Wetenswaardigheden 4e Twee Bruggenloop in Winterswijk

1e Twee Bruggenloop in 2012

Dinsdag 25 augustus vindt de 4^e editie plaats van de Twee Bruggenloop, bij het gelijknamige vakantiepark. Enkele belangrijke wetenswaardigheden over de Twee Bruggenloop.

Organisatie: Atletiekvereniging AVA`70 i.s.m.  vakantiepark de Twee Bruggen

Start- en finishlocatie:

De start en finish van alle wedstrijdonderdelen vindt plaats op het vakantiepark in de nabijheid van horecagelegenheid de Schoppe.

Programma:

18.55 uur: Start van de wandeltocht (9 kilometer)

19.00 uur: Start 1 kilometer (kinderen tot en met 9 jaar), 2 ronden

19.15 uur: Start 2 kilometer (kinderen 10 tot en met 15 jaar), 4 ronden

19.30 uur: Start 6 en 10 kilometer, 1 ronde

Parcours:

De wedstrijdonderdelen bij de jeugd (1 en 2 kilometer)vindt plaats op het vakantiepark. Het parcours van de 6 en 10 kilometer gaat over verharde wegen en zandpaden in het prachtige buitengebied rond de Slingeplas en het Klooster.

De wandelroute gaat door de fraaie omgeving van Miste.

Kleedgelegenheid:

Er is een mogelijkheid om te kleden in de recreatieruimte, die is gesitueerd vlakbij start en finish.

Parkeergelegenheid:

Parkeren kan op het parkeerterrein van de Schoppe of evt. bij de hoofdingang van de Twee Bruggen.

Volg zo mogelijk de aanwijzingen van de verkeersregelaars.

Inschrijving:

De voorinschrijving sluit op maandagavond 24 augustus om 23.59 uur.

Op de wedstrijddag kan er vanaf 18.00 uur worden ingeschreven bij het wedstrijdsecretariaat, dat is gevestigd nabij start en finish.   

Afhalen startnummers:

Het afhalen van de startnummers is mogelijk op de wedstrijddag, dinsdag 25 augustus, bij het wedstrijdsecretariaat.

Kom op tijd, want er wordt NIET van het tijdsschema afgeweken!

Medische verzorging:

EHBO Aalten

Herinnering:

Alle deelnemers ontvangen bij de finish een medaille.

Uitslagen:

De uitslagen zullen z.s.m. na de wedstrijd worden vermeldt op de site: www.ava70.nl

Algemene voorwaarden:

Deelname aan dit evenement geschiedt op eigen verantwoordelijkheid en risico. De organisatie vrijwaart zich van iedere aansprakelijkheid.

Overige bijzonderheden:

 # Waardebonnen voor de winnaars bij de 6 en 10 kilometer, beschikbaar   

     gesteld door vakantiepark de Twee Bruggen.

 # Bekers voor de snelste jeugdlopers en jeugdloopsters

 # Deelnemers aan de 1 en 2 kilometer ontvangen bij de finish een 

     Ijscobonnetje van vakantiepark de Twee Bruggen  

 #  Meer dan 30 vrijwilligers in touw

 #  Sfeervolle start- en finishlocatie

 #  Nieuw programma-onderdeel: 10 kilometerloop

 # Speaker: Harry Striekwold

37e Hamminkelner Citylauf knackt den Teilnehmerrekord

van links naar rechts: Björn Demkes, Katja Demkes, Lisa te Molder, Derk ter Horst, Patrick Ikink en Björn Weier

Die 37. Auflage des Hamminkelner Citylaufs brachte mit 1438 Startern einen neuen Rekord. Allein 636 Kinder und Schüler gingen an den Start.

Es herrschte dichtes Gedränge auf dem Rathausplatz in Hamminkeln. Die angenehme Stimme von Moderator Laurenz Thissen dröhnte durch die Lautsprecher. Kinder trugen bunt bedruckte T-Shirts und präsentierten stolz ihre Urkunden. Beim 37. Citylauf des Hamminkelner SV, der am Sonntag mit 1438 Startern einen neuen Teilnehmerrekord aufstellte, war die Atmosphäre fröhlich und ausgelassen. Das Hauptrennen über zehn Kilometer gewann Vorjahressieger Enrico Dietrich vom TuS 08 Lintfort in 33:20 Minuten. Schnellste Frau war Lokalmatadorin Kirsten de Baey in 41:39 Minuten vom HSV.

Doch die eigentlichen Gewinner dieser Veranstaltung waren die zahlreichen Kids und Schüler aus den 24 Hamminkelner Kindergärten und Grundschulen. „Ich bin restlos begeistert von der Resonanz. Es ist einfach toll, dass dieser Citylauf die jungen Leute zum Sport bewegt“, sagte Werner Kamps, Langstreckler des Hamminkelner SV, der im Hauptrennen in 36:05 Minuten Sechster wurde. „Ein gutes Ergebnis“, meinte er.

Chef-Organisator Thomas Wingerath von der Leichtathletik-Abteilung des Hamminkelner SV war von der Zahl der Nachwuchs-Läufer fasziniert. „Das ist der Wahnsinn. Die Arbeit im Vorfeld hat sich bezahlt gemacht. Wir sind einfach glücklich“, sagte er. Insgesamt starteten 636 Kinder bei den Bambini- und Schülerläufen – so viele wie nie zuvor. Der HSV hatte in den letzten sechs Monaten intensiv in den Grundschulen und Kindergärten für die Veranstaltung geworben. „Mit Erfolg“, sagte Wingerath.

Am Freitag hatte Kirsten de Baey ihren Triumph beim Ironman in Frankfurt vor rund vier Wochen (die NRZ berichtete) mit Freunden kräftig gefeiert. Die Party steckte der 25-Jährigen aber nicht in den Knochen. Ihr gelang bei den Frauen ein Start-Ziel-Sieg. Auch lobte sie die Zuschauer an der Strecke. „Das Publikum am Straßenrand sorgt für ein einzigartiges Laufgefühl“, sagte sie. Der Hauptlauf führt in vier Runden durch die Hamminkelner City.

