 |
| De welverdiende cappuccino met appeltaart bij Tiemessen in Etten ‘Wijzen uit het Oosten gaan
terug in de tijd’ Op maandag 1 december jl.
startte de meteorologische winter, dus bij uitstek een mooie gelegenheid om
weer eens een wandeletappe te plannen. De knie van Geert blijkt nog steeds
tegen te sputteren, terwijl de kuit van Frank een pittige belasting ook nog niet
toeliet. Alleen Theo was dus in feite topfit en dat wilde de oude vos dan ook
maar al te graag horen. Misselijkmakend natuurlijk een dergelijke houding,
terwijl je kompanen uit de put proberen te krabbelen. Afijn, om de sfeer toch
een beetje prettig te houden, was er gekozen voor een kortere route dan
normaal, maar ook dat leverde voldoende gespreksstof op…. Als vertrekpunt was er gekozen
voor herberg `t Onland en toen Geert zijn bolide de parkeerplaats opdraaide,
bekroop ons gelijktijdig het gevoel van een valse start. De motor draaide nog,
toen de drieturvenhoge tuinman aan kwam lopen. De chauffeur van dienst besloot
gelijk maar een praatje te gaan maken en kwam gedesillusioneerd terugsloffen.
We gingen gelijk al terug in de tijd, want er was geen plaats in de herberg
voor de drie wijzen uit het Oosten! Pfff…een stuksken traditie gelijk naar de
galemiezen, want het goede gebruik, namelijk na afloop van de Spaziergang
dampende cappuccino en appeltaart met twee toefjes slagroom, kon gelijk in de
prullenbak. Gelukkig wisten we ons snel te herpakken en gingen op pad. Zoals altijd was de formatie al direct duidelijk, namelijk met de punt naar achteren. Theo en Geert in de voorste linie, terwijl Frank er op zijn gemakkie achteraan drentelde. Al na een kleine 2 kilometer, betraden we een stukje historisch grondgebied, namelijk bosgebied de Wrange. Vroeger leefden hier dassen en een plek waar ze samenscholen noemen ze een wrang. Weer wat geleerd, maar ook Theo ging aan het verhalen. In zijn jongere jaren had hij in deze omgeving veel voetbalgevechten geleverd tegen de local hero`s van de club S.V.D.W. Het bleek de plek te zijn waar voetbal nog ouderwets oorlog was en waar winnen als uitspelende vereniging volstrekt onmogelijk was. Als het tot trammelant kwam en dat was een wekelijks ritueel, volgde gelijk de waarschuwing dat als het niet gauw anders ging de vuilnis in de komende weken niet werd opgehaald. Nou, dan is er natuurlijk
weinig keus. Het waren in feite de eerste omkopingsschandalen in de
voetbalwereld, aldus nestor Stronks. Maar waar je als scheidsrechter ook af en toe
met hele leuke snuisterijen naar huis kon gaan. Het hart zat best op de goede
plek, zo bleek na afloop in het clubhuis, waar de potjes bier in veelvoud van
hand tot hand gingen. Theo keek met enige weemoed naar de stappende kompanen,
die smulden van zijn gedetailleerde vertelling. Kijk, van dergelijke
historische grootspraak ga je beter wandelen en de stemming was volledig
omgeslagen. Theo had weer zijn waarde bewezen en daarom ligt hij ook zo goed in
de groep. We draaiden natuurpark
Koekendaal in en ook dat is een stukje geschiedenis in Doetinchem. Wie heeft er
nooit gebanjerd in de speeltuin met louter afgekeurde toestellen of
rondgehuppeld in de dierenweide? Oude herinneringen komen bovendrijven en in
gedachten zijn we weer even jong…. We passeerden de Bielheimerbeek, waar naast
voorntjes en snoeken, tegenwoordig ook weer karpers in rondzwemmen. De beek
meandert prachtig door het landschap en we hadden het geluk dat we een poosje
langs het kabbelende water blijven smoksen. Kilometer 5 werd ruimschoots
gepasseerd en dat betekende dat de route al over de helft was afgelegd, zo liet
Frank weten. De teller zou uitkomen op 10, dus er was niets aan gelogen. De seinen gingen op groen om
een lekkere pauze in te lassen, op het moment dat er een bankje in zicht zou
komen. Maar de tweede teleurstelling van de dag leek een feit te gaan worden,
want alles kwamen we tegen, maar geen bankje. Het einde van de tocht kwam in
zicht en de kilometerteller gaf feitelijk wat anders aan. In alle hectiek
hadden we gewoon weer een paar paaltjes gemist en de lus die we onbewust
oversloegen, bleek dik 1,7 kilometer te zijn. We besloten na enig overleg het
er gewoon bij te laten en de proviand ook maar bij terugkomst op de
parkeerplaats te nuttigen. Hiervoor moest overigens nog bijna een half uur
uitgetrokken worden, want de rugzak van Geert en Theo bleek boordevol te
zitten. Tuurlijk, je moet de verloren calorieën zo snel mogelijk compenseren,
maar gruwelijk bufferen is ook weer niet nodig…. Tradities moet je koesteren,
dus gingen we op deze waterfrisse maandag op zoek naar een plekje, waar we als
wijzen uit het Oosten wel welkom waren. Dit vonden we uiteindelijk in Etten.
Nostalgie ten top natuurlijk, want wie heeft er geen patat gegeten bij
Tiemessen? De ontvangst was vriendelijk van een Vietnamese schoonmaakster, die
ons de weg wees naar het toilet, waar we eerst nodig moesten afwateren. Daarna
het zelfbedieningscafé in, waar de appeltaart uit een grote tombolamachine
moest worden getoverd. Terug in de tijd, dus. Vroeger kwam alleen het kauwgom
uit de muur, later mars en kroketten en nu zelfs het appelgebak. De smaak was
er overigens niet minder om. Toen om exact 12.00 uur het luchtalarm ook nog
eens af ging, was het de hoogste tijd geworden om weer huiswaarts te gaan en de
succesvolle 13e wandeletappe af te sluiten! (FR) |
maandag 1 december 2025
't Onland en de Wrange in Gaanderen
Hoge pieken en diepe dalen….
 |
| Henrie en Andre Ergens begin mei van dit jaar
kwam Henrie met een berichtje over de Ranger Ultras – Peak District South &
North, een tweedaags evenement in de UK, in het Peak District, in November.
Even op de website gekeken, beetje gegoogled naar het Peak District. Dat zag er
prima uit, mooie plaatjes, mooie uitdaging qua afstanden en hoogtemeters,
heerlijk kleinschalig, precies waar we van houden. En we konden na ons avontuur
in Duitsland rond midzomer best nog een tweede keer pieken. Dat was tenminste
de theorie…. Na wat heen en weer appen schreven Henrie, Michiel en ik ons in.
Maar aangezien het nog een hele tijd zou duren verdween de hele trail een
beetje naar de achtergrond. Tot eind juli de pijntjes van de PAUL weer achter
de rug waren en we de blik weer naar voren richtten. Met een groep van de Lekker
Buitenspelen app werd er een schema opgesteld om ons voor te bereiden op de 60
km Bear trail. De voorbereiding liep goed (ondanks mijn oogoperatie) en het
verslag over de Bear trail heb je al kunnen lezen. Wie had echter van tevoren
kunnen denken dat het slechte weer en de modder in de Voerstreek zo perfect
zouden zijn als voorbereiding op het Peak District? Achteraf bleek het echter
een super goede generale repetitie te zijn geweest, dat hadden we nooit kunnen
dromen. De week van tevoren werd er
nog veel heen en weer geappt over de lijst van spullen die je verplicht bij je
moest hebben. Die was behoorlijk lang en leek eigenlijk overdreven.
