Aftrap training Scholierenrun bij Schaersvoorde

Scholieren en begeleiders trappen af voor Scholierenrun (foto Karin Stronks)

Kick off door marathonloper Gert-Jan Wassink

Door Karin Stronks

AALTEN – Een unieke samenwerking van Schaersvoorde met AVA'70 leidt tot een uitdaging voor alle eersteklassers van het Christelijk College Schaersvoorde (CCS). Ervaren trainers van AVA'70 hebben een trainingsprogramma ontwikkeld van negen weken die alle eersteklassers van Schaersvoorde moet klaarstomen voor de Gerard Tebroke Memorialloop (GTM). Speciaal voor deze doelgroep is de afstand van drie kilometer aan het wedstrijdprogramma toegevoegd. Topatleet Gert-Jan Wassink, oud Schaersvoorde leerling, verzorgde de kick off voor de driehonderd eerstejaars Schaersvoorde leerlingen.

De trainingen voor eersteklassers van Schaersvoorde, van LWO tot VWO+, worden tijdens de reguliere gymlessen gegeven, ook zullen de scholieren op de AVA baan en de openbare weg de loopclinic volbrengen. Topatleet Gert-Jan Wassink is ingevlogen om de kick off te verzorgen. Op een geïmproviseerd podium in de sporthal van Schaersvoorde brengt de marathonloper met een Olympische droom de eerstejaars in beweging. Voor de aftrap geven Gert-Jan Assink en vertegenwoordigers van Schaersvoorde en AVA'70 uitleg over het initiatief in een speciaal hiervoor ingerichte persruimte.

"Hier op Schaersvoorde heb ik mijn eerste stappen gezet! Tijdens de gymlessen werd ik min of meer 'ontdekt' door Evert Jan Westerveld, destijds docent Lichamelijke Opvoeding (LO). Toen zat ik nog op voetbal, later heb ik me op de atletiek gestort. Wat voor mij belangrijk is dat ik een doel moet hebben, ik moet ergens naartoe werken. Nu richt ik me volledig op de Marathon van de Olympische Spelen van 2020 in Tokio. Daarvoor moet ik de limiet halen, dat zal nog lastig worden maar ik ga alles op alles zetten. Wat ik mooi vind aan dit initiatief is dat de eerstejaars ook een doel wordt voorgeschoteld, zij kunnen de uitdaging aangaan om in negen weken tijd naar de GTM Scholierenrun van drie kilometer toe te werken. En natuurlijk wil ik graag de aftrap geven! Hier liggen mijn roots", vertelt Gert-Jan enthousiast.

Annemarie Boom en Wout van Riesen, beide docent LO op Schaersvoorde, juichen het initiatief toe. Annemarie geeft aan: "Natuurlijk werken we mee aan zo'n mooi project! En er zijn sponsoren gevonden die willen helpen. De eerstejaars die zich inschrijven voor de GTM krijgen een T-shirt, mogelijk gemaakt door sponsoren, daarnaast lopen ze met een chip om de exacte tijd te meten. De wedstrijd voert drie keer dwars door café Leuven, dat is natuurlijk erg leuk! We hopen natuurlijk dat alle eerstejaars echt gaan meedoen met de GTM, docenten hebben overigens een oproep gehad om de leerlingen te vergezellen op dit sportieve evenement!" Dit jaar is de hardloopclinic uitgeschreven voor alle eersteklassers van Schaersvoorde, de bedoeling is om het in de komende jaren breder te trekken zodat ook oudere leerlingen mee kunnen doen.

AVA voorzitter Dave Posthumus is samen met Frank Roos druk bezig met het plaatsen van sponsormateriaal. Dave maakt even tijd vrij om iets te vertellen over de Scholierenrun en de voorbereiding daarnaartoe. Posthumus: "Het idee voor deze trainingen komt eigenlijk van een clinic van de atletiekunie, in samenwerking met marathonloper Gerard Nijboer, rolt dit initiatief uit over Nederland. Wij hebben geprobeerd om het idee in een simpele vorm te gieten. Zo is de samenwerking tussen Schaersvoorde en AVA ontstaan. Wat Gert-Jan Wassink al aangaf: de scholieren krijgen een doel, ze weten waar ze naartoe werken!"

De GTM wordt gehouden op zaterdag 20 mei. De Scholierenrun van drie kilometer is toegevoegd voor de eerstejaars van Schaersvoorde. Frank Roos, PR man van AVA'70 geeft aan: "De eersteklassers die meedoen met de GTM rennen drie keer door café Leuven, we hopen natuurlijk dat er één kolkende massa supporters in de kroeg aanwezig zijn! Maar voor het zover is gaan we de scholieren in de negen weken goed voorbereiden op de Scholierenrun. Overigens hoeven ze niet om het hardst, het gaat om de prestatie die iedere deelnemer op zijn of haar eigen niveau volbrengt! Het shirt dat de eerstejaars krijgen mogen ze houden natuurlijk!" (bron)

Trailrunnen is meer dan alleen lopen

Andre Bleumink (links) en Henrie Drenthel, trailrunners van het eerste uur (foto Jan Strijker)

Als je eenmaal je hart hebt verloren aan trailrunnen, ontdek je dat er een hele wereld achter het trailrunnen zit. Het is een soort subcultuur binnen het loopwereldje. Met eigen ‘regels’, eigen afstanden,  eigen gewoontes en bijzondere gebruiken.

Chill 

Allereerst de sfeer op een trailrunevent. Want van wedstrijdspanning is nauwelijks sprake, mensen keuvelen voor de start gezellig met elkaar, geen lange wachtrijen bij de dixies van zenuwachtige lopers die nog even snel wat weg moeten brengen, niet met 1000-en lopers opgepropt staan in het startvak en ook niet een half uur voor de start het startvak in duiken voor een goede startpositie. Bij trailrunning is alles veel gemoedelijker en relaxter. Zelfs zo relaxt dat ik zelf wel eens bij het startschot even moest uitzoeken welke kant ik eigenlijk op moest. Gewoon de meute achterna leidde me de goede kant op.

