zondag 28 januari 2018

Verslag van de 2e Winterbosloop in Beek

Daan Reintjes
Daan Reintjes en Fred Keurntjes zetten stappen op weg naar NK Schoorl

Door Benno Stevering

De tweede editie in de Beekse bosloopcompetitie eindigde zondagochtend op de vijf kilometer in een fraaie overwinning voor Daan Reintjes uit Oud-Zevenaar. De aankomend sportdocent, lid van de Liemers liep een zeer rappe tijd van 15.40 minuten. Hiermee bleef hij slechts 17 tellen van het parcoursrecord verwijderd. Reintjes over zijn winst: ‘’Het ging erg lekker. Na een doorkomst in 7.21 minuten gaf ik toe in de tweede ronde. Dennis Weijers liep hier het parcoursrecord in 15.13. Frank Futselaar liep 15.35 minuten. Bij die tijden kom ik nu aardig in de buurt. Mijn benen voelden wel wat zwaar na een weektotaal van 110 kilometers. Dit is mijn laatste trainingsprikkel. Juist nu is het uitrusten. Op de ALO die ik dit jaar ga afronden, heb ik vele uren sport per week, met voetbal, badminton en gym. Dan is het een kunst om blessurevrij te blijven. De twee weken voor de piekwedstrijd in Schoorl draai ik lekker weg. waarbij ik zeker nog een week flink doortrain. Met een pr van 31.24 hoop ik op het NK op een tijd onder de 31 minuten. De grootste concurrenten Michel Butner en Frank Futselaar zullen voor mij onbereikbaar blijven vooralsnog. Na Schoorl is het afbouwen en in overleg met trainer Titus Fierkens de rest van het seizoen afstemmen. In mei start het baanseizoen weer.’’ Edwin Wissema uit Didam pakte dit keer de 2e plek in 16.27 minuten en bleef Jordy Kloet van Argo uit Doetinchem 23 tellen voor. Kloet had de week ervoor weinig geslapen en voelde zich enigszins moe waardoor hij niet voluit kon gaan. Kerstin van Embden uit Elten liep een winnende tijd van 19.53 minuten. Zij richt zich na de carnaval op de politiekampioenschappen. Femke Koning uit Doetinchem werd tweede in 22 minuten voor plaatsgenote Kelly Wolters die genoegen nam met 23.19 minuten. 

Ook Fred Keurntjes uit Zevenaar, lid van Atletico’73, trainende onder de hoede van Wilma Bod, kon tevreden terugkijken na zijn zege op de tien kilometer in 37.46 minuten. Het parcours past hem als een jas. ‘’Na vorige week rustig te hebben getraind heb ik mijn krachten weer verzameld om in Beek te kunnen starten. Ik ben gewoon gegaan. Ik ben blij met deze eerste plek met een flinke voorsprong. Ook ik richt mijn vizier op het NK in Schoorl om een mooie plek te behalen bij de veteranen. Pannerden was voor mij een intensieve competitie met 3 maal een vijf kilometer en 2 maal een tien km.’’ Trialrunner Mathias Welz van AVA’70 werd tweede in 38.18 minuten. Jurgen Thijsen uit Loil achterhaalde in de slotfase Jorik Huizinga uit Doetinchem. Corrry Nusselder uit Hummelo liep naar de rapste tijd bij de vrouwen in 47.37 minuten. Zij traint voor de halve marathon in Berlijn en hield in Beek Helga Willemsen uit Lowick meer dan 1 minuut achter zich. De organiserende Stichting Omloop Beek was content met zowel de kwaliteit als de kwantiteit van het deelnemersveld. 
Edwin Wissema en Jordy Kloet

Helga Willemsen zweite Frau beim Winterbosloop in Beek

van links naar rechts Friedhelm Betting, Helga Willemsen  en Janek Betting
Am Sonntagmorgen waren Friedhelm Betting und Helga Willemsen begleitet von Trainer Janek Beting beim Winterbosloop in Beek am Start. Obwohl das 10 Kilometer Rennen nur als zügiger Trainingslauf unter Wettkampfbedingungen genutzt wurde standen am Ende Platz 2 und 8 im Gesamtklassement zu buche. Die anspruchsvolle 2,5 Kilometer Crossrunde mit vielen Höhenmetern und matschigen Passagen musste viermal durchlaufen werden. Helga Willemsen lief dabei das erste Drittel der Strecke mit der später 3 Platzierten Frau ehe sie sich schlussendlich deutlich absetzten konnte und nach 48:47 Minuten das Ziel erreichte. In ihrer Altersklasse W40-50 erlief sie damit den Sieg. Friedhelm Betting konnte besonders auf den Bergab Passagen seine Crossstärken ausspielen und kam nach 40:07 Minuten als zweiter seiner Altersklasse M50-60 und insgesamt 9. ins Ziel. Zweiter beim 10 Kilometer Lauf wurde in 38:18 Minuten der Bocholter Mathias Welz im Trikot von AVA Aalten.(bron)

