 |
| Dirk-Jan Robbe en Wim Brinkman Zo eind december, als de top
2000 weer op radio 2 is te horen, is het ook tijd om eens de balans op te maken
wat betreft het hardlopen. En dan speciaal de hardloopwedstrijden met mijn
hardloop vriend Dirk-Jan Robbe. Al ruim voor de Corona periode liepen wij veel
samen, bijna elke zaterdagmorgen was het wel raak. Of een rondje in Aalten maar
meestal in Groenlo. Hierna koffie of thee drinken, alle problemen van de wereld
de revue laten passeren en vaak met onze oplossingen komen. Tijdens de lock down werd het samen
lopen juist intensiever, want 1,5 a 2 meter afstand was voor ons makkelijk te
doen. De jaren hierna veel
wedstrijdjes samen gelopen, waarbij niet altijd naar de afstand op deze
wedstrijden werd gekeken. Voor 5 kilometer hardlopen soms 2 uur in de auto zitten was
geen uitzondering. Maar tijdens deze ritjes hadden dan ook mooi tijd om alles
weer bij te praten. Maar toen kwam het voorjaar van 2024 en wij (Jeanet en
ondergetekende) hadden besloten, dat wij dichter bij onze (klein)kinderen wilden gaan wonen in Zwolle. Niet Zwolle bij Groenlo maar Zwolle in
Overijssel. Maar wat zou dit gaan betekenen voor het wekelijkse hardlooprondje
met Dirk-Jan? Zwolle-Groenlo of vice versa, is iets dat je niet elke
zaterdagmorgen even doet. Maar gelukkig was Dirk-Jan
hier vanaf het begin erg duidelijk in, de verhuizing mocht niet ten koste gaan
van onze vriendschap en het hardlopen. En nu een heel jaar verder de balans
eens opgemaakt van wat het jaar 2025 ons nu werkelijk heeft gebracht? Wat is er
werkelijk van terecht gekomen? Veel hardloopwedstrijden hebben we toch nog
samen gelopen. Was het niet in de Achterhoek dan wel in de omgeving van Zwolle
of zelfs in Duitsland. Van trails tot gewoon 5 kilometer wedstrijden, van alles kwam
voorbij. In de bloedhitte van Haldern, omdat in Nederland alles was afgelast, of door de modder van de Haarlebergtrail. Soms samen met hardloop icoon
Gerrit Dijkslag, soms samen met Liesbeth, een collega van Dirk-Jan, maar altijd was het gezellig en
de moeite waard. In totaal hebben we14 wedstrijden gelopen en ook nog
een aantal keren samen een duurloop gemaakt. Terug kijkend op dit jaar ben ik
erg blij met mijn vriend Dirk-Jan. Zeker niet alleen om het samen hardlopen
maar vooral omdat afstand bij vriendschap geen probleem hoeft te zijn en dat
is best bijzonder. Hopelijk wordt 2026 ook weer een mooi hardloop jaar en
kunnen we nog vele wedstrijden samen aan de start verschijnen. En ik ga er van
uit dat Lars, de zoon van Dirk-Jan, die ondertussen al iets besmet is met
het hardloop virus, ook soms van de partij zal zijn. Vanuit Zwolle wensen wij
iedereen een goed maar vooral gezond en sportief 2026 toe. Groeten Wim Brinkman |
maandag 15 december 2025
Afstand is geen bezwaar voor Brinkman en Robbe
zondag 14 december 2025
Kerstwandeltocht Track&Field Team AVA'70 groot succes
 |
| Gezellige drukte tijdens de rustpauze in het AVA'70 clubgebouw Toen het T & F-team werd
gevraagd om tijdens de Kerstmarkt, die op 14 december plaatsvond bij café
Leuven, een wandeltocht te organiseren als programma-onderdeel, hoefde ze daar
niet lang over na te denken. De club junioren en begeleiding van AVA`70 laat
zich graag uitdagen, dus grepen ze ook deze kans met beide handen aan. Deelnemers konden zich tussen
13.00 en 14.00 uur aanmelden bij Leuven en de belangstelling was gelijk al
groot. Er kon gekozen worden uit 2 verschillende afstanden, namelijk 5 of 10
kilometer met als pauzeplek het clubhuis van AVA`70. De route voerde de wandelaars
via kleine paadjes door het dorp in de richting van het Daalse land. De deuren van het clubhuis van AVA`70 stonden inmiddels al wijd open om de wandelaars te ontvangen. Speciaal voor deze activiteit was er een gelegenheidskoor gevormd, Hannie en de Krekels. Het ervaren en goedgemutste gezelschap bracht mooie, sfeervolle Kerstliederen ten gehore en dit werd door de sportievelingen zeer gewaardeerd. Er kon wat
gedronken worden en als extra hadden de junioren hun baktalenten aangesproken
of hun ouders ingeschakeld. Er was cake, koek en taart in vele soorten en
smaken te verkrijgen en daar werd gretig gebruik van gemaakt om het verlies aan
calorieën direct te compenseren. Na de pauze leidde de route de deelnemers
langs het Walfort en via een omtrekkende beweging kwam café Leuven al weer in
zicht. Hier was de Kerstmarkt inmiddels in volle gang en heel veel wandelaars
bleven dan ook nog hangen om wat te drinken en langs de kraampjes te lopen. Uiteindelijk bleek, dat de
Kerstwandeltocht ruim 150 deelnemers op de been bracht en dit aantal leverde
het T & F-team een prachtig bedrag op, dat wordt ingezet bij de organisatie
van het jaarlijkse trainingskamp in mei volgend jaar. De junioren gaven dan ook
direct na afloop te kennen, dat ze ook in 2026 graag weer de uitdaging aan gaan
om een kerstwandeltocht te organiseren! (FR) |
Foto's en uitslagen van de Survivalrun in Dinxperlo - deel 1
 |
| Enthousiaste deelnemers aan de Survivalrun Klik op de link voor de foto's van Andrew Hermeling fotoalbum uitslagen site organisatie  |
zaterdag 13 december 2025
Topatleet Mike Foppen te gast bij AVA'70
 |
| Mike Foppen tussen de jeugdleden van AVA'70, AV Archeus en Argo Zaterdag 13 december, even na
10.30 uur…. Het clubhuis van AVA`70 zat vol met junioren van de club,
leeftijdsgenoten van Archeus (Winterswijk) en ARGO (Doetinchem), trainers en
geïnteresseerden, die in afwachting waren van topatleet Mike Foppen. De zeer
succesvolle hardloper op de middellange- en lange afstand was deze morgen op
bezoek bij AVA`70 om een gasttraining te verzorgen. De komst van Foppen was een
cadeau van Achterhoek in Beweging voor de club als dank voor de bijdrage aan
Koningsdag, toen de Oranje Bal door de jeugd naar Lichtenvoorde werd gebracht
tijdens een estafetteloop. Rond 11.00 uur kregen de
aanwezigen eerst een presentatie van Mike Foppen, die vertelde over zijn
carrière als topsporter en de prestaties die hij tot nog toe heeft behaald. De
aanwezigen hadden gelijk een indruk van de indrukwekkende palmares van Foppen.
