Verslag en uitslagen van de 50e Marathon van Amsterdam

Luuk te Brake, Erwin Wamelink en Sam te Haar

Geoffrey Toroitich Kipchumba heeft de 50ste marathon van Amsterdam gewonnen. De Keniaan (25) vestigde in zijn derde marathon in 2.03.30 een parcoursrecord. Dat stond sinds 2021 met 2.03.36 op naam van Tamirat Tola. Kipchumba stapte vorig jaar in Londen uit en werd dit jaar in 2.05.46 zesde in Tokio. Hij demarreerde in Amsterdam  na 36 km uit een kopgroep van nog maar drie atleten en liep vervolgens solo naar de eindstreep. De winnaar van vorig jaar, de Ethiopiër Tsegaye Getachew, moest genoegen nemen  met de tweede plaats. Hij bleef op ruime afstand van de winnaar zijn landgenoot Getaneh Molla in de eindsprint voor. 

Bij de vrouwen ging de winst naar Anyalem Desta. De 21-jarige Ethiopische atlete liep met haar winnende 2.17.37 de derde tijd ooit. Het parcoursrecord van 2.17.20 bleef net buiten bereik. Khalid Choukoud (39) eiste in 2.08.00, zijn tweede tijd ooit, al voor de vierde keer de Nederlandse titel voor zich op.

Bij de vrouwen veroverde Anne Luijten, die al haar derde marathon van het jaar liep, in 2.28.28 voor het derde jaar op rij de titel. Nieuwkomer Mikky Keetels liep halverwege verrassend aan kop, maar was iets te hard van stapel gelopen. Zij viel achter Jill Holterman terug naar de derde plek, maar dook met 2.31.23 wel ruim onder haar persoonlijk record. 

Uitslagen AVA'70 leden en Aaltenaren:

Halve Marathon: Sander Bolink 1:23.23, Sem Ruwhof 1:42.39, Isa Rave 1:44.15, Tonnie Rave 2:01.37, Esther Rave 2:14.25, Nove Rave 2:14.26

Marathon: Twan ter Horst 2:29.44, Erwin Nieuwboer 2:36.30, Koen Hoornenborg 2:43.58, Luuk te Brake 2:49.50, Stijn ter Haar 2:50.13, Renee Nieuwboer 3:21.48, Erwin Wamelink 3:33.05, Sam ter Haar 3:36.07, Michel Wijnroks 3:45.33, Nout Heusinkveld 3:50.06

Klik op de link voor alle uitslagen

uitslagen

site organisatie

Verslag van de 28e Teutolauf in Lengerich(D)

Henk, Ingrid, Linda, Theo en Siep

Teutolauf - Een prachtige dag met de club

 Wat een dag. We hadden er zin in vanaf het moment dat we vertrokken. Eerst werden alle “medische dossiers” nog even doorgenomen: hier en daar wat pijntjes en klachten, maar de stemming zat er meteen goed in. De rit naar Lengerich (uiteraard de juiste Lengerich) vloog voorbij dankzij de gezellige gesprekken onderweg. Bij aankomst werden de startnummers opgehaald, gevolgd door een kop koffie met gebak voor de liefhebbers. Daarna maakten we ons klaar voor de start. Het weer werkte perfect mee. Een mooi zonnetje, niet te warm en niet te koud, precies goed om te lopen. De omgeving was schitterend, met glooiende heuvels en frisse buitenlucht. Wat wil je nog meer? De AVA’janen van de lange afstand, 29 kilometer, waren al onderweg. Daarna waren wij aan de beurt. Eerst nog even de vele bekenden de hand geschud en iedereen succes gewenst.

Rustig beginnen, niet te hard en niet te langzaam. De krachten goed verdelen over de afstand. Al snel bleek weer dat een bult oprennen niet bepaald mijn specialiteit is. Meer bulten trainen zou geen kwaad kunnen. De benen hadden er al snel genoeg van, maar goed, dat hoort erbij. En dan is daar natuurlijk onze diesel Theo, die mij en velen met mij telkens weer versteld doet staan. Met zijn vaste tempo kachelt hij rustig de heuvel op, geen moment gewandeld, gewoon doorgaan. Na een tijdje met Linda te hebben opgelopen, moest ik halverwege de bult ook van haar afscheid nemen. Soms wil het rennen wel eens haperen door wedstrijdspanning, maar dat speelde vandaag geen enkele rol. Ze liep ontspannen en zichtbaar genietend. Vlak daarachter kwamen Ingrid en Henk, die ook een prachtige dag hadden. Ze liepen lekker door, maar namen tegelijk de tijd om foto’s te maken.

Wat dit soort dagen zo bijzonder maakt, is de sfeer binnen de groep. Iedereen liep op zijn eigen tempo, maar toch met elkaar. Tussendoor gewoon genieten van de omgeving en de natuur. Na de finish even de hoogte- en dieptepunten doornemen en daarna door naar de douche. We zouden nog uit eten gaan, dus dan moesten we wel even fris ruiken. Links en rechts een beetje lokollie, en gaan. De keuze viel op Münster en dat bleek een schot in de roos. We vonden een romantisch restaurantje en hebben er heerlijk gegeten. Een perfecte afsluiting van een geslaagde dag. Dat is wat dit zo mooi maakt: mooie mensen, humor, gezelligheid en samen iets doen.

Siep van Schepen

Uitslagen van de 28e Teutolauf in Lengerich(D)

Een afvaardiging van AVA'70 bij de laatste editie van de Teutolauf

Uitslagen AVA'70 leden en Aaltenaren

12.2 kilometer: Theo Stronks 1:14.02, Linda Scholten 1:14.03, Siep van Schepen 1:14.14, Marieke ter Beeke 1:22.33, Sandra Wassink 1:23.33, Henk Lammers 1:24.02, Ingrid van Zolingen 1:24.04, Linda Demkes 1:24.06, Paul Stortelder 1:24.07, Gert Tolkamp 1:27.02, Dick Lubbers 1:29.12

29.0 kilometer: Gerrit Dijkslag 2:32.23, Walter Vaags 3:12.41, Jannelien Magis 3:22.43, Raymond Bohm 3:22.43

Klik op de link voor alle uitslagen

uitslagen

site organisatie

Voorbeschouwing 45e Boekeldercross in Aalten

1 - 8 - 15 en 22 november 2025

De eerste donkere windstille dagen zijn weer aangebroken. De Dunkelflaute ligt over het land. De Amerikaanse eiken kleuren prachtig rood en in het Aaltense Goor lopen de sloten weer langzaam vol. Dit alles betekent dat het vier wekelijkse cross evenement in het Aaltense Dale er weer aan staat te komen. Een 5 km rondje over gras, onverharde paden, slootkanten, een klein stuk genadeloos asfalt en enkele pittige kuitenbijters bult op. Het is niet voor niets dat in deze contreien ook de jaarlijkse 15km 7-bultenloop georganiseerd wordt.

De tijden die hier gelopen worden zijn niet alleen afhankelijk van de conditie van de loper maar ook volledig afhankelijk van de weersomstandigheden. De ene keer zijn de zandpaden te vergelijken met verharde boulevards maar wanneer het een paar dagen geregend heeft kan het ook zijn dat je enkeldiep in de modder zakt en de 90 graden bochtjes veranderen in hoopjes over elkaar tuimelende hardlopers.