Regenkleding, extra lagen kleding, handschoenen, muts, lampje, bivybag, kaart en
kompas etc. etc. Het leek wel alsof we op expeditie gingen in plaats van een
trailrunning evenement. Maar dat moest ook nog eens allemaal in een koffer
gepropt worden die hooguit 15 kg mocht wegen. Het werd al snel duidelijk dat we
nog even boodschappen moesten doen als we in Engeland aankwamen, als we al onze
spullen mee wilden krijgen. De vlucht van een uurtje naar
Manchester zelf verliep voorspoedig en na een lunch en boodschappen doen konden
we op de trein stappen richting Edale. Edale is een gehucht van 250 inwoners
midden in de Peak District. Door de ligging aan de start van de Pennine Way en
de goede spoorverbinding is het in het zomer seizoen de belangrijkste plek om
te verblijven als je wilt hiken, fietsen of wat voor buitensport activiteiten
je ook maar wil doen. Maar op een mooie zonnige dag in November is een het
troosteloos gehucht van één straat, twee cafés en een Youth Hostel die we al
voorbij gelopen waren voor we in de gaten hadden dat we er waren…. We hadden
ook mee aandacht voor het uitzicht op de White Peak, geen idee of het inderdaad
de goede berg was maar hij was wel besneeuwd. Er was iemand aanwezig die ons
wist te vertellen dat we veel te vroeg waren (het was net over twee uur in de
middag), we mochten de koffers wel even in de hoek zetten en dan moesten we
later maar teugkomen. Het leek ons een mooi moment om ons te verdiepen in een
typisch Engels cultuurverschijnsel: de pub. We liepen naar de pub waar we van
zondag op maandag ook zouden overnachten en nestelden ons in de gezellige
traditionele huiskamer van de pub. Uiteraard hoorde daar een pint bij. Helaas
bleek het haardvuur het niet te doen. Maar Michiel had niet voor niets een
degelijke buitensport opleiding gehad…. Na wat aanmaak hout nog kleiner gemaakt
te hebben en een papieren menukaart werd er een keurig vuurtje opgestart. We
konden het die middag niet meer fout doen bij de barkeepster… ’s Avond meldden we ons bij de
organisatie om ons slaaplekje in te richten en de kit te laten checken. Dat
namen ze echt wel heel serieus. Gelukkig bleek alles OK en mochten we meedoen.
Ons slaapkamertje met stapelbedden was redelijk spartaans en er was verder ook
niets te koop qua eten en drinken, dus besloten we maar weer pubwaarts te gaan.
Daar nuttigden we een lekkere maaltijd en zorgden we voor een optimale
hydratie. Maar we maakten het ook weer niet te gek. De start was 8:00 de
volgende ochtend, dus op tijd er uit. Een Engels ontbijt zat er niet in, de
organisatie had een heel bescheiden budget en dat kon je zien aan het ontbijt.
Maar snel wat naar binnen proppen en nog even de F1 kwalificatie kijken (Henrie
dan). De weersverwachting voor
zaterdag was regen in de ochtend en later kans op droog weer. De regenkleding
ging dus maar meteen aan. Na de start ging het meteen heuvelop en konden de
ritsen eigenlijk al weer open om de warmte kwijt te worden. Maar ook weer niet
te ver open, want dan kwam de regen naar binnen. Het was al snel duidelijk dat
de heuvels in het Peak Districht wel van een ander categorie waren dan die in
België en Duitsland. Kleine paadjes die gewoon door boerenland voeren, best
steil omhoog en naar beneden. En de heuvels waren ook best een serieus stuk
hoger dan ik eerst ingeschat had. De beelden van de heuvels uit de serie van
dierenarts James Herriott waren een stuk lieflijker in mijn herinnering. Na de eerste berg kregen we
een heel stuk langs een rivier, best vlak en ‘runnable’. Ware het niet dat het
één grote, natte rivierklei zooi was waar je doorheen moest glibberen en
glijden. Rennen kon je er nauwelijks zonder te vallen. Het scheelde veel energie
als je gewoon stevig doorwandelde, dat deden Henrie en ik dan ook. Michiel liep
veel makkelijker en vlotter, die moest dus maar in zijn eentje verder rennen.
Gelukkig waren er nog voldoende Engelse deelnemers om een praatje mee te maken. Het werd gelukkig in de middag
inderdaad een stuk droger. Dat scheelde toch wel een stuk en we liepen
onverdroten voort. Heel veel hiken in een vlot tempo omdat rennen gewoon niet
kon, maar waar het kon pakten we toch steeds weer een dribbeltje mee. De verzorgingsposten
waren steeds heel karig in onze ogen. Alleen water en een handvol snoepjes.
Blijkbaar is dat in de UK anders dan hier, waar trailrunning soms meer een
running buffet is. Gelukkig hadden we zelf ook van alles bij ons. Het werd een
lange dag en op het moment dat we eindelijk wat zon zagen ging die ook al weer
bijna onder. De laatste berg bleek nog een
taai ding te zijn, met een pad met stenen omhoog. Normaal geen probleem, maar
de invallende duisternis maakte het niet makkelijker. Toen een soort hoogvlakte
met diepe moddergeulen waar je steeds een nieuw spoor moest zoeken om niet
helemaal tot de knieën het water in te gaan. Hier dacht ik even hallucinaties
te krijgen. Er lag een auto op zijn kop naast het pad, helemaal verwoest en
gevandaliseerd. Maar hoe was het ding in godsnaam daargekomen? Geen tijd om
over na te denken, de hoofdlamp moest uit de rugzak gehaald worden en op. In
het pikkedonker mochten we een akelig spekgladde afdaling inzetten. Op de
billen naar beneden, drie keer onderuit in de modder, van alle kunsten moesten
we uithalen om toch een beetje heelhuids beneden te komen. Onder de modder was het daarna
nog een paar kilometer over een boerenweggetje die we gewoon rennend konden.
Kon de modder weer een beetje van de schoenen afvallen, dachten we. Bij de
finish bleek dat niet helemaal gelukt. Als een paar modderzwijntjes kwamen we
over de streep, hartelijk onthaald door Michiel die al een uur of zo binnen
was. De eerste dag zat er op, 50 km met ruim 1500 hoogtemeters in de pocket.
Snel de natte kleren uit, douchen en eten. Het eten hield niet over en verder
was er niets te doen. Beetje jammer en gemiste kans voor de organisatie. Tijd
voor wat herstelbiertjes en vertier in de andere pub in het dorp dus. Daar was
het zaterdagavond en dus behoorlijk vol met locals en vooral heel gezellig.
Heel fijn om de avond door te brengen, maar we moesten er wel weer een beetje
op tijd inliggen natuurlijk. Route dag 1 De volgende ochtend zag ik dat
de Engelsen die gisteren nog in een korte broek liepen nu ineens ook een
regenpak aan hadden getrokken. Dat hield vast in dat het serieus slecht weer
zou worden. En dat was ook zo. In de briefing werd de hele dag veel regen
voorspeld en harde wind. Op de toppen kon de gevoelstemperatuur naar -10 dalen.
Gelukkig had Max de F1 gewonnen en stonden we dus goed gemutst aan de start.