Die Atmosphäre auf der Strecke war auch ein Grund für Enrico Dietrich zurückzukehren. Der 31-Jährige war 2014 zum ersten Mal gestartet. Der Citylauf hat bei ihm bleibenden Eindruck hinterlassen. „Die positive Stimmung zeichnet diese Veranstaltung aus. Es gibt kaum etwas Vergleichbares in der Nähe“, meinte er. Mit seiner Siegerzeit war er allerdings nicht zufrieden. „Ich bin in den ersten beiden Runden zu schnell gestartet. Am Ende fehlte etwas die Kraft“, so Dietrich, der in der zweiten Runde die Führung übernommen hatte.

Michael Ruhe von der LG Olympia Dortmund erreichte in 33:36 Minuten als Zweiter das Ziel. Er hatte viel Lob für den Gastgeber übrig. „Die Anfahrt aus dem Ruhrgebiet hat sich gelohnt. Einen schöneren Lauf hätte ich in unserer Umgebung nicht gefunden“, sagte er. Der Hamminkelner Citylauf erfreut sich immer größerer Beliebtheit. Der Verein hat wieder einmal ganze Arbeit geleistet.

fotoalbum Lokal Kompass

3e Baanwedstrijd AVA'70 2015 - 400 meter

Roel Verwer van AV Haaksbergen puft nog even uit na zijn snelle 400 meter

Vandaag zondag 23 Augustus werd de 3e baanwedstrijd 2015 gehouden. Onder zonnige en winderige omstandigheden werden er drie series gelopen. Wederom namen enkele gastlopers van andere verenigingen namen deel aan de 400 meter. Het werden drie mooie series waarin zeer goede tijden werden gelopen.

Uitslagen: 

Dames:1.Nathalie Demkes 1,09,05 min, 2. Inez Balke 1,18,21 min, 3.Mariël Zweerink 1,21,59 min, 4. Leonie Rijks 1,21,91 min, 5. Yvonne Roes 1,29,18 min.

Heren:1. Roel Verwer 53,13 sec, 2.Roel Schreurs 54,45 sec, 3.Tim te Brake 56,62 sec, 4.Stan Prinsen 57,97 sec, 5.Erwin Wamelink 58,24 sec, 6.Jerrel Balke 59,37 sec, 7.Sander Wikkerink 1,08,22 min.

De volgende wedstrijd is 27 september, dan word er een 3.000 meter gelopen.

Uitslagen van de 37e Citylauf in Hamminkeln (D)

Katja en Björn Demkes, 2e plaats bij de vrouwen en 3e plaats bij de mannen

Uitslagen 5 kilometer Aaltenaren/AVA'70 leden: Björn Demkes 16,53 min, Lisa te Molder 18,30 min, Patrick Ikink 19,26 min, Katja Demkes 19,57 min, Björn Weier 20,12 min, Derk ter Horst 23,35 min en Pascal Veldboom 23,41 minuten

10 kilometer: Denise van der Donk 45,36 minuten

Klik op de link voor alle uitslagen

5 kilometer

10 kilometer

site organisatie

Lisa (1e) en Katja (2e) op het podium

Aankondiging van de 4e Twee Bruggenloop in Winterswijk 25-08

De flyer van de Twee Bruggenloop, met voor het eerst ook een 10 kilometer!

Op dinsdag 25 augustus a.s. vindt de vierde editie van de Twee Bruggenloop plaats. De wedstrijd wordt georganiseerd door AVA`70 i.s.m. Vakantiepark De Twee Bruggen en vormt de voorlaatste run in de serie van 4 Zomeravondlopen. De vorige afleveringen mochten zich verheugen in een bijzonder groot deelnemersveld, bestaande uit regionale atleten en atletes, maar daarnaast ook een aantal vakantiegangers.

Het sportieve evenement start 25 augustus met een wandeltocht van ongeveer 9 kilometer door het prachtige buitengebied van Bredevoort, Miste en Corle. Tussen 18.00 uur en 18.30 uur kunnen de deelnemers starten bij Restaurant “de Schoppe” van Vakantiepark De Twee Bruggen.

Om 19.00 uur begint het hardloopprogramma met de 1 kilometerloop voor jongens en meisjes tot en met 9 jaar. Het parcours voor deze allerjongste talenten gaat over het vakantiepark, dus zal er onderweg veel publiek langs de weg staan om de deelnemertjes aan te moedigen. Om 19.15 uur is het de beurt aan de oudere jeugd tot en met 15 jaar, voor hun wedstrijd over 2 kilometer. Ook zij zullen over het terrein hun meters afleggen en de vorige edities hebben duidelijk gemaakt, dat deze groep al een flink tempo aan de dag kan leggen.

Het startschot voor het peloton deelnemers aan de wedstrijd over 6 en 10 kilometer zal om 19.30 uur klinken.  Op verzoek is er dit jaar bij wijze van proef een 10 kilometerwedstrijd aan het programma toegevoegd. Gelijk na het vertrek zal het lange lint atleten en atletes het vakantiepark verlaten en via zand- en bospaden in de richting van Bredevoort lopen. Het parcours gaat vervolgens om recreatiegebied de Slingeplas heen en daarna weer op weg naar de Twee Bruggen, waar de laatste kilometer over het Vakantiepark zal worden gelopen. De deelnemers aan de 10 kilometer lopen een extra lus door het fraaie Klooster. De finishstreep is getrokken in de nabijheid van Restaurant “de Schoppe”, waar de deelnemers het applaus van het publiek in ontvangst kunnen nemen.