Zo kan net zoals bij de Formule 1 de keuze van het rubber onder de schoenen bepalend zijn en menig hardloper laat zich op het laatste moment nog verleiden tot de aanschaf van het juiste schoeisel terwijl elke zichzelf respecterende hardloper weet dat dit nooit verstandig is. Maar het spreekt voor zich dat al dagen voor de eerste start het parcours proef gelopen wordt, er over en weer wordt getelefoneerd en in de appgroepen wordt besproken.

Het deelname veld is internationaal en ook over regionaal. Zo komt vanuit Doornenburg de broodloper bij de M60 klasse Frank van der Wal ingevlogen. Deze zal zich op zwaarste afstand meten met de lokale hardlooplegende Henk Mengers die onlangs nog 48m op de 10 kilometer liep bij de Coesfelder Citylauf.

Ik tel momenteel maar liefst 24 deelnemers van onze Duitse sportvrienden uit Lowick. En mocht je denken dat dit een leuk clubje recreanten is, dan ben je op het verkeerde been gezet. Elke week vliegen de atleten uit over heel Duitsland om zich te meten met de landelijke top. Of het nu Hamburg, Berlijn of Düsseldorf is, Lowick is aanwezig. Dat ze dan met zo’n sterke delegatie in Aalten aan de start staan zegt genoeg over de uitstraling van deze cross en over de inzet van onze Duitse vrienden.

Maar ook de lokale hardloopclubs en loopgroepen zijn van de partij. Zandlopers, Avajanen, de Aaltense Runners, team Monasso, team Rave en ga maar door.

Een nieuw fenomeen zijn de familieteams: hele gezinnen die proberen podiumplekken veilig te stellen. Zo is het kroost van Annemarie en Robert Arentsen al duftig in training en zijn zelfs de eerste wedstrijdkilometers op de 5km al gemaakt door Luuk en Sophie. Maar ook Niek van Zijl is volop in training, opgejaagd door dochter Lotte zie je ze nu al regelmatig het parcours van de cross verkennen. 

Maar natuurlijk is het ook leuk voor de niet competitieve hardloper om mee te lopen bij deze cross. Het Daalse landschap biedt prachtige vergezichten en mooie paden en boomtunnels. De altijd commerciële club aan de dodemanskruising heeft hier handig op ingespeeld door nu ook een prachtige 10km wandeling aan te bieden. Voor het luttele bedrag van €3,50 krijg je een geweldige route voorgeschoteld door dit sublieme herfstlandschap.

Zelf hoop ik dit jaar de degens weer te kunnen kruisen in de bejaardenklasse. Daar waar Roland Saalmink mij vorig jaar nog met gemak van de eerste plek kon afhouden ben ik benieuwd hoe de verschillen dit jaar liggen. Of komt een andere outsider ons dit jaar het leven zuur maken? Ik heb in elk geval de ambitie om voor het eerst onder de 20 minuten te duiken op dit ambitieuze parcours. Over 14 dagen weten we of dit teveel gevraagd is of niet.

Tot dan allemaal!

Hans Monasso

AVA`70 schenkt goed gevulde bigshoppers aan de voedselbank

De overhandiging van de bigshoppers aan de vrijwilligers van de voedselbank

Het is al een aantal jaren een goede traditie dat AVA`70 een gedeelte van de opbrengst van het inschrijfgeld van de GUV Businessrun, een wedstrijdonderdeel van de Gerard Tebroke Memorial Loop, beschikbaar stelt aan een goed doel. Voorwaarde daarbij is dat de stichting of instantie afkomstig is uit de gemeente Aalten of de directe omgeving. Dit jaar viel de keuze op de Voedselbank en dan speciaal voor de gezinnen uit Aalten en Dinxperlo die hiervan gebruik maken. Het bestuur van AVA`70 stond volledig achter de gift aan de voedselbank en dat bleek uit het feit dat ze besloten om nog een extra bijdrage uit de verenigingskas beschikbaar te stellen.

De organisatie van de GTM-loop nam contact op met trouwe sponsor Jorrick Wubbels, eigenaar van Spar Bredevoort, om mee te denken over de inhoudelijke samenstelling van de bigshoppers. Het bleek een goede zet te zijn, want de Spar levert regelmatig producten aan de Voedselbank en Wubbels weet dan ook als geen ander welke producten wenselijk zijn. Hij stelde met het beschikbare geld een mooi en heel ruim pakket met verschillende artikelen samen en het was gelijk al wel duidelijk dat Jorrick besloten had om zelf ook nog een flinke sponsorbijdrage te leveren. De bigshoppers werd gevuld met o.a. ranja, macaroni, jam, beschuit, kruidnoten, blik soep, koekjes, nasi mix, rijst, chips en nog verschillende andere producten. In totaal stonden er in het clubhuis van AVA`70 40 bigshoppers klaar, die allemaal tot de rand toe gevuld waren.

Op donderdag 16 oktober jl. vond de overhandiging plaats en hiervoor waren Diny Scheuter, coördinator van Aalten en René ter Beek van het uitgiftepunt in Dinxperlo uitgenodigd. Ze werden onder het genot van een koffie bijgepraat over de totstandkoming van de bigshoppers voor de Aaltense en Dinxperlose gezinnen die gebruik maken van de Voedselbank. Ze toonden zich blij verrast over de gift en waren nog meer verrast toen ze de volle boodschappentassen in ontvangst namen.

Diny Scheuter is al vanaf 2005 betrokken bij de Voedselbank en gaf aan dat ze in de loop van de jaren de maatschappelijke betrokkenheid in de gemeente altijd heeft gevoeld en ook René merkt dit overduidelijk in Dinxperlo. Ze zijn ook erg blij dat AVA`70 een steentje bij wil dragen voor de gezinnen uit de gemeente die een steuntje in de rug goed kunnen gebruiken. Met een bomvolle auto vertrokken beide vrijwilligers van de Voedselbank huiswaarts om de volgende dag 40 gezinnen aangenaam te verrassen met een waardevolle attentie in de vorm van een goed gevulde bigshopper! (FR)      

Mijn eerste marathonavontuur in Essen(D)

Marcel wordt gefeliciteerd door Nicole

Steeds meer hardlopers in mijn omgeving hebben een marathon gelopen. Lang heb ik gedacht, dat is niets voor mij. Maar met het verstrijken van de jaren begon het toch steeds meer te kriebelen. Buurman Henk zei steeds: “Gezien je gezinssituatie zou ik nog een paar jaar wachten.”  Maar Nicole zei: “Als je echt wil, dan moet je het doen.” Vaak heb ik met kantoorgenoot Rinke over een marathon gesproken. Hij stelde me de vraag: “Denk je dat je een marathon kunt lopen?” Hierop was mijn overtuigende antwoord: “Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan.”