Foto's van de 2e Winterbosloop in Beek - deel 2

De start van de 5 kilometer
Klik op de links voor de foto's van Rob Jansen

5 kilometer

10 kilometer
Tijn Piest, de jongste fotograaf die foto's voor deze site maakt

Foto's en uitslagen van de 11e Safari Run in Arnhem

Veel strijd in de bossen van Landgoed Schaersbergen
Klik op de links voor de foto's van Erdwin Lap



Foto's van de 2e Winterbosloop in Beek - deel 1

Wouter Raben en Niek Kleinhesselink
Klik op de link voor de foto's van Tijn Piest

Gerrit-Jan Jansen

Uitslagen van de 2e Winterbosloop in Beek

Hans Jentink
Klik op de links voor de uitslagen





Erwin Wamelink

vrijdag 26 januari 2018

Zit je tegen een burn-out aan? Ga hardlopen

Zit je tegen een burn-out aan? Ga hardlopen
Een beginnende burn-out je lijf uit rennen, dat kan dus gewoon. Juriena de Vries promoveert aan de Radboud Universiteit. Ze onderzocht het verband tussen hardlopen en burn-outklachten, en wat blijkt: hardlopen helpt. En dat is fijn, want steeds meer mensen hebben last van een burn-out of overspannenheid, bleek uit een ander onderzoek van het Centrum voor Beroepsziekten. Zelfs 40 procent van alle meldingen bij bedrijfsartsen bestond uit burn-outklachten.
Maar het blijft niet bij één voorbeeld. Er is nu dus wetenschappelijk bewijs dat rustig rennen bij iedereen kan helpen met burn-outklachten. Vooral als het op begint te komen, als je nog wel kunt werken, maar vermoeid bent en lusteloos. Voor het onderzoek nam Juriena 100 studenten en 100 werkende mensen. Ze liet de helft van die groep zes weken lang drie keer per week één uur hardlopen, inclusief warming-up en cooling-down. Alle deelnemers aan het onderzoek hadden burn-outklachten.
Na die zes weken bleken de klachten stukken minder. "Het zorgde voor minder vermoeidheid bij de deelnemers die in de hardloopgroep zaten", vertelt Juriena. Ook sliepen ze beter en konden ze zich beter concentreren. Een verklaring heeft Juriena wel. "Als je hardloopt, heb je afleiding - je denkt even nergens anders aan. Daarnaast voel je je fitter en daardoor ben je weerbaarder tegen stress. Door het rennen komen stofjes in je lichaam vrij die ervoor zorgen dat je je beter voelt."
Voordat iedereen met overspannenheid nu als een malle gaat rennen, zijn er nog wel een paar dingen om aan te denken. "Het is belangrijk om rustig aan te beginnen", waarschuwt Juriena. "En maak er niet gelijk een wedstrijd van, want daar kun je weer gestrest van raken." Het is om die reden misschien beter om onder begeleiding te gaan rennen. "Er zijn al best veel hardlooptherapieën, daar werk je met een rustig opbouwschema." (bron)

donderdag 25 januari 2018

Deelnemers Stevensloop in Nijmegen krijgen toegangsbewijs NEC-De Graafschap

NEC-De Graafschap vrijdag 23 maart om 20.00 uur
Alle deelnemers aan de Stevensloop op zondag 18 maart krijgen een ticket voor de competitiewedstrijd tussen N.E.C. en De Graafschap één week later. Stichting Zevenheuvelenloop en N.E.C. hebben de handen ineengeslagen om nog meer mensen in beweging te krijgen bij de Stevensloop. De Nijmeegse stadsloop kenmerkt zich met afstanden van 5 kilometer, 10 kilometer, een halve marathon én een kinderloop als hardloopevenement voor iedereen.

Hardlopers die meedoen aan de Stevensloop krijgen op hun startnummer een unieke code waarmee ze online een toegangsbewijs voor het duel N.E.C. – De Graafschap kunnen bemachtigen. Deze competitiewedstrijd vindt plaats op vrijdag 23 maart in het Goffertstadion. De actie geldt ook voor de deelnemers aan de kinderloop.

De samenwerking met de Stevensloop sluit aan bij de visie #SamenBeterNEC, waarbij N.E.C. wil zorgen voor een omgeving waarin haar medewerkers, klanten en andere belanghebbenden het beste uit zichzelf kunnen halen op het gebied van kennis, vitaliteit en mentaliteit. De doelstelling van de Stichting Zevenheuvelenloop is al meer dan 30 jaar het promoten van de loopsport. Samen met N.E.C. zet Stichting Zevenheuvelenloop nu stappen om het voetbalpubliek in beweging te krijgen. (bron)

Inschrijven voor de vierde Stevensloop is mogelijk via www.stevensloop.nl

Route 45: Alstätte (Duitsland) - Witte Veen en Weustinkhoek

In de afgelopen jaren heb ik veel routes door het prachtige Achterhoekse landschap gelopen en een aantal hiervan wil ik graag met jullie delen. Ik probeer de komende tijd iedere maand een route hieraan toe te voegen, uiteraard ook geschikt om te wandelen. Opmerkingen of aanvullingen hoor ik graag.