De 29-jarige Nijmegenaar heeft diverse
Nederlandse titels en records op zijn naam staan. Daarnaast pakte hij in
november bij de prestigieuze Zevenheuvelenloop in zijn woonplaats het
Nederlands record op de 15 kilometer in de fantastische tijd van 42.41 minuten.
Overigens blijkt dat de topatleet weinig thuis is, want hij is minstens 7
maanden per jaar op trainingskampen in het buitenland. Foppen vertelde
vervolgens ook over zijn leven als topatleet: wat hij eet en drinkt, hoe hij
zover is gekomen, hoe vaak hij traint, wat hij er verder voor moet doen…en
laten! Daarna was het tijd geworden
om naar buiten te gaan. Uiteraard werd er begonnen met de warming up, het
rekken en strekken en loopoefeningen met versnellingen. Foppen gaf veel uitleg
en ging ook in gesprek met de aanwezige atleten. Daarna volgde een kort loopschema,
namelijk 4 keer 300 meter op tijd. De junioren vonden dit erg leuk om te doen
en deden ontzettend hun best. Uiteraard werd de training afgesloten met een
teamfoto en het zetten van handtekeningen door Foppen. De topatleet bedankte iedereen voor de gastvrijheid en gaf aan dat hij AVA`70 een gezellige club vond en zich er gelijk thuis voelde. Mike vond het een leuke ervaring om een kijkje te nemen bij de Aaltense vereniging en te zien hoe er door de trainers met de junioren wordt gewerkt. Daarna vertrok Foppen, want er stond voor hem nog een middagtraining op het programma. Overigens was hij na een half uur alweer terug bij het complex van AVA`70, niet om hier te gaan trainen, maar omdat hij zijn laptop was vergeten……. (FR) |
Uitslagen van de 8e Adventslauf in Ellewick(D)
 | ||
| 1.Lisa te Molder, 2.Linda Ooms, 3.Paula Böttcher Klik op de link voor de uitslagen 1,5 kilometer 5 kilometer site organisatie
|
Uitslagen van de 44e Deoloop in Borculo
 |
| De atleten zijn klaar voor de start Schitterende 44e editie
van de OVM Deloop Onder een heerlijk zonnetje werd
vandaag de 44e editie van de OVM Deoloop afgewerkt. Met ruim 430 deelnemers was
de opkomst ook dit jaar weer goed te noemen. De eerste bussen met trailrunners
vertrokken al halverwege de ochtend om vanaf Vorden 24 tot 40 kilometer af te
leggen door de bossen en heidevelden van de regio om uiteindelijk te eindigen
weer bij het finishterrein op de velden van v.v. Deo. Aan het eind van de
ochtend volgden de canitrailers voor een route van 25 kilometer met hun
viervoeters. En vanaf 13:00 uur was het de beurt
aan de kortere afstanden, die allen vanaf het sportcomplex vertrokken voor hun
uitgezette afstanden. Op het startfinishterrein was het gezellig druk met
bezoekers en binnengekomen hardlopers die hun hardloopmaten de laatste meters
hartstochtelijk aanmoedigen. Ook de prijsuitreiking om 14:30 uur in de kantine
werd goed bezocht. Toen de laatste deelnemers rond half 4 binnen waren gekomen
en de materialen weer waren opgeruimd konden vrijwilligers en organisatie onder
het genot van een hapje en drankje weer terugblikken op een zeer geslaagde
editie. Klik op de link voor de uitslagen |
Hall of Fame Zevenbultenloop in Aalten (2021-2025 - top 25 mannen en vrouwen 15 km)
Aankondiging van de 5e Zevenbultenloop in Aalten
 |
| Het profiel van de Zevenbultenloop Ook deze winter kan er alweer
voor de 5e keer de Zevenbultenloop gelopen of gewandeld worden en wel in de
periode van zaterdag 13 december tot en met zondag 11
januari 12.00 uur. Maak al vast een plaatsje vrij in je agenda, meer informatie
volgt er in de loop van de week. Hieronder kun je de
route alvast bekijken. Hier volgt de beschrijving (RA = rechtsaf; LA = linksaf;
RD = rechtdoor). 1. Start: op de stoep van het
gemeentehuis. 2. RA de Kostersbulte af - LA
de Landstraat in – RA Hogestraat op – doorlopen tot aan de Beeklaan. 3. RA de Beeklaan op (bult 1),
tot de Varsseveldsestraatweg. 4. LA Varsseveldsestraatweg
tot de Ringweg – Ringweg oversteken en RA de Gesinkbult op (bult 2). 5. Doorrennen tot de
Romienendiek – LA Romienendiek tot zandpad Sledevoort – RA zandpad in tot
Welinkweg. 6. RA Welinkweg op (bult 3) –
Welinkweg wordt Bruninkweg – LA Barloseweg op – doorlopen tot Meinenweg 7. RA Meinenweg op. Bij het
ganzenweitje aan de Meinenweg heb je het 5 km punt bereikt! 8. Meinenweg doorlopen tot
School-Esweg. LA dit zandpad in – doorlopen tot Markerinkdijk – RD naar de
Ligterinkweg. Het stuk Meinenweg – School-Esweg – Ligterinkweg is bult 4. Vals
plat dus! 9. Als je over het boerenerf
van Ligterinkweg 6 gerend hebt ga je LA de Neethweg in, ook een zandpad –
doorlopen tot pannenkoekenboerderij De Neeth – voor het bushokje langs RA het
zandpad op – doorlopen tot de Nijhofsweg. 10. RA de Nijhofsweg op (bult
5). Zet ‘em op, dit is een smerige! 11. Nijhofsweg doorlopen tot
aan café De Domme Aanleg. 12. Hamelandroute oversteken –
direct RA Bolwerkweg op. Ter hoogte van huisnummer 24 (aan de linkerkant van de
weg) zit je op de 10 km! 13. Bolwerkweg doorlopen tot
de Tolhuisweg. Dit is een taai stuk van zo’n 1,5 km, het gaat hier op en af.