Steeds als ik bij anderen zag hoe de voorbereiding voor Rotterdam verliep, had ik daar niet veel vertrouwen in: te vaak, te veel kilometers, en in de winter ben ik vaak net niet fit. Dit gaat mijn lijf en gezin niet volhouden. Dit voorjaar had Rinke het over de Landschapsmarathon in Winterswijk en dat leek me wel wat, kleinschalig, en aan het eind van de zomer. Perfect! Ik was nog herstellend van een blessure na de Zevenheuvelentrail, maar het uitbouwen van de kilometers ging prima. Daar dus lekker mee doorgegaan.

Half juli toch maar eens op ChatGPT opgezocht of het mogelijk was om eind september een marathon te lopen in vier uur, met maximaal twee à drie trainingen per week. Zo vriendelijk ChatGPT altijd is, was dit geen enkel probleem. Vandaaruit de lange duurlopen uitgebouwd en steeds rekening gehouden met mijn lijf en gezin. Begin september voel ik me berensterk. Ik ben vier kilo afgevallen. Ik heb geen noemenswaardige blessures gehad en Nicole zegt zelfs dat ze er niet veel van hebben gemerkt dat ik meer heb getraind.

De Kramprun gaat als een speer. Nu nog taperen, en dan kunnen we. Oeps een verkoudheidje, geen probleem. We hebben nog twee weken. Steeds heb ik het vertrouwen dat ik het kan lopen. Maar eigenlijk voel ik nog steeds ziek. Een dag voor de landschapsmarathon komt Gerdie met de opmerking: “Wie hou je nu voor de gek?” Inderdaad ik word al moe van de gedachten om 5 km te lopen voor de sponsorloop laat staan een marathon. Wat te doen met al die trainingsarbeid, ik ben al zover gekomen…. Kan ik ergens in oktober een andere marathon lopen? Eindhoven, Amsterdam, Zeeland, allemaal vol. In Duitsland is op 12 oktober een marathon in Essen. Dat is maar een uur rijden en ik kan me ook nog inschrijven.

Zondag 12 oktober op tijd naar Essen. Wel een beetje aan de vroege kant. Gelukkig maar, ik kan nog naar de wc. Maar anderhalf uur later en een kwartier voor de start staan er twee enorme rijen voor de toiletten. Omdat ik me lang niet zo fit voel als een maand eerder, heb ik het plan laten varen om binnen vier uur te finishen. Maar kilometer twee loop ik al aan de snelle kant. Kilometer voor kilometer zit ik steeds op het schema van vier uur. Het koolhydraat stapelen lijkt te zijn gelukt. Ik heb geen honger als het tijd is voor het eerste gelletje. Heel erg lekker gaat het niet. Ik twijfel, loop ik toch niet te hard, en komt dadelijk de man met de hamer?

Bij het 20 kilometer punt staan Nicole, Riv, Lune en Damian. Daar had ik ze nog niet verwacht. Erg fijn! Lune rent nog een paar honderd meter met me mee. Op het halve marathon punt ik zit op twee uur en een paar seconden, Dat is niet gek. Maar het ging lang niet zo lekker als een training samen met buurman Henk. Na elke drinkpost, publiek of heuveltje moet ik me herpakken. Terug naar de rustige, diepe neusademhaling, zoals een schaatser met de armen op de rug. Mijn lijf wordt weer rustiger, mijn hartslag zakt. Ik kom eindelijk meer in de flow, het sporthorloge, drinkpost en gelletje, dit gaat lekker. Daar is de 30 kilometer, nog 10 te gaan. Maar dat klopt niet. Het zijn er nog 12. Deze fout blijf ik maken.

Onderweg is er publiek met borden waarop staat: Dein stärkster Muskel ist dein Wille! Aan het begin dacht ik nog leuk zo’n bord. Nu begin ik deze borden echt nodig te hebben. Soms dwaal ik in gedachten af en begin mezelf de put in te praten. Dein größter Gegner ist dein Geist! Kop op, je bent zo ver gekomen. Wat moet je er allemaal voor doen om weer op dit punt te komen. Maanden trainen, gezond eten en drinken, voldoende slaap. 38 kilometer hardlopen. Niet echt een punt waarop je binnenkort weer terechtkomt. Dus doorlopen! Nog maar twee… eh, vier kilometer. De pacers van vier uur komen in zicht. Kilometer voor kilometer loop ik in. Op 25 meter na ben ik bij de pacers. Maar ik kan niet aanpikken, toch net iets te veel gegeven, en ik moet ze laten gaan. Ik kan de snelheid gelukkig nog redelijk volhouden.

700 meter voor de finish….. eindelijk Lune en Damian, dit heb ik nodig. Het moet uit mijn tenen komen. Ik zie de finish links van me, het 500-meterpunt, oei zover nog. Aan het eind nog drie haakse bochten en dan 200 meter recht naar de streep. Wat een ongelooflijk eind. Nicole en Riv nog een slap high-five-je. Eindelijk de finish. Ik hoor de speaker in het Nederlands mijn naam en tijd roepen – “Marcel Mateman van Ava’70 – 4:00:17.” Het kan me allemaal gestolen worden. Alles doet pijn. Ik kan bijna niet op mijn benen staan. Iso, cola en alcoholvrij bier. Ik proost met een andere deelnemer. Pff… dit noemen ze dus leeg. Nicole geeft me een shirt met Marathon Essen - I did it!  Ik moet een traantje wegpinken…..

Marcel Mateman

Uitslagen van de Herfstloop in Enschede

Wim Brinkman (rechts) en Bram van Polen

De Herfstloop Twente is een recreatieve loop door het buitengebied nabij het Rutbeek (Enschede). Voor iedere loper is wel een geschikte afstand te vinden. Het is een van de oudste nog bestaande lopen van (Oost) Nederland en wordt sinds 1976 georganiseerd door Atletiek Club TION uit Enschede. In bijna 50 jaar tijd hebben diverse regionale, nationale toppers en zelfs olympische atleten meegedaan en zij weten nog steeds hun weg naar Enschede te vinden. Daarmee is de Herfstloop Twente een unieke loop in (Oost) Nederland.

Deelnemers en bezoekers waarderen de professionele en informele sfeer waarin deze loop wordt georganiseerd. Dit blijkt ook uit de deelnemersenquête waarin onze deelnemers de Herfstloop Twente steevast met het cijfer 8 waarderen.

Klik op de link voor alle uitslagen:

uitslagen

site organisatie

Uitslagen van de 31e Citylauf in Coesfeld

Mooie 3e plaats voor Henk Mengers in zijn leeftijdsklasse

Klik op de link voor de uitslagen

5 kilometer

10 kilometer

site organisatie

Berg Run in Winterswijk is afgelast

De start van de 7.6 kilometer bij een vorige editie

Tot onze grote spijt heeft de organisatie van de Bergrun Winterswijk moeten besluiten om de editie van 12 oktober 2025 af te gelasten. Het aantal voorinschrijvingen blijft dit jaar achter bij de verwachting, waardoor de logistieke en organisatorische inzet niet in verhouding staat tot het deelnemersaantal. Na zorgvuldige afweging is daarom besloten om de loop dit jaar niet door te laten gaan. Deelnemers die zich al hadden ingeschreven, ontvangen hun inschrijfgeld volledig terug binnen twee weken.