Beleven

In de basis draait trailrunning niet om het lopen van je allersnelste tijd ever. Eerder het overbruggen van afstand en hoogtemeters is hier de uitdaging. Lopen in onbekend glooiend/bergachtig terrein vraagt een totaal andere mindset dan het lopen van een marathon voor een PR. Tijdens trailrunnen moet je anticiperen op de omgeving, de ondergrond, de weersomstandigheden, etc. Je gemiddelde loopsnelheid zal dan ook een stuk trager zijn dan tijdens een wegwedstrijd, zeker als je een trailrun met flink wat hoogtemeters loopt. Zo nu en dan moet je zelfs wandelen bij een steile klim of op een drukke singletrack. Deze andere manier van hardlopen geeft je de mogelijkheid om op een andere manier de race te beleven. Gun jezelf de tijd om te genieten van de vergezichten, neem uitgebreid de tijd om bij de verzorgingsposten bij te tanken en andere trailrunners te ontmoeten, vergeet geen foto’s te maken en laat vooral de tijd los. Beleef die vrijheid! Wedden dat je met een smile op je gezicht finisht?

Afstand

Trailruns kennen over het algemeen niet de ‘standaard’ gecertificeerde afstanden, zoals we die van de wegatletiek kennen. De afstand wordt bij trails bepaald door het begin- en eindpunt en de paden en natuurlijke obstakels, zoals rivieren en bergketens, er tussen. Incourante afstanden als een 20 of 34 kilometer zijn normaal. Evenals afstanden boven de 50 kilometer, de ultra’s. Begin je net met trailrunnen? Leg de lat dan niet te hoog. Kies een trail die bij jou past, waarbij je je moet realiseren dat het lopen van trailruns fysiek zwaarder is dan het lopen op de weg. De natuur heeft hier de dikke vinger in de pap: je bent afhankelijk van de weersomstandigheden en hoogteverschil.

Doelgroep

Van de 2 miljoen hardlopers die Nederland rijk is, weten zo’n 15.000 lopers de trailruns te vinden, die wekelijks in binnen- en buitenland georganiseerd worden. Deze groep bestaat vooral uit mensen tussen de 40-50 jaar Bron Elsevier, met net iets meer mannen dan vrouwen. Is dat ‘beleven’ toe te schrijven aan de gemiddelde leeftijd van de trailrunner?  Want waarom is juist deze groep zo graag op de trails te vinden? Op zoek naar innerlijke rust na een drukke werkweek, geen zin om tussen duizenden andere lopers je klem te lopen op een wegparcours, nieuwe dingen willen doen en je grenzen ontdekken? Of heeft het meer met fysieke capaciteiten te maken? Want op oudere leeftijd zijn de pezen en gewrichten in staat zwaardere belasting te doorstaan, mits hier wel jarenlange trainingsarbeid aan vooraf is gegaan.

Natuur

Dit vind ik één van de fijnste dingen van trailrunnen: het lopen in de natuur. Niet via brede gebaande paden, maar via slingerende single tracks jezelf mee laten voeren naar plekken waar je anders niet snel komt. Je weg zoeken langs de oevers van snelstromende riviertjes, in het donker proberen op de been te blijven, wéér genieten van die vergezichten, de geur van het bos opsnuivend en met een beetje mazzel sta je oog in oog met loslopend wild. 
Omdat veel trails door natuurgebieden gaan, is er vaak een limiet aan het aantal deelnemers dat deel kan nemen aan de trail. Niet alleen om drukte op het parcours tegen te gaan, maar ook om de natuur niet te overbelasten. Om gebruik te mogen maken van de natuurgebieden moeten organisaties aan veel voorwaarden voldoen, zoals het niet bevuilen van de trails. En daar hebben wij als traillopers een heel belangrijke rol. Er geldt dan ook een (ongeschreven) regel voor trailrunning: alles wat het je mee de trails op neemt, neem je ook mee terug! Gooi dus geen afval in de natuur. Nee…. Ook geen gelletjes… Niet alleen slecht voor het milieu, maar door dit soort acties, die helaas te veel voorkomen, lopen organisaties het risico niet meer welkom te zijn in het natuurgebied.  En wij, trailrunners, dus ook niet.

Zelfvoorzienend

De vrijheid van het trailrunnen brengt nog een ander aspect met zich mee: niet afhankelijk (willen of kunnen) zijn van anderen. Tijdens een trailrun zul je weinig of geen verzorgingsposten tegen komen en ben je op jezelf aangewezen. De meeste trailrunners staan dan ook aan de start met een rugzakje met daarin een waterzak voor het nodige drinken en koolhydraten in de vorm van gelletjes en repen. Wie ruiger terrein opzoekt zal vaak ook wat extra kleding, een EHBO-setje, thermodekentje, stokken. Een opgeladen telefoon, geld, hoofdlampje en extra batterijen zijn ook geen overbodige luxe.

Outfit

Een trailrunner herken je al van verre. De meeste trailrunners lopen met een rugzakje en in de bergachtige gebieden zijn ook de stokken geen uitzondering meer. Tel daarbij op de schoenen, met het grove profiel, die speciaal voor het trailrunnen ontwikkeld zijn. Maar wat bijna iedere trailrunner draagt zijn de neck gaitors, neck tubes, of beter bekend als buffs. Om de nek, om het hoofd, om de pols. Een heel veelzijdig item om de nek of het hoofd warm te houden of om met de pols het zweet van het hoofd te vegen. Meestal zijn ze bedrukt met het logo van een eerder gelopen trailrun.