Vandaag de 45e route uit deze serie: Alstätte (Duitsland) - Witte Veen en Weustinkhoek. Fraaie route aan de rustige rand van Nederland met afwisseling van boerenland, beek, bos en heide. We starten net over de grens in Duitsland bij de Haarmühle, een bekende en geliefde uitspanning. Naast de 350 jaar oude watermolen en aan de oever van de kleine rivier de Aa is het er goed vertoeven. Het restaurant is gevestigd in een voormalige deel uit het jaar 1865 en is dagelijks geopend. Aan het begin van de route passeren we twee keer de Buurserbeek die hier nog haar natuurlijke, kronkelige loop heeft behouden. Het naaldbos in dit gebied is ooit als productiebos aangeplant door de textielfabrikant van Heek. Natuurmonumenten haalt delen hiervan nu weg en laat op die manier een natuurlijker bos ontstaan met loofbomen als de berk en de eik. We lopen door het Witte Veen, het restant hoogveen dat overgebleven is, is niet zo groot meer en ook niet toegankelijk. Maar Natuurmonumenten heeft wel op diverse plekken moerasachtige terreintjes ontwikkeld. Moerasbos, waterplassen, graslanden en heideterreintjes wisselen elkaar af en Schotse hooglanders houden de heidevelden kort.


Route 45: Alstätte (ten oosten van Haaksbergen) - Witte Veen en Weustinkhoek 
Afstand: 15,2 kilometer
Start: Landgasthof Haarmühle Besslinghook 57 - D48683 Ahaus-Alstätte
Bewegwijzerd: Nee
Afkortingen: LA Linksaf, RA rechtsaf, RD rechtdoor
Foto's van de route: fotoalbum
GPX bestand van de route - (is 1.4 km langer)
Laatst aangepast: 25 januari 2018
Klik hier voor alle wandel- en hardlooproutes in de omgeving van Aalten