De organisatie kijkt vooruit naar 2026, waarin hopelijk wél de feestelijke 20e editie van de Bergrun Winterswijk kan plaatsvinden. “Het is een moeilijke beslissing, maar we willen de kwaliteit en beleving waar de Bergrun om bekend staat kunnen garanderen. We hopen volgend jaar alle lopers en supporters weer te verwelkomen,” aldus de organisatie. Blijf op de hoogte via onze website en sociale media voor nieuws over de volgende editie. Bergrun Winterswijk – samen naar de top, volgend jaar weer! (bron)

Verslag van de ledenvergadering van AVA'70

De tekening van de verbouwing

AVA’70 kiest voor flinke uitbreiding van het clubhuis

Dat je met een goed, duidelijk, helder en voor iedereen begrijpelijk beleid onnoemelijk veel goodwill én stemmen kunt krijgen, bleek 9 oktober jl. bij de extra ledenvergadering van AVA`70. Om even voor half 9 zat het clubhuis al ramvol en voor de laatkomers restte er slechts nog een plekje op de sta-tribune. De grote opkomst is al jaren een bijzonder feit, ongeacht het programma. Het is vooral de gezelligheid, die de dravers van jong tot oud naar de kantine lokt. Voorzitter Arja te Brake krijgt om 20.38 uur de zaal stil en dat is al een prestatie op zich. Ze geeft aan dat het de bedoeling is bij deze extra ledenvergadering dat de agenda in een soepele vaart in snel tempo wordt afgewerkt en met deze uitspraak scoor je natuurlijk bij het hardlooppubliek al direct punten.

Als eerste krijgt Geert “Bob de Bouwer” Zweerink het woord. Het veruit handigste bestuurslid tovert op het scherm de naderende verbouwingsplannen aan en de schetstekening ziet er al kleurrijk en stijlvol uit. Bouwtekenaar Henrie Drenthel heeft er wat moois van weten te maken en het is de bedoeling om met een aantal sponsorbedrijven en eigen mensen de uitvoering te bewerkstelligen vanaf begin 2026.

Maar het geheel moet natuurlijk wel betaald worden en nieuwbakken penningmeester Henk ter Beest legde klip en klaar uit dat het met de financiering zeker wel goed zou komen. Financiële adviseurs hadden tijdens een meedenkronde aangegeven, dat AVA`70 tot de weinige verenigingen behoort, waar er sprake is van een vorstelijk eigen vermogen. Uiteraard voelde je gelijk al de trots in de zaal opzwellen: “dat hebben we met elkaar dan toch maar mooi gefikst!” En zo is het ook gewoon….. Met een lening die prima en verantwoord te overzien is en een subsidieaanvraag bleek de financiële onderbouwing dusdanig dat er met een gerust hart een klap op kon worden gegeven en zo geschiedde dan ook. De volle 100%-score en een daverend applaus, zorgde voor een glimlach bij Euro-Henkie en de overige bestuursleden.

En omdat de meeste kopstukken toch aanwezig waren op deze avond, werd er gelijk ook maar het voorstel gedaan om de statuten te wijzigen en in een modern jasje te steken. Na 32 jaar is dit natuurlijk ook geen overbodige luxe, zoals Secretaris Annemarie Arentsen toegaf. De aanpassingen zullen overigens niet schokkend zijn, maar beschermen de club in de toekomst wel tegen ongewenste situaties en daar is natuurlijk niemand dol op.

De sfeer in de zaal werd verder vergroot toen de organisatie van de Jubileumloop in de personen van Mick Wagener en Julia Roos verslag deden van het verloop van de dag. Veel deelname, gezellige sfeer en een prachtige opbrengst van de activiteit. Maar liefst 3447,95 euro vloeide er in het laadje van de penningmeester en dit fraaie bedrag zal ten goede komen aan de verbouw van het clubhuis. Tuurlijk applaus voor dit mooie bedrag, dat deze activiteit heeft opgebracht.

Terwijl achter de bar het sap al werd klaargezet en de chips in schalen en de nootjes in bakjes werd gedaan, kreeg Joppe Roos ook nog even het woord. Hij vertelde dat de website op dit moment een enorme gedaantewisseling ondergaat en op korte termijn actief zal worden. Beter en vooral mooier, zijn de steekwoorden en ook deze korte, maar duidelijke uiteenzetting kreeg de handen op elkaar van het trouwe publiek.

Voorzitter Arja had zoals altijd het laatste woord. Ze bedankte de aanwezigen voor de aanwezigheid en zeker ook voor de inbreng en het meedenken. AVA`70 staat voor een nieuwe uitdaging en dat gegeven biedt vooral kansen die gepakt zullen worden om de club op een goede en verantwoorde manier klaar te maken voor de toekomst. “Een leven lang AVA`70” is hierbij dan ook de nieuwe slogan! (FR)

AVA`70 casht recordbedrag bij Rabo clubsupport

De groepsfoto met de ontvangen cheque

“Als vereniging zijn we druk bezig met nieuwe ideeën en mooie plannen. We verbinden doelgroepen en proberen maatschappelijk betrokken (er) te worden, te zijn en te blijven. Voor leden, vrijwilligers en vrienden van de club. We gaan voor een leven lang AVA`70.

Dat kan niet zonder hulp en steun. Nieuwe faciliteiten, trainingsmaterialen  en methodes zijn nodig om onze club toekomstbestendig te maken. We willen bewegen toegankelijk maken voor iedereen, ongeacht wie je bent. Steun ons in de reis naar inclusief sporten, in een veilige omgeving en maatschappelijke betrokkenheid!”

Met dit thema meldde AVA`70 zich aan voor deelname aan het Rabobank

ClubSupport en gedurende een aantal weken in september van dit jaar kon er gestemd worden op de club. De vereniging kon rekenen op de volle steun van de aanhang en anderen die de club een warm hart toedragen. Er werd flink gestemd op AVA`70 zo is achteraf gebleken en dat is natuurlijk altijd prettig om te ervaren. 

Op dinsdag 7 oktober jl. vond de uitreiking van de cheques aan de deelnemende verenigingen plaats bij Vakantiepark de Twee Bruggen. AVA`70 scoorde tot volle tevredenheid van clubvertegenwoordigers Arja te Brake en Joppe Roos een bedrag van maar liefst €2250,00 en dat is toch weer een aanzienlijk hoger bedrag dan vorig jaar. Het prachtige geldbedrag zal geheel ten goede komen aan het aangegeven thema “Een leven lang AVA`70!”

Nadat de cheque in ontvangst was genomen, werd er vrijwel direct koers gezet richting het eigen clubhuis. Uiteraard om de fraaie opbrengst te vieren, maar ook om nog een schitterende groepsfoto met de cheque te maken. Met deze inzending kan nog een extra bonus worden verdiend. Dus, wie weet?   