Biertje?

Sta niet gek te kijken als je na de finish je medetrailers met een groot glas bier in de hand ziet staan. Zeker bij de zuiderburen is het geen uitzondering dat een bierbrouwer zijn naam verbonden heeft aan een trailrun en je na de finish dit bier gratis, of voor een klein bedrag, geschonken krijgt. Was je nog niet helemaal tot totale ontspanning gekomen tijdens jouw trailrun, dan komt dit wel tijdens het naborrelen met je trailmaatjes onder het genot van een biertje. Of je hersteldrankje. (bron)

Kick Off bijzondere hardloopclinic leerlingen Schaersvoorde

Dinsdagmiddag 21 februari om 13.30 uur

Op dinsdagmiddag 21 februari a.s. om 13.30 uur vindt de Kick Off plaats van een bijzonder project, namelijk een hardloopclinic voor de 1e klassers van het Christelijk College Schaersvoorde. AVA'70nen Schaersvoorde hebben de handen ineen geslagen met het doel om de scholieren samen sportief bezig te laten zijn. 

Alle 300 1^e jaars-leerlingen nemen gedurende 8 weken deel aan een hardloopprogramma dat op school in de gymzaal wordt afgewerkt, maar ook thuis, in het dorp en op de AVA`70-baan. De leerlingen zullen klaargestoomd worden om deel te nemen aan de Gerard Tebroke Memorialloop.  Ze krijgen een speciaal wedstrijdshirt om in te lopen en zijn zo extra zichtbaar voor het publiek. De organisatie van de GTM-Loop heeft een extra wedstrijdonderdeel in het programma opgenomen, namelijk de GUV Scholierenrun met een lengte van 3000 meter.

AVA`70 heeft het hardprogramma geschreven en het is een mooie mix van verantwoorde opbouw richting de 3 kilometerwedstrijd van de GTM-Loop op zaterdag 20 mei a.s. Een aantal Aaltense bedrijven  (GUV, Boekelder Betonboren, OWM Achterhoek Verzekeringen en Ottevanger Milling Engeneers) maken het unieke hardloopproject financieel mogelijk. Namens de school is het volledige team van docenten Lichamelijke Opvoeding betrokken en zij trekken de kar bij Schaersvoorde tijdens de gymlessen.

De Kick Off van het programma vindt op 21 februari om half 2 in de gymzaal van het Stationsplein plaats. Niemand minder dan Gert-Jan Wassink, oud-leerling van Schaersvoorde en tegenwoordig werkend als Nationale subtopper aan zijn Olympische droom, zal aanwezig zijn om de ongeveer 300 leerlingen enthousiast te maken voor het hardlopen. Gezien zijn enorme enthousiasme en spirit, gaat dit hem zeker lukken. Samen met een DJ belooft het een spectaculaire Kick Off te worden.  

Foto's en uitslagen van de 36e Engbergencross in Gendringen

De start van de 5 kilometer

Klik op de link voor de foto's van Rob Jansen

3 en 5 kilometer

10 kilometer

uitslagen

site organisatie

Lenie Wamelink

Verslag van de 36e Engbergenloop in Gendringen

Lisa te Molder "Mijn tijd viel tegen omdat ik terug zakte en constant uit mijn ritme kwam"

Geen maat op Awal broers in 36^e Engbergenloop

Door Benno Stevering

De 36^e Engbergenloop werd zondagmiddag op de tien kilometer een ruime zege voor Yahala Awal Aman uit Doesburg. De 20 jarige Ethiopische atleet van het Argo-topteam nam direct afstand en bouwde zijn voorsprong uit op zijn achtervolger clubgenoot Remi Rondeel uit Zelhem.  Yahala gaf aan totaal geen vermoeidheid te kennen na afloop en zegevierde in 33.32 minuten, terwijl Remi 35.07 minuten nodig had. Tom van Beusekom uit Duiven kwam in de derde ronde nog sterk terug en eindigde nipt acht tellen achter Rondeel.  Thijs van Aalten uit Terborg wist zich niet te mengen om een podiumplek, maar zette nog wel een snelle  36.10 neer.  Rondeel  zit goed in de voorbereiding voor de Rotterdam marathon. ‘’Dit was een goede test. Yahala liep ver voor me, was niet te kloppen en kende geen maat.  In de tweede ronde probeerde ik het verschil te maken om mijn tweede plek veilig te stellen. Tom, die ik had gelost, kwam in de derde ronde nog verrassend terug. Vorig jaar won ik de dertig kilometer  kastelenloop  Vorden. Daar richt ik me nu ook op. ’’ 

De winnares van vorig jaar, Lisa te Molder uit Zieuwent noteerde  ook nu de rapste tijd met  41.59 minuten. ‘’Mijn tijd viel tegen omdat ik terug zakte en constant uit mijn ritme kwam. In het Engbergenbos was het zwaar en hard werken op de compacte heuvels. Het NK in Schoorl moest ik laten schieten vanwege een ontsteking. Net als Remi train ik voor Rotterdam.’’ Cindy Brussé uit Aalten eindigde met 43.48 minuten dichter achter Te Molder dan ze had verwacht. De triatlete richt zich dit jaar op het EK triatlon in Dusseldorf en op het WK in Rotterdam. 

De vijf kilometer werd beheerst door de jonge atleet Siraj Awal Aman. Hij finishte in 17.31 minuten. Frank Reintjes uit Oud-Zevenaar, bouwt zijn snelheid op en is met een tweede plek in 18.21 minuten goed in training voor het NK Cross. Lucy Overbeek uit Ulft noteerde met vier tellen voorsprong op Ilona Hermsen uit Lengel de snelste tijd bij de dames in 24.12 minuten.  Start en finish vonden plaats op de prachtige, vernieuwde atletiekbaan. Na de start ging de strijd richting Engbergenbos waarbij de kuiten op de flinke heuvels op de proef werden gesteld. De organiserende atletiekvereniging Atletico’73 mocht een groeiend aantal van 400 deelnemers welkom heten. 