01.Vanaf de parkeerplaats bij de Top loop je over het asfaltweggetje in de richting van de horeca. Let op: je gaat vrijwel direct linksaf over een andere parkeerplaats in de richting van een infopaneel van Natuurmonumenten over het Witte Veen
*Kort voordat de Ahauser Aa de grens met Nederland oversteekt, op minder dan 100 stappen van de grens, staat aan de linkerkant de meer dan 350 jaar oude, historische watermolen Haarmühle, genoemd naar het prachtige landschap (“Haar” betekende in het oud-Duits heuvelachtig boslandschap). De huidige molen dateert van 1619 en is een beschermd monument. De gerestaureerde molen functioneert weer sinds de restauratie in 1988. Het is een zogenoemde onderslagmolen, waarbij het water onder het rad doorstroomt. Al voor 1619 stond op deze plek een voorganger die in een akte van 1331 werd vermeld. Ook wordt een nog eerdere vermelding uit 1188 als Haremole genoemd.
Landgasthof Haarmühle, aan de andere kant van de watermolen, is met zijn grote ruimtes uitstekend geschikt voor vergaderingen, conferenties, bedrijfs- en familiefeestjes, maar ook voor een lekker ontbijt, middageten of om gezellig koffie te drinken of te dineren.
02.Je loopt tussen twee stenen palen door, een onverhard pad. Met de bocht mee naar rechts
03.Je gaat een houten planken brug over en daarna RA een andere houten planken brug over. Na die brug op een driesprong RD omhoog
04.Je passeert grenspaal 637e en even daarna een bordje van Natuurmonumenten 'Witte Veen'. Een aarden dammetje over en direct daarna op een driesprong rechtdoor
*Het Witte Veen is een natuurgebied van circa 100 hectare (waarvan circa 40 hectare veengebied), gelegen ten oosten van de gemeente Haaksbergen. Samen met onder meer het Aamsveen en het Haaksbergerveen maakt het Witte Veen deel uit van de restanten van een uitgestrekt hoogveengebied. Getracht wordt om deze natuurgebieden beter op elkaar te laten aansluiten. Het natuurgebied het Witte Veen is in beheer bij Natuurmonumenten. Het gebied wordt begraasd door Schotse hooglanders. In het gebied worden tijdens de vogeltrek in het najaar regelmatig kraanvogels gesignaleerd en er is ook de zeldzame hoogveenglanslibel waargenomen. Het aantal boomkikkers, een bedreigde diersoort, in het Witte Veen neemt weer toe. Van de 31 bijensoorten, die aangetroffen zijn in dit natuurgebied staan er drie op de zogenaamde rode lijst van bedreigde soorten: de sporkehoutzandbij, de heidezandbij en de bosbloedbij. Het Witte Veen vormde door zijn ligging in de grensstreek tussen Duitsland en Nederland, een ideaal smokkelgebied. De grenspalen dateren uit de 18e eeuw. Ook de naam Twistveenweg langs de grens is een herinnering aan de tijd, dat de grenzen nog niet vanzelfsprekend waren vastgelegd.
05.Aan het eind bij Z89 LA en op driesprong bij Z82 RA
06.Op een kruising met een mountainbikepaadje rechtdoor, even daarna bij een bank aan je linkerhand LA 
07.Een paadje naar links negeren en even daarna op een kruisinkje bi Z81 schuin RA 08.Je komt uit op een breed bospad, hier ga je LA, tussen houten planken door en je komt uit op een brede kruising
09.Daar ga je LA, een brede onverharde weg met fietspad, Markslagweg
10.Na Erve Markslag gaat het over in een asfaltweggetje. Op een kruising bij Erve Hanebult aan je linkerhand ga je schuin RA, een smal bospad
11.Bij een huis aan je linkerhand kom je uit op een breder pad, daar ga je RD
12.Aan het eind op een brede onverharde weg met fietspad RA 
13.Op een splitsing bij twee groene metalen banken ga je RD in de richting van een houten klaphekje, je gaat door het hek en passeert een bordje 'Witte Veen', een halfverhard pad
14.Waar dit pad naar rechts buigt bij een bankje aan je rechterhand, ga je LA, een breed onverhard pad tussen de graslanden door
15.Je gaat door een klaphekje en direct daarna bij Z86 RA, een smal pad. Dit paadje met bochten steeds blijven volgen
16.Je komt uit op een breed pad met fietspaadje, daar ga je LA
17.Aan je linkerhand een hek van een stacaravanpark. Na een bordje nummer 30 aan je linkerhand ga je RA, een bospaadje in tussen houten planken door en langs een bordje 'Witte Veen'
18.Dit slingerpad op de rand van bos en boerenland steeds blijven volgen, deels tussen grote rododendronstruiken
19.Je passeert enkele houten voetgangerspassages en aan het eind ga je LA, een brede strook met halfverhard fietspaadje. Dit gaat over in een asfaltweggetje
20.Aan het eind RA, Braamweg
21.Op een driesprong RD over het fietspad langs de Broekheurnerweg
22.Op een kruising LA, de onverharde Hegebeekweg met fietspaadje
23.Je neemt de eerste weg RA, Moorveenweg, op kruising met een asfaltweg ga je RD
24.Klein stukje asfalt en waar de asfaltweg naar rechts buigt ga je RD, de onverharde Moorveenweg tussen de weilanden door vervolgen
25.Je steekt nog een keer een asfaltweggetje over en vervolgt de Moorveenweg RD
26.Je gaat nu na 500 meter op de hoek van een bosje aan je rechterhand RA over een planken pad, een smal paadje door een bos in ontwikkeling
27.Je buigt mee naar links en verderop weer naar rechts langs een grasland 28.Asfaltweg oversteken en RD, de onverharde Weustinkhoekweg die direct met een bocht naar rechts draait
29.Deze brede onverharde weg ruim 1 km RD blijven volgen tot een asfaltweg, je passeert twee keer een wit hek
30.Je komt uit bij de Buurserstraat, hier ga je heel even naar rechts en direct weer LA, geasfalteerde Weustinkhoekweg 
31.Deze weg volg je ook ruim 1 km tot een driesprong, hier ga je bij paal X81 RA, de onverharde Werthepaalweg
32.Op een driesprong RD, Witteveenweg, klein stukje asfalt
33.Een paadje naar links negeren, je passeert boerderijnummer 10 en dan gaat het over in een grasstrook met fietspaadje in de richting van een klaphekje
34.Je passeert een bordje 'Witte Veen', gaat door het klaphekje en volgt het graspad 35.Op driesprong met Bramerveldweg bij Z40 RD
36.Op Y-splitsing RD en na ruim 400 meter waar het pad met een flauwe bocht naar rechts draait ga je LA tussen een houten afsluiting door langs een bordje 'Witte Veen' 37.Op een driesprong rechts aanhouden, aan je rechterhand rododendronstruiken
38.Bij een infobordje over dood hout rechts aanhouden over een houten plankenpad
39.Dit pad grotendeels over houten planken door een nat bos steeds blijven volgen 40.Aan het eind ga je LA en direct weer meebuigen naar rechts, een lang recht pad 41.Verderop loop je tussen hoge eiken en beuken en bij paal Z84 ga je LA, je gaat door een klaphekje en vervolgt het pad
42.Op een kruising bij P-24431/001 LA, een brede zandweg met fietspad
43.Je passeert een schuilhut aan je linkerhand en even daarna op een kruising ga je RA over een onverhard pad, parallel aan de asfaltweg
44.Je komt uit op de asfaltweg en je buigt mee naar links de brug over
45.Je passeert de oude watermolen en restaurant de Haarmühle en even verder ben je weer terug bij de parkeerplaats

maandag 22 januari 2018

Foto's van de Natte neuzen Canitrail in Velp

Rennen met de hond of......?
Klik op de links voor de foto's van Eric Beatse, de Kiekjesdief

start

oversteek

klim

bomen

talud

rest

site organisatie

AVA'70 lid Bennie Wagener 80 jaar

Bennie Wagener 80 jaar

AVA'70 lid Bennie Wagener (80) loopt nog steeds hard

Het leek een trainingsochtend net als andere anderen voor de maandagmorgengroep, maar niets was minder waard. Veteraan Bennie Wagener was buiten op de baan al bezig met zijn gebruikelijke opwarmronde. Binnen verzamelden zich intussen zijn hardloopmaatjes om zich klaar te maken voor de training, die onder leiding stond van Gerda Demkes. Eenmaal buiten volgde een grote verrassing voor Wagener. Hij was op 18 januari 80(!) jaar geworden en dit heugelijke feit wilde zijn trainingsgroep toch zeker niet ongemerkt voorbij laten gaan. Na een korte toespraak volgde de overhandiging van een toepasselijk cadeau in de vorm van een mooie handdoek. De maandagmorgengroep bestaat vooral uit dames en dit zal zeker een stimulerende werking op hem hebben. 

