Schitterend weekend AVA'70 jeugd op Texel

De AVA'70 jeugd op het strand van Texel

Na vele uren van voorbereiding was het op vrijdag 20 augustus dan eindelijk zover: AVA meets Texel 2021. Het jaarlijkse uitje van de AVA`70-junioren naar de Wadden is - ondanks corona - dit jaar niet extra bijzonder, maar ook weer wel. Dit jaar is namelijk de vijfde editie én de organisatie van het kamp doet het voor het eerst van A tot Z helemaal zelf.

Rond half 10 trapt buschauffeur Frank het gaspedaal van de bus diep in voor het grootse avontuur en met een lekker tempo wordt het gezelschap feilloos naar de Teso gereden.

Tijdens die rit in de bus worden er tal van gesprekken gevoerd en vooral veel gelachen. Het gezelschap, een schitterende mix van jeugdig AVA-talent tussen de 11 en 15 jaar, is klaar voor een prachtig weekend op Texel en ook best wel benieuwd wat de organisatie dit jaar voor programma in elkaar heeft getimmerd. Even na 13.00 uur reed de bus Texel op en zette linea recta koers richting het strand waar er de mogelijkheid was om de frisse zeelucht op te snuiven. Van deze gelegenheid werd door de AVA-janen ruimschoots gebruik gemaakt. Daarna vertrok het gezelschap richting groepsaccommodatie “Zwaluwhof” in de Koog, waar het inkwartieren even voor de nodige (gezellige) chaos zorgde. Toen de rust was wedergekeerd stond er wederom een bezoek aan het strand en de zee op het programma, maar nu met zwemkleding. Na het nodige vertier kregen de kids lekkere pannekoeken voorgeschoteld en werd de eerste dag afgesloten met een buitengewoon gezellig kampvuur.

De wekker liep zaterdagochtend al vroeg af, want een nieuwe expeditie volgde. Op de nuchtere maag en gehuld in een stoer kampshirt startte om exact 08.03 uur een duurloop van een kleine 6 kilometer. Uiteraard werd er voor gezorgd dat iedereen de eindstreep haalde, maar dat viel voor menigeen nog niet zo hard mee. Bij terugkomst kon er worden aangeschoven voor het ontbijt en dat was niet aan dovemans oren gericht, want het hardlopen had gezorgd voor de nodige trek. Daarna kreeg het peloton een uurtje of wat voor zichzelf en dat zorgde voor veel sport- en spelactiviteiten rondom het complex: een potje tafeltennis hier, een voetbalwedstrijdje daar. Maar ook tijdens deze uurtjes nam het schitterende geluid van plezier hebbende kinderen de boventoon. Nadat de lunch was genuttigd stond er een nieuwe uitdaging te wachten, waar – tot het moment van vertrek – niemand van wist. Op het strand van De Koog lagen dik 20 pakken en planken klaar voor een heuse surf-les op zee. Terwijl de eerste groep al wiebelend en vooral vallend de golven trotseerde, vermaakte de rest zich met de verschillende strandactiviteiten. Na 1,5 uur werd er gewisseld, zodat iedereen de kans kreeg om te proeven aan het surfen, dat op het oog niet zo moeilijk lijkt, maar in werkelijkheid toch wel flink wat oefening vraagt. Na deze prachtige middag met mooie ervaringen en mooie beelden was het de hoogste tijd om de barbecue aan te steken. De hongerige magen moesten immers wel weer gevuld worden, dus werd het vlees op de barbecue gegooid en namen Erwin en Diederik de taak op zich om 55 hongerige magen goed te vullen. Met resultaat overigens.

Opnieuw werd, toen de avond viel op het Waddeneiland, het kampvuur aangestoken, werd het spel "Weerwolven" van avond 1 ingeruild voor gitaren en zang en kwam er langzamerhand een einde aan een prachtige tweede dag.

Na een korte nacht werd het Aaltense gezelschap zondagochtend wakker en leek het er even op dat regen de grote spelbreker zou gaan worden, maar niets bleek minder waar, want AVA meets Texel is niet compleet zonder een fikse regenbui. Na het laatste ontbijt van het weekend werd opnieuw de hardloopkleding aangetrokken en werd er koers gezet richting de duinen, waar een heuse wedstrijd op het programma stond. De plensbuien hadden er echter voor gezorgd dat het parcours iets verlegd moest worden, maar daar maakte wedstrijdleider Michiel Wellink zich geen zorgen om. Één ronde was 3,5 kilometer en er kon gekozen worden om dit 1 of 2 keer af te leggen. Het was natuurlijk ploeteren geblazen, want de omstandigheden waren verre van ideaal. Toch weerden de jongelingen zich bijzonder dapper en iedereen kwam moe, maar zeker ook voldaan bij de eindstreep aan. Terug bij de groepsaccommodatie stond er een uitstekende lunch klaar en er werd flink gestapeld. Hierna werden de koffers gepakt, de boel opgeruimd en schoongemaakt en was het helaas tijd voor de terugreis. Omdat de oversteek nog een poosje op zich liet wachten werd er besloten om als afsluiting nog een strandwandeling te maken, alvorens er weer koers werd gezet richting de Achterhoek ging. Even over 21.00 uur draaide de bus bij AVA`70 de parkeerplaats op, waar inmiddels alle ouders zich hadden verzameld om de kids te begroeten en mee te nemen naar huis.

AVA meets Texel 2021 wordt bestempeld als één van de mooiste weekenden van de afgelopen 5 jaar en zal een bijzondere herinnering blijven. De AVA`70-junioren hebben met elkaar als groep aan prachtig avontuur beleefd, waar ze nog lang van kunnen nagenieten. Er wordt nu al reikhalzend uitgekeken naar de editie van 2022 en dat zegt meer dan genoeg! (FR)

Atag sponsort nieuw energieproject AVA'70

AVA'70, klaar voor de toekomst!

AVA`70 is er veel aangelegen, om zo bewust mogelijk met energie om te gaan. Zo zijn er enkele jaren geleden al 60 (!) zonnepanelen geplaatst op het dak van het clubgebouw. Daarnaast hangen er in de kantine energiezuinige lampen, wordt er gebruik gemaakt van waterbesparende douchekoppen en zorgen armaturen met LED-lampen voor een uitstekende verlichting van de baan. Met name de plaatsing van de zonnepanelen blijken zeer lucratief te zijn, want ze leveren ruim meer energie op dan er verbruikt wordt. Dit overschot kan worden terug geleverd, maar het bestuur van AVA`70 heeft voor een andere constructie gekozen. Het energie-overschot zal benut gaan worden door de plaatsing van een warmtepomp boiler. 