Vooral Henrie met zijn Max verstappen hoedje dan… Voor de start moest er nog
even een foto gemaakt worden en daar waaide het al behoorlijk. Na de start
dachten we nog wel een stukje te kunnen rennen voor we bij het steile stuk van
de eerste berg waren, maar we hadden zo’n harde wind recht van voren dat daar
al besloten om maar weer te hiken. En hoe hoger we de berg op kwamen, hoe
harder het begon te waaien. Op de top konden we tegen de wind in leunen en
liepen we over een ruige hoogvlakte. De regen en natte sneeuw vloog horizontaal
en ik zag niet veel meer door de spetters om mijn bril. Gelukkig lipe er noeg
iemand voor ons waardoor we de route nog wat makkelijker konden vinden. Ondanks
alle (regen)kleding die ik aanhad, had ik het helemaal niet warm. Zo vlot
mogelijk door dus, die berg af…. Het duurde echter nogal om van
die berg af te komen. Door de ruigheid van het terrein ging het niet snel, maar
het was ook een heel eind en het duurde daardoor ook letterlijk uren voordat we
weer het gevoel hadden van de berg af te zijn. Ik was inmiddels zou koud als
een bot doordat we steeds tegen de wind in liepen en Henrie was er niet veel
beter aan toe. Gelukkig draaiden we net voor de verzorgingspost op de helft van
de wind af en konden we weer wat tempo maken. De grootste kou ging er daardoor
weer af. De verzorgingspost was lekker
warm binnen en ze hadden warme cup a soup en pizza en zo. Eindelijk even
opwarmen en een extra shirt met lange mouwen er nog bij aan. Alles van de hele
kitlist die ons overdreven leek had ik inmiddels aan… Nog maar een halve
marathon zeiden we lachend tegen elkaar, wetend dat dat bij ons gemiddelde
tempo van maar 5-6 km/uur wat we tot dan toe gelopen hadden nog wel even zou
duren…. Vol goede moed liepen we de regen weer in. We wisten dat er in de laatste
helft nog een paar flinke klimmen zaten en probeerden dus overal waar het kon
zoveel mogelijk energie te sparen. De klimmen waren steil en fors, een flinke
aanslag op de energievoorraad. De afdalingen waren ook heel technisch en
lastig, Na afloop bleek dan ook dat we driekwart van de route gehiked hadden.
De trailstokken kwamen weer heel goed van pas., hoewel het in Engeland
eigenlijk niet hoort. Cheat sticks noemen ze die daar smalend…. Maar wij konden
de inboorlingen zo toch redelijk bijhouden (achterin het deelnemersveld dan
wel, maar toch). Het weer bleef de hele dag
drama, iedere keer als we dachten dat het een beetje droger werd kregen we weer
de volle laag. Ook een degelijk regenpak voorkomt dan niet dat je nat wordt,
maar je krijgt in ieder geval niet steeds vers koud water over je heen en het
houdt de wind tegen waardoor je warmer blijft. Maar als je dan een keer moet
plassen heb je een probleem. Natte handschoenen uit, touwjte van de regenbroek
los, touwtje van de loopbroek los. En dan in omgekeerde volgorde alle weer
dicht. Tegen die tijd heb je zulke koude handen dat je er tien minuten over
doet om de de natte handschoenen weer aan te krijgen. Pas op het allerlaatst
klaarde het een beetje op en scoorden we de volle vijf minuten zon van die dag…
Dat hielp overigens niet tegen natte voeten. We liepen voor mijn gevoel vaker
door het water te stampen dan dat we droge grond onder de voeten hadden. Paden
waren veranderd in riviertjes en waterafvoeren, waar we maar door heen moesten
stampen. En het water in het Peak District in November is best fris kan ik
vertellen. Helaas lukte het ons weer niet
om voor het donker binnen te komen en konden we nog een keer die spekgladde
helling af bij het licht van onze hoofdlampjes. We konden er na vier keer
vallen in 200 meter inmiddels niet meer om lachen, maar het klonk verdacht veel
alsof de schapen in het donker wel om ons lachten… Het laatste stukje harde weg
kwam ons inmiddels bekend voor, maar ik speelde het toch nog klaar om daar toch
nog een laatste keer tegen het asfalt te kwakken. Onder de modder, een beetje
gebutst en gehavend, maar toch blij en trots dat we het weer geflikt hadden
kwamen we na 44,5 km en ruim 2000 hoogtemeters weer bij de finish. Michiel
onthaalde ons met lekker warme koffie. Hij had ook een stevige dag gehad, maar
was meer dan een uur voor ons gefinisht en dus al gedoucht en alles. Klasbak. Route dag 2 Na het douchen en omkleden
moesten we de spullen inpakken en verkassen naar de pub waar we zouden
overnachten. We namen nog even afscheid van de organisatoren. Op de vraag of we
nog een keer weer kwamen kon ik niet anders dan zeggen dat dat alleen het geval
zou zijn als het in de zomer zou zijn… Twee dagen regen, wind en ellende was
mij echt zwaar gevallen. Uiteraard merkten zij toen op dat het daar in de zomer
ook vaak regende… Na een goede maaltijd, een
paar biertjes en een goede nachtrust in een heerlijk zacht zag de wereld er de
volgende ochtend al weer een stuk rooskleuriger uit. Een lekker Engels ontbijt
helpt daar altijd bij natuurlijk. Even een praatje met de eigenaar van de pub
gemaakt. Die stond helemaal niet te kijken van wat we gedaan hadden dat
weekend. Alsof het de normaalste zaak van de wereld was. De terugreis duurde
ongeveer de hele dag, maar gaf ons de gelegenheid om weer een beetje fysiek te
herstellen en ons te realiseren wat een geweldig avontuur we weer beleefd
hadden. Type 2 fun, dat wel, maar is toch ook een soort van fun? Op naar het
volgende avontuur…. Andre Bleumink  |
zaterdag 29 november 2025
Uitslagen van de Sonsbeek Parkrun in Arnhem
 |
| Denise en Rob van der Donk, Tonnie Rave en Hans Monasso Wat is de Sonsbeek Parkrun? Gratis, leuk en vriendelijk.
Een wekelijks 5km evenement, georganiseerd voor en door de lokale gemeenschap.
Iedereen is welkom om mee te doen, of je nu loopt, jogt, rent, meehelpt als
vrijwilliger of gewoon langs de kant de lopers aanmoedigt. Wanneer vindt het plaats? Iedere zaterdagochtend om 9:00
uur. Waar vindt het plaats? Het evenement vindt hier
plaats: Park Sonsbeek, Zijpendaalseweg 30, 6814 CL, Arnhem. Wat kost het om mee te doen? Niks - het is gratis! Het
enige wat je hoeft te doen is je te registreren vóór aanvang van je eerste
deelname. Dit hoeft maar één keer. Vergeet niet om je scanbare barcode mee te
nemen (stel een herinnering in). Barcode vergeten? Dan krijg je helaas geen
resultaat. Hoe snel moet ik zijn? We doen allemaal mee voor ons
eigen plezier. Kom gewoon langs en doe mee, ongeacht je snelheid! Uitslagen 5 kilometer: Hans Monasso 21.05, Tonnie Rave 23.53, Denise van der Donk 24.25, Rob van der Donk 25.02 minuten Klik op de link voor alle uitslagen |
zaterdag 22 november 2025
Vrijwilligers van de buitencategorie - deel 1
 | ||
| Dirk Vreman De Boekeldercrosscompetitie
van 2025 ligt weer achter ons en het was weer 4 zaterdagen volop genieten in
het Daalse land. In totaal stonden er dik 1400 deelnemers aan de start en die
maakten er prachtige wedstrijden van op het selectieve parcours. Het was soms
een pittige strijd tegen de elementen, maar bij de finish overheerste veelal
het tevreden gevoel. Dit was zeker ook het geval bij de organisatie, die
wekelijks een beroep kon doen op tientallen enthousiaste vrijwilligers.