Hier pak je bult 6. 14. RA Tolhuisweg in –
doorlopen tot Schulenkampweg - RA Schulenkampweg in tot de Hamelandroute –
Hamelandroute oversteken – Pöppinkpad op. 15. LA Pöppinkpad vervolgen –
Pöppinkpad wordt Bijnenweg – Bijnenweg vervolgen tot de Bokkelderweg. 16. LA Bokkelderweg in –
Ringweg oversteken – Damstraat in. Lekker even de beentjes losgooien tot aan de
Oosterkerkstraat, bult 7. 17. RA de Oosterkerkstraat op
tot aan de ouwe Chinees – LA de Landstraat in – eindsprintje tot Messink &
Prinsen. 18. LA Bredevoortsestraatweg
op – direct RA de Markt op. 19. Stoep voor het
gemeentehuis aantikken – klaar! Klasse gelopen! |
vrijdag 12 december 2025
Aankondiging van de Dijkencross in Pannerden
 |
| Dijkencross Pannerden - sinds 1968 Ben je klaar voor een
sportieve uitdaging? Tijdens de Dijkencross krijg
je de kans om op vier zondagen (21 en 28 december en 4 en 11 januari) de dijken in Pannerden te trotseren. Het is dé
gelegenheid om in een gezellige en enthousiaste sfeer door het prachtige
buitengebied te lopen en jezelf fysiek uit te dagen. Of je nu ervaren bent of
voor het eerst meedoet, de Dijkencross biedt een onvergetelijke ervaring voor
iedere deelnemer. Algemene informatie - Gelopen kan worden op een
parcours van 5 of 10 kilometer. - Parcours jeugd tot 13 jaar:
2500 meter. Categorieën: Heren t/m 39 jaar, 40 t/m 49
jaar en 50+ Dames t/m 39 jaar en 40+ Jongens en meisjes t/m 15 jaar Informatie: - Er wordt gelopen op 4
zondagen. - Eindklassement over 3
gelopen zondagen. - Dagprijzen per categorie
voor de nummers 1, 2 en 3. - Prachtige inloopshirts voor
deelnemers die minimaal 3 keer hebben gelopen. - Omkleedruimte aanwezig. - Geen douchegelegenheid. - Inschrijven tot 10 min voor
aanvang (10:00uur en 11:00uur). Let op: In het seizoen
2025/2026 is er geen 1,2 km loop. |
dinsdag 9 december 2025
Aankondiging van de Track&Field wandeltocht in Aalten
 |
| De flyer van de Track & Field wandeltocht, komende zondag om 13.00 uur is de start Aanstaande zondag 14 december
organiseert AVA'70 samen met Café Leuven de Track&Field Wandeltocht. Er kan
gekozen worden voor twee verschillende rondes, een ronde van 5 kilometer en een
ronde van 10 kilometer door het buitengebied van Aalten. De routes starten vanaf Café
Leuven en voor beide routes is er een pauze plek ingericht bij AVA'70.
Inschrijven voor de wandeltocht is alleen aanstaande zondag 14 december
mogelijk vanaf 13:00 bij Café Leuven en je hoeft geen lid van AVA'70 te zijn. De wandeltocht eindigt weer bij Leuven op
de Kerstmarkt. Kosten voor deelname: €5 per
deelnemer Startadres: Landstraat 9,
Aalten. |
zondag 7 december 2025
Aankondiging van de 44e Deoloop in Borculo
.jpg) |
| Wim Brinkman in actie tijdens de vorige editie Op zaterdag 13
december a.s. staat alweer de 44e editie van de OVM-Deoloop weer op de
(hardloop)agenda. De organisatie is al geruime tijd bezig met de
voorbereidingen voor deze mooie crossloop door het Stelkampsveld. Ook dit jaar kunnen deelnemers
kiezen uit een heel scala aan (hardloop)mogelijkheden. Zaterdagochtend wordt
gestart met de drop-off van een drietal Woest-trailruns door de Achterhoek. De
afstanden van dit jaar zijn 24, 32 en 40 kilometer door grotendeels onverharde
(bos)paden in de Achterhoek. Deze afstanden zijn op basis van gpx. Daarnaast is er dit jaar 1
afstand canitrail, gesponsord door Welkoop Borculo, waarbij honden en baasjes
vanaf het sportcomplex van v.v. Deo 25 kilometer afleggen op basis van gpx. Zaterdagmiddag staan de 5.2,
9.1 en 13.6 kilometer op de agenda en kunnen de powerwalkers van
Fit-met-Michelle 9.1 kilometer afleggen. Ook dit jaar koppelt de organisatie
een goed doel aan de loop en gaat een deel van de inkomsten naar dit goede
doel. Dit goede doel wordt later bekend gemaakt. Inschrijven voor de
verschillende afstanden kan tot en met vrijdag 12 december a.s. via www.vvdeo.nl Op de dag zelf is inschrijven helaas niet mogelijk. (bron) |
woensdag 3 december 2025
Aankondiging van de 8e Adventslauf in Ellewick (D)
 |
| De flyer van de 8e Ellewicker Adventslauf Let op: vanwege
bouwwerkzaamheden aan de Ellewicker Schützenhalle vindt de Ellewicker
Adventsloop dit jaar plaats bij de Schützenhalle in Köckelwick. Adres:
Köckelwick 32a, 48691 Vreden. Na 7 succesvolle wedstrijden
met ruim 200 deelnemers, gaat de Ellewicker Kerstloop ook in 2025 weer van
start. De loop zal plaatsvinden op zaterdag 13 december. Het evenement begint om 14.00
uur met de scholierenloop van 1,5 kilometer, er moeten 2 ronden van elk 750
meter worden afgelegd. Kinderen geboren tussen 2012 en 2019 kunnen deelnemen
aan deze race! De 3 eerste meisjes en jongens van de leeftijdsgroepen U8, U10,
U12 en U14 krijgen een mooie beker en voor alle kinderen is er een klein
cadeautje. Ook kunnen dit jaar alle kinderen die aan de scholierenloop mee
doen, hun startnummer na de loop in de startnummerbox gooien. Er volgt een
verloting met mooie prijzen, de hoofdprijs is een Nintendo Switch, De starttijd van de 5
kilometer is om 15.00 uur. Er moeten 2 ronden van 2,5 kilometer bij de
Köckelwicker Schützenhalle worden afgelegd. Een hoogtepunt is de unieke finish,
de laatste 25 meter is bij kaarslicht en met muzikale begeleiding naar de
finish in de Schützenhalle. Helaas zijn er dit jaar geen
douchefaciliteiten beschikbaar, er zijn wel kleedruimtes in de Schützenhalle.
Na de loop mag het gezellige gedeelte natuurlijk niet ontbreken. In een
kerstsfeer kunnen deelnemers en toeschouwers
de middag afsluiten in de Schützenhalle met koffie, gebak en koude dranken. We kijken er naar uit
om je te verwelkomen in Ellewick. Tot ziens!