AVA`70 wil alle stemmers uiteraard van harte bedanken voor de SUPPORT! (FR)

Björn Demkes is een Ironman

Bjorn Demkes

Ironman Barcelona/Calella 2025

Begin november 2024 schreef Björn zich in voor de Ironman van Barcelona/Calella 2025. Na zijn finish van Challenge Almere in 2023, bleef Björn doortrainen op de schema’s van Evert Scheltinga. Zijn doel besproken met Evert en het consistente trainen ging over naar doelgericht trainen. Alles moest er voor wijken. Ik werd gebombardeerd van vrouw naar personal cook, voedingscoach en vlogger. Helaas is er van die drie niks terechtgekomen. Na 1 week nam Björn ook die taken alweer van mij over. Het trainen werd steeds meer en de fietstrainingen vielen hem vooral zwaar. Tijdens het begin van de trainingen had Björn nog een langdurige enkelblessure. Lopen was er dus de eerste maanden niet bij. Dit werd vervangen door 5 keer in de week zwemmen en 5 keer fietsen in de week. Plus 2 keer in de week krachttraining. Later kreeg Björn een injectie in zijn enkel door de arts. Na zes weken kon hij het lopen gelukkig weer oppakken.

Vanaf mei 2025 werd het zeer serieus allemaal.  Eten, werken, trainen, slapen en trainen met voeding. Geen alcohol meer. Je zag Björn sterk vermageren. Afgetraind in sporttermen. Bij ons in het dorp noemden ze het: buj wal good wies? Björn trok zich er niks van aan en ging gewoon door met zijn doel. Een mooie tijd neerzetten in Barcelona en mogelijk een startbewijs halen voor de wereldkampioenschappen in Hawaii voor oktober 2026. Na alle berekeningen erop losgelaten te hebben, zou een tijd van onder de 9:30 uur hem mogelijk een startbewijs kunnen opleveren. Eerst maar eens zien te finishen. Zware weken van trainingen kwamen eraan en je zag Björn fitter en sterker worden. Weekenden van 10 uur trainen. En weken van 18 uur trainen. We zagen hem niet meer. En als we hem zagen dan was hij of aan het eten, want ja hij moest dan wel 6000 calorieën per dag eten om alles weer aan te vullen, of aan het slapen.

Uiteindelijk was het dan zover. Kris en Loes gingen ook gezellig mee. Zij waren het weekend verantwoordelijk voor de vlogs, want zoals ik in het begin al opschreef nam Björn het na 1 week al van mij over, maar eigenlijk werd ik per direct ontslagen door hem. Gelukkig zijn Kris en Loes er erg handig mee. Vrijdag 3 oktober 2025 met teveel koffers en de fietskoffer op naar Eindhoven. Daar ging het al mis. De fietskoffer was in tussentijd door iemand omgezet naar ruimbagage. Wie had dit gedaan? Björn zelf was de schuldige. Hup extra geld betalen en door. Aangekomen in een prachtig hotel, dichtbij de finishstraat van de Ironman. Dat had ik dan wel mooi geregeld. Meteen vrijdag het startbewijs en de tassen ophalen. Daarna moest Björn zijn fiets in elkaar zetten. Daar kon je beter niet bij zijn, dus dochters en moeders gingen wat anders doen. Zaterdag gingen we heerlijk ontbijten. Björn niet want hij was al dagen wit brood met Nutella aan het eten. Dit had hij van Chat GPT doorgekregen. Wat eet een triatleet voor de Ironman.

Zo jammer, want er was ruime keuze uit het ontbijtbuffet. Daarna ging Björn met wetsuit een stukje in de zee zwemmen. Hij kwam vol zelfvertrouwen uit het water. Het was heerlijk weer en de zee was rustig. Daarna een stukje op de fiets fietsen om te kijken of alle onderdelen goed gemonteerd waren. Niet dat zijn wiel nog loszat. Dit had hij op vakantie namelijk geoefend en daar was hij vergeten zijn voorwiel vast te draaien. Gelukkig goed afgelopen. Tegen 18:30 uur konden de fietsen ingeleverd worden bij het park Ferme. Hier stonden aan het eind van de avond voor ongeveer 14 miljoen aan prachtige fietsen. Gelukkig zat er s’nachts bewaking bij. 

Zondag raceday. De wekker ging om 05:00 uur. Bjorn had redelijk geslapen. Ik daarentegen niet, ik was zenuwachtig voor hem. Björn ging heerlijk alweer wit brood met Nutella eten. Kris, Loes en ik ook. Zoo lekker. Het hotel had wel vanaf 05:00 uur ontbijtbuffet speciaal voor de triatleten, maar nee wij moesten natuurlijk met Björn mee, omdat meneertje vooraan in het startvak wilde starten. We hebben onszelf maar weer weggecijferd. Op weg naar het startvak. Björn had zijn bidonnen gevuld met voeding en zout. Fietspomp mee, wetsuit mee, badmuts en zwembril mee en tas mee met de gewone kleding voor na de wedstrijd. En dan zijn tri-suit aan en gaan. Buiten was het koud en er stond best veel wind.

Bij de start aangekomen ging Bjorn het startvak in om zijn banden van de fiets op te pompen, zijn bidonnen vastmaken, gelletjes te plaatsen, fietsschoenen met elastiekjes vastmaken op de trappers. Toen dat klaar was, trok Bjorn zijn wetsuit vast half aan en liepen we richting de start. Het was best fris en ik was blij dat ik een jas had aangedaan. Bjorn geholpen om de wetsuit dicht te doen. We gaven hem een knuffel en wensten hem een mooie werkdag toe. Het laatste jaar zei Björn vaak tegen mensen dat het gewoon een dag hard werken was een Ironman. Vandaar onze opmerking. Björn stond voor in het startvak. Wij liepen naar de voorkant van het startvak toe en stonden redelijk vooraan bij de zee. De zee was onstuimig en wild. Het ging ook een beetje miezeren. Ik maakte me best zorgen.

Om iets voor 7:55 uur begon het spektakel. Mooie start en muziek zorgden bij Kris, Loes en mijzelf voor kippenvel over het hele lichaam. Erg indrukwekkend en mooi. Bjorn zat in een rolling start vooraan. Kris had ons uitdrukkelijk gezegd om filmpjes te maken en geen foto’s. Dit voor de Vlogs. Wel raar dat achteraf geen filmpje van mij is gebruikt. Je zag de atleten struggelen in de golven. Wat heftig om te zien. We zagen al vrij snel een jetski met daar achterop een atleet uit het water gehaald worden. Gelukkig een roze badmuts. Bjorn had een paarse badmuts op. We liepen over het strand naar de finish van het zwemmen. Bjorn dacht er 1 uur over te doen. Na 59:45 minuten kwam Björn uit het water. Ik kon zien dat hij het zwaar gehad had, want hij kwam lopend uit het water. Normaal komen atleten rennend uit het water.

Op naar deel 2 het fietsen. We konden Björn zien achter de dranghekken. Hij kreeg zijn helm niet goed dicht. Terwijl hij hier zo op geoefend had. Ja eindelijk zagen we hem rennen naar zijn fiets. Wat een snelle wissel zeg. Kris, Loes en ik liepen richting de rotonde. Daar zouden we Björn twee keer kunnen zien. Dit was bij het 90 km punt. Onderweg zag ik Joep Schillemans. Een youtuber/vlogger die ook een ironman onder de 09:00 uur had gedaan. Hij is zeer populair bij de jonge vrouwen, zo ook bij mijn dochters. Ik kende hem niet. Eerst zat hij schijnbaar voor ons in het vliegtuig. Dit omdat de dochters helemaal hysterisch reageerden in het vliegtuig. Joep komt het vliegtuig in. Wie? Oh nee hij komt voor ons te zitten. De hele weg hebben Kris en Loes voor zich gekeken. Durfden niet naar hem te kijken, omdat hij zooo knap is. 