Voor alle deelnemers is er bij binnenkomst een fraaie medaille en daarnaast zijn er prijzen voor de nummers 1, 2 en 3 per categorie. De kinderen die aan de wedstrijd deelnemen krijgen van de Twee Bruggen tevens een lekker ijsje aangeboden.

Voorinschrijving voor de Twee Bruggenloop is vanaf heden mogelijk via de site: www.ava70.nl. Speciaal voor deze wedstrijd is er een eigen blok gemaakt op de site met allerlei informatie over het evenement.

In verband met de te verwachten drukte en de tijdige verwerking van de gegevens, verzoekt de organisatie deelnemers, om gebruik te maken van de mogelijkheid van voorinschrijving.

Op de wedstrijddag is inschrijving ter plekke mogelijk vanaf 18.00 uur, tot een kwartier voor aanvang van de wedstrijd.

De inschrijfkosten bedragen voor wandelaars en deelnemers aan de 1 en 2 kilometer € 3,00 terwijl de lopers en loopsters aan de 6  en 10 kilometer € 5,00 betalen.

Klik voor meer informatie op onderstaande links

inschrijven

site organisatie

Foto's van de 1e Boer’n Drek-Run in Nieuw Wehl

Eric Hoogerbrug heeft er erg veel plezier in

Klik op de link voor de  foto's van Eric Beatse, de Kiekjesdief

allerlei

jeugd

5 en 10 kilometer - deel 1

5 en 10 kilometer - deel 2

5 en 10 kilometer - deel 3

5 en 10 kilometer - deel 4

site organisatie

Video van de 1e Boer’n Drek-Run in Nieuw Wehl

Beelden van de jeugdloop van de 1e Boer’n Drek-Run in Nieuw Wehl. De video is gemaakt door Eric Beatse, de Kiekjesdief. Beelden van de volwassenen volgen zo snel mogelijk.

Jan Wevers, een mooi afscheid (13)

Jan Wevers, die achterkant ken ik maar al te goed…

Donderdag 20 augustus hebben we op indrukwekkende wijze afscheid genomen van Jan Wevers. Ruim een maand geleden hebben Gerdy en ik op een memorabele zondagmorgen met Jan een mooi gesprek mogen hebben over zijn passie, het hardlopen. Jan op de fiets van Ria, en wij al rennend. Jan was toen al ziek, maar had nog de energie en zin om een eindje met ons op te fietsen. Het was een mooi gesprek, en we vinden het erg mooi en bijzonder dat we een fijn stuksken over Jan hebben mogen schrijven. Een waardevolle, warme herinnering!

In de prachtige afscheidsdienst werd een mooi beeld geschetst van Jan door zijn dierbaren, een beeld dat ons maar al te bekend voorkomt: nuchter, realistisch, geen poeha, aandacht voor de medemens. Vanmorgen heb ik het rondje gerend dat Gerdy en ik samen met Jan gerend hebben op zondag 12 juli. Al hardlopend kwam het gesprek weer naar boven. Zijn bescheidenheid over zijn prestaties, zijn nuchtere, realistische kijk op zijn ziekte. Jan accepteerde het leven zoals het kwam, en stak geen energie in zaken waar hij toch geen invloed op had. Daar waar wel eigen inbreng nodig was, zette Jan zijn schouders eronder met discipline, volharding en realisme. Zoon Emiel bracht dit tijdens de dienst prachtig onder woorden.

Tijdens de ochtendloop moest ik denken aan een column die ik in de vakantie in de Volkskrant gelezen heb. De column ging over de “twenty-four / zeven” – modus, de stand waar we met z’n allen zo langzamerhand in komen te staan. We zijn allemaal dag en nacht bereikbaar, de mobiel staat altijd aan; tv-programma’s die we gemist hebben kijken we terug via uitzending gemist; via Netflix, HBO, via Fox Sport kunnen we de series en wedstijden kijken die je écht gezien moet hebben. Tijd voor rust, voor bezinning of zomaar wat lummelen lijkt er niet meer te zijn. Ongemerkt doe ik er ook aan mee: tijdens de vakantie check mijn mail, ik krijg en verstuur app’jes, kijk of er nog nieuws op facebook staat…Het boek dat ik had willen lezen in de vakantie heb ik niet uitgekregen. En daarnaast maak ik me stiekem naar of wind me op over een werk gerelateerd mailtje of app’je, mijn gezin mag dit natuurlijk niet merken. Tijdens de vakantie – een weekendje Zuid-Limburg – was ik eigenlijk alleen tijdens mijn ochtendloopjes op de Cauberg en Keutenberg niet bereikbaar. Als ik dit zo schrijf, realiseer ik me dat dit toch eigenlijk te bizar voor woorden is.

Jan had een wijsheid en een rust over zich waar we met z’n allen nog veel van kunnen leren, mezelf voorop. De kop niet gek laten maken, genieten van de kleine dingen, tijd nemen voor een goed boek of gesprek. En zo rennende en prakkiserende deze ochtend prees ik mezelf gelukkig dat ik Jan Wevers heb mogen leren kennen: een wijs man, met een goeie kop en een mooie hoed!

In de afscheidsdienst werd ik verrast door het Desiderata, voorgelezen door zoon Yannic. Desiderata – ik heb het opgezocht – is Latijn voor "verlangde zaken" en is een gedicht uit 1927 van de Amerikaanse schrijver Max Ehrmann (1872–1945). Wat een prachtig gedicht en een prachtige wijsheid, de 10 geboden zijn er niks bij! Bedankt hiervoor!

Als social-media-junk en als workaholic heb ik me een jaar of 3 geleden bedacht dat hardlopen misschien wel eens goed voor me zou kunnen zijn. Fijn de kop los lopen, in het zweet des aanschijns. Sindsdien heb ik mooie mensen ontmoet, waarvan Jan een hele mooie is. Als het me nog niet zo goed lukt om de zojuist verworven wijsheden van Jan te implementeren in mijn eigen doen en laten, loop ik gewoon weer het rondje over de Haart dat we met Jan gelopen / gefietst hebben. Natuurlijk heb ik een ander karakter dan Jan, maar als ik het rondje maar vaak genoeg ren, en Jan rent in gedachten mee, dan slijten deze wijsheden allicht vanzelf in mijn wat “rospelig” gemoed. 