Foto's en uitslagen van de Lingezegen Parkloop in Elst

De start van de Lingezegen Parkloop

Klik op de link voor de foto's van Eric Beatse, de Kiekjesdief

fotoalbum

uitslagen

site organisatie

Foto's van de Nighttrail voor C- en D junioren van AVA'70

Eén van de deelnemende groepen

Zaterdagavond is er door atletiekvereniging AVA'70 een Nighttrail georganiseerd  voor de C- en D junioren. Fotograaf Nathan Posthumus maakte er een mooie fotoreportage van. Klik op de link om deze te bekijken.

fotoalbum

site organisatie

Foto's van de 3e Jutberg Trail in Dieren

Jan Willem Hengeveld (545) voert een groepje trailers aan

Klik op de link voor de foto's van Jan Strijker

fotoalbum

Foto's van de 4e Slangenburg Trail in IJzevoorde - deel 2

Peter Baten, Marco van Rijs, Ingrid van Zolingen en Geert Wevers

Klik op de link voor de foto's van Patrick Willemsen

fotoalbum

Anky Bruil

Inez Balke

Archeusleden op cursus bij gerenommeerde coach Van de Goolberg

De atletiektrainers van Archeus die de krachttrainerscursus hebben voltooid, met vooraan links krachttrainer Ronald de Rooy en rechts cursusleider Toine van de Goolberg (foto Jan Ruesink)

“Krachttraining is de transfer naar de atletiek”

WINTERSWIJK - Hij is niet de minste in de sportwereld, conditie- en hersteltrainer Toine van de Goolberg. De man die o.a. als fysiek trainer de selecties van Feyenoord en NEC onder handen nam. Toine werkte onder Gullit, Koeman, Van Marwijk en Been bij Feyenoord, de club waarvan hij bij zijn afscheid een tribunekaart voor het leven kreeg. De afgelopen periode gaf hij krachttraining-cursus bij atletiekvereniging Archeus. Zaterdag 18 februari was de afsluitende cursusdag, waarna Archeus vijftien trainers rijker is, die ook krachttraining aan de leden mogen geven.

Voormalig topatleet Van de Goolberg is zelf meerdere malen Nederlands kampioen geweest op de 400 meter. Na zijn atletiekloopbaan ontplooide hij zich als een zeer gewild expert op gebied van coaching in de sport, in de breedste zin. Samen met zijn zoon Evert geeft Toine o.a. cursussen en workshops.  

Archeus prees zich zeer gelukkig dat Toine bereid was om drie zaterdagen naar Winterswijk te komen om de atletiektrainers van Archeus tot goede krachttrainers op te leiden. Toine: “Krachttraining is de transfer naar de sport, in dit geval de atletiek; lopen, springen en werpen.” Toine was zeer tevreden over de inzet en kwaliteit die de vijftien Archeustrainers tentoonspreidden.

Over de accommodatie van Archeus melde hij: “Ik heb natuurlijk veel atletiekaccommodaties gezien, maar deze is echt geweldig. En dat krachthonk, fantastisch, daar zijn mensen met een hart voor de sport bij betrokken geweest”.

Verslag van de 4e Slangenburg Trail in IJzevoorde (Doetinchem)

AVA'70 ruim vertegenwoordigd in IJzevoorde

Zaterdagmorgen 18 februari 2017 omstreeks 13:00 uur… op de parkeerplaats voor het clubgebouw van AVA’70 in Aalten is het een drukte van jewelste. Ongeveer 30 Avajanen zijn voornemens om deel te nemen aan de 4^e editie van de Slangenburgse Trailrun. De deelnemers konden kiezen uit afstanden van 12 of 21 kilometer.

Ruim een uur voor aanvang van de wedstrijd werd  het Verenigingsgebouw ‘de Pokkershutte” in IJzervoorde bestormd en belegerd door de geelhemden van AVA’70. Heel even waande ik mij weer in café Frowijn in Nijmegen, echter de ambiance was niet te vergelijken. Het mocht de feestvreugde niet bederven. Al snel werd de kleedkamer omgedoopt tot “AVA’70” kleedkamer. Niet- AVA’70 leden schrokken bij binnenkomst en enkelen trokken al snel hun conclusie dat een omkleedplek in de sporthal misschien wel beter zou zijn.

In vergelijking met voorgaande jaren, had de organisatie besloten dit jaar te gaan starten in groepen van 10 personen. De 1^e groep zou klokslag 14:30 uur gaan starten, gevolgd door een nieuwe groep die 1 minuut later zou volgen. De start had wel iets weg van een originele slipjacht…. De 1^e groep zet een reukspoor uit, waarna de resterende bloeddorstige atleten de achtervolging konden inzetten.

Na 2 kilometer hadden Gerben Schepers, Nico Rouwhorst en Vincent Scholten elkaar gevonden. In een relatief rustig trainingstempo werd de jacht op Angelique voortgezet. Het duurde niet lang of vanuit het achterveld kwam eerst Patrick Weijers, gevolgd door Dirk Vreeman en good-old Wim Brinkman opstomen. Kinderlijk eenvoudig en zonder enige moeite liepen zij met 7-mijlslaarzen bij ons weg. Langzaam maar zeker kregen wij Angelique in het vizier. De Groenlose liep een dusdanig tempo, dat het nog niet direct “appeltje-eitje” was om haar bij te halen. Vanuit het niets werden wij ingehaald door een sneltrein. Het bleek Denis Woeltjes te zijn. Tijdens het inhalen vroeg Denis nog of hij zijn t-shirt kon/mocht uittrekken. Voordat wij hem goede adviezen konden geven, was hij alweer als een stipje aan de horizon verdwenen. De topvorm van Denis is weer helemaal terug.