Clubhelden zijn het stuk voor stuk. We zetten de schijnwerpers op een kwartet,
die we mogen rekenen tot de buitencategorie…….. Je kunt natuurlijk wel
honderden atleten aan de start hebben staan, maar die moeten natuurlijk wel
weten waar ze heen moeten lopen. Mede-verantwoordelijk voor het parcours en
daarnaast nog chef facilitaire dienst is Geert Kip. De Hollenberger regelt de verhuizing
van alle spullen die ook maar enigszins noodzakelijk, dan wel bruikbaar zijn
van de thuisbasis naar het strijdtoneel bij `t Romienendal. Lintjes, bordjes,
dranghekken, vuilnisbakken, de spandoeken…de hele mikmak zit bij Kiplagat in
het koppie. Met nauwkeurige precisie wordt vervolgens samen met zijn kompaan
Johan Assink de route uitgepijld, gecontroleerd met het meetwiel en wekelijks
weer uitgezet. Naast deze superbelangrijke rol is Kippie ook nog
verantwoordelijk voor de verkeersregelaars en dat is minstens zo`n belangrijke
taak, die door de dravers nog wel eens onderschat wordt. Voor de wedstrijd is Geert
retedruk, maar ook tijdens en vooral na de run staat hij continu aan en blijft
hij zo scherp als mes. Zo kan het gebeuren dat je op zaterdagavond om 22.12 uur
ineens een appje krijgt, dat het wedstrijdpistool zoek is. Beetje slordig
natuurlijk en ook al valt dit niet geheel onder zijn verantwoording, doet het
zijn hartslag toch wel behoorlijk stijgen. Meestal is een dergelijk raadsel wel
binnen 2 minuten opgelost, maar het tekent toch zijn gruwelijke betrokkenheid! Een ook niet te missen rol is
er wekelijks weggelegd voor de spreekstalmeester Dirk Vreman. Wat een talent is
dat, zeg! Hij lijkt de bijna poëtische teksten zo uit zijn mouw te schudden,
maar daar gaat een hele voorbereiding aan vooraf, die al ver voor de start
wordt ingezet. Thuis ligt de hele keukentafel wekenlang bezaaid met papierwerk,
want voor de nodige informatie over de vooringeschreven deelnemers gaat een
hele studie vooraf. Voor de algemene informatie snuffelt de Heelweggenaar op
Wikipedia, maar voor de details belt hij rond, spreekt familieleden, licht de
doopceel en zoekt contact met de rechtbank in de regio naar een mogelijk
strafblad. Alle gegevens worden bij elkaar geveegd en dit resulteert in enorm
smeuïge teksten en wetenswaardigheden over de atleten, waar iedereen zich de
vingers bij aflikt. Niet zelden zorgen de uitspraken voor lachsalvo`s, die tot
ver in Dale te horen zijn. De lokale bevolking hoeft in feite ook never nooit
af te reizen naar de hardlooparena want het volume van de bevlogen speaker
staat altijd vol open. Het aantal decibellen is meer dan voldoende om in alle
uithoeken het hardloopspektakel tot in detail te kunnen volgen. Dirkie laat niets aan het
toeval over, zo liet hij vooral weten. De fluorstiften, waarmee hij de
kanshebbers op de startlijsten een kleurtje geeft, zijn aangeschaft bij de Hema
in Kampen. Het schildersplakband, waarmee hij de talloze paperassen vastplakt
op zijn bureau is afkomstig van de firma van Gogh uit Klazienaveen. Over een serieuze voorbereiding gesproken…. Ondanks alle vrolijke gekheid,
die hij wekelijks laat horen blijkt ook de overenthousiaste Vreman te
beschikken over een klein hartje. Dit viel op toen Sinterklaas met zijn gevolg
de opwachting maakte in aanloop van de laatste etappe. Hij wist zich moeiteloos
aan te passen aan het kinderfeestje en toonde opvallend veel waardering voor de
oude grijsaard. Soms ben je bang dat hij uit zijn slof gaat schieten met een
rake of misplaatste opmerking, maar dit gebeurde geen enkel moment. Mooi om deze grootse vorm van nederigheid bij de allerbeste spreekstalmeester uit de regio te ervaren. En dat als vrijwilliger van AVA`70, maar dan wel eentje van de buitencategorie. In deel 2 komen nog een tweetal vrijwilligers aan bod met een geweldige staat van dienst bij de Boekeldercrosscompetitie en feitelijk op z`n minst een lintje verdienen! (FR)
|
Verslag van de Boekeldercross 2025 in Aalten
 |
| Hans Monasso op de hoogste trede van het podium met naast hem Jochen Boland en Hans Brunsveld Het is maandagochtend 24
november en ik ontwaak na het weekend van de laatste Boekeldercross. Bij mijn
ochtendritueel hoort ook het lezen van het nieuwste artikel op de website van
Geert Wevers, en ik ben dan ook verheugd wanneer ik “verslag van de Boekeldercross”
zie staan. Al bij de eerste regels herken ik de stijl van Frank Roos. Het moet
gezegd: Frank is een alleraardigste chroniqueur. Zijn stukjes getuigen van een
vlotte pen en zijn niet gespeend van enige humor en kleurrijk taalgebruik. Het
enige kritiekpuntje – al mag het misschien geen kritiek heten – is dat de
stukjes gekleurd worden door de roze Ava-bril. Een ander zou wellicht zeggen
dat de beste man Ava-oogkleppen opheeft, maar dat zou ik dan zeker niet zo
willen formuleren. Zo worden in dit laatste
stukje de prestaties van de niet-Ava-leden totaal niet genoemd. Er is geen
aandacht voor de vele podiumplekken van onze Duitse vrienden, en ik vind geen
enkele verwijzing naar de lopers die vier keer de lange reis van buiten de Achterhoek
hebben gemaakt, zoals bijvoorbeeld Frank van der Wal, die maar liefst acht keer
de pont over de Neder-Rijn heeft genomen om vanuit Doornenburg naar Dale te
komen. En ja, ik spreek ook vanuit
eigenbelang. Ik weet dat op het toetsenbord van Frank de backspace automatisch
in actie komt wanneer hij het woord “Monasso” probeert te typen, maar na vier
jaar hoopte ik dan toch van “net niet” naar “eerste plek bij de M50” een
vermelding te krijgen. Het zat er helaas weer niet in, dus moet ik de slingers
maar weer zelf ophangen. Enfin, dit stukje is op
verzoek van Geert. De goedlachse hardloper en beheerder van de grootste
regionale hardloopsite van Oost-Nederland vroeg me of ik een verslag wilde
schrijven over de Boekeldercross 2025. Ik neem aan dat hij dat vanuit mijn
perspectief als deelnemer bedoelt. Vorig jaar werd ik tweede in
het eindklassement, ruim achter Roland Saalmink, en mijn doel was dit jaar om
in elk geval het gat in tijd zo veel mogelijk te dichten. Maar in deze tijd van
Strava werd al snel duidelijk dat Roland dit jaar bijzonder weinig meters in de
benen had, en zijn niet onbescheiden ego kennende, zag ik hem eigenlijk dit
jaar helemaal niet lopen. Het is immers: voor de eerste plek of helemaal niet. Maar mijzelf zat het ook niet
mee. Een weekje voor de eerste cross tuimelde mijn VO2max naar beneden. Een
latent griepje had zich van mij meester gemaakt en daarnaast hadden de
weergoden besloten het traject om te toveren tot een dramatische modderbaan. Een
echte crosser gaat dan voor de spikes, maar de hoeveelheid asfalt is dusdanig
dat daar een nieuwe weg door de Amazone mee kan worden aangelegd. Toch besloot ik op een keurige
pace van 4 minuten per kilometer weg te gaan en bij de eerste slootkant lukte
dat ook heel aardig. Het eerste 90-gradenbochtje ging ook prima, maar toen ging
het mis. De loper voor mij gleed bij het aanzetten uit en omdat ik moest
ontwijken, volgde ik zijn tuimeling. Snel weer opstaan en doorgaan, maar de
eerder gevallen loper voor mij ging na 10 meter weer onderuit. Daarbij sloeg
een rozenstruiktak in mijn gezicht, en toen was het duidelijk: deze eerste
cross was meer dan hardlopen; dit was een gevecht om te overleven. Het tempo
werd gedrukt, want het was geen gevecht meer om een goede tijd, maar vooral om
overeind te blijven. De weg naar de Grevinkweg was lang, maar het asfalt
lonkte. Eindelijk weer tempo, maar dat duurde niet lang, want dan komt de
Gesinkbult. Hartslag in het rood en doorbijten. Eenmaal deze lelijke pukkel
bedwongen, mag je even onverhard naar beneden lopen. Een stukje door de bosjes,
door een oude drooggevallen sloot, alleen had moeder natuur besloten deze weer
als beekbedding in gebruik te nemen. Tweehonderd meter dwars door bijna
kniediep water, alvorens we via het trapje weer naar hoger gelegen gebied
konden. Dat leek ideaal, maar het volgende haakse bochtje kwam er alweer aan.