Klik voor meer informatie op
onderstaande links |
maandag 1 december 2025
't Onland en de Wrange in Gaanderen
 |
| De welverdiende cappuccino met appeltaart bij Tiemessen in Etten ‘Wijzen uit het Oosten gaan
terug in de tijd’ Op maandag 1 december jl.
startte de meteorologische winter, dus bij uitstek een mooie gelegenheid om
weer eens een wandeletappe te plannen. De knie van Geert blijkt nog steeds
tegen te sputteren, terwijl de kuit van Frank een pittige belasting ook nog niet
toeliet. Alleen Theo was dus in feite topfit en dat wilde de oude vos dan ook
maar al te graag horen. Misselijkmakend natuurlijk een dergelijke houding,
terwijl je kompanen uit de put proberen te krabbelen. Afijn, om de sfeer toch
een beetje prettig te houden, was er gekozen voor een kortere route dan
normaal, maar ook dat leverde voldoende gespreksstof op…. Als vertrekpunt was er gekozen
voor herberg `t Onland en toen Geert zijn bolide de parkeerplaats opdraaide,
bekroop ons gelijktijdig het gevoel van een valse start. De motor draaide nog,
toen de drieturvenhoge tuinman aan kwam lopen. De chauffeur van dienst besloot
gelijk maar een praatje te gaan maken en kwam gedesillusioneerd terugsloffen.
We gingen gelijk al terug in de tijd, want er was geen plaats in de herberg
voor de drie wijzen uit het Oosten! Pfff…een stuksken traditie gelijk naar de
galemiezen, want het goede gebruik, namelijk na afloop van de Spaziergang
dampende cappuccino en appeltaart met twee toefjes slagroom, kon gelijk in de
prullenbak. Gelukkig wisten we ons snel te herpakken en gingen op pad. Zoals altijd was de formatie al direct duidelijk, namelijk met de punt naar achteren. Theo en Geert in de voorste linie, terwijl Frank er op zijn gemakkie achteraan drentelde. Al na een kleine 2 kilometer, betraden we een stukje historisch grondgebied, namelijk bosgebied de Wrange. Vroeger leefden hier dassen en een plek waar ze samenscholen noemen ze een wrang. Weer wat geleerd, maar ook Theo ging aan het verhalen. In zijn jongere jaren had hij in deze omgeving veel voetbalgevechten geleverd tegen de local hero`s van de club S.V.D.W. Het bleek de plek te zijn waar voetbal nog ouderwets oorlog was en waar winnen als uitspelende vereniging volstrekt onmogelijk was. Als het tot trammelant kwam en dat was een wekelijks ritueel, volgde gelijk de waarschuwing dat als het niet gauw anders ging de vuilnis in de komende weken niet werd opgehaald. Nou, dan is er natuurlijk
weinig keus. Het waren in feite de eerste omkopingsschandalen in de
voetbalwereld, aldus nestor Stronks. Maar waar je als scheidsrechter ook af en toe
met hele leuke snuisterijen naar huis kon gaan. Het hart zat best op de goede
plek, zo bleek na afloop in het clubhuis, waar de potjes bier in veelvoud van
hand tot hand gingen. Theo keek met enige weemoed naar de stappende kompanen,
die smulden van zijn gedetailleerde vertelling. Kijk, van dergelijke
historische grootspraak ga je beter wandelen en de stemming was volledig
omgeslagen. Theo had weer zijn waarde bewezen en daarom ligt hij ook zo goed in
de groep. We draaiden natuurpark
Koekendaal in en ook dat is een stukje geschiedenis in Doetinchem. Wie heeft er
nooit gebanjerd in de speeltuin met louter afgekeurde toestellen of
rondgehuppeld in de dierenweide? Oude herinneringen komen bovendrijven en in
gedachten zijn we weer even jong…. We passeerden de Bielheimerbeek, waar naast
voorntjes en snoeken, tegenwoordig ook weer karpers in rondzwemmen. De beek
meandert prachtig door het landschap en we hadden het geluk dat we een poosje
langs het kabbelende water blijven smoksen. Kilometer 5 werd ruimschoots
gepasseerd en dat betekende dat de route al over de helft was afgelegd, zo liet
Frank weten. De teller zou uitkomen op 10, dus er was niets aan gelogen. De seinen gingen op groen om
een lekkere pauze in te lassen, op het moment dat er een bankje in zicht zou
komen. Maar de tweede teleurstelling van de dag leek een feit te gaan worden,
want alles kwamen we tegen, maar geen bankje. Het einde van de tocht kwam in
zicht en de kilometerteller gaf feitelijk wat anders aan. In alle hectiek
hadden we gewoon weer een paar paaltjes gemist en de lus die we onbewust
oversloegen, bleek dik 1,7 kilometer te zijn. We besloten na enig overleg het
er gewoon bij te laten en de proviand ook maar bij terugkomst op de
parkeerplaats te nuttigen. Hiervoor moest overigens nog bijna een half uur
uitgetrokken worden, want de rugzak van Geert en Theo bleek boordevol te
zitten. Tuurlijk, je moet de verloren calorieën zo snel mogelijk compenseren,
maar gruwelijk bufferen is ook weer niet nodig…. Tradities moet je koesteren,
dus gingen we op deze waterfrisse maandag op zoek naar een plekje, waar we als
wijzen uit het Oosten wel welkom waren. Dit vonden we uiteindelijk in Etten.
Nostalgie ten top natuurlijk, want wie heeft er geen patat gegeten bij
Tiemessen? De ontvangst was vriendelijk van een Vietnamese schoonmaakster, die
ons de weg wees naar het toilet, waar we eerst nodig moesten afwateren. Daarna
het zelfbedieningscafé in, waar de appeltaart uit een grote tombolamachine
moest worden getoverd. Terug in de tijd, dus. Vroeger kwam alleen het kauwgom
uit de muur, later mars en kroketten en nu zelfs het appelgebak. De smaak was
er overigens niet minder om. Toen om exact 12.00 uur het luchtalarm ook nog
eens af ging, was het de hoogste tijd geworden om weer huiswaarts te gaan en de
succesvolle 13e wandeletappe af te sluiten! (FR) |
Hoge pieken en diepe dalen….
 |
| Henrie en Andre Ergens begin mei van dit jaar
kwam Henrie met een berichtje over de Ranger Ultras – Peak District South &
North, een tweedaags evenement in de UK, in het Peak District, in November.
Even op de website gekeken, beetje gegoogled naar het Peak District. Dat zag er
prima uit, mooie plaatjes, mooie uitdaging qua afstanden en hoogtemeters,
heerlijk kleinschalig, precies waar we van houden. En we konden na ons avontuur
in Duitsland rond midzomer best nog een tweede keer pieken. Dat was tenminste
de theorie…. Na wat heen en weer appen schreven Henrie, Michiel en ik ons in.
