden behoorde, werden de ijzers in de hoek gekwakt en de hardloopschoenen weer voor het licht gehaald. Gauw werd maatje Henk effen geappt en mocht hij weer komen opdraven. Geloof het of niet, een stijf kwartiertje later werd al de eerste duurloop gestart en hoewel het motortje bij van Zolingen nog wel een beetje pruttelde, ging het al pratend toch weer meter na meter beter. Inmiddels heeft het onafscheidelijke tweetal ook al weer een mountainbiketocht achter de rug, waarbij het verhaal gaat, dat ze zelfs vlak voor Keulen gesignaleerd zijn, want het sportieve duo had natuurlijk wel wat bij te praten èn te luisteren.

Het zal niemand echt verbazen, dat Ingrid van Zolingen haar skitterende schaatsmemoires ontzettend graag wil delen met haar AVA-jaanse clubgenoten. Nu heeft ze het plan opgevat, om tijdens de tweede editie van “AVA`70 viert de Zomer bij de Boergondië”, ergens halverwege juni, een presentatie te gaan geven, compleet met tussentijden en bewegende beelden. Mochten er nog mensen zijn, die wat op de video of telefoon hebben staan, dan hoort en ziet Ingrid dit graag. De presentatie zal ze zelf gaan verzorgen, compleet met het roze mutsje op. Wordt vast en zeker weer een hele fijne clubmorgen om alvast naar uit te kijken…………  (FR)

De positieve metamorfose van deze Lock down

Dirk Jan Robbe

Je hoort de afgelopen periode heel veel negatieve verhalen over de invloed van de Lock down op diverse groepen mensen. En natuurlijk is het geen gemakkelijke tijd en hoopt iedereen op een mooie zomer, waar we weer van alles samen kunnen doen. Maar, zoals altijd heeft ook deze medaille een andere kant, namelijk een positieve metamorfose voor bepaalde personen. Graag wil ik zo iemand aan jullie voorstellen en mijn ervaring van deze metamorfose met jullie delen.

Het gaat namelijk om Dirk Jan Robbe uit Groenlo, gewaardeerd en verguist AVA’70 lid, bekend bij vele hardlopers in de Achterhoek en Twente. Ik hoor mensen nu al denken:

*Dirk Jan, dat is toch degene die altijd aan het mopperen is, tijdens het lopen.

*Je altijd net even te dicht op de hakken loopt.

*Elk weekend zo nodig twee wedstrijden moet lopen.

*Tijdens wedstrijden op mede lopers kan mopperen omdat ze hem in de weg lopen.

*Dirk Jan die dreigt zijn lidmaatschap bij AVA in de prullenbak te gooien, omdat tijdens een oefenloopje hij 10 minuten te laat komt en er niet op hem is gewacht.

*Dirk Jan die op maandag de trainer al appt over de afstand van de dinsdagtraining, en o wee als dat iets langer of korter uitvalt (denk aan die loop in het Vragender Veen, Gerrit Dijkslag)

*Of als de trainingsgroep te hard van start gaat en hij het niet kan bij benen, dit duidelijk laat merken aan iedereen.

*Dirk Jan die de pest heeft aan het lopen langs sloot kanten.

Ja beste lezers over deze Dirk Jan heb ik het en er zijn vast nog wel wat dingen die ik vergeten ben. Want was is nu het geval. Vanaf vorig jaar maart, tijdens de eerste Lock down hebben Dirk Jan en ik afgesproken om zeker 1x per week samen te gaan lopen. De ene keer in Aalten en de andere keer in Groenlo maar we hebben ook uitstapjes gemaakt naar de kerkenpaden routes in Zieuwent, de Radstake en in Bocholt. Vorig jaar zomer hebben we zelfs nog enkele wedstrijden samengelopen, voor zo ver dat toen nog kon en mocht.

Nu merkte ik tijdens al die lopen al wel een verandering bij Dirk Jan, maar ik bleef wel mijn twijfels houden. Maar wat er vanmorgen, zaterdag 13 februari, allemaal is gebeurd, heeft mij helemaal overtuigd van deze opmerkelijke metamorfose.