In slakkentempo genomen, waarbij ik door Roel Rusink, die beter schoeisel
aanhad, weer gepasseerd werd. De Welinkweg lonkte als een
oase voor een dorstige reiziger in de woestijn. Een stukje asfalt, bult af.
Maar omdat nieuwe eigenaren de wandelvrienden niet gunstig gezind zijn, moesten
ook dit jaar de hardlopers er aan geloven: een nieuw stukje traject over een
braakliggende akker. Zwaarder dan het vroegere alternatief en als extraatje een
talud af, waarbij de oudere loper wel een leuninkje had kunnen gebruiken.
Eenmaal de Romiendiek overgestoken, lonkte de finish. Maar voor we weer in de
bedroom eyes van Marco mochten kijken, ging het laatste stuk dwars door de
Flanders Fields. Enkeldiepe modder die alle illusie van snelheid uit het toch
al gekrenkte ego sloegen. De uiteindelijke tijd is niet het vermelden waard, maar iedereen die de eerste heeft meegelopen, is het erover eens dat dit de meest heroïsche editie ooit was. En nee, dat heb ik niet zelf bedacht; ik hoorde het Jan te Brake zachtjes fluisteren toen hij uitgeput over de dranghekken hing. De andere drie waren hierna niet meer het noemen waard. Ja, ik werd uiteindelijk eerste in mijn leeftijdscategorie. Daarom schreef ik dit stukje, maar uiteindelijk telde vooral de eerste. Hans Monasso |
Verslag van de 4e Boekeldercross in Aalten
 |
| Sinterklaas geeft het startschot van de 1 kilometer Prachtige finale
Boekeldercross competitie AVA’70 De 4e en laatste etappe van de
Boekeldercrosscompetitie werd gekenmerkt door schitterend crossweer, bijna 400
deelnemers, heel veel publiek, bezoek van Sinterklaas en tafels vol met prijzen
en herinneringen. De atleten en zeker ook de toeschouwers en vrijwilligers van
AVA`70 beleefden zaterdag een prachtige finaledag in de Daalse hardlooparena. Sinterklaas en zijn kornuiten
waren al bijtijds aangekomen en dit deed het bloed in de aderen van de jongste
talenten sneller stromen. Na het startsignaal gingen ze nog een keertje vol aan
de bak en bij de jongens veroverde Sem Koskamp op sterke wijze de 2e plek,
terwijl zijn concurrent Jonas Rhebergen op de derde plaats eindigde. Bij de
meisjes op de kilometer pakte de zeer constant lopende Suze Ormel de 2 plaats
in de eindrangschikking en was er ook een beker voor Mijs Wensink die derde
werd. Op de 2000 meter had bij de jongens Jesper Wieggers het beste voor het
laatste bewaard en met een fraaie tijd van 7,08 minuten leverde hem dit de 2e
plaats op. Dezelfde prijs was er ook voor Fiep Meinen bij de meisjes, terwijl
haar clubgenootje Bregtje Eindhoven de 3e plaats in de wacht sleepte. Om half 2 gingen de Senioren
van start voor hun wedstrijd over 5 of 10 kilometer en op de eerste startrij
stonden hele snelle jongens, die vast en zeker van plan waren om er een
prachtige finale-race van te maken. Bij de 5 kilometer-lopers liet bijna
AVA`70-lid Bob te Lindert zien, dat hij een geweldige aanwinst voor de club is,
want hij liep in een soevereine stijl solo naar de meet in de knappe tijd van
16,23 minuten. De tweede plek in het eindklassement was voor Mats Lievers, die wekelijks
progressie boekte. Zeker noemenswaardig is de overwinning van Gerrit Ormel in
de leeftijdscategorie 70+. De Golden Oldie werkte het parcours af in een mooie
tijd van 26,25 minuten. Renée Nieuwboer scoorde bij de Dames de 2e plaats in de
eindrangschikking en was uiteraard zeer content met haar podiumplek. Een geheel Aaltens podium bij
de 10 kilometer. Winnaar werd Mark te Brake, die na een vervelende blessure
duidelijk weer op de goede weg terug is, gezien zijn eindtijd van 34,49
minuten. Leon Jentink werd tweede, terwijl Joran Luiten de 3e plaats voor zich
opeiste. Bij de Dames was Lynn Rusink ongenaakbaar en won alle 4 afleveringen,
dus een zeer terechte 1e positie op het podium voor haar. In de 60+ categorie
ging de winst naar de sterk lopende Maria Griffioen, die elke week een beetje
beter en vooral ook sneller liep. Uiteraard werd de Boekeldercrosscompetitie 2025 afgesloten met de prijsuitreiking en het overhandigen van de herinneringen aan alle deelnemers, die minimaal 3 keer in actie waren gekomen en in het eindklassement zijn opgenomen. Attenties waren er ook voor de tientallen vrijwilligers van AVA`70, die er gedurende 4 zaterdagen voor hebben gezorgd dat de atleten hun wedstrijd konden afwerken. De organisatie kijkt met een zeer tevreden en trots gevoel terug op de Boekeldercross 2025! (FR) |
Foto's van de 4e Boekeldercross in Aalten
 | ||
| De laatste kilometer langs de slootkant Klik op de link voor de foto's van Rob Jansen 1 en 2 kilometer 5 en 10 kilometer
|
Eindklassement van de Boekeldercross in Aalten
 |
| De prijzentafel van de Boekeldercross Klik op de link voor het eindklassement van de Boekeldercross competitie, wordt direct na de verschillende wedstrijden bijgewerkt 1 kilometer 2 kilometer 5 kilometer 10 kilometer |
UItslagen van de 4e Boekeldercross in Aalten
 |
| Hans Monasso, één van de kanshebbers voor de eindzege op de 5 kilometer bij de M50 Klik op de link voor de uitslagen, deze worden vanaf 13.05 uur steeds aangevuld 1 kilometer 2 kilometer 5 kilometer 10 kilometer |
woensdag 19 november 2025
Aankondiging van de 43e Oudejaars Crossloop in Vorden
 |
| De flyer van de Oudejaars Crossloop Op zaterdag 27 december 2025
organiseert de stichting Oudejaars Crossloop Vorden voor de 43e keer de PLUS
Oudejaars Crossloop in Vorden. Hardlopers uit de regio krijgen de kans het
oudejaar sportief af te sluiten en te genieten van de prachtige bossen tussen
Vorden en Lochem. De Oudejaars Crossloop biedt voor iedere loper een uitdaging.