ATAG Verwarming in Lichtenvoorde werd bij dit project betrokken en samen werd er gekeken naar een duurzame oplossing. Zo zal er een nieuwe CV-ketel worden geplaatst, komen er twee nieuwe voorraadvaten met een totale capaciteit van ruim 500 liter en tenslotte ook een warmtepomp boiler. Dit zal de club jaarlijks een besparing opleveren van ongeveer 800 euro. Mede door een forse financiële injectie van ATAG kan AVA`70 deze nieuwste energiebezuiniging uitvoeren en is de vereniging op dit gebied ook binnenkort helemaal klaar voor de toekomst. (FR)

Laatste loopje met Rob Berkelder op zijn vrije woensdag

Prachtig zitten aan het water bij het Karpermeer

Ruim negen jaar hebben Rob Berkelder en ik samen verschillende tochtjes gelopen. Dit gebeurde altijd één keer per maand op zijn vrije woensdag. De ene maand bleven we in Aalten en de andere maand liepen we in een plaats ergens anders in de Achterhoek of net over de grens in Duitsland. Soms liepen er ook anderen mee. Per 1 september heeft Rob echter ander werk gekregen waardoor hij ook op de woensdagen moet werken. 

Afgelopen week hebben we deze prachtige periode afgesloten. De laatste tocht ging, via het Walfortbos, in de richting van Bredevoort. Na een ronde om de Slingeplas werd restaurant Bertram opgezocht voor een koffiepauze. In Aalten aangekomen hadden we onze laatste 10 kilometer er op zitten. Na een snelle douche hebben we nog heerlijk een paar uur op het terras aan het water bij restaurant het Karpermeer gezeten. Rob bedankt voor deze ontzettend leuke periode.

Basiscursus hardlopen in Lintelo

De start is dinsdagavond 31 augustus

Beginnen met hardlopen? Eind augustus starten we, onder bezielende leiding van Henk en Eugenie, een basiscursus voor de beginnende hardloper. In een mooie landelijke omgeving maak je in 8 weken kennis met het plezier en de ontspanning van de hardloopsport. Gedurende deze cursus is er aandacht voor techniek, blessurepreventie, ademhaling enz.

Start: Dinsdagavond 31 Augustus 2021

Vanuit: Kulturhus, Schooldijk 23, 7122LX  Aalten-Lintelo

Training: 8 dinsdagavonden van 19.00 – 20.15 uur

Kosten: € 50,-- voor gehele cursus

Aansluitend kun je 4 weken gratis meetrainen in één van onze loopgroepen

A'j plat kunt praoten moj't neet laoten - deel 5

‘t Löp zoas ’t löp

Mien veurege stuksken had ik af-eslotten met “Hoo 't fysieke en mentale soms wal good en soms wat lasteger met mekare warkt. ”

Unze ademhaling, dus zuurstofopname wordt an-estuurd deur de hersenen. Dit geet automatisch, door heuve wi-j gelukkeg neet bi-j nao te denken.

Sinds wi-j steeds minder fysiek wark doot, is d'r een probleem ontstaone. Uns heufd denkt dat wi-j heel arg drok bunt, maor dit is heel vake zittend wark, “belangriek kantoorwark”. De evolutie is nog neet zo wiet dat e 't verschil tussen fysiek en mentaal wark van te veuren wet.

Dus d’r ontsteet 'n situatie dat 't zuurstof de snelle sukers anstuurt um flink an 't wark te gaon, terwijl wi-j misschien allene maor denkt “wat bun ik toch drok”. I-j könt ow veurstellen dat de balans in 't lichaam verstoord wordt. Tot gevolg da’j ow onrusteg en gehaost gaot veulen.

A’j veur da’j an 't wark gaot, eerst naodenkt ovver de inspanning, dan wet i-j dat dit wark genog hef an de zunege vetverbranding, dan blief i-j in de passende zuurstof- en dus energievoorziening.

De vermoeide held:

'n Veurbeeld:  A’j rusteg op de banke zit, dan he'j an minder dan 10 aodemhalingen per minuut genog. 't Lichaam wordt dan an-estuurd deur de bi-jnao onutputteleke vetveurroad. Opens bedenk i-j ow “ik mot nog dit en nog dat” en opens he’j  meer dan 15 aodemhalingen per minuut neudeg, en vanzelf gao’j naor de beperkte sukerverbranding. Met een paar uur is dizze snelle brandstof op, en dan mo’j um 11 uur wat zeutegheid. An ’t end van de middag en aovend herhaalt dit zich nog 'n kere.

As dit proces lange tied zo anhöldt, rake wi-j langzaam uut-eput. Vake zee ik dat bi-j de perfectionisten onder uns. Ze bunt veur iederene good, allene denk ze wat minder an zichzelf.

Dit neumt ze ok wal Vermoeide Helden!

De volgende kere vertel ik iets ovver hoo’j daor met umme könt gaon en ok wat hardlopen daorin kan betekenen.

Hol ow good!    Henk@lg-zandloper.nl

Kramp Run in Varsseveld gaat niet door!

Zet 10 september 2022 al vast in je agenda!

Helaas moeten we jullie berichten dat dit jaar de Kramp Run wederom niet doorgaat. De organisatie had goede hoop, maar de voorlopig nog geldende 1,5 meter coronamaatregel maakt het niet mogelijk om een Kramp Run te organiseren.

Degenen die zich hebben ingeschreven ontvangen binnen 4 weken hun inschrijfgeld retour. We kijken er naar uit om er op zaterdag 10 september 2022 een fantastische 10e editie van te maken.

Aankondiging van de najaarsclinic bij AVA'70

Beginnersclinic voorjaar 2019

Fit de herfst in? Dat kan....

De afgelopen coronaperiode zijn veel mensen gaan hardlopen en hebben het plezier van deze sportieve vorm van ontspanning ervaren. Hier kan binnenkort in verenigingsverband een vervolg aan worden gegeven, want dan gaat men bij AVA`70 wederom starten met een cursus “Hardlopen voor beginners.” Tientallen lopers en loopsters hebben in het verleden reeds deelgenomen aan de cursus en velen hebben de smaak inmiddels flink te pakken. Onder deskundige leiding wordt er gedurende 10 weken gewerkt aan de grondbeginselen van het hardlopen. Daarnaast wordt er ook aandacht besteedt aan de warming-up, de lichaamshouding, het schoeisel e.d.

De eerste trainingsavond vindt plaats op maandag 30 augustus a.s. om 19.30 uur op het geheel vernieuwde atletiekbaan van AVA`70, Bredevoortsestraatweg 110-a in Aalten. Het inschrijfgeld bedraagt € 50,00 voor de gehele cursus van 12 trainingen, inclusief koffie en thee na afloop. Voor nadere informatie en aanmelding kunt u mailen naar: clinic@ava70.nl

Aan deze clinic “lopen voor beginners”  kunnen maximaal 20 startende lopers en loopsters deelnemen. Voor dit aantal is bewust gekozen om alle deelnemers voldoende aandacht te kunnen geven tijdens de trainingen.
 

“Sportief Wandelen” vormt binnen AVA`70 eveneens een onderdeel  van de verenigingsactiviteiten en mag zich verheugen in een steeds groeiende belangstelling. Voor verdere inlichtingen kunnen geïnteresseerden contact opnemen met:
T: 0543-474027
E: dirktermaat@hetnet.nl
Dirk ter Maat:

Neem de stap en kom in beweging bij AVA`70!

