 |
| De echte waaghalzen, die de uitdaging aandurven |
Drie weken na het culturele
spektakel “Bredevoort Schittert” vormde het vestingstadje wederom het decor
voor een enerverende seizoensactiviteit, namelijk de 3e editie van
de donkere herfsttocht. Dit is een jaarlijks terugkerend hardloopspektakel,
waarmee het najaar officieel wordt ingeluid. Hoewel de deelname voor elke
hardloper mogelijk is, zijn het slechts de echte waaghalzen, die de uitdaging
aandurven. De burcht van de familie Boekelder vormt feitelijk het voorportaal
van Brevoort en is daarmee een ideale verzamelplek voor de atleten en atletes
om zich voor te bereiden op het actieve, sportieve, maar ook onbekende
gebeuren. Het feit dat de Aaltense trail-legende Henrie Drenthel samen met de
heer des huizes tekende voor het uitgestippelde parcours en de verdere
organisatie, doet voor aanvang ook al het ergste vermoeden.
Opgehitst door
clubgenoten, gestuurd door het thuisfront of gevlucht voor “the Voice”, meldden
zich ruim voor het startsignaal 22 dappere
dodo`s en een onnozele fietser voor dit donkere en mogelijk zelfs nachtelijke
avontuur. Toch wel enigszins nerveus trof de mengelmoes van jongheren en vrouwleu
de gebruikelijke voorbereidingen. En waar de één opmerkelijk stil was, liet een
ander wel (te) overduidelijk weten, totaal niet onder de indruk te zijn van de
ongewone omstandigheden van deze vrijdagavond. Het gesprek ging toch echter
vooral over de zeer late afmelding van een tweetal rekruten, die feitelijk
werden gezien als dé steunpilaren van het peloton.
Het verhaal wil, dat “Willem
van ut Resken” al op de donderdag voorafgaand aan de avonturentocht, de kluts
volledig kwijt was. De “blonde Socrates” door insiders ook wel Wamelink genoemd,
kreeg hier lucht van en toonde zich de beroerdste niet en besloot te helpen
zoeken. Al snel deden echter de speculaties de ronde, dat het duo
inside-information had gekregen (of gejat) over het uitgezette parcours en dat
het ze puur van de angst al dun door de broek liep. Het tweetal heeft door deze
daad toch wel enig krediet verspeeld, al zullen de gevolgen waarschijnlijk beperkt
blijven tot verbale hoon en minachting. De laatste details werden nog even
gecontroleerd en de lichtgevende kleding rechtgetrokken, alvorens de koplampen
aan werden geknipst.
Exact 24 minuten en 12
seconden na zonsondergang piepten de Garmins als teken van de begintune en
gingen de 22 dappere dodo`s van start om na 28 meter alweer halt te houden voor
de eerste stop. De Bredevoortsestraatweg moest overgestoken worden en omdat
verkeersregelaars, die normaal bij de minste Boekenmarkt in trosjes op de weg
staan ontbraken, werd er nog eenmaal pas op de plaats gemaakt. Daarna nam
adjudant Drenthel het heft in handen en dit bleef zo. Er was ook niemand die
het regiem durfde te schenden. Evenmin als het feit dat Marco van R. uit B. de
boel van achteren als een havik zo scherp in de gaten hield. Jammer genoeg
heeft de sympathieke computerspecialist last van zijn string, die veel te strak
blijkt te zitten om fatsoenlijk te lopen, dus moest het op de fiets gebeuren.
Iets wat soms overigens voor hachelijke situaties zorgde.
Afijn, de eerste kilometers
gingen over bekend grondgebied, zat de stemming er prima in en werd het hoogste
woord gevoerd. Binnen een kilometer was dit overigens al gedaan en dit lag niet
aan het tempo. Nee, het was de natuur, die zorgde voor een ongewone stilte in
het peloton. Fraaie mistflarden en een schitterend oranje gekleurde maan
zorgden voor een heel fijne aanblik. Net
toen de praat er weer een beetje inkwam, was het een uil, die om aandacht
vroeg. Maar dit was zeker niet het enige dier dat zich gedurende de loop roerde
bij de aanblik van de batterij ronddravende malloten. Wat bijvoorbeeld te
denken van enkele bont geklede zeikstengels, die de groep wel heel dicht
durfden te benaderen of de levensgrote schijtlijster, die alle tijd nam om zijn
behoefte te doen. Het werd allemaal waargenomen onderweg.