De vrijwel geheel onverharde routes gaan over de mooiste paden van natuurgebied
'Het Grote Veld'. Het is dan ook niet voor niets dat velen zeggen dat het de
mooiste crossloop is van de Achterhoek! Kijk voor een sfeer impressie op: www.oudejaarscrossloop.nl Er kan 5, 10 of 15 km gelopen
worden, waarbij elke afstand één ronde betreft. Daarnaast is er de 1 km
Kidscross voor kinderen van 4 tot en met 12 jaar. Alle kinderen starten
tegelijk en krijgen een herinnering! Na afloop van de cross kan er door de
deelnemers worden nagepraat onder het genot van een gratis kopje koffie of thee
(ranja voor de kinderen) en natuurlijk een heerlijke oliebol. Na afloop van de crossloop
zijn er mooie prijzen voor de snelste deelnemers. Ook worden er prijzen
uitgereikt in de 45+ categorie en is er voor iedere afstand een prijs voor de
snelste man en vrouw uit Vorden. Tevens zal de Ton ten Have wisselbokaal worden
uitgereikt aan de snelste loper en loopster uit Vorden op de langste afstand. Programma • 12.30 uur; Avonturijn1 km Kidscross
(deelname 4-12 jaar) • 13.30 uur; Univé Oost - 15 km • 13.40 uur; Running Center Zutphen -
5 km • 13.50 uur; De Gravin van Vorden - 10
km Alleen voorinschrijving Inschrijven is mogelijk tot en
met 23 december 18.00 uur. Er is een inschrijvingslimiet van 1000 deelnemers en
de inschrijving sluit als dit aantal is bereikt. Na-inschrijving op de dag zelf
is niet mogelijk. Verzeker je je van deelname en schrijf je dus op tijd in via
www.oudejaarscrossloop.nl. Het startnummer met chip kan op de dag van de
crossloop in de kantine worden opgehaald en wordt niet vooraf toegestuurd. Kosten per afstand Inschrijfgeld voor de
Kidscross bedraagt € 4,00. Voor de 5 km
€ 10,00, 10 km € 12,50 en voor de 15 km
is dit € 15,00. Dit is inclusief een
gratis oliebol en koffie of thee na afloop. Voor de kinderen is er een oliebol
en limonade. Extra donatie Tijdens het voor-inschrijven kan er een extra bedrag worden gedoneerd aan Zwembad in de Dennen , IJsvereniging Vorden en Pinetum de Belten. Het zwembad in de Dennen ligt direct naast de start en finish van de Oudejaars Crossloop in Vorden. Het is een prachtig zwembad en veel lopers die meedoen met de Oudejaars Crossloop Vorden maken er graag gebruik van. Het openlucht zwembad wordt grotendeels beheerd door vrijwilligers, moet rondkomen zonder enige vorm van subsidie en dat is niet makkelijk. De IJsvereniging Vorden kan een bijdrage goed gebruiken voor
onderhoud aan de kantine want het is lastig om in tijden dat ijs in de winter
geen vanzelfsprekendheid meer is om inkomsten te kunnen genereren in de winter.
Het Pinetum de Belten is een stichting en heeft een immense verzameling van
negenhonderd verschillende soorten en variëteiten coniferen, in een prachtige
collectie bijeengebracht op het terrein van het landgoed de Belten in Vorden.
We lopen er elke jaar lang en om het de komende jaren in stand te houden is veel
geld nodig voor onder andere maatregelen om droogte te bestrijden. Start en finish Op het complex van Voetbal
Vereniging Vorden, Oude Zutphenseweg 11, 7251 JX Vorden. Douche- en
kleedgelegenheid is aanwezig. Wij zien u graag op zaterdag
27 december 2025 aan de start bij de mooiste crossloop van de Achterhoek! Met vriendelijke lopers groet, De stichting Oudejaars
Crossloop Vorden. |
zondag 16 november 2025
Foto's van de 40e Zevenheuvelenloop in Nijmegen - deel 1
 | ||
| Koen ten Napel, loopt de 15 km net onder het uur! Klik op de link voor de foto's van Tim Mengerink fotoalbum
|
Uitslagen van de 40e Zevenheuvelenloop in Nijmegen
 |
| Veel AVA'70 leden in Nijmegen Klik op de link voor de uitslagen uitslagen site organisatie |
Foppen loopt Nederlands record op Zevenheuvelenloop
 |
| Mike Foppen Mike Foppen heeft bij de
veertigste editie van de Zevenheuvelenloop een nieuw Nederlands record op de 15
kilometer gelopen. De winst in Nijmegen ging naar Victor Kipruto. Foppen
finishte in 42.41 en brak daarmee ruimschoots het Nederlands record, dat sinds
2019 in handen was van Khalid Choukoud. Choukoud kwam destijds in Tilburg tot
43.13. De tijd van Foppen was goed
voor 'slechts' een zesde plek. Kipruto was met 41.42 de snelste, de Keniaan
Kipruto bleef in Nijmegen na een spannende sprint zijn landgenoot Alex Matata
nipt voor. Na een ruim een half uur had Kipruto zijn medekoplopers Matata en
Ratsim achter zich gelaten. Het gat leek geslagen, maar in de slotmeters kwam
Matata nog dichtbij. Uiteindelijk boekte de 29-jarige Kipruto toch zijn eerste
grote zege. Bij de vrouwen werd de zege in Nijmegen ook in een sprint à deux betwist. Asmarech Anley uit Ethiopië troefde in 47.05 de Keniaanse Esther Chebet af. Ook voor haar was het haar grootste overwinning. (bron) |
Afmelding wereldkampioen, Foppen en Van Es podiumkanshebbers in Zevenheuvelenloop
 |
| Kan Nijmegenaar Mike Foppen dit jaar eindelijk in zijn thuisstad winnen? |
Wereldkampioen marathon
Alphonce Simbu verschijnt toch niet aan de start van de NN Zevenheuvelenloop.
De Tanzaniaan kan niet op tijd een visum bemachtigen. In zijn thuisland vonden
de afgelopen weken grootschalige protesten plaats tegen fraude en uitsluiting
bij de presidentsverkiezingen. Nijmegenaar Mike Foppen zou zondag 16 november
eindelijk eens in zijn thuisstad kunnen winnen. De nationale favoriet in de 40e
editie bij de vrouwen is Diane van Es. Zij krijgt op de heuvels tussen
Nijmegen, Groesbeek en Berg en Dal sterke tegenstand van de Schotse Eilish
McColgan, de Oegandese Joy Cheptoyek en Ethiopische Aynadis Mebratu.