Na 4 kilometer was het gelukt om Angelique binnen te hengelen. Angelique had zich goed voorbereid. Een hongerklop zou haar niet overkomen. In haar rugzak had ze een picknicktafel met warme croissantjes en koffie meegenomen. Mooi…. wij hadden een voorloper gevonden die ons op sleeptouw kon nemen. Het looptempo varieerde van 5.30 – 6.00 min/km. Jeugdige onbezonnenheid zorgde ervoor dat ongewild het tempo weer iets opgehoogd werd, maar Gerben Schepers trok snel aan de noodrem met de woorden: “Scholten, je gaat te hard”.

Na 12 kilometer werd de stilte in het Slangenburgse bos ernstig verstoord. In eerste instantie was ik bang dat een reusachtige dier de rugtas van Angelique had ontdekt, maar al snel bleek dit niet het geval. Het was hoofdtrainer Marco van Rijs met in zijn kielzog zijn wegkapiteins Ingrid “Salomonnooitmeeraantrekken” van Zolingen-Monasso, Peter “zaliknogeenliedjevanrobbiewilliamszingen” Baten en Geert “stapstapstap” Wevers. Al rennend door het schone Slangenburg, bulderde Marco met het geluid van een bronstige wapitihert “Heeeeeeeee…… AVAAAAAAAAAAA……. hoehoehoehoehoehoe !!!!”. Menig hijgend atleet was onder de indruk van dit machtsvertoon. We probeerden nog voor te doen alsof wij deze man niet kenden, echter ons gele shirt verraadde ons direct. Het kon niet anders zijn, dan dat wij deel uit maakten van het grote gele legioen die deze wedstrijd overheersten. Nadat wij onze welgemeende excuses voor het gedrag van Marco aan een aantal vrijwilligers in het bos hadden gemaakt, renden wij snel verder in de richting van de finish.

Na 15 kilometer zagen wij een atleet in een geel t-shirt in de tegengestelde richting rennen. Dat vonden wij nogal vreemd, want wij wisten zeker dat we op de goede route zaten. Het was niemand minder dan Maarten Angenent. Hoestend en proestend haalde hij ons in en bekende eerlijk dat hij aan het dagdromen was geweest en zo de afslag had gemist. In een trailrun wordt dit dubbelhard gestraft en mag je weer achter aansluiten en je concurrenten opnieuw gaan inhalen. Maarten liet zich echter niet van de wijs brengen door dit mentale knakmomentje.

Langzaam maar zeker naderden wij de finish. Op het 18km punt hoorden wij zware voetstappen. Een snelle blik naar achteren leerde ons dat stoomlocomotief Andre Balke in aantocht was. Op de vraag: “Hoe gaat het Andre ?” kwam het karakteristieke antwoord: “Joaaaaaa…. ut geet”. Met de finish in het zicht werd het tempo nog een klein beetje opgeschroefd. De een na de andere deelnemer werd nog even ingehaald. Met een goed en tevreden gevoel werd deze prachtige 4^e editie van de 21 km trailrun beëindigd.

Ten slotte een klein verbeterpuntje voor de organisatie. Traditiegetrouw worden de deelnemers na de finish een kopje erwtensoep aangeboden. Hoe jammer is het dan voor de laatste deelnemers die de finish passeren, dat er geen soep meer over is gebleven. Daarnaast bleek het warme douchewater kennelijk alleen beschikbaar voor de allersnelste deelnemers. Niets is fijner dan na een trailrun als deze even lekker warm te kunnen douchen.

Vincent Scholten

Dat AVA’70 ruim vertegenwoordigd was bleek ook in de einduitslag:

12km mannen:

11e: Frank Roos 54.10 min

19^e: Wim Rensink 58.46 min

22^e: Andre Bruil 59.29 min

12km dames:

8^e: Inez Balke 1.04.46 uur

10^e: Joke Balke 1.05.46 uur

15^e: Anky Bruil 1.06.32 uur

21km mannen:

3^e: Denis Woeltjes 1.29.38 uur

16^e: Wim Brinkman 1.37.34 uur

27^e: Patrick Weijers 1.39.35 uur

21km vrouwen:

2^e: Gerdy Hoornenborg 1.42.49 uur

11^e: Rianne Fokkers 2.03.40

13^e: Angelique Vrijdag 2.05.53 uur

IJzenvoorde 4e Slangenburg Trail 20,1 km - 2:07:11 uur - 81e plaats

De eerste 10 kilometer zitten er op

Zaterdagmorgen 18 februari 2017 omstreeks 13:00 uur… op de parkeerplaats voor het clubgebouw van AVA’70 in Aalten is het een drukte van jewelste. Ongeveer 30 Avajanen zijn voornemens om deel te nemen aan de 4e editie van de Slangenburgse Trailrun. De deelnemers konden kiezen uit afstanden van 12 of 21 kilometer. Ruim een uur voor aanvang van de wedstrijd werd  het Verenigingsgebouw ‘de Pokkershutte” in IJzervoorde bestormd en belegerd door de geelhemden van AVA’70. Heel even waande ik mij weer in café Frowijn in Nijmegen, echter de ambiance was niet te vergelijken. Het mocht de feestvreugde niet bederven. Al snel werd de kleedkamer omgedoopt tot “AVA’70” kleedkamer. Niet- AVA’70 leden schrokken bij binnenkomst en enkelen trokken al snel hun conclusie dat een omkleedplek in de sporthal misschien wel beter zou zijn.