De tempomars leidde
de lopers en loopsters via het roemruchte ridderpad richting het Klooster, waar
het overigens akelig stil was en erg ongelijk. Zo stolperde menigeen over
uitstekende wortels en was het de vrolijkste tuinman van de Achterhoek, die
zichzelf bijna scalpeerde aan een laaghangende boomtak. Na het Vragender
modderpad zette de stoet koers richting de achterzijde van Bredevoort, dat voor
hetzelfde geld ook de voorzijde kan zijn. Nu was het tijd geworden voor de
afsluitende hindernissen in de vorm van het greppellopen. Kilometerslang was
het pad te smal op de voeten fatsoenlijk neer te kunnen zetten, maar omdat het
verlichtte Brevoort in zicht was, bleef ook het mopperen beperkt tot een enkele
schreeuw in de duisternis. Het bleef echter binnen de perken, zeker toen de bel
voor de laatste kilometer klonk en via een kleine omtrekkende beweging de veste
“Boekelder” weer was bereikt. Het dikke anderhalf uur sappelen had netto toch
een opbrengst van 14,84 kilometer opgeleverd en dus was Henrie uitstekend
geslaagd voor zijn missie. Hulde voor de gids!
Eenmaal weer terug in de
heerlijk verwarmde kleedruimte was het niemand minder dan Geert Wevers, die een
fijne fles Jagermeester uit de vriezer plukte, die hij er overigens tevoren wel
zelf in had gestopt. Een traktatie voor zijn aanstaande verjaardag was de reden
van dit gulle gebaar en hoewel hardlopers niet zulke nathalzen zijn, werd hier
toch de eerste dorst maar mee gelest. Het feest begon echter pas echt, toen
onzen Herman zijn trekzakje tevoorschijn toverde en hier spontaan een vrolijk
deuntje uit peuterde. Het “lang zal ze leven” werd massaal ingezet, want Ineke
uut Balle was daags tevoren jarig geweest. Daar heeft ze overigens weinig aan
gehad, want ze had me een lekkere taart gemaakt. Een bakplaat van een dikke
vierkante meter was een grote lekkerij. Het recept wilde ze eigenlijk niet
kwijt, want als je 5 uur in de keuken staat te ploeteren, geef je natuurlijk niet
in 2 minuten het geheim van het succes prijs. Maar het was me een kunststukje.
Maar wat te denken van de overheerlijke Erwtensuppe van Erna van Ronnie. “Iej mot wal un betjen
vissen aj worst wilt hebben”, zei ze regelmatig,
maar daar was in het geheel geen gebrek aan. Waar aan overigens wel…. Het was
ongelofelijk welke keuze dit warm en koud buffet te bieden had. Intussen had
een zevental heren zich even teruggetrokken in de hottub, een bak met gloeperds
heet water, waar je wel schoon van wordt, maar wat tevens niet zo bijster goed
is voor sommige edele lichaamsdelen en zeker niet voor de geest. Anders is het
niet te verklaren, dat er in korte tijd zo onwaarschijnlijk veel onzin boven
water komt. Dit was overigens het enigste dat boven de waterspiegel uit kwam,
al deden sommigen wel heel stoer voorkomen dat ze rijk geschapen waren. Dit is
waarschijnlijk in een vorig leven geweest, want toen er echter even vrouwelijk
schoon kwam buurten, was het snel gedaan met de recordpraatjes.
De avond werd besloten met
de rondvraag en hiervoor week het overgebleven gezelschap uit naar de Finse
kotta, elders op het vakantieparkachtig aandoende resort. Een prettig warm onderkomen, dat geweldig is
om een goed gesprek aan te gaan. Nu kwam hier helaas niet al te veel van
terecht, maar aangenaam was het wel.
De derde donkere herfsttocht
was er weer eentje om bij te schrijven in de analen en vormt een prachtige
aanvulling aan de toch al roemruchte geschiedenis van Brevoort. De twee
elftallen lopers en loopsters kunnen samen met de meefietsende coach
ongelooflijk blij zijn, dat de veldtocht zo enorm voorspoedig is verlopen. Een
uitstekende sfeer, een prachtig uitgezet parcours over verrassende paden en een
wel heel fijne en feestelijke nazit maakten het tot een onvergetelijk avontuur!
Een speciaal woord van dank
is echter zeker op zijn plaats voor Ronnie en Erna Boekelder, die hun
grondgebied beschikbaar wilden stellen voor deze hardlopende onderneming. Je
kent immers wel de namen, maar niet het gedrag, dus is er zeker wel sprake van
het nodige risico dat je neemt.
Gruwelijk bedankt voor
jullie gastvrijheid!!!
sportieve groet Frank Roos
 |
| Herman Baten met boodschappen |
 |
| Ineke Wesselink met haar lekkere eigen gemaakte taart |
 |
| Andre Bruil |
 |
| Gelopen route |