Maar we waren dus onderweg naar het 90 km. punt toen ik Joep met zijn kameraad zag lopen rechts naast ons. Ik zei tegen Loes: kijk eens rechts van jou. Loes keek naar links. Ik weer iets harder nee rechts van jou. Loes keek naar rechts en keek Joep recht in zijn gezicht. Ze durfde weer niks te zeggen. Later toen hij weg was zeiden Loes en Kris heel stoer, als we hem nog een keer tegenkomen dan maken we een foto hoor. We zouden hem nog vaker tegenkomen, maar ze durfden het toch niet aan. Björn kwam op het 90 km punt langsfietsen en zag er goed uit en stak een duimpje omhoog. Gelukkig. Op naar ronde twee.

Wij gingen ondertussen lunchen bij de Mac Donalds. Daarna liepen we vast naar het wisselpunt, want daar zou Björn rond 14:00 uur arriveren. Het werd ondertussen echt wel warm. Voor 14:00 uur kwam Björn bij het wisselpunt aan en hij haalde al rennend met fiets zijn voorganger in. Hij zag er nog steeds fit uit. Fietstijd van 05:00 uur. Wij gingen vast aan de overkant bij het loopparcours staan en daar kwam Björn al aan. Weer een zeer snelle wissel.

Het loopparcours bestond uit drie rondes van 14 km. Het was zeer druk op het loopparcours. Bij ronde twee zou ik een zakje met gelletjes en paracetamol en ibuprofen aangeven, omdat je de pijntjes voor moet blijven. Dit zakje werd zeer gretig aangepakt door Björn. Toen we dit hadden afgeleverd liepen Kris, Loes en ik richting de finish. Het zou nog wel even duren voordat Bjorn kwam. Wat een spektakel in die arena. Gewoon weer een kippenvelmoment.

Het moment is daar, via de livetrack zagen we dat Björn nog 200 meter had te gaan. We zagen hem niet komen, waar bleef hij toch. Zou er wat gebeurd zijn. Iedereen leek ineens op elkaar. Ze hadden ook bijna allemaal hetzelfde pakje aan. Ja daar in de verte kwam Björn aan. Ik kreeg een brok in mijn keel. De speaker riep door de microfoon: Björn Demkes from the Netherlands you are an Ironman. Bjorn rende al juichend over de finish. Björn liep de marathon in 3 uur en 10 minuten. Niet normaal.

Prachtig om te zien. Kris en Loes waren ook onder de indruk. Eindtijd: 09:17:07 uur. Wat een mooi weekend en wat fijn dat Björn een dik PR heeft gehaald op een dagje hard werken. Zal het genoeg zijn voor een ticket naar Hawaii? Dat werd bij de prijsuitreiking nog niet duidelijk. Dit wordt de komende twee weken pas duidelijk als je een e-mail ontvangt met daarin een ticket to Hawaii. De kans is heel klein, maar je weet maar nooit. Björn is een Ironman en dat nemen ze hem niet meer af. Wij zijn wel blij dat hij nu weer wat meer tijd voor ons gaat hebben. Of toch niet?

Groetjes Katja Demkes

Uitslagen van de 37e Kanonsloop in Groenlo

Een delegatie van AVA'70

Klik op de link voor de uitslagen

5 kilometer

10 kilometer

bedrijvenloop

site organisatie

Uitslagen van de Herfstloop in Wehl

De uitslagen worden vanaf 9.05 uur steeds aangevuld

Klik op de link voor de uitslagen

1 kilometer

1.5 kilometer

5 kilometer

10 kilometer

site organisatie

Uitslagen van de SKB-Herfstloop 2025 in Winterswijk

De start van de estafetteloop

Op vrijdag 3 oktober organiseerde het Koningin Beatrix Streekziekenhuis in Winterswijk de SKB Herfstloop. Deze loop werd gelopen in estafettevorm met een echte Baton (Estafettestokje). Elk team heeft 5 lopers die elk de 2.5 kilometer ronde moet afleggen om daarna de baton met tijdwaarnemingchip in het wisselvak af te geven aan de volgende teamloper.

Klik op de link voor de uitslagen

eindklassement

individuele tijden

site organisatie

Uitslagen van de 5.000 meter baanwedstrijd bij AVA'70 in Aalten

Dinsdagavond 30 september

Klik op de link voor de uitslagen

einduitslag

rondetijden

site organisatie

AVA'70 delegatie on Tour - deel 4 (slot)

Op het programma stond de ochtend van vertrek een heuveltraining

Celebra la Vida en Forza Totana - Vier het leven in Forza Totana 

Terwijl heel Nederland zich op maakte voor het begin van een nieuwe werkweek, zong Sven Versteeg alweer eens de pannen van het dak op het zonnige resort in het Zuid-Spaanse Totana. Best een groot verschil, maar vervelend was het geenszins. De ontbijttafel was alweer gedekt en alles uit de koelkast stond klaar voor een fikse aanval. De stemming was ouderwets uitbundig en de keuze was reuze. De voorraad slonk snel en dat was zeker het geval bij de fles ranja. De nestor van de club bleek flinke nadorst te hebben en slurpte in sneltempo 6 glazen van het rode sap naar binnen. Zijn ogen begonnen wat te tollen en hij bestuurde het etiket van de vruchtendrank eens even wat nauwkeuriger en begon lichtelijk scheel te zien. Wat bleek? Hij had bijna een liter Sangria naar binnen gewerkt in recordtempo. Goedemorgen!  

Op het programma stond deze ochtend een heuveltraining voor de Nederlandse klimgeiten en om niet te verdwalen had Freddie besloten om de dravers te begeleiden. Hij had een leuk rondje in de gedachten door het buitengebied van Totana met een vrijwel vlak parcours en asfalt als ondergrond, zo liet de gids weten. Nou, de gemene knipoog was overtuigend en maakte duidelijk dat we ook op deze maandagochtend gewoon weer vol aan de bak moesten. De 2 “knie-gevalletjes” besloten het stalen ros weer te pakken en gingen fungeren als voorfietser en bezemkar.  

Al snel bleek dit geen overbodige luxe, want hardlopers kunnen ook in Spanje niet altijd op voorrang rekenen. Bovendien werd het pelotonnetje na een slordige 3 kilometer lichtelijk uit elkaar getrokken, toen de heuvels een obstakel in het parcours begonnen te vormen. Het was ook al weer bloedheet en dat werkt dan natuurlijk ook niet echt mee, maar prachtig was het wel. Zeker in de wetenschap dat je werkende collega`s op dit moment geheel andere zorgen hebben. Na nog een stukje geploeterd te hebben op het traject van de Vuelta 2023, tikten we toch weer lekker de 11 kilometer met een paar honderd hoogtemeters aan en dat voelde toch weer als een mooie prestatie, dus een luid applaus voor onszelf was zeker meer dan verdiend. Net als de verkwikkende douche overigens en een frisse bak koffie. Kortom… vier het leven in optima forma.  

