Marijke Esselink vecht zich in Zweden een weg terug

Marijke Esselink is na een zware blessure weer op de weg terug

Atlete Marijke Esselink viel bijna anderhalf jaar geleden uit met een zware rugblessure. Tijdens haar revalidatietraject verhuisde ze naar Zweden om daar een ultieme poging te doen om de Olympische Spelen te halen.

Door Esther Broenink

Als ik iets wil, dan moet het nu, dacht Marijke Esselink (27) ruim een jaar geleden toen ze de uitslag van haar MRI-scan kreeg. De atlete, die jarenlang in Heerenveen trainde en op internationaal niveau acteerde, wist dat ze een nieuwe prikkel nodig had om beter te worden. Tegelijk was ze zich er maar al te zeer van bewust dat grote aanpassingen tijd kosten en een sportcarrière niet oneindig is.

Toen de sportarts haar in maart 2025 meedeelde dat ze vanwege een verschoven ruggenwervel ruim een jaar uit roulatie zou zijn, zag ze een kans om het roer flink om te gooien. Ze verhuisde in januari met haar vriend naar Zweden om daar in een nieuwe omgeving met een nieuwe trainingsgroep haar carrière een tweede leven in te blazen.

Emigreren

Esselink speelde al geruime tijd met het idee om te emigreren. Ze had het naar haar zin in Heerenveen, maar de kwaliteit van de trainingsfaciliteiten kwam niet in de buurt van die van haar concurrentes. „De paar procent die ik zocht om beter te worden, kon ik hier niet halen.”

Tegenstanders trainden de hele winter in een indoorhal door, terwijl Esselink met haar trainingsgenoten moest hopen op een zachte winter, zodat er buiten getraind kon worden. De enige indoorhal van het land staat immers in Apeldoorn. Dit is niet alleen ver weg, maar vooral ook prijzig om af te huren.

De meerkampster informeerde bij andere atleten naar hun trainingsomgeving en de mogelijkheden om bij een groep aan te sluiten. In eerste instantie liet ze haar oog op Engeland vallen, maar de regelgeving rond emigratie en werk was door de Brexit dusdanig streng dat het niet haalbaar was. Toen Esselink vanwege een discgolftoernooi van haar zwager in Zweden was, besloot ze Växjö te bezoeken.

Scandinavische winter

De stad in het zuiden van Zweden ligt op tweeënhalf uur rijden van Malmö en is de thuisbasis van Esselinks concurrente Lovisa Karlsson. Na een rondleiding was Esselink enthousiast en zag ze kansen om hier haar route naar de Olympische Spelen van Los Angeles voort te zetten. De faciliteiten waren goed, de trainingsgroep klein en van hoog niveau. Toen haar vriend Jelger Kan in de omgeving ook een baan als fysiotherapeut bij de eredivisieclub Växjö DFF vond, stond niks de verhuizing nog in de weg.

Direct maakte het koppel kennis met de Scandinavische winter. Het kwik zakte tot -20 graden en de dagen waren kort. De schemering trad al rond half drie ‘s middags in en een halfuur later was het donker. „We hadden het ook niet getroffen. Normaal is er in januari veertig uur zonlicht en dit jaar maar vier. Het was echt een heel donkere maand.”

Verschoven wervel

Volle bak trainen was er niet meteen bij voor de atlete. Ze zat nog midden in het herstel van haar rugblessure. Deze werd veroorzaakt door een breuk die ze in 2017 in een ruggenwervel opliep. Dat de wervel weer kon gaan schuiven, was bekend. Toch was dit niet het eerste waaraan gedacht werd toen Esselink in december 2024 met pijnklachten kampte. „Eerst leek het onschuldig en dachten we dat het stijfheid was. Maar het werd alleen maar erger en erger.”

Toen de sportarts die haar voor de breuk had behandeld ook op het EK in maart was, besloot ze hem om hulp te vragen. Ze kreeg de pijnstiller diclofenac en moest na het toernooi langskomen voor een scan. Het betekende de start van een lang revalidatietraject voor de oud-Nederlands kampioen.

De eerste maanden mocht Esselink enkel bekkenoefeningen doen om weer ruimte te creëren voor de verdrukte wervel. Na verloop van tijd kon ze beginnen met enkele krachtoefeningen en een halfuurtje joggen. In Zweden, tien maanden na de diagnose, kon ze weer beginnen met het beoefenen van de meerkamponderdelen.