Simbu was de grootste naam op de startlijst van de 15 kilometer, dankzij zijn wereldtitel op de marathon. Hij klopte in een fotofinish in Tokio de Duitser Amanal Petros. Simbu, die 1:00.03 heeft staan op de halve marathon, is de eerste Tanzaniaan ooit die een gouden atletiekmedaille veroverde bij de WK. Drie Keniaanse lopers azen nu op de winst, in de naam van Benson Kiplangat, Alex Matata en Daniel Mateiko. Kiplangat en Mateiko hebben allebei 26:50 staan op de 10.000 meter. Matata pronkt met 12:58 op de 5000 meter. Op deze afstand werd hij in 2021 wereldjuniorenkampioen. Zijn teamgenoten Victor Kiplangat uit Oeganda, Marc Scott en Jake Smith uit het Verenigd Koninkrijk doen ook mee.
In 2024 werd Mike Foppen
tweede bij de Zevenheuvelenloop in een persoonlijk record van 43:19. Dat was
zes seconden boven het Nederlands record van Khalid Choukoud. De nationaal
kampioen op de marathon staat ook aan de startlijn op de Groesbeekseweg. Foppen
finishte in september als twaalfde op de WK atletiek op de 5.000 meter. Dit
jaar scherpte hij zijn Nederlands record op die afstand aan tot 13:02.43.
Foppen kan de derde thuisloper ooit wonnen (na Leon Wijers 1984 en Susan
Krumins 2016) die de 15 kilometer op naam schrijft. Nederlandse tegenstand is
er zondag onder andere van Richard Douma, Frank Futselaar en Tim Verbaandert.
Diane van Es werd vorig jaar
ook tweede in Nijmegen in een persoonlijk record van 47:51. Net als Foppen
bereidt zij zich voor op hoogte in Frankrijk. Tegenstand zal ze 16 november
ervaren van de Britse Eilish McColgan, de Oegandese Joy Cheptoyek en de Ethiopische
Aynadis Mebratu. McColgan werd in 2022 vierde dame in de stad waar haar moeder
Liz in 1994 won. McColgan liep op de 10.000 meter al eens exact 30 minuten. Ook
Cheptoyek (30:03) en Mebratu (30:05) kwamen daar in de buurt. Ook Jennifer
Gulikers (dit jaar vier nationale titels) en Anne Luijten (zeventiende op WK
marathon) doen mee voor de top tien in Nijmegen. Rekening mogen zij houden met
olympisch triatlete Rachel Klamer.
Vanaf 12u45 wordt de Zevenheuvelenloop zondag uitgezonden op televisie bij Omroep Gelderland. (bron)
Duurzame drinkbeker voor hardlopers: primeur bij de Zevenheuvelenloop
 |
| Primeur met volledig recyclebare beker Deelnemers aan de 40e editie
van de NN Zevenheuvelenloop maken kennis met een nieuw soort drinkbeker. Bij de
tweede drankpost op de Meerwijkselaan krijgen alle lopers als test een
innovatieve beker met drinktuit uitgereikt. De nieuwe beker is speciaal ontworpen
voor hardlopers, zodat zij tijdens hun race voldoende kunnen drinken zonder te
spillen. Bovendien is de beker volledig recyclebaar. Afgelopen jaar introduceerde Stichting Zevenheuvelenloop samen met Conpax, PROM’ES en The Cup Collective al de volledig recyclebare papieren drinkbeker. Deze duurzame drinkbeker is nu doorontwikkeld tot een beker die niet alleen milieuvriendelijk is, maar ook echt geschikt is voor hardlopers. Bovenop de verder afgesloten beker, zit een speciale drinktuit, waardoor lopers gemakkelijk kunnen drinken tijdens het hardlopen, zonder te morsen of een klotsende beker vast te hoeven houden. Dit zorgt voor meer gebruiksgemak en een betere ervaring tijdens de race. In 2024 werd tijdens de NN Zevenheuvelenloop al een stap gezet met een duurzame drinkbeker die volledig te recyclen is. Bij het eerste gebruik van de beker werd 92,5% van de bekers gerecycled, bij de Alfa Laval Stevensloop was dit 99%. Van de papiervezels zijn onder andere wenskaarten gemaakt en van het plastic laagje in de bekers zijn vuilniszakken gemaakt. De innovatie is het resultaat
van een nauwe samenwerking tussen Conpax, PROM’ES en de Stichting
Zevenheuvelenloop. Samen laten zij zien hoe partners binnen de sportwereld
kunnen bijdragen aan duurzame innovaties die zowel de sporter als het milieu
ten goede komen. Alexander Vandevelde,
directeur Stichting Zevenheuvelenloop: “Deze innovatie stond al lang op mijn
verlanglijstje als hardloper omdat de waterverspilling mij al decennia dwars
zat. Bij normale bekers klotst bij het aannemen een derde van het water eruit en
bij het drinken verdwijnt een derde van het water in je shirt of in je
schoenen. Zonde. Ik ben heel benieuwd wat de lopers van onze nieuwe beker
vinden.” (bron) |
zaterdag 15 november 2025
Golden Oldies van AVA'70 - deel 2
 | ||
| Irma Wellink Het is een veelgehoorde kreet: “ Wie de jeugd heeft, heeft
de toekomst! “ Dat is natuurlijk helemaal waar en veel verenigingen en
instanties roepen dit te pas en te onpas in de media. Maar met alleen aanwas
van jonge guppies kom je er niet. De basis voor de toekomst leg je namelijk nu
en de belangrijkste groep die je daar voor nodig hebt, zijn de Golden Oldies.
Mannen en vrouwen met ervaring, kennis, passie en heel veel clubliefde. En
laten we nu bij AVA`70 in de gelukkige omstandigheid verkeren, dat we daarvan
goud in handen hebben…… De voorbereidingen voor de 3e etappe van de
Boekeldercrosscompetitie zijn in volle gang op zaterdag 15 november en een
belangrijke rol is daarbij zeker de inrichting van het secretariaat. Met de
grootste zorg zijn de Golden Oldies, Irma en Irma, in de weer. Bakjes met
startbewijzen worden op de tafels geplaatst, invulbriefjes met pennen
klaargelegd en natuurlijk niet te vergeten, de speldjes voor het vastprikken
van de chipnummers. De beide dames pakken de zaakjes serieus aan en mede door
de jarenlange ervaring is dit klusje weer in no-time geregeld. Met een glimlach
gaan de dames aan de koffie en dat zijn echt van die genietmomenten. Beetjes
drammen met de verkeersregelaars, de opbouwploeg en sjouwers een complimentje
maken… De sfeer is weer ouderwets gezellig en dat is iets waar de dames
onnoemelijk van genieten. Met name de lach van vrouw Wellink is aanstekelijk,
maar het kunnen natuurlijk ook zo maar de voortekenen zijn van enige
wedstrijdspanning. Ze heeft namelijk op deze dag weer een dubbelrol, want nadat
alle administratieve beslommeringen netjes zijn afgewerkt, hijst ze zich snel
in haar wedstrijdoutfit en meldt zich in het startvak om nog eventjes 5
kilometer te sjouwen door de Daalse dreven. Inmiddels is ook Lenie Wamelink gearriveerd en het lukt haar nooit echt om ongemerkt binnen
te komen. Uiteraard past dit ook niet echt bij haar vrijwilligersrol, want ze
is de gastvrouw en deze taak is haar op het lijf geschreven. Ze kan netwerken
als de beste en beschikt ook nog eens over een goede talenknobbel. Zo beheerst
ze het ABN, het Achterhoeks dialect en het Duits bovengemiddeld en als ze ziet
dat een atleet bij binnenkomst de wenkbrauwen ook maar lichtelijk fronst,
spreekt ze de persoon in kwestie vriendelijk aan en wijst hem of haar eenvoudig
de weg. Afgelopen zaterdag was zelfs een Spaanse sportieveling afgekomen op
het hardloopspektakel. De man in kwestie, Antonio Gutierer, werd door Leentje
van harte welkom geheten en hoewel hij weinig tot niets van de taal begreep,
kreeg de gastvrouw toch een brede glimlach als dank. Hoe mooi kan het zijn? Veel
tijd om van deze beloning te genieten was er niet, want ook Lenie moest nog de
weide in om het selectieve parcours te bedwingen. Zoals we gewend zijn, ging
dit gewoon soepeltjes en kwam ze tevreden ogend over de meet. Alle Golden Oldies krijgen veel waardering voor hun tomeloze
inzet als vrijwilliger van AVA`70, maar verreweg de meeste bedankjes mag Annet
Beckers in ontvangst nemen. Nooit een onvertogen woord in haar richting,
sterker nog… ze wordt vaak met gejuich begroet. Dat is ook eigenlijk wel
logisch, want Annet is het koffiemeisje. Op haar fiets crosst ze over de akkers
en zandpaden om de vrijwilligers in het veld van koffie en thee te voorzien.