Na afloop van de training volgde er in het clubhuis nog een gezellige nazit met koffie en gebak. Naast de wekelijkse training op maandagmorgen is de 80-jarige kwieke veteraan ook nog op andere terreinen actief bij AVA`70. Zo bezorgt hij het clubblad de Sprint en wordt hij af en toe bij wedstrijden ingezet als verkeersregelaar. Daarnaast laat Bennie zijn gezicht regelmatig zien bij overige activiteiten bij de vereniging. Het AVA`70-virus heeft Wagener ook overgebracht op zijn zoon, schoondochter en kleinzoon. De laatste wordt bijvoorbeeld bij clubwedstrijden door zijn opa op de foto gezet en dan is Wagener terecht trots op de prestaties van de junior. Bennie wist alle aandacht erg te waarderen en is ook zeker nog niet van plan om zijn hardloopschoenen in de wilgen te halen!

zondag 21 januari 2018

Verslag van de 1e Winterbosloop in Beek

Edwin Wissema (links) en Frank Reintjes werden beide 1e in hun categorie. Edwin finishte in een tijd van 16:46 minuten (ook 1e overall) en Frank in een tijd van 17:43 minuten
Goede test voor Edwin Wissema op vijf kilometer in Beekse bosloop

Door Benno Stevering

BEEK – De eerste editie van de Beekse bosloopcompetitie werd  zondagochtend op de vijf kilometer een overwinning voor Edwin Wissema  uit Didam, lid van het Liemers Running team. Hij liep overtuigend en realiseerde de snelste tijd van 16.46 minuten. Hiermee verwees hij Ruben Garretsen van Argo en Martijn Weijkamp uit Gendringen naar de andere podiaplekken. Thijs van Aalten uit Terborg hield het verschil beperkt en hield veteraan Frank Reintjes uit Oud Zevenaar op afstand. Edwin Wissema over zijn zege: ‘Bij mijn training gisteren kreeg ik te maken met veel takken op het parcours. Perfect dat alles voor de wedstrijd zo snel was verwijderd.  Chapeau! Mijn tijd was niet snel. Ik heb hier wel eens rapper gelopen. Er lagen plassen en het was drassig richting bult. Ik heb gedoseerd gelopen.  Voor het lopen van een parcoursrecord is een keiharde ondergrond noodzakelijk.  Volgende week loop ik ook mee in deze competitie en daarna moet ik blessurevrij blijven voor het NK 10 km in Schoorl..  In maart wil ik nog een halve lopen onder de 1.10 uur.’’ Wissema won over vijf kilometer het eindklassement in de Dijkencross Pannerden met snelle tijden. Vooral 2017 was voor Wissema een buitengewoon goed jaar.  Survivalatlete Bianca Rougoor uit Breedenbroek heerste met 21.55 minuten op de vijf kilometer. Op volle snelheid hield ze haar vrouwelijke concurrentie op achterstand. 

Moe gestreden na een drukke week was het trialrunner Pascal Schepers uit Doetinchem die de tien kilometer op naam zette in 35.51 minuten. ‘’Ik liep ruim alleen aan kop, maar mijn tempo kon ik niet constant vasthouden. Met nagenoeg dezelfde tijd als vorig jaar ben ik best tevreden. Het parcours met vier rondes en die lange klim is heerlijk als voorbereiding voor de trialruns. Mijn ultieme doel is een Zwitserse ultra trial van 113 km met 7400 hoogtemeters. Tevens ben ik benieuwd wat ik zal neerzetten in een voorjaarsmarathon op de weg.’’  Jorik Huizinga uit Doetinchem, al eerder winnaar in de competitie,  was blij met zijn vierde plek in 38.51 minuten. Snelste veteraan werd triatleet Wim van Hilst uit Steenderen. Zijn vrouw, Marian won de strijd bij de vrouwen in 45.16 minuten. ‘’Ik heb vorig jaar me veel gericht op lange triatlons. Dit jaar ligt mijn focus op het kortere werk.’’  Corrie Nusselder uit Hummelo noteerde 48.11 achter de Arnhemse Milou de Kleijn die 46.21 minuten neerzette.  De eerste editie van drie boslopen trok in totaal 200 deelnemers waarmee de Stichting Omloop Beek content was. 