We besloten nog even een lekkere lunch te gaan pakken in het centrum van Totana, maar daar kwam werkelijk niets van terecht. Het was immers maandag en dat betekent in Spanje “dia de descanso”, oftewel je kunt lullen als Brugman, maar als je wat te eten wilt hebben, dan ga je maar naar de supermarkt. We lieten ons natuurlijk niet zo gemakkelijk uit het veld slaan en namen uiteindelijk genoegen met cola uit blik en dubbele espresso met als extraatje gortdroge cake die zeker 9 maanden over de datum was. In Spanje is dit overigens totaal geen probleem en voor een paar euro speelden we het spel maar gewoon mee.  

Het moment, dat we zolang mogelijk uit wilden stellen, kwam nu toch wel met rasse schreden dichterbij. Even voor 2 uur namen we licht geëmotioneerd afscheid van Freddie en Renate en beloofden plechtig om zeker nog weer op een reünie-feest te verschijnen. Al toeterend, zwaaiend en zingend verlieten we ons resort. Wat een prachtige 4-daagse hebben we met elkaar gehad, daar was iedereen het wel over eens. Stilletjes liet iedereen zijn gedachten over de trip gaan, maar voor de chauffeurs was het al snel gebeurt met het dagdromen. De hemel kleurde van blauw, via grijs naar zwart, waarna een onwaarschijnlijke bak met regen naar beneden werd gepleurd. In no-time veranderde de snelweg in een rivier en glibberden de wagens alle kanten op.  

Met een vaartje van 36-37 kilometer per uur dreven we in de richting van luchthaven Alicante, waar we onze bolides in moesten leveren. We wilden dit even vlot fiksen, maar de jongedame, die de keuring moest doen, dacht daar wel even wat anders over. Ze liep een slordige twintig minuten om de eerste auto heen en kwam tot de conclusie dat er een minuscuul klein sterretje in de voorruit zat en nergens bewijsmateriaal te vinden was, dat deze er bij vertrek ook al inzat. Dokken dus en geen discussie! Er ontstond in het kleine kantoortje een geweldige foeterpartij, maar de belleza espanola schudde 2 keer met haar heupen, likte langs het potlood en tikte gewoon 1500 euro op het scherm aan.  

Of we contant wilden betalen of met een creditcard was een hele logische, maar ook zeer gevaarlijke opmerking op dit moment. Nadat aan alle verplichtingen waren voldaan, moest de tweede auto nog een check ondergaan. Toen de Koning Van Aalten even heel demonstratief akelig dichtbij de keurmeesteres ging staan werd het papier snel afgevinkt en konden we uiteindelijk 3 kwartier later dan gepland richting het vliegveld. Om te tijd te doden werd er snel een 1-sterrendiner naar binnen gewerkt en konden we gaan inchecken.  

De terugvlucht verliep naar wens, al was er wel het dringende verzoek om de gordels vast te snoeren in verband met turbulentie in de lucht. Nou we ondergingen dit bericht met een glimlach, want we hadden natuurlijk een turbulent weekend achter de rug, dus mocht dit lichte shaken, natuurlijk geen naam hebben. Keurig op tijd zetten we weer voet op Eindhovense bodem en kwam er definitief een einde aan ons Spaanse avontuur! Vier dagen hebben we het leven gevierd en genoten van schitterende activiteiten en mooie belevenissen. Samen met het zeer zonnige weer en de natuurrijke omgeving werd het een prachtige en onvergetelijke 4 daagse trip! (FR)

Ook zin in een zonnig en sportief avontuur? www.forzatotana.com 

Aankondiging van de 12e Ottensteiner Wottellauf in Ahaus (D)

De flyer van de 12e Wottellauf in Ahaus(D)

Klik voor meer informatie op onderstaande links

Start: Am Sportplatz 1, 48683 Ahaus-Ottenstein

info en inschrijven

site organisatie

Uitslagen van de Hooiland Run in Lichtenvoorde

Zondag 28 september

Uitslagen AVA'70 leden en Aaltenaren

1 kilometer: Twan van Stralen 4.30 min

2 kilometer: Fiep Meinen 7.59 min, Suze Arentsen 9.35 min, Daan van Stralen 10.07 min

5 kilometer: Hans Monasso 20.05 min, Gerrit Ormel 25.06 min

10 kilometer: Maurice van Veen 39.43 min, Maarten Heersink 40.12 min, Mark van de Laar 57.48 min

Klik op de link voor alle uitslagen

1 kilometer

2 kilometer

5 kilometer

10 kilometer

site organisatie

Verslag, foto's en uitslagen van de Landschapsmarathon in Winterswijk

Henk Mengers en Anne Wildenbeest komen juichend over de finish

Dit jaar werd voor het eerst een limiet gesteld aan het aantal deelnemers aan de Oberlink Nationaal Landschapsloop. Hardlopen is populair en dat was te zien afgelopen zondag tijdens het evenement. Deelnemers konden individueel de marathon door het nationaal landschap rond Winterswijk lopen, maar ook als duo, trio of kwartet.

Het weer was geweldig (voor sommigen iets te warm) en dat was voor de lopers extra genieten. Het gaat bij de Winterswijkse marathon niet alleen om het presteren, maar vooral om het genieten van het mooie landschap. De organisatie en de mensen van atletiekvereniging Archeus hadden hun best gedaan om de deelnemers te trakteren op een geweldige route, Dat is gelukt. Veel vrijwilligers hielpen om het evenement in goed banen te leiden. Zonder hen geen Landschapsloop.

In het dorp was er ook vertier. Voor de jeugd was er de Kidsrun door het centrum. Overal was muziek en koor Smaak zorgde voor een vrolijke noot.

De fotografen van Achterhoek Nieuws, Achterhoek Foto en Hans Monasso waren langs de route te vinden. 

Klik op de link voor de uitslagen

uitslagen

site organisatie

AVA’70 Nederlands Kampioen 4x800 meter

Tijn Piest, Lars Meinen, Mats Lievers en Sven Meinen

Zondag is een kwartet van AVA’70 in Amstelveen Nederlands kampioen geworden op de 4 x 800 meter in een tijd van 8:19.00 minuten. De ploeg bestaande uit Tijn Piest, Mats Lievers, Sven Meinen en Lars Meinen wist beslag te leggen op de gouden plak bij de Nationale Estafette kampioenschappen, ze bleven de concurrentie in hun klasse ruim 20 seconden voor.

En het verschil was slechts 3 tienden met het team onder 20, daar finishten ze achter. Zij vielen onder de senioren als team, dus toch goud op die manier. Maar zilver overall.

Klik op de link voor de uitslagen

uitslagen

AVA'70 delegatie on Tour - deel 3

Bovenop de berg, met een mooi uitzicht over de vallei

Celebra la Vida en Forza Totana -  Vier het leven in Forza Totana

Het is inmiddels zondagochtend geworden, maar dat wil niet zeggen, dat er tijd is om uit te slapen en een wekker zetten met de aanwezige huisgenoten is dan ook helemaal niet nodig. Om even voor 8 uur wordt de muzikale serenade weer aangeslingerd en was de keukenbrigade al enige tijd duftig in touw. Zeg nou eerlijk… wat is er fijner dan de dag starten met een 6-gangenontbijt? Werkelijk alle registers werden opengetrokken om het iedereen weer lekker naar de zin te maken. Tijdens het smikkelen en smullen werd de dag van gisteren even doorgenomen en het was er wel weer één met louter hele mooie momenten en het leven werd dan ook volop gevierd, zo was de algemene tendens.