Trail des Fantomes in La Roche-en- Ardenne (België)

Eric Hoogerbrug

Eindelijk was het voor mij na een jaar weer eens zo ver! Een trailrun/hike met de nodige hoogtemeters en naar mijn herinnering van vorig jaar prachtige natuur. Samen met Linda de Vries en Yvette Heusinkveld hadden we ons opgegeven voor de Trail des Fantomes in La Roche-en-Ardennes. Er was besloten dat we er de dag ervoor heen gingen en daar op het landgoed bij de start te kamperen. Het leek ons ook wel gezellig om tussen andere “trail-zolen” te verblijven om elkaars sterke verhalen en gezelligheid te ervaren. Na aankomst kwamen we erachter dat een geschikt plekje vinden voor de tenten best een uitdaging werd. We hadden namelijk keuzestress waar we ons plekje gingen claimen, aangezien we de volledige oppervlakte van 500 vierkante meter tot onze beschikking hadden. De organisatie had, net als vorig jaar, besloten om er een meerdaags evenement van te maken waardoor het deelnemersveld mooi gespreid van start kon gaan. Één van de corona-maatregelen die wat mij betreft mag blijven in de toekomst.

Nadat we de tenten hadden geïnstalleerd zijn we op zoek gegaan naar een eetgelegenheid die na de heftige overstromingen wel geopend was en nadat we in het dorp Nisramont een Pizzeria hadden gespot hebben we de auto teruggebracht en te voet alvast een paar hoogtemeters gemaakt daar naartoe. Na het nuttigen van uitermate prettige Italiaanse schijven en wat tarwesmoothies en gefermenteerd druivensap zouden we “met een klein lusje” terug gaan naar de tenten. Dit werd uiteindelijk een voorverkenning  van een deel van het parcours, maar dan in tegengestelde richting. Ondanks de steile hellingen en de kruip-door-sluip-door-stukjes was de glimlach al niet meer van het gezicht te krijgen!

Dat beloofde wat voor de volgende dag. Na een prima nacht met een nachtelijk concert van de lokale uil die het bos naast ons tot jachtgebied had verkozen, konden we maandagochtend officieel vanaf 10:00 uur van start gaan. Maar gezien het feit dat er heel weinig mensen van start zouden gaan en we beloofden om niemand in de weg te lopen mochten we gelukkig om 9:00 uur al op pad voor mijn 18km en de 24 km van de dames. We zouden tot het splitspunt samen oplopen en daar voor onze afstand verder gaan. Gaandeweg het zware parcours zaten er zoveel klimmetjes die een behoorlijke aanslag op de kuiten en hamstrings pleegden, sommigen zelfs met touwen om de afdaling wat veiliger en makkelijker te maken, dat er al snel stemmen opgingen dat die 18 km misschien voor ons “vlaklanders” eigenlijk al meer dan genoeg zou zijn. Met het voornemen om dan volgend jaar terug te komen om dan gezamenlijk de 24 km te gaan doen werd bij het keuzepunt de knoop doorgehakt en de 18 km route door alle drie gevolgd.

We hebben de volle bijna 5 uur (inclusief krentenbol-lunch na de eerste beek oversteek) alleen maar genoten. Van de hellingen die soms echt steil omhoog gingen, de doorwadingen van de beek, de bossen en de magistrale vergezichten. Ook de ontmoetingen met andere lopers waren een leuke afwisseling onderweg.

Trailrunners maken toch wat makkelijker even een kort praatje onderweg. Je gaat over het algemeen niet voor een Olympische recordtijd. Dit kan gezien het parcours ook niet echt. Even in perspectief: de snelste dames van zondag op de 42km deden er ruim 7 uur over en dat waren zeker niet de traagste dames…..

Onze complimenten aan de organisatie van Sportevents.be! De routeaanduiding onderweg was perfect met pijlen aangegeven en de verzorgingsplaats was prima voorzien van de basic benodigdheden. De Garmin GPS kon de hele loop in de zak blijven zitten.

Als campinggasten mochten we gebruik maken van de douchegelegenheid van het landgoed en daar hebben we dan ook heel dankbaar gebruik van gemaakt voordat we aan de thuisreis begonnen die door het verkeer in Luik en de hoosbui van een uur richting Keulen vooral voor chauffeur Linda een extra uitdaging werd. Na een voedzame Schnitzel mit Pommes und Mayo in het traditionele restaurant  Hunxe (ja, die met die trappen) zat het feest er weer op en kunnen we nu nog even nagenieten met de bijbehorende spierpijn. Zoals we al onderweg al besproken hadden: er is een hoop weakness mijn body aan het leaven. Maar het is het voor de volle 100% waard geweest!!

Linda de Vries en Yvette Heusinkveld

Verslag van de Viking Zomertrail in Dieren

De groep loopmaatjes van AVA'70

Eindelijk was het dan weer zo ver! Een echt trailevenement! De Viking Zomertrail op 7 augustus was meer dan welkom na zo’n lange periode zonder evenementen. Ik werd dan ook al voor de wekker wakker met een heel goed humeur. Eigenlijk had ik me ingeschreven voor de 50 km, maar ik werd gehinderd door wat liesklachten. Maar 20 km zou toch moeten lukken zonder al te veel problemen dacht ik. Ik had daarom met een groep loopmaatjes van AVA’70 afgesproken om met hen samen de 20 km te lopen. Geen wedstrijdelement, maar gewoon genieten van de natuur en het feit dat je dat kunt delen met je loopmaatjes.

Het weer zou perfect worden. Niet te warm en maar weinig kans op regen. En op weg naar Dieren scheen de zon al en dat zou eigenlijk ook de hele dag zo blijven. Een echte zomertrail dus, maar zonder dat het heel heet of benauwd werd. Nadat we de auto geparkeerd hadden in de P+R bij het station wandelden we naar de start. Daar troffen we naast onze AVA maatjes ook diverse andere lopers die ik kende. Een gezellige sfeer zat er meteen al in. Nadat iedereen het startnummer had opgehaald wandelden we weer naar het station. De 20 km ging nl. eerst even met de trein van Dieren naar Rheden om zo meer mooie paadjes mee te kunnen pakken.

De treinreis duurde maar vijf minuten, maar was een mooie start van de Zomertrail. Nadat we uitgestapt waren wandelden we met een grote groep lopers naar een punt net buiten de bebouwde kom. Er was geen officiële start en ook geen tijdsregistratie dus we besloten zelf even af te tellen. Na de start ging het meteen al heuvelop waardoor het even stil werd in de groep. Maar na een stukje wandelen op het steile stuk omhoog kregen we wat meer lucht en vooral de dames maakten daar meteen gebruik van om het gesprek voort te zetten. De rest kon er af en toe ook tussen komen en zo liepen we gezellig kletsend onze eerste kilometers. We pikten links en rechts ook nog wat lopers op die het leuk vonden om met ons mee te lopen, hoewel we sommigen ook al snel weer kwijt waren.

Ook was er tijd genoeg om even een groepsfoto te maken en stopten we even om te kijken naar een kudde schapen die door een herder werd voortgedreven naar graziger weiden. Mooi om te zien hoe één herder met hond alles bij elkaar kan houden. Het eerste stuk was behoorlijk heuvelig, het gros van de 350 hoogtemeters zat voor het gevoel in de vele klimmetjes in de eerste helft van de route. De iconische trap bij Koepel de Kaap zat er uiteraard ook in, met gelukkig een verzorgingspost op de top. Hier namen we uiteraard even de tijd om een colaatje te drinken en wat lekkers te pakken.