Zoals altijd krijg ik op donderdag een appje van Dirk Jan: zaterdag 9 uur in Groenlo 10 kilometer. Ik app nog terug of het niet te glad en te koud is Maar volgens Dirk Jan komt het helemaal goed. En toen begon het, op vrijdag weer een appje of we niet om 9.00 uur maar 9.30 uur konden lopen. Er had toen bij mij al een lampje moeten gaan branden want we lopen altijd om 9.00 uur en geen minuut later, dus waarom nu ineens 9.30 uur. Heb hem ook direct duidelijk gemaakt dat ik hier niet van was gediend, 9.00 uur is 9.00 uur.

Zaterdagmorgen rij ik richting Groenlo naar het huis van Dirk Jan en of het nu opzet was of domme pech, maar geen parkeerplek te ontdekken bij hem in de buurt, alle wegen nog vol sneeuw en zelfs geen stoep was er schoon gemaakt. Gelukkig heeft Dirk Jan buren, waar men liever niet de auto parkeert, want de buren zijn erg op hun privacy gesteld en hebben ook grote honden rond hun caravans lopen. Maar omdat er nergens plek was besloot ik toch maar daar mijn auto te parkeren.

Dirk Jan zat al klaar en om precies 9.00 uur gingen we op weg voor een rondje van 10 kilometer richting Beltrum. In Beltrum aangekomen zouden we rechts afslaan en over het fietspad terug naar Groenlo, maar wat schetst mijn verbazing we slaan links af. Ik twijfel nog even of ik Dirk Jan op deze fout moet wijzen, maar ik denk: het is nu nog gezellig, en ik wil straks ook nog wel een kopje koffie, dus hou ik mijn mond maar.

Via allerlei weggetjes komen we aan op de Avesterweg in de richting van Groenlo. Opeens zie ik in de verte een paard rennen en volgens mijn eerst blik loopt dit paard niet in de wei. Dirk Jan in diepe hardloop concentratie (om niet te vallen) maak ik toch maar even attent op het gevaar dat ons tegemoetkomt. Ook zie ik in de verte al enkele mensen die in paniek richting het paard gaan. En dan gebeurt er iets wat ik nooit zal vergeten. Dirk Jan stopt met hardlopen, drukt nog wel even zijn horloge op pauze, loopt gewoon richting het paard en heel rustig pakt hij het bij het halster en fluister het iets in het oor. Er is een nieuwe paardenfluisteraar geboren, en ik was er getuige van. Het paard wordt netjes aan de eigenaar over gedragen en naar een welgemeend dank je wel gaan we weer op pad.

Dirk Jan drukt in horloge in, geeft aan dat hij wel weer even in zijn ritme moet komen, maar wij vervolgen onze weg, net of er niets daarvoor is gebeurd. De ‘oude’ Dirk Jan, was nooit gestopt en had de zowel de eigenaar als het paard het slachthuis toegewenst.

Nog onder de indruk van dit vooral hoor ik Dirk Jan opeens roepen: Wim maken we de 12 kilometer vol? Ik denk wat is dit nu weer, we zouden toch 10 kilometer lopen? Dirk Jan, de man die er zelf de pest aan heeft als tijdens een training meer wordt gelopen dan is afgesproken, doet nu ineens zo? Als we weer terug zijn blijkt mijn auto er gelukkig nog te staan en niet op 4 kistjes, zoals Dirk Jan had voorspeld.

Thuis bij Dirk Jan aangekomen vergeet hij helemaal om zijn oefening buiten voor de buurvrouwen te doen, maar moet hij gauw zijn eigen Melanie vertellen over zijn heldendaad. En of het in het weer zat, of toch bij de metamorfose hoorde, want tijdens de koffie kwamen er nog veel meer ontboezemingen. Bijvoorbeeld het altijd als kind al het stofzuigen van eigen slaapkamer voor schooltijd, want Dirk Jan houdt niet van rotzooi. Het altijd strak en glad opmaken van zijn bed en de kleren netjes in de kast hangen. Maar ook dat hij in 2024 een gooi wil doen naar het voorzitterschap van AVA’70 of anders Prins carnaval in Groenlo.

Dirk Jan bedankt al vast voor alle mooie loop uurtjes en hopelijk volgen er nog velen, maar dan ook samen weer met andere lopers.