Maar aangezien het nog een hele tijd zou duren verdween de hele trail een
beetje naar de achtergrond. Tot eind juli de pijntjes van de PAUL weer achter
de rug waren en we de blik weer naar voren richtten. Met een groep van de Lekker
Buitenspelen app werd er een schema opgesteld om ons voor te bereiden op de 60
km Bear trail. De voorbereiding liep goed (ondanks mijn oogoperatie) en het
verslag over de Bear trail heb je al kunnen lezen. Wie had echter van tevoren
kunnen denken dat het slechte weer en de modder in de Voerstreek zo perfect
zouden zijn als voorbereiding op het Peak District? Achteraf bleek het echter
een super goede generale repetitie te zijn geweest, dat hadden we nooit kunnen
dromen. De week van tevoren werd er
nog veel heen en weer geappt over de lijst van spullen die je verplicht bij je
moest hebben. Die was behoorlijk lang en leek eigenlijk overdreven.
Regenkleding, extra lagen kleding, handschoenen, muts, lampje, bivybag, kaart en
kompas etc. etc. Het leek wel alsof we op expeditie gingen in plaats van een
trailrunning evenement. Maar dat moest ook nog eens allemaal in een koffer
gepropt worden die hooguit 15 kg mocht wegen. Het werd al snel duidelijk dat we
nog even boodschappen moesten doen als we in Engeland aankwamen, als we al onze
spullen mee wilden krijgen. De vlucht van een uurtje naar
Manchester zelf verliep voorspoedig en na een lunch en boodschappen doen konden
we op de trein stappen richting Edale. Edale is een gehucht van 250 inwoners
midden in de Peak District. Door de ligging aan de start van de Pennine Way en
de goede spoorverbinding is het in het zomer seizoen de belangrijkste plek om
te verblijven als je wilt hiken, fietsen of wat voor buitensport activiteiten
je ook maar wil doen. Maar op een mooie zonnige dag in November is een het
troosteloos gehucht van één straat, twee cafés en een Youth Hostel die we al
voorbij gelopen waren voor we in de gaten hadden dat we er waren…. We hadden
ook mee aandacht voor het uitzicht op de White Peak, geen idee of het inderdaad
de goede berg was maar hij was wel besneeuwd. Er was iemand aanwezig die ons
wist te vertellen dat we veel te vroeg waren (het was net over twee uur in de
middag), we mochten de koffers wel even in de hoek zetten en dan moesten we
later maar teugkomen. Het leek ons een mooi moment om ons te verdiepen in een
typisch Engels cultuurverschijnsel: de pub. We liepen naar de pub waar we van
zondag op maandag ook zouden overnachten en nestelden ons in de gezellige
traditionele huiskamer van de pub. Uiteraard hoorde daar een pint bij. Helaas
bleek het haardvuur het niet te doen. Maar Michiel had niet voor niets een
degelijke buitensport opleiding gehad…. Na wat aanmaak hout nog kleiner gemaakt
te hebben en een papieren menukaart werd er een keurig vuurtje opgestart. We
konden het die middag niet meer fout doen bij de barkeepster… ’s Avond meldden we ons bij de
organisatie om ons slaaplekje in te richten en de kit te laten checken. Dat
namen ze echt wel heel serieus. Gelukkig bleek alles OK en mochten we meedoen.
Ons slaapkamertje met stapelbedden was redelijk spartaans en er was verder ook
niets te koop qua eten en drinken, dus besloten we maar weer pubwaarts te gaan.
Daar nuttigden we een lekkere maaltijd en zorgden we voor een optimale
hydratie. Maar we maakten het ook weer niet te gek. De start was 8:00 de
volgende ochtend, dus op tijd er uit. Een Engels ontbijt zat er niet in, de
organisatie had een heel bescheiden budget en dat kon je zien aan het ontbijt.
Maar snel wat naar binnen proppen en nog even de F1 kwalificatie kijken (Henrie
dan). De weersverwachting voor
zaterdag was regen in de ochtend en later kans op droog weer. De regenkleding
ging dus maar meteen aan. Na de start ging het meteen heuvelop en konden de
ritsen eigenlijk al weer open om de warmte kwijt te worden. Maar ook weer niet
te ver open, want dan kwam de regen naar binnen. Het was al snel duidelijk dat
de heuvels in het Peak Districht wel van een ander categorie waren dan die in
België en Duitsland. Kleine paadjes die gewoon door boerenland voeren, best
steil omhoog en naar beneden. En de heuvels waren ook best een serieus stuk
hoger dan ik eerst ingeschat had. De beelden van de heuvels uit de serie van
dierenarts James Herriott waren een stuk lieflijker in mijn herinnering. Na de eerste berg kregen we
een heel stuk langs een rivier, best vlak en ‘runnable’. Ware het niet dat het
één grote, natte rivierklei zooi was waar je doorheen moest glibberen en
glijden. Rennen kon je er nauwelijks zonder te vallen. Het scheelde veel energie
als je gewoon stevig doorwandelde, dat deden Henrie en ik dan ook. Michiel liep
veel makkelijker en vlotter, die moest dus maar in zijn eentje verder rennen.
Gelukkig waren er nog voldoende Engelse deelnemers om een praatje mee te maken. Het werd gelukkig in de middag
inderdaad een stuk droger. Dat scheelde toch wel een stuk en we liepen
onverdroten voort. Heel veel hiken in een vlot tempo omdat rennen gewoon niet
kon, maar waar het kon pakten we toch steeds weer een dribbeltje mee. De verzorgingsposten
waren steeds heel karig in onze ogen. Alleen water en een handvol snoepjes.
Blijkbaar is dat in de UK anders dan hier, waar trailrunning soms meer een
running buffet is. Gelukkig hadden we zelf ook van alles bij ons. Het werd een
lange dag en op het moment dat we eindelijk wat zon zagen ging die ook al weer
bijna onder. De laatste berg bleek nog een
taai ding te zijn, met een pad met stenen omhoog. Normaal geen probleem, maar
de invallende duisternis maakte het niet makkelijker. Toen een soort hoogvlakte
met diepe moddergeulen waar je steeds een nieuw spoor moest zoeken om niet
helemaal tot de knieën het water in te gaan. Hier dacht ik even hallucinaties
te krijgen. Er lag een auto op zijn kop naast het pad, helemaal verwoest en
gevandaliseerd. Maar hoe was het ding in godsnaam daargekomen? Geen tijd om
over na te denken, de hoofdlamp moest uit de rugzak gehaald worden en op. In
het pikkedonker mochten we een akelig spekgladde afdaling inzetten. Op de
billen naar beneden, drie keer onderuit in de modder, van alle kunsten moesten
we uithalen om toch een beetje heelhuids beneden te komen. Onder de modder was het daarna
nog een paar kilometer over een boerenweggetje die we gewoon rennend konden.