Ik vond ieder oponthoud eigenlijk prima, het spiertje in mijn lies deed irritant bij iedere landing. Niet heel pijnlijk maar irritant. Even een paar passen wandelen om achterblijvers bij te laten komen rekte alles weer even lekker op en na verloop van tijd werd het gelukkig beter. Maar omdat je dan toch iets anders loopt om het te ontzien krijg je spierspanning op de meest vreemde plaatsen, vooral met afdalingen. Gewoon lekker ontspannen lopen was er voor mij dus niet echt bij, maar ik kon er wel mee uit de voeten en dus liepen we vrolijk verder. Afleiding was er genoeg door de mooie route en het gezelschap.

Ik heb inmiddels al een flink aantal trainingen en evenementen op de Veluwezoom en de Posbank gedaan de laatste jaren, maar het verveelt nooit. Dit jaar is er ruim voldoende regen gevallen en in combinatie met het warme weer was alles uitbundig gegroeid. Een heel verschil met de afgelopen jaren waar de droogte flink toesloeg. Op sommige stukken liepen we door varens die borsthoog kwamen en voor jungle achtige taferelen zorgden. Op andere paden hadden zwijnen er een flinke modderbende van gemaakt en was het onmogelijk om de voeten droog te houden. Ook zagen we op de heidevelden de heide voorzichtig in bloei komen. Over een paar weken zal dit op zijn mooist zijn. De organisatie had alle mooie paadjes opgenomen in de route, dus we konden volop genieten.

In de buurt van verzorgingspost bij de Carolinahoeve kwamen we ook nog een kudde Hooglanders tegen met indrukwekkende horens, maar die waren gelukkig net zo rustig als altijd. We konden zonder problemen door de kudde heen om bij het hekje te komen om onze weg te vervolgen. In de tweede helft van de route hadden we wat minder korte steile klimmetjes en afdalingen en juist meer vals plat. Heel vals plat in de meeste gevallen, maar dat betekende wel dat het in de afdalingen extra lekker liep.

We liepen als groep nog steeds lekker samen, af en toe even inhouden om achterblijvers bij te laten komen. Af en toe kwamen er snellere loper achterop die een trein of wat later waren gestart en soms kwamen we lopers tegen die een andere route liepen, maar eigenlijk liepen we de hele tijd samen. Super gezellig en mooi dat het eindelijk weer eens kon in een evenement. Bij de finish dachten we als groep te finishen, maar enkelen moesten dan toch eerst nog even een extra rondje lopen om de ‘halve marathon van de maand’ te volbrengen. Maar dat mocht de pret niet drukken en eenmaal over de streep dronken we lekker in de zon zittend nog even samen een bakje koffie.

De organisatie mag tevreden zijn over het verloop van het evenement. Uiteraard waren er nog wel wat Coronamaatregelen die ze moesten aanhouden, maar het ging niet ten koste van het plezier van de deelnemers. Iedereen die ik sprak was enthousiast over de organisatie en de route. Gelukkig is 16 oktober de Steam trail al weer. In hetzelfde gebied, maar dan kunnen we genieten van de herfstkleuren en de paddenstoelen in het bos. We bleven echter niet te lang hangen en om een prachtige dag met een hoogtepunt af te sluiten was ik precies op tijd thuis om Sifan Hassan de 10.000 meter te zien winnen. Wat een prachtige dag.

Andre Bleumink

De kudde schapen

De opbouw van een training naar de Marathon

Hoe bouw je je training nou het beste op richting jou doel in het najaar om geen blessures te krijgen?

Elke maand zullen MSc Kinderfysiotherapeut Elke Schuurman en MSc Manueeltherapeut Mark te Brake een blog schrijven over diverse onderwerpen. Elke zal vanuit haar specialisatie in gaan op blessures, de preventie van blessures bij kinderen en de motorische ontwikkeling van kinderen. Mark zal zich voornamelijk richten op diverse onderwerpen binnen de hardloopsport. Dit kan variëren van hardloopblessures tot diverse trainingsmethodes, denk hierbij aan intervaltraining of heuveltraining. De blogs worden geschreven aan de hand van de nieuwste wetenschappelijk inzichten en ervaringen en kennis van de fysiotherapeuten. Elke en Mark zijn beide werkzaam als gespecialiseerd fysiotherapeuten van Fysio Oude IJsselstreek op de locatie in Terborg, maar sinds vorig jaar ook op de locatie in Aalten op het terrein van atletiekvereniging AVA’70.  Op deze locatie kunt u gebruik maken van onder andere de specialisaties manuele therapie, kinderfysiotherapie en sportfysiotherapie.

Hardlopen is een populaire sport in westerse landen, 12-25% van de populatie loopt weleens hard. Veel van deze hardlopers krijgen een keer te maken met een hardloop gerelateerde blessure. Hardlopen is namelijk een belastende sport voor je spieren, pezen, botten en gewrichten. Beginnende hardlopers krijgen gemiddeld 17.8 blessures per 1000uur sport, voor gevorderde lopers ligt dit aantal iets lager namelijk op 7.7 blessures per 1000uur sport. Dit komt voor beginnende lopers (uitgaande van 3uur hardlopen per week) neer op +-3 blessure per jaar en voor de gevorderde loper (uitgaande van 4uur hardlopen per week) op +-1.5 blessure per jaar. Met deze blog wil ik jullie maandelijks meenemen in factoren die het blessurerisico mogelijk zouden kunnen verlagen.

De opbouw

In het najaar staan er weer diverse halve en hele marathons op het programma. Na een periode zonder wedstrijden moet er nu dus weer getraind worden. Hoe bouw je je training nou het beste op richting jou doel in het najaar om geen blessures te krijgen?

Een belangrijke vuistregel voor de opbouw van de hardloopbelasting is een toename van +-10% per week. Heb je dus in de coronaperiode, minder of zelfs helemaal niet getraind begin dan niet gelijk op je oude niveau, maar bouw dit langzaam op. Wat houdt deze 10% regel nou precies in? De 10% regel geldt eigenlijk voor 2 dingen, namelijk het totale aantal kilometers per week, maar ook voor de langste training.

Een voorbeeld:

Het laatste jaar heb je 3x per week hardgelopen en kwam je gemiddeld uit op een weektotaal van 40km. Je langste training was rond de 15km. Een vaak gemaakte fout bij veel hardlopers die zich gaan voorbereiden op een halve/hele marathon is om dan in eens meer te gaan trainen. De gedachte is vaak, je gaat een marathon lopen dus moeten de duurlopen langer worden. In de eerste week van je voorbereiding doe je direct een duurloop van 22km en ook de andere 2 training maak je iets langer namelijk 14km. Dit betekend dat er deze week (50km) een toename is van 25% van het totaal aantal weekkilometers en een 45% toename van je langste training. Met zulke grote toenames van de belasting hoef je alleen nog te wachten op een blessure, vandaar de 10% regel.

Een goede opbouw zou zijn om je totaal aantal week kilometers te verhogen naar 44km en je langste duurloop naar 16.5kilometer. Doordat je binnen een veiligere range van 10% zit neemt de kans op het krijgen van een blessure sterk af. 