Je loopvriend Wim

AVA'70 jeugd vorstbestendig

De AVA'70 junioren op het ijs van de Slingeplas in Bredevoort

Zaterdag 13 februari, vlak voor 10.00 uur. De thermometer geeft een temperatuur aan van -10,1 graden Celsius en met de koude wind voelt het nog frisser aan. Ondanks deze, voor Nederland, toch barre omstandigheden staan er toch dik 25 pupillen op het complex van AVA`70 klaar voor de wekelijkse training. Warm gekleed in laagjes, zoals trainer Erwin Wamelink altijd verkondigd, getooid met mooie mutsen en fleurig gekleurde handschoenen begeven de dappere talenten zich naar de baan. De warming/up heeft gelijk resultaat, want de snuitjes krijgen steeds meer kleur. Gedurende een klein uurtje doen de kids de verschillende activiteiten op de fraai besneeuwde ondergrond. De club vermaakt zich prima en het plezier wint het uiteindelijk ruimschoots van de kou. Na afloop wacht deze bikkels volgens traditie overheerlijke chocomelk en met een frisse neus, hier en daar een snotterbel, maar vooral veel lachende gezichten, gaan de pupillen weer huiswaarts.

Bij het clubhuis staan inmiddels de junioren al te trappelen van kou en ongeduld voor hun zaterdagmorgentraining. De temperatuur is inmiddels al opgelopen tot -7,9 graden, en dat is alweer een kleine meevaller. De groep telde maar liefst 45 deelnemers en dat is natuurlijk een prachtig resultaat bij dit winterse, bijna Siberische weer. Op het programma stond een duurloop, met als bestemming Bredevoort. Eerst slingerend door het stadje, vervolgens over de Kleine Gracht, daarna langs de Grote Gracht, om tenslotte het zwarte ijs van de Slingeplas te bewonderen. Vervolgens werd het startsignaal gegeven voor de terugreis richting de AVA-baan. Als beloning voor deze frusterige duurloop van 6,66 kilometer wachtte ook deze groep een kop dampende chocolademelk.

In totaal hebben de ruim 70 (!) AVA`70-pupillen en junioren op deze koude zaterdagmorgen training aangetoond dat ze vorstbestendig zijn en dat is best iets om trots op te zijn. Hulde uiteraard voor deze prestatie, maar ook voor de trainers, die zich weer van hun beste kant lieten zien! (FR)

Gerard Tebroke Memorialloop gaat niet door in 2021

De Gerard Tebroke Memorialloop gaat 18 mei niet door!

De organisatie van de GTM-Loop heeft helaas het besluit moeten nemen, om het evenement dat gepland stond voor 18 mei a.s. te schrappen. Ook vorig jaar kon de wedstrijd al niet doorgaan vanwege het coronavirus.. De populaire run was met potlood op de hardloopkalender 2021 geplaatst, maar het organiseren van een dergelijke wedstrijd blijkt op dit moment een onhaalbare zaak. Er zijn te veel onzekere factoren, die een goede voorbereiding in de weg staan.

Vrijwel alle grote nationale en internationale wedstrijden die normaal gesproken in het voorjaar plaatsvinden, zijn inmiddels gecanceld of doorgeschoven naar een datum in het najaar. De wedstrijdkalender voor de maanden september, oktober en november zit dan ook vrijwel vol. Verplaatsing van de GTM-Loop is dan ook geen optie, omdat er geen geschikte datum meer voor handen is. We betreuren dit besluit, maar het is helaas niet anders….. We hopen in mei 2022 de volgende editie van de GTM-Loop te organiseren!

Sneeuwtraining Aalten-Bredevoort

De walkorenmolen 'Prins van Oranje' in Bredevoort

In Aalten begint het zaterdagavond te sneeuwen en wat doe je als de eerste sneeuw sinds lange tijd valt? Je trekt de hardloopschoenen aan en gaat op de zondagmorgen om 8.00 uur een eindje lopen. Het is net licht, het vriest een graad of vijf en de gevoelstemperatuur ligt nog wat lager. 