Uitslagen van de 1e Winterbosloop in Beek

Zondag 28 januari en 4 februari is er nog een kans om mee te doen

Vanmorgen is de 1e Winterbosloop in Beek gehouden, klik op de links voor alle uitslagen

Uitslagen Aaltenaren en AVA'70 leden: 

5 kilometer: Jeroen Toevank 20.42 min, Wim Rensink 22.48 min, Andre Balke 24.17 min, Julia Roos 26.03 min

10 kilometer: Kelvin Mateman 39.14 min, Roy Mengerink 40.34 min, Gerrit-Jan Jansen 42.48 min, Patrick Weijers 43.14 min, Herbert ter Maat 43.17 min




zaterdag 20 januari 2018

AVA'70 jeugd traint op Beekse Bergen

Prachtige omgeving om in te trainen
Met enige regelmaat traint de jeugd van AVA`70 op locatie in plaats van op de vertrouwde eigen accommodatie. De tripjes naar uitdagende trainingsplekjes in de regio zijn zeer populair bij de pupillen en junioren. Zaterdag 20 januari was het weer zo ver. In een lange colonne auto`s, vertrok een flink peloton jeugdleden, trainers en ouders in de richting van Beek. Ook een fotograaf en videoman reisden mee, om het hardloopavontuur vast te leggen. In dit prachtige Achterhoekse natuurgebied is het trainen werkelijk geweldig en liggen tal van uitdagingen op de loer. Veel bos, mooie paden en heuvels vormen prachtige elementen voor de jonge hardlopers. De storm, die ons land in de week voorafgaand aan de trainingsdag teisterde, had flinke sporen nagelaten en er lag dan ook veel los hout onderweg op de paden. Er omheen was een mogelijkheid, maar ook er overheen klauteren is natuurlijk altijd het proberen waard. 

Om half 11 werd de enorme club talenten verdeeld in verschillende groepjes en daar werd een trainer bijgevoegd. Ook de ouders lieten zich uitdagen om mee te trainen en dat was een prachtige ervaring. Centraal bij het hardlopen in Beek stond de grote zandheuvel, die voor de één een mooie uitdaging is, maar voor de ander een lastig obstakel. Het was in ieder geval prachtig om het klauterwerk op deze Beekse berg van de jeugdleden, maar ook van de ouders, te zien en te horen. Daarnaast waren er ook wat alternatieve spelvormen als touwtrekken en springoefeningen en een estafette. Na ruim een uur rennen door de prachtige omgeving kwam er een einde aan dit mooie, winterse trainingsavontuur. Uiteraard had de leiding een tent opgeslagen, waar de kids nog werden getrakteerd op drinken met daarbij wat lekkers. Een prachtige training op locatie kwam ten einde en de AVA`70-jeugdleden hadden wederom een hele mooie activiteit afgewerkt, waar met veel plezier naar zal worden teruggekeken!

Foto's van de jeugdtraining bij 't Peeske in Beek

Meer dan 100 fanatieke sporters waren aanwezig in Beek
Zaterdagmorgen waren er geen jeugdtrainingen op de baan maar werd er voor alle jeugdleden een pittige training in Beek gehouden. Ook de ouders waren uitgenodigd om hier aan mee te doen. Er waren dan ook meer dan 100 fanatieke sporters aanwezig om hier gezamenlijke ruim een uur lekker te sporten.

Klik op de link voor de foto's van Nathan Posthumus

fotoalbum
Rudi Meinen en Jerrel Balke

Winters trailen door de Taunus

Alle deelnemers voor de start
Henrie en ik zoeken regelmatig over de grenzen naar nieuwe paadjes. Het Klavertje 4 in Olne (België) hadden we al meerdere keren gehad om het jaar te beginnen, dus hoog tijd voor wat anders. Een mooie wintertrail, flinke heuvels, uitdagende afstand. De zoektocht kon beginnen en via de kalender van de DUV kwamen we uit bij de Taunus-Ultratrail. De Taunus als streek moest ik zelfs eerst even opzoeken, ik had er nog nooit van gehoord.

Het concept was simpel maar sprak ons erg aan: het ging om een zogenaamde Einladungslauf, dus super kleinschalig en informeel. Vrijdagavond kon iedereen al zijn intrek nemen in het Waldhotel in Kelkheim voor een gezamenlijke maaltijd en wat drankjes en kennismaken met de organisator Bert Kirchner en zijn vrouw Jessyca. ’s Morgens een gezamenlijk ontbijt en dan zouden we met een bus naar de start gebracht worden. In de bus kon je nog kiezen of je 70 of 50 km lopen wilde, maar eenmaal onderweg kon je niet meer afkorten. Via de Taunushöhenweg zouden we dan weer terug naar het hotel lopen.

De week voor vertrek hield ik al de weersvoorspellingen in de gaten. De hoeveelheid sneeuw of regen en de temperatuur zou sterk bepalend zijn voor de kleding die aan moest en de (reserve-)kleding die mee moest in de rugzak. Uiteindelijk zou het tempo niet erg hoog liggen en met slecht weer of pech onderweg konden we beter teveel dan te weinig kleding meenemen. Wat repen en bidons moesten natuurlijk ook nog in de rugzak, net als een hoofdlamp voor de laatste uren in het donker. Extra batterijen, noodkitje, regenkleding… Met een beetje proppen, passen en meten kreeg ik het allemaal net in mijn 10l Race Ultravest van Inov-8. Henrie heeft veel meer meer aan eten en drinken nodig voor onderweg dan ik, die liep dan ook met een 20l rugzakje.