Dus houd je rustig in de opbouw van je trainingsbelasting en laat een blessure geen roet in het eten gooien van jou doel.

Heb je vragen over jou opbouw of wil je extra begeleiding bij jou trainingen richting dat ultieme doel? Of heb je toch een blessure opgelopen?

mark@foij.nl of 0315-329255 

Aankondiging van de 8e Bert Timmer Memorial Loop in Duiven

De flyer van de Bert Timmer Memorial Loop

Ter nagedachtenis aan Bert Timmer, organiseert de loopgroep FRoS  jaarlijks een Memorial Loop. Voor het eerst gehouden in 2013. Naast de 5 en 10 kilometer zijn er voor de jeugd twee afstanden én een scholencompetitie, ook is er een bedrijven/teamloop, voor bedrijven, clubs, vriendengroepen. Kortom een recreatieve hardloopwedstrijd voor de gehele familie. De locatie is het Horsterpark in Duiven. De wedstrijd wordt dit jaar gehouden op zondag 5 september.

Klik op de links voor meer informatie

programma

inschrijven

site organisatie

Olympische Spelen nacht 7: Dag twee van de meerkamp en 4x100 meter estafette

4x100 meter mannen uitgeschakeld

Vrijdag 30 juli tot en met zondag 8 augustus wordt het olympische atletiekprogramma afgewerkt in Tokio. In totaal komen 43 teamNL atleten in actie. Vannacht zagen we hoe meerkampsters Vetter en Oosterwegel aan dag twee begonnen, Nadine Broersen moest de strijd helaas staken. De 4x100m estafettedames bereiken de finale, de 4x100m mannen slagen hier niet in.

Meerkamp dag twee

Geen Nadine Broersen op de meerkamp vandaag. Ze had met haar beste onderdelen nog voor de boeg zicht op een plek in de top tien, maar kampt met fysiek ongemak. Anouk Vetter en Emma Oosterwegel zijn nog wel in de strijd; en hoe.

Anouk Vetter begint dag twee aan de leiding. Ze is bezig aan een razend goede meerkamp en laat haar vorm zien bij het verspringen. Na een foutsprong is ze scherp en dat komt eruit bij de tweede en derde poging waar ze met 6.47 meter een goed resultaat neerzet. Bij het speerwerpen levert Vetter iets in met een worp van 51.20 meter. In de tussenstand na zes onderdelen staat Vetter op de tweede plek in de tussenstand met 64 punten achterstand op koploper Nafi Thiam. Dat lijkt een onoverbrugbaar verschil. Ondanks dat de 800 meter niet het beste onderdeel is van Vetter, ligt de zilveren medaille wel binnen handbereik. Met een score van 5848 punten ligt Vetter ook op koers om haar eigen Nederlands record van 6636 punten uit 2017 te gaan verbeteren.

Ook Emma Oosterwegel is bijzonder goed op weg. Zij heeft de eerste dag van haar Olympische zevenkamp erg goed afgesloten, plek 11, en neemt daarmee een voorsprong op haar beste resultaat tot nu toe. Bij het verspringen noteert ze in haar beste sprong 6.29 meter en daarmee stijgt ze na zes onderdelen naar plek acht. Bij het speerwerpen haalt Oosterwegel geweldig uit met een nieuwe persoonlijk record van 54.60 meter. Met alleen nog de afsluitende 800 meter te gaan staat ze op plek vier in de tussenstand. Oosterwegel mag vanmiddag om 14:20 uur met de Belgische Noor Vidts en de Amerikaanse meerkampsters Kendel Williams en Erica Bougard gaan strijden voor een plek op het erepodium. De verschillen zijn klein.

Estafettedames nipt naar de finale

Het kwartet bestaande uit Nadine Visser, Dafne Schippers, Marije van Hunenstijn en Naomi Sedney, bereikte deze ochtend (03:00 uur NL tijd) de Olympische finale van de 4x100 meter estafette.

Dat ging niet helemaal soepel vanwege een matige wissel tussen startloopster Visser en Schippers; ze moest behoorlijk inhouden om het stokje nog in het wisselvak over te kunnen nemen. Dafne Schippers maakt vervolgens veel goed en de tweede wissel op van Hunenstijn gaat goed. Slotloopster Sedney moest op de laatste rechte meters de top van het veld laten gaan; ze finishen op plek vijf in een snelle SB tijd van 42.81 seconden. Even lijkt een finaleplek lastig te worden maar uiteindelijk blijkt de zevende tijd van alle deelnemers genoeg voor een plek bij de beste acht.

Kort na hun race stonden de vier dames bij de NOS. Nadine Visser: “we maken het wel onnodig spannend maar hé, we staan gewoon in de finale!”. Ook Marije van Hunenstijn reageert: “we zaten echt in een hele sterke serie dus het was echt heel spannend. In de finale moeten we er superscherp in gaan en vooral genieten!”

Luister hier naar de 4 dames bij de NOS.

We zien de dames terug in de finale van de 4x100m estafette op vrijdag 6 augustus om 15:30 uur (NL tijd).

4x100 meter mannen uitgeschakeld

Anderhalf uur later was het de beurt aan de Nederlandse mannen. Helaas slagen de vier mannen, Joris van Gool, Taymir Burnet, Christopher Garia en Churandy Martina, er niet in om het stokje bij slotloper Martina te krijgen.

Team NL zat in een zeer sterke serie met onder andere Jamaica, Groot Brittannië en Japan dus een gokje wagen was wellicht de strategie. Startloper Joris van Gool was snel weg en de wissel op Taymir Burnet was goed, ook de tweede wissel op Christopher Garia was scherp. In de bocht lag Nederland er nog goed voor, het ging helaas mis bij de laatste wissel van Garia op slotloper Churandy Martina. Garia weet Martina niet op tijd te bereiken en het Olympisch avontuur is over. Erg zuur voor de Nederlandse ploeg en voor Churandy Martina, voor wie het de laatste Spelen zullen zijn, in het bijzonder.

Taymir Burnet: "ik weet nog niet wat er precies gebeurd is, we moeten de beelden terugkijken en daarvan leren." Ook Joris van Gool blikt kort terug: "mijn stuk ging erg goed, van een afstandje zie je het vervolgens niet zo goed maar het is dan wel zuur als je op het slotstuk ziet dat ons oranje shirtje er niet tussen loopt. We moesten hier en daar wat risico nemen om een goede kans te maken tussen deze sterke teams."

Slotloper Churandy Martina, die voor de vijfde en laatste keer op de Olympische Spelen staat, blijft positief als altijd: "het ging niet goed bij Chris en mij, de wissel. We moeten echt alles tot in de puntjes goed doen ten opzichte van de andere sterke landen. Ik baal wel dat het zo eindigt, maar we hebben ons best gedaan om hier te zijn en om hier te staan."

Kijk hier terug naar de mannen bij Jeroen Stekelenburg (NOS).