Kon de modder weer een beetje van de schoenen afvallen, dachten we. Bij de
finish bleek dat niet helemaal gelukt. Als een paar modderzwijntjes kwamen we
over de streep, hartelijk onthaald door Michiel die al een uur of zo binnen
was. De eerste dag zat er op, 50 km met ruim 1500 hoogtemeters in de pocket.
Snel de natte kleren uit, douchen en eten. Het eten hield niet over en verder
was er niets te doen. Beetje jammer en gemiste kans voor de organisatie. Tijd
voor wat herstelbiertjes en vertier in de andere pub in het dorp dus. Daar was
het zaterdagavond en dus behoorlijk vol met locals en vooral heel gezellig.
Heel fijn om de avond door te brengen, maar we moesten er wel weer een beetje
op tijd inliggen natuurlijk. Route dag 1 De volgende ochtend zag ik dat
de Engelsen die gisteren nog in een korte broek liepen nu ineens ook een
regenpak aan hadden getrokken. Dat hield vast in dat het serieus slecht weer
zou worden. En dat was ook zo. In de briefing werd de hele dag veel regen
voorspeld en harde wind. Op de toppen kon de gevoelstemperatuur naar -10 dalen.
Gelukkig had Max de F1 gewonnen en stonden we dus goed gemutst aan de start.
Vooral Henrie met zijn Max verstappen hoedje dan… Voor de start moest er nog
even een foto gemaakt worden en daar waaide het al behoorlijk. Na de start
dachten we nog wel een stukje te kunnen rennen voor we bij het steile stuk van
de eerste berg waren, maar we hadden zo’n harde wind recht van voren dat daar
al besloten om maar weer te hiken. En hoe hoger we de berg op kwamen, hoe
harder het begon te waaien. Op de top konden we tegen de wind in leunen en
liepen we over een ruige hoogvlakte. De regen en natte sneeuw vloog horizontaal
en ik zag niet veel meer door de spetters om mijn bril. Gelukkig lipe er noeg
iemand voor ons waardoor we de route nog wat makkelijker konden vinden. Ondanks
alle (regen)kleding die ik aanhad, had ik het helemaal niet warm. Zo vlot
mogelijk door dus, die berg af…. Het duurde echter nogal om van
die berg af te komen. Door de ruigheid van het terrein ging het niet snel, maar
het was ook een heel eind en het duurde daardoor ook letterlijk uren voordat we
weer het gevoel hadden van de berg af te zijn. Ik was inmiddels zou koud als
een bot doordat we steeds tegen de wind in liepen en Henrie was er niet veel
beter aan toe. Gelukkig draaiden we net voor de verzorgingspost op de helft van
de wind af en konden we weer wat tempo maken. De grootste kou ging er daardoor
weer af. De verzorgingspost was lekker
warm binnen en ze hadden warme cup a soup en pizza en zo. Eindelijk even
opwarmen en een extra shirt met lange mouwen er nog bij aan. Alles van de hele
kitlist die ons overdreven leek had ik inmiddels aan… Nog maar een halve
marathon zeiden we lachend tegen elkaar, wetend dat dat bij ons gemiddelde
tempo van maar 5-6 km/uur wat we tot dan toe gelopen hadden nog wel even zou
duren…. Vol goede moed liepen we de regen weer in. We wisten dat er in de laatste
helft nog een paar flinke klimmen zaten en probeerden dus overal waar het kon
zoveel mogelijk energie te sparen. De klimmen waren steil en fors, een flinke
aanslag op de energievoorraad. De afdalingen waren ook heel technisch en
lastig, Na afloop bleek dan ook dat we driekwart van de route gehiked hadden.
De trailstokken kwamen weer heel goed van pas., hoewel het in Engeland
eigenlijk niet hoort. Cheat sticks noemen ze die daar smalend…. Maar wij konden
de inboorlingen zo toch redelijk bijhouden (achterin het deelnemersveld dan
wel, maar toch). Het weer bleef de hele dag
drama, iedere keer als we dachten dat het een beetje droger werd kregen we weer
de volle laag. Ook een degelijk regenpak voorkomt dan niet dat je nat wordt,
maar je krijgt in ieder geval niet steeds vers koud water over je heen en het
houdt de wind tegen waardoor je warmer blijft. Maar als je dan een keer moet
plassen heb je een probleem. Natte handschoenen uit, touwjte van de regenbroek
los, touwtje van de loopbroek los. En dan in omgekeerde volgorde alle weer
dicht. Tegen die tijd heb je zulke koude handen dat je er tien minuten over
doet om de de natte handschoenen weer aan te krijgen. Pas op het allerlaatst
klaarde het een beetje op en scoorden we de volle vijf minuten zon van die dag…
Dat hielp overigens niet tegen natte voeten. We liepen voor mijn gevoel vaker
door het water te stampen dan dat we droge grond onder de voeten hadden. Paden
waren veranderd in riviertjes en waterafvoeren, waar we maar door heen moesten
stampen. En het water in het Peak District in November is best fris kan ik
vertellen. Helaas lukte het ons weer niet
om voor het donker binnen te komen en konden we nog een keer die spekgladde
helling af bij het licht van onze hoofdlampjes. We konden er na vier keer
vallen in 200 meter inmiddels niet meer om lachen, maar het klonk verdacht veel
alsof de schapen in het donker wel om ons lachten… Het laatste stukje harde weg
kwam ons inmiddels bekend voor, maar ik speelde het toch nog klaar om daar toch
nog een laatste keer tegen het asfalt te kwakken. Onder de modder, een beetje
gebutst en gehavend, maar toch blij en trots dat we het weer geflikt hadden
kwamen we na 44,5 km en ruim 2000 hoogtemeters weer bij de finish. Michiel
onthaalde ons met lekker warme koffie. Hij had ook een stevige dag gehad, maar
was meer dan een uur voor ons gefinisht en dus al gedoucht en alles. Klasbak. Route dag 2 Na het douchen en omkleden
moesten we de spullen inpakken en verkassen naar de pub waar we zouden
overnachten. We namen nog even afscheid van de organisatoren. Op de vraag of we
nog een keer weer kwamen kon ik niet anders dan zeggen dat dat alleen het geval
zou zijn als het in de zomer zou zijn… Twee dagen regen, wind en ellende was
mij echt zwaar gevallen. Uiteraard merkten zij toen op dat het daar in de zomer
ook vaak regende… Na een goede maaltijd, een
paar biertjes en een goede nachtrust in een heerlijk zacht zag de wereld er de
volgende ochtend al weer een stuk rooskleuriger uit. Een lekker Engels ontbijt
helpt daar altijd bij natuurlijk. Even een praatje met de eigenaar van de pub
gemaakt. Die stond helemaal niet te kijken van wat we gedaan hadden dat
weekend. Alsof het de normaalste zaak van de wereld was. De terugreis duurde
ongeveer de hele dag, maar gaf ons de gelegenheid om weer een beetje fysiek te
herstellen en ons te realiseren wat een geweldig avontuur we weer beleefd
hadden. Type 2 fun, dat wel, maar is toch ook een soort van fun? Op naar het
volgende avontuur…. Andre Bleumink  |
zaterdag 29 november 2025
Uitslagen van de Sonsbeek Parkrun in Arnhem
 |
| Denise en Rob van der Donk, Tonnie Rave en Hans Monasso Wat is de Sonsbeek Parkrun? Gratis, leuk en vriendelijk.