Donderdags voor vertrek trok de heftigste storm van de laatste jaren over Nederland en Duitsland en werd er veel schade aangericht in de bossen.  Hierdoor leek het nog even spannend te worden of het wel door zou gaan. Onderweg hoorden we op de Duitse radio allerlei waarschuwingen over bossen die “völlig Gesperrt” waren, maar het leek er op dat de Taunus een stukje zuidelijker lag en daardoor minder getroffen. We maakten ons maar niet te veel zorgen over een paar bomen over het pad.

Na aankomst in het hotelletje werden we hartelijk ontvangen door Bert en zijn vrouw, die uit pure hobby dit evenement organiseren. Veel deelnemers waren er niet, maar er kon ook maximaal een bus vol mensen meedoen. Als enige buitenlanders werden we hartelijk ontvangen en het was een gezellig samenzijn. Henrie en ik besloten echter om al vroeg het bed in te kruipen om zo fit mogelijk aan de start te staan. Maar voor we het bed indoken werd eerst de rugzak nog eens voor de laatste keer nagekeken en de kleding die we aan gingen doen klaargelegd.

Na het ontbijt stapten we in de bus die ons naar de start bracht. Best een eind in de bus, maar na een uurtje stonden we bij de start van de 70 km. Tijd voor een groepsfoto van iedereen. De 50 km lopers stapten daarna weer in. De start zou redelijk eenvoudig zijn volgens Bert, nou daar merkte ik niet veel van. Het ging gelijk al behoorlijk omhoog en ik merkte al snel dat ik meer last van mijn luchtwegen had dan wenselijk. Een flinke verkoudheid zat me dwars. Bovendien schoot het me een paar dagen geleden bijna in de rug tijdens een hoestbui. Gespannen en gevoelige hamstrings en bilspieren lieten me in deze eerste klimmen al weten dat ze er niet veel aan vonden. Dat beloofde niet veel goeds, maar het was wel een hele mooie omgeving.

De klimmetjes in de eerste kilometers waren lang en vrij heftig en tot onze verbazing liepen we op bijna de laatste plaats. Waren die anderen nu zo snel of wij zo langzaam? We lieten ons niet opjagen door de inboorlingen, het was immers nog een heel eind. Nog maar één groepje van drie mannen liep er op een gegeven moment achter ons door de bossen. Toen we weer gingen dalen zag het leven er al weer mooier uit. De schade in het gebied leek mee te vallen, wel wat omgevallen bomen maar geen ravage zoals we die op TV gezien hadden. De eerste verzorgingspost op 20 km had heerlijke warme thee en allerlei lekkers. Met een temperatuur rond het vriespunt en zwaarbewolkt weer was dat bijzonder welkom. Vol goede moed verder met het tweede blok dus.

Die goede moed zakte me echter al snel in de schoenen tijdens een kilometerslang stuk met net iets meer dan vals plat. Waar ik normaal nog redelijk uit de voeten zou moeten kunnen, lukte me dat nu niet. Mijn keel deed zeer en ik had bijna geen stem meer van het hoesten. Het ging zo slecht dat ik op een gegeven moment zelfs aan uitstappen dacht. Maar dat zou ik dan pas doen bij VP 2 op een km of 40.  Daar moest ik dan eerst nog zien te komen. Henrie zag me worstelen en kwam met het voorstel om het dan maar gewoon te doen zoals het wel ging. Nog rustiger in overlevingsmodus omhoog en lekker ontspannen op de stukken naar beneden.  Een uurtje meer of minder deed er immers niet toe. Dat was net wat ik nodig had om de negatieve gedachtes weg te jagen en de focus terug te krijgen. Dat het zoetjes begon te sneeuwen maakte geen verschil meer.

Bij VP2 aangekomen waren mijn klachten niet erger geworden. En dus had ik eigenlijk geen reden om uit te stappen en de perfecte verzorging deed weer wonderen. De klim naar de Feldberg (ruim 850 m) zou voornamelijk een kwestie van wandelen door de sneeuw worden. Bert waarschuwde ons nog om niet te lang op de top te blijven hangen in verband met de koude en de wind. Wij trokken voor de zekerheid onze regenpakken er maar overheen. Lekker warm en droog blijven was het devies. Het moet gezegd worden dat Bert niet gelogen had: het was een hele stevige berg om omhoog te lopen. Mijn hamstrings waren het er niet erg mee eens en ik liep te hijgen als een postpaard. Kleine pasjes maken en doorlopen, niet teveel nadenken.

Een mooie wandeling over de besneeuwde paden en door de bossen, waar we zeker niet alleen waren. Behoorlijk wat ouders en kinderen maakten gebruik van de wandelpaden om met een sleetje kilometers naar beneden te glijden. Geweldig leuk natuurlijk, maar je moest ze wel in de gaten houden. Remmen en uitwijken kan immers niet met een sleetje. Het sneeuwde onverdroten voort en het zicht op de top was jammer genoeg enorm beperkt. Nog een kilometer of 20 naar de finish en veel daglicht hadden we niet meer.