Net als voorgaande jaren, had de organisatie ook dit jaar besloten te gaan starten in groepen van 10 personen. De 1e groep zou klokslag 14:30 uur gaan starten, gevolgd door een nieuwe groep die 1 minuut later zou volgen. De start had wel iets weg van een originele slipjacht…. De 1e groep zet een reukspoor uit, waarna de resterende bloeddorstige atleten de achtervolging konden inzetten. Mijn groep start als 10e en voorlaatste groep en in onze groep zaten maar liefst zeven AVA'70 atleten. Mijn trainingsgenoten Jeroen Toevank, Herbert ter Maat en Maarten Angenent waren binnen de kilometer al uit het zicht verdwenen en met Peter Baten, Marco van Rijs en Ingrid van Zolingen gaan we als groepje het veld in.

Na een kilometer of vijf zijn we door iedereen ingehaald en lopen we dus als allerlaatste van de 20 kilometer. Net voor het pauzepunt bij het kasteel Slangenburg staat Jelle Hubers ons nog aan te moedigen Ongeveer halverwege de route krijgt Ingrid het wat moeilijker en geeft aan dat we maar moeten gaan. Peter en Marco zetten de sokken er in en ik volg op gepaste afstand. Na een kilometer of 15 krijgt ook Marco het wat moeilijker maar Peter is vandaag in goede doen en heel langzaam loopt hij bij ons weg. Zelf haal ik ook nog enkele achterblijvers in en blijf mooi doorlopen. Het parcours is ten opzichte van vorig jaar een stuk beter. Alle paden zijn goed begaanbaar en het is lang niet zo drassig. In mijn achterhoofd heb ik nog steeds het natte gedeelte in de laatste kilometer van vorig jaar in gedachten. Maar ook hier is het mooi droog en krijgen we dit jaar de voeten nauwelijks nat. Redelijk fris kom ik over de finish en heb er weer een prachtige route opzitten.

Ten slotte enkele kleine verbeterpuntjes voor de organisatie. De kilometer bordjes staan niet helemaal goed aangegeven en de afstand komt net aan de 20 kilometer. Ook wordt traditiegetrouw de deelnemers na de finish een kopje erwtensoep aangeboden. Hoe jammer is het dan voor de laatste deelnemers die de finish passeren, dat er geen soep meer over is gebleven. Daarnaast bleek het warme douchewater kennelijk alleen beschikbaar voor de allersnelste deelnemers. Niets is fijner dan na een trailrun als deze even lekker warm te kunnen douchen.

Verslag van de 3e Jutbergtrail in Dieren

Net voor de start van de Jutberg Trail

Het aantal trailruns neemt toe en daarmee ook de kans dat er twee leuke wedstrijden op dezelfde dag vallen. Na een aantal jaren Slangenburgtrail deed ik daar dit jaar eens niet mee. In plaats daarvan schreef ik me in voor de Jutbergtrail in Dieren. Een mooie ronde met veel hoogtemeters over de rand van de Veluwezoom volgens de website. Ook nog eens redelijk in de buurt en een starttijd die het niet nodig maakte om voor dag en dauw op te staan. Mooier kun je het bijna niet krijgen. Samen met Henrie en Claudia Drenthel was ik mooi op tijd aanwezig bij het clubhuis van AV Gelre. Het was nog redelijk rustig met lopers, maar veel vrijwilligers waren er al wel op de been. Zo werden we al buiten het hek vriendelijk welkom geheten en werd er verteld waar alles was. In de kantine waren ook veel vrijwilligers die nog even een bakkie koffie donken voor ze naar hun plekje in het bos gingen. De stemming was goed, net als de weersverwachtingen. Een bakkie koffie en wat kletsen links en rechts en toen werd het voor Henrie en mij al  weer tijd om ons klaar te maken voor onze tocht van 30 kilometer. Claudia startte later op de 15 km, dus die kon het nog even rustig aan doen.

Bij de start bleken er een 80 personen mee te doen aan de 30 km en een 120 voor de halve marathon. Daarvan waren er een flink aantal snelle jongens, want meteen na de start vlogen ze weg alsof het een 10 km wegwedstrijd was. We probeerden ons niet al teveel mee te laten slepen, maar na de eerste kilometers zat het tempo er voor ons doen aardig in. Of we dat gingen volhouden over de hele 30 kilometers? We zouden wel zien. Na een minuutje of 20 kon mijn jack wel uit, de mist trok wat op en het leek er zelfs op of het zonnetje er nog wat door ging komen. Het bos waar we doorheen liepen was ook prachtig. Mooi oud bos met grote bomen van diverse soorten. Stukken met jonger bos. Goed onderhouden bos met een mooie diversiteit. Prima leefgebied voor diverse dieren. Niet dat we die zagen, maar wel volop sporen van wilde zwijnen en overal geluid van vogels. Wel een paar hooglanders gezien, maar die kun je nauwelijks onder wild scharen. De heuvels waren ook geweldig. Lange klimmen, korte klimmen, mooie rollende afdalingen. Makkelijke ondergrond om het tempo lekker vast te houden, maar ook af en toe behoorlijk technisch. Geen parcours om rustig in te suffen, want dan was er vast wel een steen of boomwortel om je daar weer uit te halen. 