Een wekelijks 5km evenement, georganiseerd voor en door de lokale gemeenschap.
Iedereen is welkom om mee te doen, of je nu loopt, jogt, rent, meehelpt als
vrijwilliger of gewoon langs de kant de lopers aanmoedigt. Wanneer vindt het plaats? Iedere zaterdagochtend om 9:00
uur. Waar vindt het plaats? Het evenement vindt hier
plaats: Park Sonsbeek, Zijpendaalseweg 30, 6814 CL, Arnhem. Wat kost het om mee te doen? Niks - het is gratis! Het
enige wat je hoeft te doen is je te registreren vóór aanvang van je eerste
deelname. Dit hoeft maar één keer. Vergeet niet om je scanbare barcode mee te
nemen (stel een herinnering in). Barcode vergeten? Dan krijg je helaas geen
resultaat. Hoe snel moet ik zijn? We doen allemaal mee voor ons
eigen plezier. Kom gewoon langs en doe mee, ongeacht je snelheid! Uitslagen 5 kilometer: Hans Monasso 21.05, Tonnie Rave 23.53, Denise van der Donk 24.25, Rob van der Donk 25.02 minuten Klik op de link voor alle uitslagen |
zaterdag 22 november 2025
Vrijwilligers van de buitencategorie - deel 1
 | ||
| Dirk Vreman De Boekeldercrosscompetitie
van 2025 ligt weer achter ons en het was weer 4 zaterdagen volop genieten in
het Daalse land. In totaal stonden er dik 1400 deelnemers aan de start en die
maakten er prachtige wedstrijden van op het selectieve parcours. Het was soms
een pittige strijd tegen de elementen, maar bij de finish overheerste veelal
het tevreden gevoel. Dit was zeker ook het geval bij de organisatie, die
wekelijks een beroep kon doen op tientallen enthousiaste vrijwilligers.
Clubhelden zijn het stuk voor stuk. We zetten de schijnwerpers op een kwartet,
die we mogen rekenen tot de buitencategorie…….. Je kunt natuurlijk wel
honderden atleten aan de start hebben staan, maar die moeten natuurlijk wel
weten waar ze heen moeten lopen. Mede-verantwoordelijk voor het parcours en
daarnaast nog chef facilitaire dienst is Geert Kip. De Hollenberger regelt de verhuizing
van alle spullen die ook maar enigszins noodzakelijk, dan wel bruikbaar zijn
van de thuisbasis naar het strijdtoneel bij `t Romienendal. Lintjes, bordjes,
dranghekken, vuilnisbakken, de spandoeken…de hele mikmak zit bij Kiplagat in
het koppie. Met nauwkeurige precisie wordt vervolgens samen met zijn kompaan
Johan Assink de route uitgepijld, gecontroleerd met het meetwiel en wekelijks
weer uitgezet. Naast deze superbelangrijke rol is Kippie ook nog
verantwoordelijk voor de verkeersregelaars en dat is minstens zo`n belangrijke
taak, die door de dravers nog wel eens onderschat wordt. Voor de wedstrijd is Geert
retedruk, maar ook tijdens en vooral na de run staat hij continu aan en blijft
hij zo scherp als mes. Zo kan het gebeuren dat je op zaterdagavond om 22.12 uur
ineens een appje krijgt, dat het wedstrijdpistool zoek is. Beetje slordig
natuurlijk en ook al valt dit niet geheel onder zijn verantwoording, doet het
zijn hartslag toch wel behoorlijk stijgen. Meestal is een dergelijk raadsel wel
binnen 2 minuten opgelost, maar het tekent toch zijn gruwelijke betrokkenheid! Een ook niet te missen rol is
er wekelijks weggelegd voor de spreekstalmeester Dirk Vreman. Wat een talent is
dat, zeg! Hij lijkt de bijna poëtische teksten zo uit zijn mouw te schudden,
maar daar gaat een hele voorbereiding aan vooraf, die al ver voor de start
wordt ingezet. Thuis ligt de hele keukentafel wekenlang bezaaid met papierwerk,
want voor de nodige informatie over de vooringeschreven deelnemers gaat een
hele studie vooraf. Voor de algemene informatie snuffelt de Heelweggenaar op
Wikipedia, maar voor de details belt hij rond, spreekt familieleden, licht de
doopceel en zoekt contact met de rechtbank in de regio naar een mogelijk
strafblad. Alle gegevens worden bij elkaar geveegd en dit resulteert in enorm
smeuïge teksten en wetenswaardigheden over de atleten, waar iedereen zich de
vingers bij aflikt. Niet zelden zorgen de uitspraken voor lachsalvo`s, die tot
ver in Dale te horen zijn. De lokale bevolking hoeft in feite ook never nooit
af te reizen naar de hardlooparena want het volume van de bevlogen speaker
staat altijd vol open. Het aantal decibellen is meer dan voldoende om in alle
uithoeken het hardloopspektakel tot in detail te kunnen volgen. Dirkie laat niets aan het
toeval over, zo liet hij vooral weten. De fluorstiften, waarmee hij de
kanshebbers op de startlijsten een kleurtje geeft, zijn aangeschaft bij de Hema
in Kampen. Het schildersplakband, waarmee hij de talloze paperassen vastplakt
op zijn bureau is afkomstig van de firma van Gogh uit Klazienaveen. Over een serieuze voorbereiding gesproken…. Ondanks alle vrolijke gekheid,
die hij wekelijks laat horen blijkt ook de overenthousiaste Vreman te
beschikken over een klein hartje. Dit viel op toen Sinterklaas met zijn gevolg
de opwachting maakte in aanloop van de laatste etappe. Hij wist zich moeiteloos
aan te passen aan het kinderfeestje en toonde opvallend veel waardering voor de
oude grijsaard. Soms ben je bang dat hij uit zijn slof gaat schieten met een
rake of misplaatste opmerking, maar dit gebeurde geen enkel moment. Mooi om deze grootse vorm van nederigheid bij de allerbeste spreekstalmeester uit de regio te ervaren. En dat als vrijwilliger van AVA`70, maar dan wel eentje van de buitencategorie. In deel 2 komen nog een tweetal vrijwilligers aan bod met een geweldige staat van dienst bij de Boekeldercrosscompetitie en feitelijk op z`n minst een lintje verdienen! (FR)