Tijdschema vanmiddag

De ontknoping van de meerkamp staat vanmiddag op het programma. Wat kunnen Anouk Vetter en Emma Oosterwegel, zit er een medaille in? Daarnaast komen de vrouwen in actie op de 4x400 meter estafette en staat Liemarvin Bonevacia in de finale van de 400 meter. Klik hier voor meer informatie over TeamNL op de Olympische Spelen.

Vakantietraining Teutoburgerwald

Andre Bleumink

Eindelijk is het dan vakantie! Door alle Covid-19 perikelen hadden we niets geboekt, maar mijn vrouw en dochter hadden nog een paar overnachtingen kunnen boeken. Het rijk helemaal alleen dus, maar door een kaakontsteking was de tijd gevuld met bezoekjes aan de tandarts. De klachten namen gelukkig snel af en maandagmiddag gooide ik een appje in de groep wie er zin had om dinsdag mee te gaan naar het Teutoburgerwald voor een rustige training. Bezoekjes aan Duitsland van minder dan 24 uur zijn nog steeds toegestaan zonder al teveel gedoe.

Michiel had wel zin en tijd, dus het avontuur kon beginnen. Ik had een route gevonden op afstandmeten.nl van Ferry, die ik ken van Facebook en een Vikingweekend Sauerland. Hem kennende zou het een uitdagende route worden met mooie kleine paadjes. En zo op de kaart kijkend voerde de route over de hoogste heuvels van het gebied tussen Bad Iburg en Georgsmarienhütte. We wilden een uurtje of vier lopen, dat zou betekenen dat we de route van 32 km waarschijnlijk iets in zouden moeten korten. Maar op de kaart zag ik genoeg mogelijkheden.

Om de zomerwarmte voor te zijn stapte ik op half acht ’s morgens in de auto. Eerst even Michiel oppikken in Hengelo en dan door naar het Teutoburger Wald. Het was rustig op de weg en met zo’n anderhalf uur stonden we op de parkeerplaats waar we wilden starten. We besloten de route in tegengestelde richting te lopen, dan hadden we de meeste en mooiste klimmen gehad als we op het laatst wilden afkorten. En het begon meteen al goed, meteen een stuk steil omhoog zodat het hardlopen nog maar even uitgesteld werd… Na een flink stuk klimmen werden we onthaald op het eerste mooie uitzicht vanaf de top, en er zouden er nog vele volgen.

Ik had al een paar weken last van een spiertje in mijn bovenbeen die eerst even ‘los’ moest komen dus we gingen het sowieso rustig aan doen. De nadruk lag dan ook op genieten. Hiken omhoog, dribbel naar beneden. Vlakke stukken waren er niet, dus flink tempo maken hoefden we niet. Het genieten stond meteen vanaf het begin vol aan. Het bos lag er prachtig bij, de heuvels waren indrukwekkend met toppen van ruim 250 meter hoog en het leek vaak wel alsof we alleen waren. Heel sporadisch kwamen we wandelaars tegen op de wandelpaden, maar de route voerde ons ook vaak over mooie singletracks. Deze waren vaak steil en vol met boomwortels en stenen, voor de echte liefhebber soms ook nog een overgroeid met brandnetels of braamstruiken. Nicht für Warmduscher zeggen onze Duitse vrienden dan.

Het uitzicht vanaf de heuveltoppen was mooi en we namen ook de tijd om er van te genieten. Daarnaast moesten we natuurlijk ook navigeren en houden die steile klimmen best op. Bovendien bleek de route regelmatig over paden te lopen die er niet meer waren of al in geen jaren meer belopen waren…. Super leuk natuurlijk om je een weg te banen over overgroeide paden, maar het schiet niet echt op. Na een uurtje of drie lopen besloten we daarom maar de ronde af te korten. We pakten een pad richting de start. Maar die hield ineens op waardoor we een stukje moesten bushwacken over een spoor dat door bosbouwmachines gemaakt was. Op zo’n moment is een GPS apparaat toch wel echt heel handig om de weg te vinden. Het volgende pad hield ook op en na nog wat doorsteekjes door het bos kwamen we in een weiland terecht vanwaar de onze startplek konden zien. Na ruim vier uur hadden we ruim 22 km en zo’n 890 hoogtemeters op de teller staan.

Omdat het zo’n mooie dag was hadden we enthousiaste verhalen op Facebook gezet. Dat leverde de vraag op of we nog een keer wilden en zo stonden we zaterdags weer op dezelfde parkeerplaats voor nog een rondje Teutoburger Wald, maar nu met zijn drieën. Michiel, Henri en ik startten nu wat later en het was dan ook warmer en benauwder, maar met een beetje goede wil zou het nog gaan regenen wat voor verkoeling zou kunnen zorgen. De route hadden we ook wat aangepast waardoor we nog wat meer hoge heuvels mee zouden pakken. De stokken waren mee om het powerhiken omhoog wat meer power te geven en meteen vanaf de start zat de schwung er weer goed in.

De aanpassingen aan de route waren zeker een succes. Prachtige paden, mooie klimmen en afdalingen, super uitzichten. Het Teutoburgerwald op zijn best! Ook op deze zaterdag was het heel erg rustig op de paden, misschien dat het zondags wat drukker is? Af en toe kwamen we wat wandelaars en mountainbikers tegen en ook nog een verdwaalde ruiter die naast haar paard liep en vertwijfeld op haar telefoon de weg liep te zoeken. Gelukkig konden we die de goede kant op wijzen. Doordat we de route aangepast hadden leek het voor ons ook heel anders dan dinsdag en was er weer van alles te zien en te genieten.

Na ruim twee uur bleek de warmte en de hoogtemeters wat veel in combinatie met het tempo en moesten we een tandje terug. Doordat we liepen te zweten als otters in het benauwde weer slonk onze voorraad water in de rugzak vrij vlot en onder weg was er geen mogelijkheid om bij te vullen. Echt jammer dat er geen boscafeetje was onderweg waar we een frisje en een ijsje hadden kunnen scoren. Gewoon doorbuffelen dus, maar ook deze zaterdag moesten we daarom de route afkorten om het nog een beetje leuk te houden. Geen probleem deze keer met afkorten, via wat makkelijke paden konden we terug naar de parkeerplaats. Na bijna vier en een half uur hadden we ruim 22 km en 890 hoogtemeters gescoord.

Twee keer in één week in hetzelfde gebied lopen doe ik normaal gesproken eigenlijk niet, maar ik heb twee fantastische tochten gemaakt. Gedeeltelijk over dezelfde paden, maar het terrein verveelde echt geen moment. Prachtige paden om te trailrunnen en ook mountainbikers kunnen hier goed uit de voeten. Eigenlijk opmerkelijk dat het gebied rond Bad Iburg zo onbekend is. Het Teutoburger Wald word best redelijk bezocht door trailrunners uit Nederland, maar die pakken meestal Hörstel of Ibbenbüren als startplaats. Ook mooi, maar de heuvels zijn daar beduidend lager dan in het gebied tussen Bad Iburg en Georgmarienhütte. En dat maakt het extra half uur rijden ten opzichte van Ibbenbüren echt de moeite waard, zeker als je wil trainen voor een bergtrail. Ik ga er in ieder geval nog wel vaker komen denk ik.