Na verloop van tijd begonnen die klimmetjes best een beetje door te drukken op de benen, maar iedere keer was er dan weer een mooie lange afdaling om weer bij te trekken. Ondanks een maand met minder training door rugklachten en daarna een flinke verkoudheid liep ik lekker. Het parcours was eigenlijk precies zoals ik het lekker vind en ik voelde me goed. De laatste 15 kilometer zagen we ook bijna geen andere lopers meer, dus we hadden het bos lekker voor ons alleen. Uiteraard werd dat goede gevoel wel wat minder in de laatste kilometers. Het tempo zat er immers flink in, we lieten ons niets afremmen door de heuvels. Ergens ga je dan de tol betalen, maar gelukkig waren we er toen al bijna. Na 3:03 uur hadden we onze 30,5 km er opzitten. En eenmaal over de streep kregen we een zakje met koekjes en konden we een lekkere bak snert halen om weer bij te komen. Er was zelfs nog warm water voor de douches. Alles bij elkaar een prachtige dag en zeker een aanrader om nog een keer te doen. Sterker nog, ik denk dat ik de route nog eens ga lopen als het voorjaar of zomer is. Volgens mij moet het dan nog mooier zijn. Maar dan mis je natuurlijk wel de geweldige organisatie en de fantastische vrijwilligers.

Klik op de link voor de uitslagen

uitslagen

site organisatie

Andre Bleumink

Foto's en uitslagen van de 4e Slangenburg Trail in IJzevoorde - deel 1

Een aantal AVA'70 leden die vanmiddag mee deden aan Slangenburg Trail

Klik op de link voor de uitslagen

uitslagen

fotoalbum

site organisatie

14.40 uur, de start van de 10e groep aan de 20 kilometer

Startijden en vertrektijd Slangenburg Trail in IJzenvoorde

De groep van AVA'70 in 2016, dit jaar is het aantal deelnemers meer dan 30!

Er is getracht om aan ieders wens om samen te lopen te voldoen. Na de bekendmaking van de startlijst op16 februari 2017 zijn, omwille van de organisatie van de trailrun, wijzigingen in de startlijsten niet meer mogelijk. Groep 10 van de 21 kilometer bestaat uit maar liefst 7 AVA’70 leden. Er zijn op dit moment nog een paar plekken over. Daginschrijving is nog mogelijk tot een half uur voor de start.

Klik op de link voor je starttijd

startlijst trailrun 2017

site organisatie

We vertrekken om 13.00 uur bij AVA'70

Route 34: Boekenstadje Bredevoort

In de afgelopen jaren heb ik veel routes door het prachtige Achterhoekse landschap gelopen en een aantal hiervan wil ik graag met jullie delen. Ik probeer de komende tijd iedere maand een route hieraan toe te voegen, uiteraard ook geschikt om te wandelen. Opmerkingen of aanvullingen hoor ik graag.

Vandaag de 34e route uit deze serie: Boekenstadje Bredevoort. Ooit weleens een bezoek willen brengen aan het boekenstadje Bredevoort? Combineer dat dan met deze aangename route door het rustieke Achterhoekse coulisselandschap! Na het centrum van Aalten maak je, onderweg genietend van de vele prachtige boerderijen, over stille landwegen en rustige asfaltweggetjes, via Barlo een afwisselende route naar Bredevoort. Je loopt langs het Walfortbos en de Keizersbeek, over landwegen terug naar Aalten.

Route 34: Boekenstadje Bredevoort
Afstand: 14,0 kilometer
Start: Parkeerplaats van evenementencentrum de Hofnar, Polstraat 7 - 7121 DH Aalten
Gemarkeerd: Nee
Afkortingen: LA Linksaf, RA rechtsaf, RD rechtdoor
Foto's van de route: fotoalbum
GPX bestand van de route

Laatst aangepast: 16 februari 2017
Klik hier voor alle wandel- en hardlooproutes in de omgeving van Aalten