Tijdens de dienst werd er mooie muziek gedraaid, waar onder Forever Young van Alphaville. Er schoot mij een andere Forever Young binnen, van Bob Dylan. Ik heb deze versie vanmiddag even bekeken, uitgevoerd door het bijzondere koor Young & Hart, neem even de tijd om dit te beluisteren: De tranen biggelden over mijn wangen.

Ik hoop van harte dat Ria, de kinderen, broer en zussen en niet te vergeten de ouders de mooie zomer kunnen koesteren en daar de kracht uit kunnen putten om de draad weer op te pakken. Ik zal zwaaien en aan jullie denken als ik langs de boerderij ren!

Column: Erwin’s zin en onzin - deel 95

Jan Wevers

Jan was gewoon een goeie kerel!

Zo trots als een pauw passeer ik de finish. Er verschijnt een glimlach van oor tot oor die deze avond met geen mogelijkheid meer van mijn gezicht verdwijnt. Het is dinsdag 7 juli 2014. Ik verpulver tijdens de GUV Zomeravond Run mijn persoonlijke record op de tien kilometer met ruim anderhalve minuut. Deze verbetering is niet het enige lichtpuntje van deze avond. Er is nog een reden voor mijn euforie: ik heb eindelijk die ‘onverslaanbare’ Jan Wevers verslagen!

Ik ben sinds de nazomer van 2002 lid van Ava’70. Vrijwel direct ben ik begonnen met het lopen van wedstrijden. Oké, ik ben geen veelwinnaar en toegegeven, ik ben ook alles behalve een topper, maar in regionale wedstrijd doe ik, zo nu en dan, toch leuk mee. Het lukt me alleen maar niet om die ‘verrekte’ Wevers te verslaan. Mijn ‘winst’ tijdens de Zomeravond Run is een incident. Bij de wedstrijden die daarop volgen trekt Jan steeds weer aan het langste eind. Om knettergek van te worden.

Dit jaar merk ik dat het ijzersterke raspaard wat mankementen begint te vertonen.  Hij loopt nog amper wedstrijden en ook bij de trainingen is hij de grote afwezige. Op zaterdagmiddag 6 juni, tijdens de wedstrijd om de 3^e en 4^e plek van het straatvoetbaltoernooi, hoor ik dat Jan ernstig ziek is. Het eerste wat ik denk is: “ach na die twee niertransplantaties zal die ook dit wel overwinnen.” Twee maanden later blijkt niets minder waar. Op 24 juli lees ik in de lobby van het A&O-hostel in Praag het prachtige portret van Rinke ter Haar. Met een brok in m’n keel droom ik weg in het verhaal. Ik merk dat ik die nacht – in de slaaptrein naar Krakau – een beetje onrustig ben. Het verhaal laat me niet los en ik heb moeite om de slaap te vatten.

Ik word altijd wat ongemakkelijk als mensen spreken over overledenen. Het valt mij namelijk op de doden vaak veel meer eer krijgen dan zij verdienen. Een nare zelfingenomen man wordt bij zijn uitvaart plots ‘sympathiek’ genoemd en een asociale alcoholist wordt ineens liefkozend als ‘levensgenieter’ weggezet. Over de doden niks dan goed toch?

Voor Jan maak ik graag een uitzondering. Het is geen man waar je alle superlatieven voor uit de kast hoeft te halen. Jan was een prototype ‘no-nonsense’. Vriendelijk, geïnteresseerd en realistisch. Je zult niet struikelen over de sappige anekdotes of de geestige oneliners, maar daar gaat het ook niet om. Jan was gewoon een goeie kerel. Omdat ik Jan niet treffend genoeg kan omschrijven, citeer ik de prachtige tekst van de rouwkaart.

“Jan, een opvallende boer, door onopvallendheid. Een leven gekenmerkt door hoogte- en dieptepunten. Veel overwonnen met ingebouwde kracht, blijven genieten van alles. Aanvaarden dat het ‘leven’ je overkomt en maken wat er van te maken valt”

Jan, het ga je goed! 

Trailrunning in Noorwegen

Prachtige natuur in Noorwegen 

Net terug van een geweldige vakantie met het gezin in Zweden en Noorwegen. Wat een Walhalla voor natuurliefhebbers en trailrunners in het bijzonder ! Vooral Noorwegen is geweldig mooi en gevarieerd qua natuur. Een rustige rondreis met de auto is dan ook perfect om met het gezin overdag de verscheidenheid aan natuur de ontdekken. Van de golvende graanvelden in het zuidoosten naar de ruigte van de bergen en hoogvlaktes in de buurt van Oppdal en dan afbuigend naar het zuidwesten om ook nog wat van de fjorden mee te pakken bij Flåm. Vervolgens naar het zuiden en via Denemarken weer naar huis.

Naast het rondreizen en onderweg van alles bekijken en doen, bleef er gelukkig ook nog tijd over om wat de natuur in te trekken. Ik had niet voor niets mijn tas met trailspullen als eerste ingepakt. Weliswaar geen tochten van 4-5 uur, maar een 2 tot 2 1/2 uur was vaak nog wel mogelijk tussen inchecken in het hotel van die dag en het avondeten. We hadden gelukkig mooi weer, niet warm maar  wel zonnig en helder. Geweldig voor de uitzichten en de foto’s

Meestal kwam het er op neer dat het hotel gelegen was in het dal en dat ik dan een weggetje zocht naar de dichtstbijzijnde top die haalbaar was binnen de tijd die ik had. De eerste training was kort en hevig, met een gravelweggetje dat naar de hoger gelegen skipiste voerde. Vandaar dacht ik via de skipiste, die immers op wat schapen na volkomen verlaten was, even naar de top door te stampen. Dat was echter niet zo gemakkelijk als gedacht. Geen trail omhoog, alleen stenen en laag struikgewas waar je je een weg door mocht banen naar boven. Powerhikend omhoog met een flinke hartfrequentie is een prima training kan ik je vertellen. Eenmaal bovenaan bij het hoogste skilift station kon ik even genieten van het uitzicht. Dat klimmen kostte echter meer tijd dan gedacht en dus moest de afdaling vlot om tijd terug te winnen en op tijd te zijn voor het eten. Dat ging een stuk beter dan klimmen, maar de volgende dag moest ik daar wel voor betalen in de vorm van stevige spierpijn in de bovenbenen en billen.