Andre Bleumink

Topteam Argo wil graag regionaal gaan

Coach Stefan Scanu (links) kijkt hoe Jordy Kloet, Luuk Nusselder en Ruben Garretsen hun oefeningen doen (foto Roel Kleinpenning)

Een verzameling getalenteerde hardlopers vormt samen het Topteam van Argo. De Doetinchemse atletiekvereniging viert deze zomer het 10-jarig bestaan van het team. Trainer Stefan Scanu van Argo is de geestelijk vader, en nog steeds begaan met ‘zijn kindje.’ Met hem dan ook een blik in de achteruitkijkspiegel, en een voorzichtig doorkijkje naar de toekomst.

Zelf loopt Scanu al 35 jaar hard. “En daarnaast ben ik nu 21 jaar trainer bij Argo”, somt de docent moeiteloos op. In die tien jaar van het Topteam, heeft Scanu veel meegemaakt. “Het hoogtepunt was zeker de medaille van Bob te Lindert op het NK indoor in 2015, absoluut dieptepunt was het overlijden van ons Topteamlid Nieck-Jan Gal in datzelfde jaar.”

Bij de oprichting in 2011 zette Scanu een stip aan de horizon. “We wilden graag een medaille halen op een NK en dat is na vier jaar gelukt. Daarna werd de doelstelling om dat vaker te realiseren.”

Variatie

Acht atleten van verschillende leeftijden met verschillende loopdisciplines, dat is nogal wat variatie tijdens de trainingen. Scanu: “Dat klopt, maar gelukkig kan ik snel schakelen. Daarnaast hebben de atleten ook een bepaalde drive en is de onderlinge klik samen goed, dat helpt ook enorm.”

Daarnaast deed Scanu door de jaren heen ook veel ervaringen op. “Zo heb ik een tijd op Papendal meegelopen bij de nationale juniorenselectie op de middenlange afstand. Daar heb ik veel opgestoken, zo weet ik nu dat een keer een rustige training tussendoor helemaal niet slecht hoeft te zijn. Dat was dertig jaar geleden wel anders, toen deed ik als atleet eigenlijk alleen maar harde trainingen.” 

Stichting

Trok Scanu in de beginjaren alleen de kar, intussen is er een stichting voor het team in het leven geroepen. “Dat heeft wel geholpen hoor, net zoals een stukje sponsoring van partijen die het team ondersteunen. Ik besteed zelf zo’n 20 uur per week aan het team, en doe dat als vrijwilliger. Daar klaag ik niet over, het is mijn passie. Maar dan is het wel leuk als het team zich ook op meerdere vlakken ontwikkelt.”

Wensen

Wensen voor de toekomst heeft de ujit Winterswijk afkomstige Scanu ook. “Ik zou het mooi vinden als de talenten van de vier Achterhoekse atletiekverenigingen Archeus, AVA’70, Atletico’73 en Argo samen in het team komen, dat het niet alleen een Topteam van Argo is, maar van de vier verenigingen samen. De reden waarom dat nog niet zo is ligt denk ik op bestuurlijk vlak.”

Volgens Scanu hoeven de verenigingen niet bang te zijn: “In mijn beleving kun je best samen trainen en tegelijkertijd lid blijven van je eigen vereniging. Ik denk dat dit het niveau van atleten ten goede komt.”

Verhalen dat hij zo’n samenwerking tegen zou houden, verwijst hij graag naar het rijk der fabelen. “Ik ben er absoluut voor, en ik praat ook niet uit eigenbelang. Ik hoef daar geen hoofdtrainer van te zijn hoor, het gaat mij om de atletiek in de Achterhoek.” (bron)

Aankondiging van de techniektrainingen in Lichtenvoorde

Klik op de flyer om het beter te lezen

Hardloopclinics Kramp Run in Varsseveld

Gert-Jan Wassink

In aanloop richting de Kramp Run op 11 september as. zal er in samenwerking met Gert-Jan Wassink en Anytime Fitness in Varsseveld een aantal hardloopclinics worden verzorgd. De eerste clinic zal plaatsvinden op woensdag 11 augustus om 19.30 uur. De overige clinics zijn gepland op maandag 23 en 30 augustus 2021.

Geef je snel op via: varsseveld@anytimefitness.nl met als onderwerp in de mail: Ik doe mee! Verder graag vermelden in de email: Volledige naam + leeftijd, telefoonnummer en je emailadres.

Wat kun je verwachten tijdens deze clinics?

-Loopscholing

-Spierversterkende oefeningen

-Tips voor een goede voorbereiding

Maak kennis met Anytime Fitness: Anytime Fitness Varsseveld staat voor sporten, gemak, plezier, persoonlijkheid in ons 24/7 open concept. In de aanloop richting de Kramp Run willen wij jullie graag een extraatje bieden, omdat wij graag willen dat jullie goed voorbereid aan de start staan van de wedstrijd! Hiervoor bieden wij iedere deelnemer van de Kramp Run de mogelijkheid aan om 30 dagen gratis te komen sporten + een persoonlijke meetsessie & fitness uitleg.  In de fitnesszaal maken we gebruik van de nieuwste apparatuur met o.a. Netflex,Youtube, etc, ook kun je gebruikmaken van onze Virtuele groepslesruimte en live groepslessen! www.anytimefitness.nl

Landgoederen de Wijk (Drenthe) en IJhorst (Overijssel)

Landgoed Dickninge

De start van onze tocht is bij châteauhotel en -restaurant De Havixhorst. Het is een havezathe gelegen op een landgoed in de gemeente Meppel, aan het mooie riviertje de Reest. Van oudsher vestigden Drentse boeren zich op de zandhorsten langs dit riviertje. De oude hoeves overtroffen elkaar al de snel in macht en aanzien. Des te rijker qua uitstraling en decoratie, des te meer aanzien.  

Aan de rand van het landgoed ligt het ooievaarsbuitenstation ‘De Lokkerij’ Reestdal. Hier worden geen ooievaars ‘gelokt’, maar de naam ‘Lokkerij’ houdt verband met de familie Lokken, die in de boerderij, waar nu het ooievaarsstation gevestigd is, generaties lang een boerenbedrijf had. Onderweg zien we dan ook veel ooievaars op de daken van de huizen of in de weilanden zitten.

We lopen verder in de richting van het dorp de Wijk. Hier staat windmolen de Wieker Meule. Het is een achtkante stellingmolen daterend uit 1829. De molen is bijna geheel met riet gedekt. Als we het kleine Drentse plaatsje achter ons hebben gelaten, zijn we inmiddels de provinciegrens met Overijssel over gelopen en komen we in de buitengebieden van IJhorst. Beide dorpen zijn nauw verbonden met elkaar. Vroeger zei men van De Wijk dat het een dorp was zonder kerk en van IJhorst dat het een kerk was zonder dorp.

Het sterk meanderende riviertje de Reest, slingert steeds als een grenslijn tussen beide provincies en aan beide zijden van de Reest zien we een aantal fraaie havezaten en oude boerderijen. Even verder ligt het 75 hectare grote landgoed Dickninge. Op de grens van dit landgoed staat een kleine rustieke woning in het groen, waarvan de oorspronkelijke bestemming snel duidelijk is. Het tolhek verspert namelijk de weg voor deze voormalige tolwoning, wij kunnen gelukkig gemakkelijk passeren.