01.Vanaf de parkeerplaats van evenementencentrum de Hofnar RA (Polstraat), na drie kruisingen wordt dit Oosterkerkstraat
02.Na het passeren van de Oosterkerk neem je de 2e straat RA (Lichtenvoordsestraatweg)
03.Rotonde RD en 1e zandweg LA (Koningsweg)
04.Op verharde weg LA (Barloseweg)
05.Aan het eind van de weg LA en gelijk RA fietspad (Robert Gesinkbult)
06.Einde fietspad RA (Grevinkweg)
07.Na huisnummer 6 RA (Hazekampweg), boven  RD, dalend voetpad
08.Na 100 meter op het 1e pad LA, pad langs akker (links) en bomenrij (rechts)
09.Na 50 meter, tussen de bomen door RA (smal pad) en al na enkele meters LA, pad door bosstrook.
10.Kort daarna, op de omgekeerde Y-splitsing RD, pad weer langs akkerland
11.Aan het einde RA en blijf dit half bestrate pad volgen
12.Op kruising met asfaltweg RD (Nonhofweg) en loop dit pad van een kleine kilometer uit, onderweg even wat asfalt, daarna landweg
13.Aan het einde, op brede asfaltweg RA, vóór de rechterbocht, bij bordje 44 LA (Bruininkweg)
14.Na de rechterbocht bij boerderij nummer 3 wordt dit een landweg. Na wat bochtjes langs boerderijen, op de asfaltweg RA
15.Loop dit bochtige asfaltwegje van ruim 500 meter uit, onderweg de Gandvoortweg links negerend
16.Aan het einde, bij huisnummer 5 LA (Barloseweg)
17.Na de ruime linkerbocht langs huisnummer 14 RA (Meinenweg), na boerderij nummer 7 wordt dit een landweg tussen akkers en grasland
18.Eerste zanpad LA (School-esweg)
19.Einde zandpad RA (Markerinkdijk), je loopt nu door de Aaltense buurtschap Barlo
20.Kruispunt Lichtenvoordsestraatweg RD (Buddinkdijk)
21.Kruispunt met drukke weg (Hamelandroute) en fietspaden ook RD (nog steeds Buddinkdijk)
22.Aan het einde RA (Bolwerkweg)
23.Eerste weg LA (Heidedijk) en na 30 meter, dus gelijk na de boerderij RA, graspad met links een smal beekje
24.Na de hoogspanning via een dam naar de andere kant van dat beekje gaan
25.Kort na de beekverbreding, op de landweg voor de bosrand LA en loop dit uit
26.Aan het einde RA (asfaltweg), bij huisnummer 2 RD in de richting van Bredevoort (Kloosterdijk wordt Bolwerkweg)
27.Direct na de brug, achter bord Bredevoort LA, pad met rechts de Gracht
28.Aan het einde van de Gracht RA (Kruittorenstraat), bij huisnummer 18 rechts aanhouden
29.Tegenover huisnummer 23 (St. Bernardus) LA en na 30m RA (Markt)
30.Einde Markt RA (Landstraat) en gelijk LA (Koppelstraat)
31.Tien meter na de kerktoren, tussen de huisnummers 11 en 13 LA, richting molen
32.Op de heghoek, bij de lantaarnpaal met geel/rood-markering RA (klinkerpaadje)
33.Bij weer zo’n lantaarnpaal ook RA (kasseienweg), aan het einde LA
34.Kruispunt na brug RD (Stationsweg), kort daarna kruispunt Bredevoortsestraatweg RD (ook Stationsweg) en na 50 meter schuin RA (doodlopende zandweg)
35.Direct na de beek, vóór de bosrand RA, graspad langs beek. De beek eindigt in een duiker, hier LA, graspad langs de andere beek
36.Na de bosrand fietspad langs de beek volgen, aan het einde RA en na de beide beekbruggen RD
37.Exact waar deze brede halverharde weg overgaat in klinkers LA (Oostermanweg)
38.Na ruim 100 meter op de Y-splitsing deze landweg met de rechterbocht mee volgen
39.Aan het einde asfaltweg oversteken en LA fietspad (Vrijerslaantje), na 50 meter maakt dit fietspad een rechterbocht, 50 meter daarna, op de schuine kruising met een landweg RD. Langs een kort bosrandje RD (Smeeslaantje)
40.Bij de 5 eiken (en 1 kastanje) met bank de linkerbocht volgen, na een rechterbocht wordt dit asfalt en passeer je links boerderij Het Smees
41.Na het hek RD verharde weg volgen (Oranjelaan)
42.Eerste weg LA (Haartsestraat)
43.Eerste weg RA (Nassaustraat)
44.Einde weg LA en je bent weer bij de parkeerplaats van de Hofnar

Column: Erwin’s zin en onzin - deel 166

Erwin Wamelink wordt na 5,5 kilometer ingehaald door Susan Krumins-Kuijken, die 5 minuten later is gestart

Zelfkastijding in Schoorl

Het voelt alsof ik met m’n Batavus wordt ingehaald door een opgevoerde Zundapp. Het is Susan Krumins – voorheen Kuijken. De blonde schone is vijf minuten later gestart dan ik, maar na 5,5 kilometer is het gat al tenietgedaan. Als een sierpaardje dartelt ze over de wegen van Schoorl en ik sjoks er als een manke shetlandpony achteraan.

Het NK 10 kilometer op de weg. Typisch zo’n wedstrijd waarvan ik weet dat ik er niks te zoeken heb. Het overgrote deel loopt tijdens de warming-up harder dan ik in de wedstrijd. Als ik de finish ben gepasseerd zijn de winnaars al gehuldigd, is de pasta al naar binnen gewerkt en is de dopingcontroleur alweer met zijn gevulde potjes op weg naar huis. In dit soort wedstrijden is de gewone recreant – zoals ik – nog minder dan een figurant. Als 150^e senior, in een veld van 156 atleten, duik ik met het schaamrood op mijn kaken onder het finishdoek door.

Ik sta ambitieus aan de start. Een tijd van 38 minuten is haalbaar en eigenlijk wordt het eens hoogtijd voor een 37-er. Na het startschot zit de gang er direct goed in. Sterker nog: ik heb het idee dat ik vol moet sprinten om mijn voorgangers bij te houden. Nog voor de eerste klim, na 2300 meter, is de verzuring al tot mijn oksels gestegen. Ik kan je vertellen, dan duurt een tien kilometer nog verdomd lang. Stampend en zwoegend probeer ik mijn ritme terug te vinden maar ik merk dat ik zelfs moeite heb om geparkeerde auto’s in te halen. “Tring Tring!” De voorfietser van de A-junioren (5 minuten later gestart) komt mij na ruim vijf kilometer achterop. Die klootzakjes van een jaar of zestien vliegen langs me heen. Niet veel later gaat de eerste vrouw mij voorbij en daarna is er geen houden meer aan. Meisjes van 38 kilo, mannen van zestig, vrouwen die nog geen twee turven hoog zijn en kinderen van twaalf. Het hele deelnemersveld dendert mij voorbij alsof ik stil sta. Het moet een sneu beeld zijn geweest.

Als ik hoofdschuddend over de finish kom, staat trainer Jan mij al op te wachten. “En wat hebben de andere jongens ervan gebakken?”, roep ik direct om vragen over mijn prestatie te ontwijken. Mark heeft een onbeschoft snelle 32:26 minuten gelopen en Tim een strakke 37:29 minuten.  Tijden waar ik heel vrolijk van word. De laatste tijd betrap ik mezelf erop dat ik de prestaties van die andere gasten belangrijker vind dan mijn eigen tijden. Dit is natuurlijk een waardeloze eigenschap voor een sporter. Is dit het gedachtegoed van een echte recreant? Wat Schoorl betreft: volgend jaar doe ik gewoon weer mee. Het is één van de mooiste evenementen die ik ken ,dus laat ik die zelfkastijding weer gewillig toe. Oh ja, nog even over mijn eindtijd. 41:40 minuten, is dat wel A+-waardig?