Na een dag rust om de spierpijn weer te laten zakken kwamen we bij een hotel in Lom. Ik had van tevoren al gezien dat ook daar een route te lopen was naar de top van een berg. Deze route was echter maar kort, een km of 9. Op de kaart zag ik echter de hoogtelijntjes angstwekkend dicht bij elkaar liggen, dat werd vast een flink steile klim. Stokken mee dus. De dame achter de receptie was helemaal enthousiast toen ik vertelde van mijn voornemen en had zelfs nog een kaart voor me met de route. Noren zijn helemaal gek van buiten sporten en staan dan ook nergens van te kijken. Ze gaf me nog wel de tip om de route in omgekeerde richting te doen dan waarin deze gepijld was. Een nuttige tip zou later blijken.

Vanuit het het hotel was het een kleine twee km rennen via een goed aangegeven route tot waar de klim echt begon. Die twee km was nog redelijk hardlopend te doen, maar eenmaal bij de berg was het afgelopen. Een kronkelpaadje voerde zo ongeveer recht omhoog, met een stijgingspercentage van tot wel 40%. Dat was harken en duwen met de poles en van steen naar steen omhoog stappen. Het leek meer een natuurlijke trap dan een pad. Zo af en toe moest ik even de hartslag wat laten zakken en keek ik even om me heen naar het geweldige uitzicht. Onderin het groene dal zag ik de rivier met meerdere kleuren blauw in het zonlicht, als gevolg van de vele mineralen die het uit de bergen mee. Helaas is dat uitzicht op geen enkele foto te pakken te krijgen, maar ik neem het mee in mijn herinnering.

Hoewel het blijkbaar een veel gelopen route was, was het heerlijk stil op de berg. Er kwam me welgeteld één gepensioneerde Noor voorbij snellen alsof ik stilstond en verder zag ik op de top nog een moeder met een zoontje van een jaar of 14 die rustig hun boterhammetje oppeuzelden voor de weer naar beneden gingen. Het buitensporten wordt er al jong aangeleerd en ze gaan er mee door zo lang ze kunnen blijkbaar. Terwijl ik afdaalde was ik blij met de tip van de receptioniste, ik hoefde nu minder steil af te dalen dan ik omhoog geklommen was. Wel zo prettig met bovenbenen die al flink op de donder gehad hebben.

Terwijl ik naar beneden dribbelde en stenen en gaten zoveel mogelijk probeerde te ontwijken bedacht ik me nog dat dit toch een rotplek zou zijn om te vallen, ik kon nl. een heel eind schuin naar beneden kijken. Als je daar naar beneden rolde kon het wel even duren voor je weer tot stilstand kwam. Beetje voorzichtig doen, maar wel met opperste concentratie en vol overtuiging dalen was het devies. Af en toe stoppen om even van het uizicht te genieten en rustig te kijken hoe de route verder ging. Toch ging het, met nog maar een klein eindje te gaan, bijna mis. Een steen waar ik op stapte bleek los te liggen en ik ging door mijn enkel. Bij het vallen landde ik met mijn stuitje recht op een steen. Wat doet dat ongelofelijk pijn. Na een tijdje wrijven zakte het wat en kon ik voorzichtig opstaan. Mijn enkel voelde ik niet eens, zoveel last had ik van mijn stuitje. Maar ik moest toch van de berg af en ik wandelde maar een stukje naar beneden. Gelukkig zakte de pijn nog tot een redelijk dragelijk niveau en kon ik de laatste paar kilometer naar het hotel dribbelen. 10 km in 2:30 uur… dat is ook een soort van PR denk ik. De receptioniste vond het een prima tijd voor een ‘dutch guy’, het was immers een hike van 5 uur. Haar eigen tijd op de route verzweeg ze beleefdheidshalve (hoewel ze wel zei dat ze hem al meerdere keren gedaan had), maar volgens mij kon zelfs die gepensioneerde Noor die me inhaalde het wel een uur sneller… Maar ik had ongelofelijk genoten en daar ging het tenslotte om.

Na een dag met wat andere activiteiten kwamen we bij het laatste hotel waar ik nog loopplannen had. Niet zo hoog en steil als in Lom en dat was maar goed ook. Mijn stuitje deed nog dusdanig pijn dat ik niet echt steil omhoog kon rennen, maar naar beneden en vlak ging redelijk. Helaas was hier geen uitgezette route, maar  waren er wel een aantal paden die ik op mijn trouwe Garmin Edge kon volgen. Powerhikend op de steile paden omhoog en waar het kon in een voorzichtig dribbeltje was ik na een paar keer afslaan en zigzaggende paadjes in het bos alle gevoel voor richting bijna kwijt. Maar goed dat ik die Garmin bij me had, anders was ik vast niet meer terug gekomen. Nu kon ik echter rustig de route volgen die ik bedacht had. Ondertussen rustig een handjevol bosbessen plukken en eten, die groeiden daar welig.