Meteen verder met de kilometerslange afdaling dus, glibberen en glijden over de sneeuw en modderpaden. Eerst was het nog wel lekker, maar na een klein half uurtje afdalen begon dat ook behoorlijk in de bovenbenen te trekken. VP3, net voor het donker inviel, was dan ook  bijzonder welkom. Even rustig thee drinken, wat lekkers er bij. Batterijen vervangen in de GPS en de koplampjes uit de rugzak halen en op het hoofd zetten. Allemaal dingen die wat prettiger verlopen bij een verzorgingspost dan wanneer het het ‘in het veld’ moet doen. Mijn keel begon wat prettiger te voelen en het hoesten leek wat minder. Op naar de laatste uren in het donker dus.

Het laatste stuk bleek echter zeker geen rustig stukje uitlopen. Eerst mochten we een enorme steile klim over sneeuw- en modderpaden in het donker over singletracks door een half omgewaaid bos doen. Henrie liep op zijn eigen ritme omhoog, maar wachtte gelukkig regelmatig even op me, want bij vlagen zag ik het licht van zijn koplampje niet eens meer voor me. Na deze monsterklim kwam er een lange vlotte afdaling, waar ik weer wat moed begon te krijgen. Mijn benen trokken het echter bijna niet meer om nog te remmen. Na een allerlaatste mini VP hoefden we alleen nog maar Fischbach omhoog te lopen.  Even dachten we dat het alleen de weg door het dorp omhoog was. Maar uiteraard was dat niet helemaal waar. Er volgde nog een laatste venijnig steile klim door het bos omhoog voor dat we uiteindelijk de straat inliepen waar het hotelletje lag. Met ongeveer mijn laatste krachten liep ik het trapje op naar de ingang van het hotel.

Een hartelijk welkom van het organiserende team en de lopers die er nog waren was onze prijs. De beste buitenlanders geworden in iets meer dan 11:31 uur. De beste loper was inmiddels al uren lang hoog en breed thuis. Een lekkere hete douche en even wat warm eten naar binnen werken zorgde er voor dat we weer een beetje mens werden voor we weer naar huis reden. Ondanks dat ik het heel zwaar had, en vervolgens de halve week geveld was door een verkoudheid, was het er toch weer eentje om bij te schrijven op de lijst van hele bijzondere lopen.

Recordopbrengst KrampRun 2017 voor Kanjers voor Kanjers

vlnr: Sjoerd Boom (KrampRun), Jan Frans Berends (directie Kramp groep), Sabine Hoitink en Jantine de Haan, Gerrit Dijkslag (Kramp groep) en Reiner Sloetjes (directie Kramp groep)
KrampRun steunt stichting Kanjers voor Kanjers al jaren door de opbrengst van de enorm populaire Run te schenken aan de Achterhoekse stichting. Kinderen voor wie het niet vanzelfsprekend is te laten sporten en spelen: dat is de doelstelling van Kanjers voor Kanjers.

Zaterdag 9 september 2017 vond de zevende editie plaats van de KrampRun. Dat de KrampRun in de Achterhoek bekend staat als een meer dan populaire run, blijkt uit de massale inschrijvingen van bedrijven, kinderen en de topatleten. Men moet er snel bij zijn, de run is al snel vol. De opbrengst van de inschrijvingen schenkt de organisatie van de KrampRun al jaren aan Kanjers voor Kanjers. Afgelopen editie was wederom een zeer geslaagde editie. Het recordbedrag van maar liefst € 10.552,00 werd onlangs overhandigd aan Kanjers voor Kanjers.

Ieder jaar koppelt Kanjers voor Kanjers een project aan de KrampRun. De deelnemers zien direct wat de stichting met de opbrengst doet. In 2017 heeft Kanjers voor Kanjers zelfs 3 projecten kunnen koppelen aan de KrampRun:

-          Hidde Brockötter uit Neede heeft een speciaal op maat gemaakte rolstoelfiets mogen ontvangen. Hidde was zelf aanwezig tijdens de KrampRun en heeft vol trots de rolstoelfiets samen met zijn familie in ontvangst genomen.

-          Een aantal kinderen mochten een ballonvaart maken. De route van de hardlopers lag langs het terrein waar de ballon de lucht in zou gaan met de kinderen en hun begeleiders. Dat de weergoden die dag niet helemaal meewerkten was jammer, maar een week later konden de vier kanjers toch genieten van een onvergetelijke ervaring.

-          Bij VSO Pronova in Winterswijk wordt een gedeelte van het schoolplein aangepast door een kunstgrasveld aan te leggen. Geen modder en gaten meer, maar een perfect veld waar de jeugd kan spelen en sporten.

Kanjers voor Kanjers is er enorm trots op het goede doel te mogen zijn van de KrampRun. Mede door de fantastische opbrengst kan de stichting veel kinderen in de Achterhoek laten sporten en spelen.

Alle deelnemers van de KrampRun: ontzettend bedankt voor jullie inzet en heel graag tot 8 september 2018.

Kramp Run en Kanjers voor Kanjers: Samen Sterk!