Het lopen valt niet mee, ik ben nog geen 100 meter op weg of ik zak al tot mijn enkels in de sneeuw. Dan maak ik er maar een mooie wandeling van. Via het Walfortbos en het boekenstadje Bredevoort loop ik terug naar de N318. Hier kan ik op het fietspad nog enkele kilometers goed hardlopen. Een prachtig begin van de dag.

Klik op de link voor een aantal foto's

fotoalbum

Boerderij Eskes aan de Walfortlaan

Wintertraining langs de Slinge in Groenlo

Zondagmorgen 7 februari 2021, 10 cm sneeuw, -5 graden en een snijdende wind maakten het een echt wintertraining. Met de juiste kleding aan was het weer geen belemmering, maar de diepe sneeuw was een uitdaging. Langs de Slinge is het altijd mooi, maar dit soort winterse beelden waren al weer lang geleden.

Andre Bleumink

Ouders verrassen jeugdtrainers AVA'70

Ilona Ruesink en Petra van Wijk (rechts)

Zaterdagmorgen een uurtje of 11… Op het sportcomplex van AVA`70 is de pupillentraining zojuist afgesloten met een estafetterun, waarbij de pupillen enorm hun best deden om zo snel mogelijk te kunnen wisselen. Ze werden daarbij fanatiek aangemoedigd door de jeugdtrainers, die aan de zijkant van de baan de jonge talenten met hun aanstekelijke enthousiasme motiveerden om er nog een schepje bovenop te doen. De vele tientallen talentjes hadden weer zichtbaar genoten van de verschillende activiteiten en zochten bij het clubhuis hun warme kleding op en vervoegden zich bij de ouders, die al stonden te wachten.

Terwijl de lichting junioren zich klaar ging maken voor hun training, liepen de vele jeugdtrainers richting het krachthonk, waar hun een mooie verassing stond te wachten. Als blijk van hun grote waardering voor het peloton jeugdtrainers, hadden de ouders besloten om hun met een cadeau te bedanken voor hun tomeloze inzet. Elke week kunnen de kids immers hun energie kwijt op de atletiekbaan of in het bos, ook in het afgelopen, bijzondere jaar. Daarnaast worden er regelmatig alternatieve activiteiten georganiseerd. Alles met het doel om de jeugd maar op sportieve wijze bezig te laten zijn en plezier met elkaar te hebben. Petra van Wijk en Ilona Ruesink namen het initiatief om bij de ouders een inzameling te houden om een mooie attentie aan te kunnen schaffen. Ze konden rekenen op een stroom aan positieve reacties en daarmee werd duidelijk, dat de inzet van de jeugdtrainers breed wordt gewaardeerd. De ouders voelen zich ook altijd erg betrokken bij de activiteiten van de jeugd bij AVA`70, want altijd zijn er meer dan voldoende beschikbaar om te assisteren bij activiteiten of te rijden naar wedstrijden en activiteiten. Daarnaast laten ze zich ook altijd zien bij trainingen. Kortom, er is sprake van een uitstekende wisselwerking. Des te mooier is hat dan ook, dat de ouders zelf het initiatief hebben genomen, om nu de jeugdtrainers eens in het zonnetje te zetten.

Elke jeugdtrainer mocht uit handen van Petra of Ilona een prachtige rugzak in ontvangst nemen, die ook nog eens bedrukt was met de voornaam en het AVA`70-logo. De rugzak bleek ook nog eens gevuld te zijn met verschillende producten en dit alles is, naast de bijdrage van de ouders, mogelijk gemaakt door:

·         Partycentrum `t Noorden

·         Bakkerij Heijerman

·         Uitzendbureau In Person

·         Grafistar Books

·         Kim Tolkamp Borduurdisign.

Uiteraard waren de jeugdtrainers van AVA`70 aangenaam verrast door dit cadeau en een groot applaus volgde. Petra en Ilona lieten namens alle ouders weten, dat de attentie als een dankbaar en oprecht verdiend gebaar gezien mag worden! (FR)

Route 73: Bredevoort: Gracht- en Schootsveldroute

In de afgelopen jaren heb ik veel routes door het prachtige Achterhoekse landschap gelopen en een aantal hiervan wil ik graag met jullie delen. Ik probeer de komende tijd regelmatig een route hieraan toe te voegen, uiteraard ook geschikt om te wandelen. Opmerkingen of aanvullingen hoor ik graag.