Ineens was ik toch de trail kwijt. Na een stukje over een plaat graniet, waar in het voorjaar waarschijnlijk een waterval overheen liep, zag ik het vervolg niet meer. Na even zoeken tussen het woekerende struikgewas besloot ik dan maar een stukje dwars door het bos te steken, dan moest ik vanzelf het pad weer kruisen. Door de omgevallen bomen, bosbessen en heidestruiken en de plaggen mos zag je de bodem bijna niet en was het dus gokken hoe je voet zou landen, op een steen of in een gat. Na een paar honderd meter ‘bushwacken’ kwam ik inderdaad weer op de trail en kon ik mijn weg vervolgen. Op zo’n moment ben je echt blij met GPS… Het eind van het avontuur was bijna in zicht, maar nog niet voorbij. Een simpel uitziend sprongetje over een stroompje landde jammerlijk in het water doordat een stapsteen gladder was dan deze leek. Gelukkig had ik nog een paar kilometer  om wat op te drogen, anders had ik met goed fatsoen het hotel niet in kunnen lopen met druipende kleren. 

Lopen in onbekend vakantiegebied is toch de mooiste manier om een land echt te leren kennen. Het ruikt anders, het klinkt anders en het voelt anders dan thuis. Naast een aantal wandelingen, kanovaren en klimmen in een geweldig klimbos kwam ik deze vakantie maar op 3 keer trainen. Dat leverde slechts 32 km op in afstand, maar dan wel met ruim 1900 hoogtemeters in vaak redelijk onbegaanbaar terrein… Totale looptijd was dan ook ruim 6 uur. De spierpijn van het klimmen is inmiddels al weer weg en de mooie herinneringen overstemmen mijn gevoelige stuitje. Wat een geweldige vakantie, wat een geweldig land. Ik kan het iedereen aanbevelen.

Andre Bleumink

Route 16: Borculo - Landgoed Beekvliet, de Slinge en de Lebbenbrugge

In de afgelopen jaren heb ik veel routes door het prachtige Achterhoekse landschap gelopen en een aantal hiervan wil ik graag met jullie delen. Ik probeer de komende tijd iedere maand een route hieraan toe te voegen, uiteraard ook geschikt om te wandelen. Opmerkingen of aanvullingen hoor ik graag.

Vandaag de 16e route uit deze serie: Deze tocht laat de Achterhoek op z’n mooist zien. Landgoed Beekvliet bestaat uit een combinatie van bos en boerenland. Het kampenlandschap met zijn verspreid liggende boerderijen is hier na 1850 nauwelijks veranderd. In het bos staan veel zomereiken, die rond 1840 zijn aangeplant. In boerderijmuseum De Lebbenbrugge valt veel te zien over de omgeving, maar het meest bijzonder is toch wel het bord dat buiten aan de muur hangt met de tarieven voor de tol die vroeger werd geheven bij de overgang van de Slinge. “Een passagier die den weg te voet gebruikt” hoefde “niets” te betalen. Namen als Galgenveld en Galgenkamp herinneren aan de tijd dat hier nog rechtgesproken werd door de heren van Borculo

Route 16: Een route ten westen van Borculo over Landgoed Beekvliet, de Slinge en de Lebbenbrugge
Afstand: 11,0 kilometer
Start:Parkeerplaats Galgenkamp, kruising Lebbenbruggedijk en Galgenveldsdijk - 7271 SB Borculo
Bewegwijzerd: Nee
Afkortingen: LA Linksaf, RA rechtsaf, RD rechtdoor
Foto's van de route: fotoalbum
GPX bestand van de route

Laatst aangepast: 4 december 2020
Klik hier voor alle wandel- en hardlooproute's in de omgeving van Aalten