|
Verslag van de Boekeldercross 2025 in Aalten
 |
| Hans Monasso op de hoogste trede van het podium met naast hem Jochen Boland en Hans Brunsveld Het is maandagochtend 24
november en ik ontwaak na het weekend van de laatste Boekeldercross. Bij mijn
ochtendritueel hoort ook het lezen van het nieuwste artikel op de website van
Geert Wevers, en ik ben dan ook verheugd wanneer ik “verslag van de Boekeldercross”
zie staan. Al bij de eerste regels herken ik de stijl van Frank Roos. Het moet
gezegd: Frank is een alleraardigste chroniqueur. Zijn stukjes getuigen van een
vlotte pen en zijn niet gespeend van enige humor en kleurrijk taalgebruik. Het
enige kritiekpuntje – al mag het misschien geen kritiek heten – is dat de
stukjes gekleurd worden door de roze Ava-bril. Een ander zou wellicht zeggen
dat de beste man Ava-oogkleppen opheeft, maar dat zou ik dan zeker niet zo
willen formuleren. Zo worden in dit laatste
stukje de prestaties van de niet-Ava-leden totaal niet genoemd. Er is geen
aandacht voor de vele podiumplekken van onze Duitse vrienden, en ik vind geen
enkele verwijzing naar de lopers die vier keer de lange reis van buiten de Achterhoek
hebben gemaakt, zoals bijvoorbeeld Frank van der Wal, die maar liefst acht keer
de pont over de Neder-Rijn heeft genomen om vanuit Doornenburg naar Dale te
komen. En ja, ik spreek ook vanuit
eigenbelang. Ik weet dat op het toetsenbord van Frank de backspace automatisch
in actie komt wanneer hij het woord “Monasso” probeert te typen, maar na vier
jaar hoopte ik dan toch van “net niet” naar “eerste plek bij de M50” een
vermelding te krijgen. Het zat er helaas weer niet in, dus moet ik de slingers
maar weer zelf ophangen. Enfin, dit stukje is op
verzoek van Geert. De goedlachse hardloper en beheerder van de grootste
regionale hardloopsite van Oost-Nederland vroeg me of ik een verslag wilde
schrijven over de Boekeldercross 2025. Ik neem aan dat hij dat vanuit mijn
perspectief als deelnemer bedoelt. Vorig jaar werd ik tweede in
het eindklassement, ruim achter Roland Saalmink, en mijn doel was dit jaar om
in elk geval het gat in tijd zo veel mogelijk te dichten. Maar in deze tijd van
Strava werd al snel duidelijk dat Roland dit jaar bijzonder weinig meters in de
benen had, en zijn niet onbescheiden ego kennende, zag ik hem eigenlijk dit
jaar helemaal niet lopen. Het is immers: voor de eerste plek of helemaal niet. Maar mijzelf zat het ook niet
mee. Een weekje voor de eerste cross tuimelde mijn VO2max naar beneden. Een
latent griepje had zich van mij meester gemaakt en daarnaast hadden de
weergoden besloten het traject om te toveren tot een dramatische modderbaan. Een
echte crosser gaat dan voor de spikes, maar de hoeveelheid asfalt is dusdanig
dat daar een nieuwe weg door de Amazone mee kan worden aangelegd. Toch besloot ik op een keurige
pace van 4 minuten per kilometer weg te gaan en bij de eerste slootkant lukte
dat ook heel aardig. Het eerste 90-gradenbochtje ging ook prima, maar toen ging
het mis. De loper voor mij gleed bij het aanzetten uit en omdat ik moest
ontwijken, volgde ik zijn tuimeling. Snel weer opstaan en doorgaan, maar de
eerder gevallen loper voor mij ging na 10 meter weer onderuit. Daarbij sloeg
een rozenstruiktak in mijn gezicht, en toen was het duidelijk: deze eerste
cross was meer dan hardlopen; dit was een gevecht om te overleven. Het tempo
werd gedrukt, want het was geen gevecht meer om een goede tijd, maar vooral om
overeind te blijven. De weg naar de Grevinkweg was lang, maar het asfalt
lonkte. Eindelijk weer tempo, maar dat duurde niet lang, want dan komt de
Gesinkbult. Hartslag in het rood en doorbijten. Eenmaal deze lelijke pukkel
bedwongen, mag je even onverhard naar beneden lopen. Een stukje door de bosjes,
door een oude drooggevallen sloot, alleen had moeder natuur besloten deze weer
als beekbedding in gebruik te nemen. Tweehonderd meter dwars door bijna
kniediep water, alvorens we via het trapje weer naar hoger gelegen gebied
konden. Dat leek ideaal, maar het volgende haakse bochtje kwam er alweer aan.
In slakkentempo genomen, waarbij ik door Roel Rusink, die beter schoeisel
aanhad, weer gepasseerd werd. De Welinkweg lonkte als een
oase voor een dorstige reiziger in de woestijn. Een stukje asfalt, bult af.
Maar omdat nieuwe eigenaren de wandelvrienden niet gunstig gezind zijn, moesten
ook dit jaar de hardlopers er aan geloven: een nieuw stukje traject over een
braakliggende akker. Zwaarder dan het vroegere alternatief en als extraatje een
talud af, waarbij de oudere loper wel een leuninkje had kunnen gebruiken.
Eenmaal de Romiendiek overgestoken, lonkte de finish. Maar voor we weer in de
bedroom eyes van Marco mochten kijken, ging het laatste stuk dwars door de
Flanders Fields. Enkeldiepe modder die alle illusie van snelheid uit het toch
al gekrenkte ego sloegen. De uiteindelijke tijd is niet het vermelden waard, maar iedereen die de eerste heeft meegelopen, is het erover eens dat dit de meest heroïsche editie ooit was. En nee, dat heb ik niet zelf bedacht; ik hoorde het Jan te Brake zachtjes fluisteren toen hij uitgeput over de dranghekken hing. De andere drie waren hierna niet meer het noemen waard. Ja, ik werd uiteindelijk eerste in mijn leeftijdscategorie. Daarom schreef ik dit stukje, maar uiteindelijk telde vooral de eerste. Hans Monasso |