Als extraatje zit er ook vaak nog wat lekkers bij en dan maak je natuurlijk
snel vrienden en vriendinnen. Ze neemt de bedankjes vriendelijk in ontvangst,
maakt een praatje en peddelt weer door naar de volgende vrijwilliger. De Golden Ladies hebben samen ook bij deze 3e etappe van de
Boekeldercrosscompetitie zoals vanouds puik werk geleverd en alles weer
voortreffelijk geregeld, zodat de honderden atleten volop kunnen genieten van
de mooiste cross in de Achterhoek. En natuurlijk zijn ze er ook van de partij
op de grote finaledag! (FR)
|
Verslag van de 3e Boekeldercross in Aalten
 | ||
| Renée Nieuwboer Strijd bij Boekeldercross nog
niet beslist Zaterdag vond de 3e aflevering
van de Boekeldercrosscompetitie plaats en begint de ranglijst langzaam vorm te
krijgen. De strijd om de podiumplekken is echter zeker nog niet beslist in de
meeste leeftijdscategorieën. Sterker nog…. een mindere dag bij de één, kan
zomaar de titel voor de concurrent opleveren. De omstandigheden waren prima en
dat bleek ook wel, want er werden uitstekende tijden gescoord. Bij de 1000 meter brandde de
strijd al direct naar het beginsignaal helemaal los. Jonas Rhebergen en Sem
Koskamp maakten er een geweldige strijd van en dit keer was Jonas net even iets
sneller dan zijn trainingsmaatje. Bij de meisjes won Suze Ormel voor de derde
keer op rij en het moet wel heel bijzonder lopen als haar de eindoverwinning
nog uit de handen glipt. Mijs Wensink kwam als tweede over de meet. Bij de 2
kilometer werd Jesper Wieggers fraai derde en was dit keer nog weer sneller dan
tijdens de vorige editie. Vraag is dan natuurlijk of er nog meer in het vat
zit. Bij de meisjes werd Fiep Meinen tweede en ligt daarmee op koers voor een
podiumplek in de eindrangschikking. Roos Teunissen werd derde en ook zij boekt
wekelijks progressie. Zoals elke week, stonden er
ook bij de derde etappe hele rappe atleten aan de start van de 5 en 10
kilometer. Favoriet bij bookmakers op de 5 kilometer was ongetwijfeld Tijn
Piest en de sympathieke AVA`70-atleet ging er gelijk als een haas vandoor. De
concurrentie hielden de snelle starter in het vizier, maar Piest liep langzaam
zeg en kwam solo zegevierend over de meet. Bij de Dames was Renée Nieuwboer op
dreef en houdt met haar goede en regelmatige prestaties zeker kans op een
podiumplek. Bij de 10 kilometer liet Mark
te Brake zien op de weg terug te zijn na een vervelende blessure. In een
ontspannen stijl liep hij naar de tweede plek en noteerde een eindtijd van
36,13 minuten. Leon Jentink verscheen voor de derde keer in de hardlooparena en
scoorde een hele mooie derde plaats in 37, 38 minuten en was daarmee ongeveer
even snel als vorige week. Bij de Dames ging de overwinning naar de sterke
triathlete Bianca Piek, die uitstekend hersteld lijkt te zijn van de hele van
Almere. Vera Meinen werd derde en verbeterde haar beste tijd met ruim een
minuut. Komende zaterdag zal het bij
de grote finale een spannende wedstrijd worden want naast de titels, is het
natuurlijk ook voor alle deelnemers de laatste kans om de snelste tijd te
scoren van deze editie van de Boekeldercrosscompetitie. Vanaf 12.00 uur kunnen
wandelaars van start en ze hebben de keuze uit een route van 10 of 15 kilometer
door het prachtige buitengebied. Daarna zullen honderden atleten in de
sfeervolle hardlooparena verschijnen om nog een keer alles uit de kast te
halen. Natuurlijk is de razend enthousiaste spreekstalmeester Dirk Vreman van
de partij om de deelnemers ook bij deze laatste aflevering op originele wijze
over de meet te praten. Bijzijn is meemaken! (FR)
|
Verslag van de 13e Springendalloop in Ootmarsum
 |
| Linda, Margo, Marieke en Jolanda |
In de ochtend verzamelen we
ons om 11.00 uur bij AVA’70. Samen met Margo Iekink, Marieke ter Beeke, Linda
Demkes, Dick Lubbers, Jolanda Jansen en mijzelf. We zijn allemaal
in tenue en klaar om te gaan! Het weer is druilerig maar dat mag de pret niet
drukken. Na een autorit van dik een uur kwamen we aan bij de Springendalloop in
Ootmarsum, georganiseerd door OLC 93. (een trail loop). We hebben onze startbewijzen
opgehaald en zijn klaar om van start te gaan. Zelf deed ik de 10 kilometer en
de anderen de 15 kilometer. In totaal deden er wel 600 honderd lopers mee, het
was er ook gezellig druk.
Er zit 10 minuten verschil
tussen de start tijden van de 15-, 10- en de 5 kilometer, de bel klinkt en
iedereen gaat van start. We beginnen door de bossen en paden, soms is het wel
even aansluiten want de paden zijn soms smal. Het is ook een mooie omgeving met
schapen en heide, soms was het erg
glibberen door de gevallen regen. Maar niet alles ging zonder slag of stoot. Want Margo Iekink
verzwikte een enkel, wel licht en ze kon gelukkig gewoon door gaan. Maar ze
moest wel de afslag van de 10 kilometer pakken in plaats van de 15, alsnog een
mooie prestatie! Ikzelf had een blessure wat opspeelde maar toch wel mooi de 10
km kunnen uitlopen.
We waren allemaal tevreden
over de tijd, wat naar mijn mening niet belangrijk is in een trail. En allemaal
hebben we genoten van de natuur en toen we over de finishlijn waren stond er
voor iedereen huisgemaakte gebak en koffie klaar. En wie daar behoefte aan had
vuurkorven met een heerlijke herfstbok biertje.
Dus echt gezellig! We keerden allemaal voldaan naar huis, het was een
leuke run en dag!
Tonnie Rave
 |
| Tonnie |