01.Vanaf de parkeerplaats RA, brede zandweg
02.Op kruising met Oude Schooldijk RD, Galgenveldsdijk vervolgen, nu klinkerweg
03.Bij voorrangsweg oversteken en RD, nog steeds Galgenveldsdijk
04.Op driesprong met pad naar links RD en iets links aanhouden, smal voetpad langs bordje 'Opengesteld', het paadje loopt parallel aan de weg
05.Je komt uit op klinkerweg en direct daarna in de bocht van asfaltweg links tussen boerenschuren door (Heure) 
06.Bij boerderijnummer 9 weer klinkerweg, meebuigen naar rechts, klinkerweg volgen tot houten hek
07.Bij het houten hek links aanhouden, smal paadje langs bordje 'Opengesteld'
08.Pad met bocht naar links volgen, bij Y-splitsing rechts aanhouden
09.Op driesprong voor water RA, even verder passeer je Huis Beekvliet
*Langs de laan naar huize Beekvliet staan enkele nog oudere zomereiken. Het huidige huis dateert van 1902 en is een opvolger van een huis uit 1840 waarvan het koetshuis nog bestaat. Het huis is als zomerhuis gebouwd bij de samenvloeiing van de Berkel en de Slinge.
10.Aan het eind LA brug over de Slinge over en RD, klinkerweg
11.Op driesprong waar klinkerweg naar links buigt ga je RA, breed onverhard pad 
12.Ongeveer 100 meter voor boerderij Dijkhof LA, smal paadje, dit smalle paadje vervolgen over een sloot heen
13.Je komt uit op een breder karrenspoor en gaat LA 
14.Kort daarna het eerste pad RA en direct daarna op Y-splitsing links aanhouden, smaller paadje in bosrand
15.Op veelsprong bij twee grote bomen en bankje ga je RA
16.Aan het eind op brede zandweg met fietspad RA
17.Waar de weg een bocht naar rechts maakt bij een bank ga je LA, smal paadje
18.Fietspad en weg oversteken en RD langs bordje van Natuurmonumenten, smal paadje langs bosrand
19.Dit paadje komt uit op brede zandweg, hier RA, zijwegen negeren
20.Op kruising met andere zandweg RD, nu Muldersweg
21.Zandweg gaat bij boerderij Boskamp over in halfverharde weg
22.Aan het eind LA asfaltweg (Bosheurneweg), volgen langs boerderijen
23.Na nummer 6 aan je rechterhand op driesprong links, zandweg
24.Aan het eind op brede zandweg even links en direct daarna RA, onverhard pad langs bordje 'Beekvliet' van Staatsbosbeheer
25.Dit paadje slingert over een heideveld. Het pad met een bocht naar rechts om de heide volgen
26.Over een planken bruggetje en nu steeds dit pad blijven volgen
27.Ook op driesprong met houten bruggetje aan je linkerhand RD langs de bosrand
28.Aan het eind op brede zandweg LA
29.Op splitsing waar de brede zandweg naar rechts draait, ga je LA langs een bordje 'Beekvliet' en direct daarna RA, smal voetpaadje
30.Dit paadje steeds met bochten blijven volgen. Aan het eind daalt het af en kom je uit op een breder pad, hier ga je RA
31.Aan het eind bij hooikappen en schaapskooi Beekvliet op klinkerweggetje RA, klinkers gaan over in betonplaten
*Bij het zien van de twee oude hooibergen en de oude schaapskooi is het alsof de tijd stil is blijven staan. Schaapskooi Beekvliet is in het begin van de 19e eeuw gebouwd. Toen de heidevelden verdwenen en daarmee ook de schapen begon de kooi in verval te raken. De sterk verwaarloosde kooi is in 1983 in opdracht van het Staatsbosbeheer gerestaureerd. Het open vlechtwerk werd bij schaapskooien niet met leem dicht gesmeerd. Dit was van belang voor de ventilatie in de kooi. Wel werd nog gras of stro tussen de twijgen gestoken.
32.Op kruising naar Palsenborgweg 1 RD betonplaten vervolgen
33.Op driesprong bij P-23063/001 LA (Lebbenbruggedijk) brede zandweg met fietspad
34.Op splitsing bij P-21240/001 links aanhouden
35.Palsenborgweg naar links negeren en RD brug over de Slinge over, je passeert museum De Lebbenbrugge
*Galgenhumor - De brug over de Lebbinkbeek vormde ooit de scheiding tussen de heerlijkheid Borculo en het scholtambt van Lochem. Wie vanuit het westen de heerlijkheid betrad werd vrijwel direct met de galg geconfronteerd: een gewaarschuwd mens telt voor twee! De naam van het zwembad en het heideveldje even verderop ‘Galgenveld’ houden de herinnering aan deze vroegere rechtspraak levend. De heren van Borculo hadden tot het eind van de 18e eeuw het ‘hoge recht’ om de doodstraf uit te spreken.
*Het hoofdgebouw van Tol-Boerderijmuseum de Lebbenbrugge is een lös hoes of hallenhuis. Het zwarte stenen voorhuis, de herberg, is er als dwarshuis voorgebouwd. Hier werd vanaf 1679 tol geheven bij de overgang van de Slinge. Het tarievenbord hangt er nog. De Lebbenbrugge is in 1939 gerestaureerd en ingericht als een boerderij van honderd jaar geleden. Eenmaal binnen in deze typische streekboerderij kun je een idee krijgen van het boerenleven rond het jaar 1875.
36.Op driesprong bij P-21238/001 RD, Lebbenbruggedijk vervolgen
37.Je passeert 't Galgenveld en daarna neem je de eerste weg LA, Galgenveldsdijk, je bent weer terug bij de parkeerplaats
*Het Galgenveld, heeft zijn naam gekregen omdat de beul er vroeger zijn lugubere beroep uitoefende. Hier hielp men ter dood veroordeelde misdadigers naar de andere wereld.

Verslag van de 1e Sommerlauf in Bocholt (D)

De start van de 1e Sommerlauf in Bocholt (D)

Wettermäßig hatten wir uns das für die Premiere unseres Sommerlaufs eigentlich etwas anders vorgestellt. Dauerregen stand dabei nicht wirklich auf unserer Wunschliste. Umso erfreulicher war, dass pünktlich um 10.00 Uhr dennoch 10 motivierte 2er-Teams am Start in der Dingdener Heide standen. Und wie das manchmal so ist - trotz, oder vielleicht auch gerade wegen der äußeren Umstände - haben wir ausnahmslos in freudige Gesichter geblickt. Ja, es wurde sehr matschig auf den Waldwegen und ja, am Ende der 10KM langen Runde gab es sicher kein trockenes Kleidungsstück mehr am Körper. Aber wir hatten den Eindruck, dass sich die Aktiven davon nicht beeindrucken ließen und das Laufen einfach genossen haben. 

Neben einigen Läufern unseres LEX BOCHOLT RUNNING TEAMS hatten sich auch Teams von AVA´70 aus Aalten eingefunden. Mit Stefan Ritte und Marcel Eckers vom LAZ Rhede waren die Favoriten für den Sieg unserer Laufpremiere dann auch schnell ausfindig gemacht. Aber Zeiten standen an diesem Tag nicht im Vordergrund, sondern einmal mehr die Erkenntnis, dass Laufen wirklich bei (fast) jedem Wetter riesigen Spaß macht. In diesem Sinne freuen wir uns schon auf eine Neuauflage im nächsten Jahr - vielleicht ja ohne Regen wink-emoticon

Ergebnisse 1. LEX BOCHOLT RUNNING TEAM Sommerlauf (10KM)

1. Stefan Ritte/ Marcel Eckers (LAZ Rhede): 37:31min.

2. Erwin Wamelink/ Björn Weier (AVA´70, LEX BOCHOLT RUNNING TEAM): 44:33

3. Eric Hoogerbrug/ Andre Bleumink (AVA´70): 46:54

4. Martin Brandenburg/ Markus Niewerde (LEX BOCHOLT RUNNING TEAM): 47:54

5. Rainer Schneiders/ Klaus Knaack (LEX BOCHOLT RUNNING TEAM): 48:02

6. Andre Balke/ Inez Balke (AVA´70): 48:24

7. Andreas Stockhausen/ Malte Stockhausen ("Die Stockies"): 53:59

8. Patrik Ikink/ Sabine Ikink (AVA´70): 55:58

9. Annegret Thielkes/ Bernhard Essing (LEX BOCHOLT RUNNING TEAM): 59:23

10. Melanie Behling/ Sandra Busack: 1:08:21

Toll, dass ihr dabei gewesen seid!!