Klik op de link voor enkele foto's

fotoalbum

B-selectie AVA'70 geniet van zomeretappe

Aan de voet van de klimtoren werd een korte, maar zeer aangenaam drankmomentje ingelast

Het heeft eigenlijk veel te lang geduurd, maar dinsdagavond was het dan eindelijk zover. De ijzersterke B-selectie trok er weer eens op uit voor een trainingsloop op locatie. De corona had deze populaire activiteit onmogelijk gemaakt, maar Marco van Rijs vond het welletjes. De altijd goedlachse coach had zijn volgelingen uitgenodigd om zich rond de klok van 19.00 uur te melden op de bekende parkeerplaats in Vragender. Uiteraard had hij het te lopen parcours uitvoerig verkend en zichzelf als bonus getrakteerd op een terrasje, wat uiteraard heel logisch is. Ondanks het feit dat de vakantieperiode inmiddels is aangebroken, waren er toch ruim 20 sportievelingen op deze 1^e zomertour van 2021 afgekomen. Er bleek zelfs een zeer enthousiaste achterfietser aanwezig te zijn om er voor te zorgen dat het peloton in een gesloten draf bij elkaar zou blijven.

Zoals gebruikelijk werd de avond begonnen met een praatje van de trainer himself, die vol humor zijn blijdschap over de aanwezigheid van het grote aantal atleten liet blijken. Hij had er zelf voor gekozen om zich te verplaatsen met de transporter, wat een goede keus bleek te zijn, gezien het feit dat er in sneltreinvaart 17 bidons, flessen water en sleutelbossen in zijn mandje werden geflikkerd. Het sturen werd voor van Rijs dan ook gelijk al een dingetje, want de route kende een zeer laag asfaltgehalte en in het rulle zand verlies je snel de controle. Nadat alles in gereedheid was gebracht werd er vertrokken en met een omtrekkende beweging draaide de club richting de Schans. Het gebied lag er na twee Zwarte Crossloze jaren natuurlijk fantastisch bij en na een korte draafpartij door een armetierig bosje arriveerde het veelkleurige gezelschap in de nabijheid van het circuit. De lange sliert met lopers slingerde zich door het fraaie stukje natuurschoon en trok de aandacht van de vele wandelaars. Zowel met, alsook zonder hond. Een bekende werd onderweg uitgebreid gegroet en gedisciplineerd werd de meefietsende coach op de voet gevolgd. Wat niet anders was dan bij de zomeretappes in het verleden was het onophoudelijke gekeuvel. Tuurlijk was er na een lange periode het nodige te bespreken, maar dit keer was het wel bijzonder opmerkelijk. Wat wel nieuw was, bleek het feit te zijn, dat er voor een sanitaire stop geen tempovertraging meer wordt ingelast en dat betekent dus, dat er automatisch een extra sprintje getrokken dient te worden. 

Aan de voet van de klimtoren werd een korte, maar zeer aangenaam drankmomentje ingelast, waarna de etappe werd vervolgd. De trainert liet zich eventjes afzakken naar de achterste geledingen van het peloton en kwam onderweg alleen maar lachende gezichten tegen. Hij pinkte in het geniep even een traantje weg bij het zien van de loopvreugde bij zijn manschappen. Ja, die Marco blijft een gevoelig typetje en juist daarin schuilt ook weer zijn kracht. Vooraan wordt er nog effen een flinke slinger aangegeven, met als gevolg dat er direct een paadje wordt gemist. De laatsten werden voor even de eersten en pakten een drekspoor langs een slootje, waar de regen er hier en daar een potje van had gemaakt. Dit werd de achterfietser, laten we hem Tom noemen, bijna fataal. In een “split second” verloor hij de macht over zijn stuur en moest bijkans van de verdrinkingsdood worden gered. Dit zou zeker een smetje hebben betekent op de eerste loop op locatie van 2021, temeer het voor de rest zo geweldig liep. Met een fijn applaus voor de deelnemers in het algemeen en coach in het bijzonder werd de finish bereikt na een prachtig loopavontuur van dik een uur en 10,66 kilometer op de teller.

Met een meer dan voldaan  gevoel werd er afscheid van elkaar genomen. De eerste zomeretappe smaakte in ieder geval naar meer en Marco kennende, kan de B-selectie hier alvast reikhalzend naar uit kijken………(FR)

Zuidwolde-Avereest

Het Spookmeer

Vanaf ons park in IJhorst in de provincie Overijssel is het een kilometer of zeven fietsen naar de omgeving van Avereest waar we onze tocht beginnen. Avereest is een streek in het noordoosten van Salland, die bestond uit Balkbrug, Dedemsvaart en Oud Avereest. De gemeente is in 1818 uit de gemeente Ommen ontstaan en ging in 2000 op in de gemeente Hardenberg. De naam Avereest komt van het kleine beekje de Reest die de grens vormt tussen Overijssel en Drenthe. Aver duidt op de bovenloop van een stroom, waardoor de naam neerkomt op bovenloop van de Reest.

In het begin lopen we over een prachtig geaccidenteerd heideterrein. Het Drentse Landschap beheert dit natuurgebied al een aantal jaren met de hulp van een flinke kudde Schoonebeker heideschapen en er lopen ook een aantal Galloway runderen. Mooi op de hei zijn de solitair staande eikenbomen die in de vrije ruimte breed konden uitgroeien.

Na een paar kilometer komen we bij een veenplas die de mensen uit de buurt de veelzeggende naam Spookmeer gaven. Het oude verhaal wil dat je er ’s nachts de kans loopt een spookachtige gedaante uit het water te zien verrijzen die je met zijn knekelhand naar de diepten van het meer probeert te lokken. De plas is waarschijnlijk ontstaan doordat het water in de diep uitgestoken laagte bleef staan. Het veen dat in het ondiepe water ontstond, is door minder bijgelovige lieden als turf uit het Spookmeer gestoken.

Voor het eerst passeren we de Reest, het water van dit riviertje stroomt traag aan ons voorbij en de tijd lijkt geen vat op het landschap te hebben gehad. Het Reestdal is één van de weinige beekdalen dat niet opgeofferd is aan de eisen des tijds en een grote normalisatie bespaard bleef. Halverwege de tocht nemen we even een pauze bij een boerderij waar van alles te koop is.

We vervolgen onze weg over een eeuwenoud kerkpad naar Oud-Avereest. Hierlangs bezochten de Drenten ’s zondags de kerk en bracht men zijn doden naar het kerkhof. Op de grafzerken van het oude gedeelte van het kerkhof vindt je soms amper leesbaar de namen van vrijwel alle dorpen en gehuchten in de wijde omgeving terug als namen van de overledenen. De eeuwenlange verbintenis tussen de bewoners en hun streek laat zich niet beter bewijzen.

Al met al is het een erg afwisselende route over de heide, langs een prachtig ven, door het bos, langs akkertjes, eeuwenoude boerderijen en prachtige hooilanden. Je maakt op een verrassende wijze kennis met de Reest, misschien wel een van de meest natuurlijke beken die Drenthe rijk is.

Klik op de link voor enkele foto's

fotoalbum