Het was een zware periode voor de meerkampster. „De twijfel sluipt er wel in. De arts zei dat ik weer op mijn oude niveau kon komen, maar dan moest ik wel heel goed revalideren. Je weet nooit of dat echt lukt. Daar kom je pas achter als je het probeert.”

Ander afzetbeen

Hoewel ze de eerste wedstrijden achter de rug heeft, weet Esselink niet of ze haar oude records kan evenaren of zelfs verbeteren. „Sommige onderdelen gaan heel goed. Met speerwerpen gooi ik net zo ver als voor de blessure. Op andere onderdelen mis ik nog kracht en snelheid.”

Zo bleef ze in haar eerste wedstrijd nog ver van haar topscore bij het verspringen. Dit komt niet enkel door het feit dat ze nog maar een paar maanden volledig belastbaar is, maar vooral door een verandering in techniek. Esselink is van afzetbeen gewisseld. Het is een verandering die atleten zelden midden in hun carrière maken. Vanaf nul moest de meerkamper weer opnieuw de techniek leren.

De revalidatie was hier het ideale moment voor. „Ik heb alles op de schop gegooid. Het voelt nog heel onnatuurlijk en ik moet er nog aan wennen. Maar ergens vind ik het ook wel weer leuk dat ik het allemaal weer opnieuw kan doen met andere mensen en in een andere omgeving.”

„Soms voelt het alsof ik geen tijd meer heb. Ik word dit jaar 27 en dan ga je wel een beetje rekenen hoeveel jaar ik nog mee zou kunnen en hoelang mijn lichaam het nog vol kan houden. Dat gaat op een gegeven moment wel in mijn hoofd zitten..”

Olympische droom

Op de Olympische Spelen in Los Angeles zou Esselink 29 zijn. De leeftijd waarop veel meerkampers de piek in hun carrière beleven. De atlete heeft haar blik volledig gericht op dit evenement. Dit jaar zal nog in het teken van herstel staan, volgend jaar ‘is belangrijk, maar ook nog niet heel erg’. Het gaat om 2028.

Die visie past bij de aanpak van haar nieuwe trainer. Esselink had in Nederland minimaal één hoofddoel per jaar en moest hier ook presteren om een goede ranking te houden. In Zweden kan de atlete dat loslaten. „Ik ben alles op een heel andere manier gaan zien. Mijn coach werkt op een andere manier. Niet elk jaar hoeft een piek te zijn. Dat vind ik wel interessant, zeker omdat ik best blessuregevoelig ben.”

Om kans te maken op een olympisch debuut, moet Esselink niet alleen fysiek weer in topvorm komen. Ook moet ze haar plekje in de atletiekwereld opnieuw veroveren. Haar ranking, die recht geeft op deelname aan grote toernooien, is door anderhalf jaar afwezigheid vervallen. Zelfs inschrijving voor het Nederlands kampioenschap is op dit moment niet mogelijk; daarvoor moet ze eerst punten behalen op een andere meerkamp.

Buiten de gebaande paden

Esselink kiest met haar avontuur in Scandinavië voor een route buiten de gebaande paden. Ze had nog geprobeerd op Papendal bij het topsportprogramma aan te kunnen haken. Met haar scores voor de blessure haalde ze de vereiste limieten, maar de rugblessure werd als te ingewikkeld beschouwd, waardoor de Achterhoeker alsnog buiten de boot viel.

Ze was de enige op het Europees kampioenschap die niet bij de nationale bond traint. Dat betekent dat ze niet alleen geen gebruik kon maken van de faciliteiten die er op Papendal zijn, maar ook dat alle kosten die de sport met zich meebrengt niet vergoed worden. „Frustrerend”, vindt Esselink. Tegelijk twijfelt ze hardop of die topsportbubbel wel bij haar past.

Esselink geniet van de kleinschalige trainingsgroep waar ze zich nu in begeeft. Trainingsmaatjes zijn concurrenten en vriendinnen tegelijkertijd. De meerkamper heeft in Växjö haar thuis gevonden en zal daar in ieder geval tot haar droom in 2028 blijven wonen. (bron)