Het duo Hoogerbrug/Bleumink

Henrie Drenthel loopt Trail des Fantomes in La Roche(B)

Henrie Drenthel

Summertrail, Summertrail, Sumsumsummertrail….

Deel 2 :16 augustus 2015: Trails des Fantômes

Na een geslaagde Eigertrail (zie deel 1) trokken we vanuit Zwitserland via Liechtenstein en Noord-Italie door naar Oostenrijk. Hoofdstop van onze vakantie aan de prachtige Faaker See op ca. 500 meter hoogte. Rondom volop bergen dus er kunnen lekker veel hoogte meters gemaakt worden in voorbereiding op de Trail des Fantomes (TdF) wat de afsluiting van de vakantie zou worden. Ik had daar nog een revanche in gedachten na de DNF bij 75 km vorig jaar. Tussen de beide wedstrijden in heerlijk zo’n 225 kilometer afgelegd met ruim 11.000 hoogtemeters. Als dat geen voorbereiding is. Via het onderkomen van Hitler in Berchtesgaden, het Bayrische Wald en het Schwarzwald komen we donderdags voor de TdF aan in La Roche op de camping. Op vrijdag alvast een gedeelte van de route verkend, start en finish gedeelte over ca 15 km en het parkoers ligt er (nog) goed bij.

Zaterdags vanaf 14.00 uur het startnummer ophalen en als ik die rond 15.00 uur in mijn bezit heb begint zo’n beetje ook de grote, lange regen. Bah, het is weer hetzelfde als vorig jaar toen André en ik ook de middag er voor in de regen zaten. In tegenstelling tot vorig jaar houdt de regen nu rond 22.00 uur op en wordt het (gelukkig) droog. Dit jaar is er niet de 100 km (had ik anders toch ook maar niet gedaan), die is er maar eens in de drie jaar, maar gekozen voor de 53 km met ruim 2000 hoogtemeters. Dus ook nog knap wat arbeid te verzetten.

Zondagmorgen 7.00 uur is het vertrek vanuit de tuin van hotel Floreal en ik begin behoudend aan de race. Weet wat er nog komt dus niet te veel energie aan het begin verspillen. Het gaat als een tierelier en de eerste twee uur vliegen om. Juist op dat moment bedenk ik me dat ik hier vorig jaar nog in het donker liep en dat het nu toch wel een stuk eenvoudiger is met daglicht. Heb het nog niet gedacht of ik schiet onderuit op een grote glibberige rots en val op m’n rechterzij en schiet door tot tegen een boom. Moet er kolderiek uitgezien hebben denk ik maar na wat poetswerk valt de schade gelukkig mee. Licht gekneusde ribben, zwaar gekneusd ego en wat schaafwonden. Had erger gekund.

Het verdere afdalen gaat na deze smakkerd niet veel vlotter en gaat nog houteriger en voorzichtiger, ik zal dat dus wel nooit leren.

Plotseling beginnen enkelen uit het groepje waar ik achteraan in mee loop zich op de benen te slaan en ook ik voel ineens dat ik op m’n kuit gestoken wordt en mep net zo hard mee. Bleek een zwerm horzels of aardwespen te zijn geweest die aardig agressief waren. De steek jeukt enorm en tijdig wordt de aandacht voor de zere rib en het moeilijke ademhalen verlegd naar de kuit. Gelukkig komt vlak hierna de eerste doorwading door de Ourthe, wat verfrissend is voor de beentjes en de jeukende plek.

Hierna komt het middelgedeelte van de trail. Op papier/profiel het gemakkelijkste maar in de praktijk uiterst moeizaam. Korte steile klimmetjes en afdalingen (40%!), glibberige boomwortels in combinatie met rotsen/stenen. Kortom, net als vorig jaar schiet dat niet op. Na zo’n 4 ½ uur kom ik op het punt aan waar ik vorig jaar de strijd heb moeten staken. Voelt nu een stuk beter al voel ik langzamerhand wel alle (hoogte)meters van de afgelopen weken en weet dat het nog een taai stuk wordt. Nog 25 km te gaan met daarin eerst nog een stuk langs de Ourthe en daarna nog een viertal steile beklimmingen (en dus ook afdalingen).

Het stuk is inderdaad niet zo moeilijk als de eerste helft en ik kan redelijk blijven gaan en kom redelijk fris bij de laatste verzorging in Maboge aan. Hier wacht de laatste serieuze klim van vandaag, de ‘Muur van Maboge’. Volgens vele Facebook-verhalen van deelnemers met stukken van 40%. Wat het precies was weet ik niet maar dat het steil was en pijn deed weet ik nog wel. Eindelijk boven moet ik even uithijgen en begin aan het laatste stuk over de bergkam richting finish. Dit ken ik nog van de wandeling van vrijdag en weet dat het meeste leed geleden is. Even nog een mooie afdaling in het bos bij de camping en dan de Ourthe voor de laatste keer over. 

Aan de overzijde staat mij een verassing te wachten; Claudia met hond wachten me op bij de tuin van Floreal, dus nog even een eindsprintje voor de foto. Eindtijd 8.30 uur en een plaatsje in de middenmoot. Ben best tevreden, maar mijn lievelingsparkoers zal het wel nooit worden. Na afloop even lekker een cooling-down met een biertje in de Ourthe en een BBQ als afsluiting van de vakantie. Nu eerst twee weekjes rustig aan doen en dan nog het najaarsprogramma met een viertal trail-marathons waarover later meer.

Groeten,  Henrie