Calorieën stapelen was overigens op dit tijdstip absolute noodzaak want er stond een geweldig mooie wandeling op het programma en gezien de ondergrond zonder asfalt, zou het zeker ook hier en daar  pittig zijn. Gastvrouw Renate was onze gids en dat betekende dat we in absoluut goede handen waren, want zij weet elke kiezelsteen te liggen en heeft dan ook nog de kwaliteiten, om gelijk iets te vertellen over de fabelachtige omgeving. Dat moest gewoon goedkomen, zo was de algemene mening. De complete selectie stond om 09.34 uur paraat voor de ochtendmis en zette zich goedgemutst in beweging. Toen we zo`n 20 meter op weg waren, werden we geweldig hartelijk toegesproken door onze tijdelijke buurman en weer even later lachte ons de schitterend ogende, iets fout opgemaakte, tandloze 84-jarige buurvrouw ook opvallend vriendelijk toe. Toeterende auto`s passeerden ons en de fietsende pastoor in een 3-delig kostuum zat dwars op de fiets en zwaaide al van verre. We keken elkaar aan en het duurde even voor het kwartje viel. De fijne, welgemeende begroetingen hadden natuurlijk alles te maken met ons optreden van de avond daarvoor. Het schitterende gezang van ons als Aaltense tenoren had blijkbaar enorme indruk gemaakt in de buurt en de tijdelijke penningmeester voelde aankomen, dat er wel eens een paar hele mooie optredens aan zouden kunnen komen.

Dit verheugde natuurlijk de feestvreugde enorm en de pas werd er efkes flink ingezet. De versnelling bleek overigens van korte duur, want het geitenpaadje dat voor ons lag, liep werkelijk vrijwel recht omhoog en had een stijgingspercentage van soms 37 % en dan hebben we het natuurlijk wel ergens over. Het zweet gutste ons bij deze zomerse temperaturen van de snuffert en de ruggetjes waren ook al zeiknat. We kropen langzaam omhoog in de richting van het beeld van Jezus, dat bovenop de berg uitkeek op de vallei. Een mooi moment natuurlijk om op deze fijne zondag letterlijk en figuurlijk even bij stil te staan. We liepen nog even door via een zig-zag paadje naar het naburige klooster om ook hier even sfeer te proeven. De priester deed geweldig zijn best, maar noemde in 5 zinnen wel 4 keer het woord “catastrofe” en het leek ons dan maar beter om uit de kapel te vertrekken. Mogelijk had het te maken met onze iets te kleurrijke, sportieve kleding, maar dat zullen we nooit zeker weten.

We daalden langzaam af via een smal singletrack-paadje, waar het donders oppassen was geblazen, want er lag werkelijk geen kiezel recht. Even de mond houden en gewoon je ding doen was het devies en dat leek goed te komen. Leek, want na 7,24 kilometer op de Garmin ging het gruwelijk mis. De nummer 7 in de groep volgelingen, lazerde in een vreselijk vrije val het ravijn in. De schrik sloeg ons om het hart, al werd de stuiterpartij in de voorhoede aanvankelijk nogal lacherig afgedaan. Even was er behoorlijk paniek, maar er kwam gelukkig beweging in het hoopje mens dat meters naar beneden was gegleden. Eerst kwam zijn rode rugzakje, vervolgens een bebloede arm in beeld, waarna een nog heftiger ogend toegetakeld been volgde. Het lijf was compleet zo was de eerste indruk en er werd gelijk een medisch team geformeerd om de eerste bijstand te verlenen. Alle registers werden direct losgetrokken. Al het aanwezige water moest ingeleverd worden, evenals het toiletpapier, tissues en waslapjes.

Een eerste inschatting werd gemaakt en er werden in de gauwigheid 28 schaafplekken geteld, maar omdat het nergens uit de wonden gulpte, werd besloten om geen traumahelicopter in te schakelen. Toen de hartslag weer was gedaald tot acceptabele waarde, werd besloten om verder te stappen, maar het onfortuinlijke slachtoffer werd nauwlettend in de gaten gehouden door zijn kompanen. Eenmaal aangekomen bij de thuisbasis werden de eerste foto`s gedeeld met de verpleegkundige deskundigen van het thuisfront en het advies was om veel te spoelen, wat natuurlijk nooit een probleem kan zijn. Daarnaast moesten er zwaluwstaartjes worden geknipt om aan te brengen op de wondjes. De hulptroepen schoten gelijk naar buiten, maar er werden alleen mussen waargenomen en zeker geen zwaluwen, dus dat kon nog wel een dingetje gaan worden. Gelukkig zaten de echte EHBO`ers binnen en deden geruisloos hun werk.

Een kop koffie deed wonderen en er werd gekozen voor een stukje ontspanning en cultuur snuiven. De fietsen werden in gereedheid gebracht en er werd koers gezet richting het naburige Aledo, waar “de dag van de druif” werd gevierd. Nou dat hebben we geweten. De lokale markt was al opgeruimd, maar bij het plaatselijke café, werden we gastvrij ontvangen en kregen we kilo`s druiven geserveerd. Voor nop, ook dat nog. Een mooie 20 kilometer rond peddelen bracht ons weer bij ons tijdelijke thuis, waar we ons soigneerden voor het laatste avondmaal op Spaanse grond. We hadden onze gastheer en dame geïnviteerd en we fietsten gezamenlijk naar de allerbeste pizzeria van Totana.

Nu staat Spanje er niet bepaald om bekend dat iedereen zich op een stalen ros verplaatst, dus bij een colonne van 11, zoals in ons geval, ben je werkelijk aan de Goden overgeleverd. Zonder panne aangekomen bij het restaurant, kregen we volgens goed Zuid-Europees gebruik, heel veel voor heel weinig en daar zijn wij, Nederlanders, natuurlijk dol op. De feestvreugde werd nog verder vergroot toen de afscheidsspeech volgde en Freddie en Renate enorm bedankt werden voor hun gastvrijheid. Als cadeau ontvingen ze beide een collectors-item van het allerbeste artistieke Aaltense duo op het gebied van kleding, kleur en art uit Aalten, *DIED*. Applaus volgde en tevens een tegenspeech, die het ook ontzettend goed deed. Hoe mooi kan het zijn op de late zondagavond?

Omdat de thermometer op het late uur nog altijd 24,6 graden aanwees, werd besloten in de kleinste versnelling naar huis te trappen en zo nog even van de plaatselijke architectuur te genieten. De conclusie was algemeen, dat er nog een hoop werk aan de winkel is, dus dat we echt nog een keer terug moeten. Best een naar vooruitzicht… Nog een klein borreltje bij de nazit, de dag doornemen en tevreden het bed opzoeken, waren de laatste bewegingen van het negental! Morgen, het sluitstuk van de Totana-vierdaagse…. (FR)