Vandaag de 73e route uit deze serie: De Gracht- en Schootsveldroute: Vanaf het Grachthuys loop je in de richting van de Slingeplas. Op de kruising ga je linksaf en volg vanaf hier de oranje pijlen. Via de buurtschap het Klooster en Havezathe 't Walfort, loop je voor de Bredevoortse molen en het boekenstadje, langs de Gracht terug naar het Grachthuys.

Route 73: Een route door Havezathe 't Walfort en het boekenstadje Bredevoort
Afstand: 6.4 kilometer
Start: Grachthuys Kruittorenstraat 1 - 7126 BH Bredevoort
Bewegwijzerd: Ja, met oranje pijlen
Afkortingen: LA Linksaf, RA rechtsaf, RD rechtdoor
Foto's van de route: fotoalbum
GPX bestand van de route
Laatst aangepast: 6 februari 2021
Klik hier voor alle wandel- en hardlooproutes in de omgeving van Aalten

01.Loop vanaf het Grachthuys in de richting van de Slingeplas
02.Sla op de kruising LA Pastoorsdijk
03.Bij Wandel Paaltje (WP) Y24 RD
04.Ga gelijk na de brug RA bij WP Y30
05.Op de Y-splitsing bij WP Y70 LA
06.Loop dit zandpaadje uit tot het verharde gedeelte en ga hier LA
07.De harde weg gaat even later over in een zandpad
08.Ga op de verharde weg LA Kloosterdijk
09.1e weg RA Oude Scheperweg (zandweg)
10.Bij WP Y74 LA zandweg Heericks-Es
11.Op verharde Kloosterdijk RD
12.Bij Y-splitsing RA Bolwerkweg
13.1e weg LA Tolhuisweg
14.Bij WP Y39 RD, vervolg Tolhuisweg
15.Sla bij de verkeerslichten de drukke Bredevoortsestraatweg (N318) over en sla op het fietspad RA
16.Ga bij het 1e zandpad LA het bos in
17.Loop het hele bos door tot de Walfortlaan en sla hier LA
18.Loop bij WP Y73 RD
19.Ga de 2 bruggen over en ga direct hierna bij WP Y49 LA langs de beek
20.Houd net voor het bos rechts aan en loop het bos in
21.Ga na ongeveer 200 meter LA het 1e bos paadje in
22.Loop door tot de verharde Stationsweg en ga hier LA
23.Steek de drukke Bredevoortsestraatweg (N318) over en loop RD het bruggetje over
24.Sla de 1e weg RA Bastionstraat
25.Loop links voor de molen langs het Veldkamppad in
26.Sla even later LA het Walletje in, in de richting van de kerk
27.Sla voor de kerk RA en direct weer RA de Officierstraat in
28.Aan het eind LA Landstraat
29.Direct RA de Markt op
30.Aan het eind voor het plein LA het Zand
31.Direct daarna LA Prinsenstraat
32.Op de kruising RA Landstraat
33.Houd bij de Gracht rechts het zandpaadje aan
34.Loop over dit zandpaadje aan de linkerkant van de Gracht terug naar het Grachthuys

Topteam-atleten Argo lopen snelle halve marathon op circuit Varsselring in Hengelo (G)

Jordy Kloet en Pascal Schepers

Zondagmiddag werd er op het wegracecircuit Varssel, ook wel bekend als de Varsselring, een snelle halve marathon gelopen door Rick Heutinck, Jordy Kloet en Pascal Schepers.

Rond half twee vertrokken Jordy en Pascal voor hun recordrace. Exact twee minuten later startte Rick. Met een frisse oostenwind en hooguit 2 graden werd het een mooie strijd tegen de klok.

De goede voorbereiding betaalde zich zondag dubbel en dwars uit. Alle drie de atleten doken dik onder hun persoonlijke record:

1:09.50 (1:13.53) Rick Heutinck
1:11.15 (1:13.36) Jordy Kloet
1:11.24 (1:15.05) Pascal Schepers

Rick Heutinck